Маргарет Риа Седдон: Америкалық ғарышкер және дәрігердің өмірбаяны

Кіріспе

Американдық ғарышкер және дәрігер (туған 1947)

Маргарет Риа Седдон (8 қараша 1947 жылы туған) – американдық хирург және зейнеткер НАСА ғарышкері. 1978 жылы әйелдерді қамтитын астронавттардың алғашқы тобының құрамына іріктеліп алынғаннан кейін, ол үш ғарыш кемесімен ұшқан: STS 51 D және STS 40 миссияларында маман, ал STS 58 миссиясында жүк командирі ретінде, ғарышта 722 сағаттан астам уақыт өткізді. Осы ұшулар барысында ол АҚШ Әскери-теңіз күштерінің спутнигін жөндеуге арналған құралдар жасады және медициналық тәжірибелер жүргізді. Калифорния университетінің (Беркли) және Теннесси университетінің Медицина колледжінің түлегі Седдон 1973 жылы медицина докторы (MD) дәрежесін алды. Теннесси университетінің ауруханаларында ординатурадан өткен кезде ол жалпы хирургия ординатурасының жалғыз әйел студенті болды. Астронавттар бағдарламасында жұмыс ілегенге дейін, оның кезінде және кейін Теннесси, Миссисипи және Техас штаттарындағы ауруханалардың шұғыл жәрдем бөлімдерінде белсенді қызмет етті. Седдон 1979 жылдың 9 тамызында, өткен жылы кандидат ретінде таңдалғаннан кейін астронавт атанды. НАСА-дағы оның даму жұмысына Space Shuttle Orbiter және жүк бағдарламалық жасақтамасы, Shuttle Avionics Integration Laboratory, Ұшу деректерінің файлы, Space Shuttle медициналық жиынтығы және ұшыру мен қонуға арналған тізімдер кірді. Ол Space Shuttle-дың алғашқы ұшуларында құтқарушы дәрігер және STS 6 миссиясының көмекші экипаж мүшесі болды. Седдон НАСА-ның Ғарыш медициналық кеңес комитетінің мүшесі, ұшу экипажы операциялары директорының техникалық көмекшісі және Миссияны басқару орталығындағы капсулалық коммуникатор (CAPCOM) ретінде қызмет етті. 1996 жылы НАСА оны Теннесси штатының Нэшвилл қаласындағы Вандербильт университетінің Медицина мектебіне жіберді, онда ол 1998 жылдың сәуір айында STS 90 Neurolab Spacelab рейсінде ұшқан жүрек-қан тамырлары эксперименттерін дайындауға көмектесті. Седдон 1997 жылдың қарашасында НАСА-дан зейнеткерлікке шығып, Вандербильт Медициналық тобының бас дәрігерінің орынбасары болды.

Ерте өмір және білім

Маргарет Риа Седдон 1947 жылғы 8 қарашада Теннесси штатының Мурфрисборо қаласында заңгер Эдвард С. Седдон мен оның әйелі Клейтон Рэнсом Данннің тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның Луиза есімді кіші қарындасы бар еді. Седдон анасының әжесінің құрметіне аталған және «рей» деп айтылатын Рея есімді орташа атымен танымал болды. Ол Мурфрисборо қаласында өсті, онда Лима католик мектебінің Әулие Роза мектебінде оқыды. Спутник дағдарысы ғылымды ұлттық басымдыққа айналдырғанға дейін Әулие Розадағы монахтар ғылымды оқытпады. Содан кейін ғылым мұғалімі тағайындалды, ал Седдон жетінші сыныпта ғылымды оқыды. 1960 жылы ол ғарышқа баруға батылданған адамдарға не болатыны туралы мектептік баяндама жазды. Ол Мурфрисборо қаласындағы Орталық жоғары мектепке қатысты, онда ол жанкүйерлер тобының мүшесі болды. Ол 1965 жылы бітірді. Оның әкесі оның бірінші курсынан кейінгі жазда жаңа коронарлық бөлімшесін ашатын Рутерфорд округінің ауруханасының директорлар кеңесінде болды және ол Седдонның сол жазда көмекші ретінде жұмыс істеуін ұйымдастырды. Алайда жаңа бөлімшенің ашылуы кейінге қалды, сондықтан ол жаз бойы хирургия бөлімінде жұмыс істеді, онда ол хирург болуға шешім қабылдады. 1970 жылы физиология мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Нейрохирургияда ординатурадан өтіп, NASA-да жұмыс істеген және Седдонның ғарышкер болуға қызығушылығын білетін әріптесі Расс Гир, Седдонға іріктеу процесі туралы хабарлады, ол өтініш беруге шешім қабылдады. Ол NASA-ға хат жазып, өтініш нысаны алды. Ол биіктігі бойынша миссия мамандарының ең төменгі талабына сай екенін анықтады. Өтініш үшін үш ұсыныс қажет болды, ол осы уақытқа дейін оған ең үлкен әсер еткен үш адамды таңдады: аурухананың хирургия бөлімінің меңгерушісі Джеймс Пейт, ұшқыш инструкторы Хосе Гума және Рутерфорд ауруханасының әкімшісі Джим Арнхарт. 8079 үміткердің ішінде NASA 208 адамды қосымша тексеруге іріктеді, ол жиырмаға жуық адамнан тұратын топтарда жүргізілді. Седдонға NASA-дан Джей Ф. Хоникатт хабарласып, оны Джонсон ғарыш орталығына (JSC) бір апталық сұхбаттар мен медициналық тексерулерге 1977 жылғы 29 тамыздан бастап келуге шақырды. Оның жиырма үміткерден тұратын тобы әйелдерді қамтитын алғашқы топ болды. Топтың сегіз әйелінің арасында Анна Симс, Шеннон Люсид, Ница Синтрон және Милли Хьюз Уайли болды. Содан кейін ол Мемфис ардагерлер ауруханасына оралды, онда пластикалық хирургияда ординатураны бастады. Бірақ хирургиялық емделушілердің тамақтануына ерекше қызығушылық танытқаннан кейін ол көп ұзамай қайта бағыт өзгертті. 1978 жылдың қаңтарында журналист Жюль Бергман оны «Жақсы таң, Америка» бағдарламасына сұхбат беруге шақырды және оның ғарышкерлерді даярлауға іріктелгенін жариялады; Седдон 16 қаңтарда NASA-ның Ұшу экипажы операциялары директоры Джордж Эббиден ресми хабарлама алды. NASA-ның 8-ші ғарышкерлер тобының 35 сәтті үміткерінің есімдері сол күні жарияланды. Бұрынғы ғарышкерлер тобындағыдай, әр үміткерге белгілі бір мамандық тағайындалды; Седдонға ғарыш кемесінің тамақ жүйесі және орбиталық медициналық жиынтығы тапсырылды. STS 1 үшін, NASA-ның ғарыш кемесі бағдарламасының алғашқы орбиталық ғарышқа ұшуы және Эбби 1978 және 1980 жылғы ғарышкерлер тобының бес дәрігерін – Норман Тагард, Анна Фишер және 1978 жылғы топтан Седдон, ал 1980 жылғы топтан Билл Фишер және Джим Багианды – ұшуды қолдауға арналған іздеу және құтқару тікұшақтарына тағайындады. Ғарыш кемесі апатқа ұшыраған немесе ғарышкерлерге өздерін құлату қажет болған жағдайда бұл қажет болар еді. Седдон топқа жетекшілік етті, сондықтан ол өзінің міндетін таңдай алды. Сондықтан ол Капе-Канавералдағы топқа қосылуға шешім қабылдады. Міндет сәтті орындалды және іздеу-құтқару жұмыстары қажет болмады. 1981 жылдың ақпан айында Седдон әріптес ғарышкер Роберт Л. «Хут» Гибсонмен келісімге келді. Олар 30 мамырда Мурфрисборо қаласындағы Бірінші Біріккен методист шіркеуінде өткен салтанатты шарада үйленді, содан кейін Стоунс Ривер Кантри Клубында қабылдау өтті. Хьюстонда тағы бір қабылдау өтті, содан кейін Гавайидегі бал айы өтті. Седдон (қыздығын сақтап) іздеу-құтқару жұмыстарын жалғастырды және алдағы STS 2 миссиясына дайындық жүргізді. Сондай-ақ ол ғарыш кемесінің бағдарламалық жасақтамасы сынаған Шаттл авиациялық интеграция зертханасында жұмыс істеді. Седдонның тұңғыш баласы 1982 жылдың шілдесінде дүниеге келді және оған Гибсонның әкесінің құрметіне Пол Седдон Гибсон есімі берілді. Гибсонның бұрынғы некесінен Джули есімді қызы бар еді. Көптеген ғарышкерлердің балалары болғанымен, бұл ғарышкерлер жұбының тұңғыш баласы болды. Жаңа туған нәресте меконийді жұтып алғаннан кейін ауыр жағдайда болды және Clear Lake ауруханасынан Хьюстонның Герман ауруханасына вертолетпен жеткізілді, онда ол жақсы жағдайға келді.

Margaret Rhea Seddon was born in Murfreesboro, Tennessee, on November 8, 1947, the first child of Edward C. Seddon, a lawyer, and his wife Clayton Ransom Dann. She had a younger sister, Louise. Seddon was named after her maternal grandmother, and known by her middle name, Rhea, which is pronounced "ray". She grew up in Murfreesboro, where she attended St. Rose of Lima Catholic School. The nuns at St. Rose did not teach science until the Sputnik crisis made it a national priority. A science teacher was then recruited, and Seddon began studying science in the seventh grade. In 1960 she wrote a school report on what would happen to people who ventured into space. She attended Central High School in Murfreesboro, where she was a cheerleader. She graduated in 1965. Her father had been on the board of directors of Rutherford County Hospital, which was opening a new coronary care unit in the summer after her freshman year, and he arranged for Seddon to spend her summer there as an aide. However, the new center's opening was delayed, and she spent the summer working in the surgical unit, where she decided to become a surgeon. She received her Bachelor of Arts degree in physiology in 1970. A colleague, Russ Greer, a neurosurgery resident who had worked at NASA and was aware that Seddon had expressed an interest in becoming an astronaut, informed Seddon of the selection process that was underway, and she decided to apply. She wrote to NASA and was sent an application form. She found that at in height, she was just tall enough to meet the minimum height requirement of for mission specialists. The application required three references, and she chose three people who had most strongly influenced her to that point: James Pate, the head of surgery at the hospital; Jose Guma, her flying instructor; and Jim Arnhart, the administrator of Rutherford Hospital. From 8,079 applicants NASA identified 208 for further screening, conducted in groups of about twenty. Seddon was contacted by Jay F. Honeycutt from NASA and was asked to come to the Johnson Space Center (JSC) for a week of interviews and physical examinations, beginning August 29, 1977. Her group of twenty applicants was the first one that included women. Among the eight women in the group were Anna Sims, Shannon Lucid, Nitza Cintron, and Millie Hughes Wiley. Afterwards, she returned to the Memphis Veterans Administration Hospital, where she commenced a residency in plastic surgery. She soon changed course again after she developed a particular interest in the nutrition of surgery patients. In January 1978 journalist Jules Bergman asked if he could interview her on Good Morning America, and he revealed that she had been selected for astronaut training; Seddon received official word from George Abbey, NASA's Director of Flight Crew Operations on January 16. The names of the 35 successful candidates in NASA Astronaut Group 8 were publicly released later that day. As with earlier astronaut groups, each astronaut candidate was assigned a particular specialization; Seddon's assignment was the Space Shuttle food system and the orbital medical kit. For STS 1, the first orbital spaceflight of NASA's Space Shuttle program and the inaugural flight of the , Abbey decided that the five MDs of the 1978 and 1980 astronaut groupsNorman Thagard, Anna Fisher and Seddon from the 1978 group, and Bill Fisher and Jim Bagian from the 1980 groupwould be assigned to the search and rescue helicopters supporting the flight. These would be required if the Space Shuttle crashed or the astronauts had to eject. Seddon was placed in charge of the group, and as such could choose her assignment. She, therefore, decided to join the group at Cape Canaveral. In the event, the mission went well, and search and rescue were not required. In February 1981 Seddon became engaged to fellow astronaut Robert L. "Hoot" Gibson. They were married on May 30 in a ceremony at the First United Methodist Church in Murfreesboro, followed by a reception at the Stones River Country Club. A second reception was held in Houston, followed by a honeymoon in Hawaii. Seddon (who retained her maiden name) then resumed her role with search and rescue in preparation for the upcoming STS 2 mission. She also worked in the Shuttle Avionics Integration Laboratory, where the Space Shuttle's software was tested. Seddon's first child was born in July 1982 and was named Paul Seddon Gibson after Gibson's father. Gibson already had one child, a daughter called Julie, from his first marriage. While many astronauts had children, this was the first child born to an astronaut couple. The newborn suffered from a serious condition arising from inhaling meconium and was rushed by helicopter from Clear Lake Hospital to Houston's Hermann Hospital, where he soon responded to treatment.

Ғарышқа ұшу

1983 жылдың тамызында Эбби Седдонға STS-41E миссиясында ұшуды ұсынды, ол оны қабылдады. Егер миссия 1984 жылдың тамызында жоспарланғандай орындалса, ол ғарышқа ұшқан үшінші американдық әйел болар еді, бірақ STS-41F деп қайта нөмірленген миссия кейінге шегерілді, содан кейін тоқтатылды. Ұшу экипажы сақталды және STS-51E миссиясына тағайындалды, бірақ ол да кейінге шегеріліп, жойылды. Соңында олар STS-51D миссиясына тағайындалды. Әр миссияның өзгеруімен бірге, әртүрлі оқуды талап ететін әртүрлі жүктер келді. Миссия 1985 жылдың 19 наурызында ұшыруға жоспарланған, бірақ бірнеше рет кешіктірілді. STS-51D 1985 жылдың 12 сәуірінде Кеннеди ғарыш орталығынан (KSC) ұшты. Ұшу экипажы Канаданың Telesat компаниясы үшін ANIK C спутнигін және АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін Syncom IV-3 спутнигін орбитаға шығарды. Syncom ғарыш кемесіндегі ақаулық спутникті РМС (Remote Manipulator System) көмегімен қайта жандандыруға тырысу кезінде ғарышқа шығудың, кездесудің және жақын орбиталық операциялардың алғашқы жоспарланбаған жағдайын тудырды. Седдон хирургиялық дағдыларын қолданып, спутник үшін импровизацияланған жөндеу құралдарын жасауға көмектесу үшін сүйек арасын пайдаланды. Ол РМС көмегімен стартты қолмен іске қосуға тырысты, бірақ іске қосылу тізбегі басталған жоқ, ал спутник Жердің төменгі орбитасында қалды. Бұл миссияда ол 109 Жер айналымында 168 сағат жұмыс істеді. Ұшудан кейін ол орта мектепке (қазіргі орта мектеп) ұшқан баннерін сыйға тартты және Вашингтондағы Овалдық кеңселерде президент Рональд Рейганмен кездесті. Syncom IV-3 спутнигі 1985 жылдың тамызында STS-51I миссиясымен құтқарылып, жөнделіп, геостационарлық орбитаға шығарылды. STS-51D миссиясы ұшырылмас бұрын, Эбби Седдонға Spacelab Life Sciences (SLS 1) миссиясында ұшу мүмкіндігін ұсынды, ол 1986 жылдың қаңтар айының соңында ұшыруға жоспарланған. Ол келісті, бірақ жұмысы мен отбасылық міндеттеріне байланысты уақытында дайын бола алатынына күмәнданды. Бірақ уақыт жеткілікті болды, өйткені ол "Челленджер" апатына байланысты кейінге шегерілді. Spacelab Life Sciences миссиясын күтіп жүргенде, Седдон шұғыл медицина бойынша қайта оқу бағдарламасын іздеді. Ондай бағдарламалар сол кезде сирек кездесетін, бірақ ол Денвердегі Бас ауруханадан біреуін тапты. Курс бірнеше мың доллар тұрады, бірақ оның жеткілікті қаражаты болмады, сондықтан ол бағдарлама жетекшісі Винсент Марковчикке хат жазды, ол төлемнен бас тартуға келісті. 1988 жылы Эбби оған сол уақыт аралығында тағы бір ұшу мүмкіндігін ұсынды, бірақ Седдон бас тартты, өйткені ол тағы бір бала сүйгісі келді және SLS 1 миссиясына оны бақылайтын біреу қажет деп ойлады, тіпті оның ұшырылуы жылдар бойы кейінге шегерілсе де. Седдон сонымен қатар басқару тәжірибесін алу туралы ойлана бастады және JSC-дегі Ғарыш және өмір ғылымдары дирекциясының басшысы Каролин Ханттонмен оның бөліміне жіберу туралы сөйлесті. Ханттон 1988 жылдың көктемінде Седдонды көмекші ретінде қабылдауға келісті. Алайда, Эбби Ұшу операциялары директоры болған кезде, НАСА астронавт корпусында "Бабба" деп аталған астронавттың техникалық көмекшісі болды. Техникалық көмекшінің негізгі жұмысы Эббидің ұшқышы ретінде жұмыс істеу болды, бірақ ол Эббидің атынан көптеген қосымша жұмыстарды да орындады. Дон Пудди Эббидің орнына келгенде, ол бұл лауазымды жоюды қарастырды, бірақ 1988 жылдың мамырында Седдон күтпеген жерден осы қызметке тағайындалды. Пудди басшылығымен бұл қызмет жеке ұшқыш және жүргізуші болуды талап етпеді, бірақ Седдон әртүрлі тапсырмалармен айналысты. Оларға STS-26 "Ұшуға оралу" миссиясына дайындық және Ғарыш және өмір ғылымдары дирекциясымен бірлесе саясатты әзірлеу кірді. Ол астронавттардың психиатриялық жазбаларына қол жеткізу критерийлерін, астронавттарды ұшуға жарамды деп тану процедураларын және медициналық эксперименттер үшін астронавттарды пайдалану процестерін әзірлеуге көмектесті. Ол 1989 жылдың наурызында туған екінші баласы Эдвард Данн Гибсонның (әкесінің құрметіне аталған) дүниеге келгеннен кейін бұл қызметтен кетті. 1989 жылдың шілдесінде Седдон демалыстан оралған кезде SLS 1 миссиясы ұшу кестесіне STS-40 ретінде қосылды, ұшыру күні 1990 жылдың мамыры болды. Осы уақытқа дейін экипаж 1986 жылдың қаңтарынан бастап айына бірнеше сағат жаттығудан өтті және жүк бірнеше рет өзгертілді. Эксперименттермен осылайша толып кеткендіктен, миссия екіге бөлінді: SLS 1 және SLS 2. Экипаж мүшесінің бірі Боб Филлипс денсаулығына байланысты жұмыстан босатылды және оның орнына Милли Хьюз Фулфорд келді. Оқуды үзіліссіз жалғастыруға болатын үміт көп ұзамай күйреп кетті; Седдон НАСА-ның 13-астронавт тобын (олар "Шыңдар" деп аталды) іріктеуге қатысуға шақырылды. Ал кесте үздіксіз кейінге шегеріліп отырды. STS-40 SLS 1 миссиясы соңында 1991 жылдың 5 маусымында KSC-ден ұшты. Тоғыз күндік миссия барысында экипаж адамдардың, жануарлардың және жасушалардың микрогравитацияға және Жерге оралғаннан кейін Жердің гравитациясына бейімделуіне қалай әсер ететінін зерттейтін эксперименттер жүргізді. Басқа эксперименттер материалдар ғылымын, өсімдік биологиясын және ғарыштық сәулеленуді зерттеуге, сондай-ақ Ғарыш станциясының Денсаулық сақтау құрылысы үшін ұсынылған жабдықтарды сынауға бағытталған. Миссия Жердің 146 айналымын аяқтады, ал Седдон ғарышта тағы 218 сағат өткізді. 1991 жылдың қыркүйегінен 1992 жылдың шілдесіне дейін Седдон Миссиялық бақылау орталығында Капсулалық байланыс операторы (CAPCOM) болып жұмыс істеді, STS-42 және STS-45 миссияларын басқарды. Ол бас астронавт Дэн Бранденштейнге SLS 1 миссиясының жалғасы болып табылатын SLS 2 миссиясына қатысуға ниетті екенін білдірді. Бұл өмір ғылымдары миссиялары астронавттар үшін аса танымал болмағандықтан, осы ұсыныс қуана қабылданды. 1991 жылдың қазанында ол STS-58 / SLS 2 миссиясының жүк командирі болып тағайындалды. Бұл ғылыми экипаж үшін жалғыз байланыс нүктесін қамтамасыз ету үшін жаңадан құрылған лауазым болды. Миссияға дайындық кезінде ол ғарыш кемесінен түсіп келе жатып аяғының төрт сүйегін сындырды. Бұл Лифранк сынмырысы деп диагностикаланды. Сүйектерді қайта орналастыру үшін бұрандалар енгізуге хирургиялық араласу қажет болды, содан кейін ол алты апта гипсте және тағы алты апта жүруге көмектесетін аяқ киімде болды. Бұл ұшыру күніне дейін көп уақыт қалдырмады, бірақ басқа себептерге байланысты ұшу бірнеше айға кейінге шегерілді. SLS 2 жануарларға сынақ жүргізуді қамтыды, егеуқұйрықтар ғарышта тірідей кесілді. Осы уақытта НАСА басшылығы жануарлардың құқықтарын қорғайтын ұйымдардан қысымды сезінді және НАСА әкімшісі Дэн Голдин жануарларға жасалған эксперименттер туралы есеп сұрады. Седдон және жүк маманы Мартин Дж. Феттман жануарларды өлтірмей зерттеуді жүргізуге қалай болатыны туралы есеп дайындады, бұл дене мүшелерін өлтірмей алуды білдірді. Седдон мен Феттман мұның әдепсіз екенін сезінді. НАСА басшылығы Ұшу экипажы операцияларының директоры Дэвид Листмаға сынақтарды жануарларды өлтірмей мүшелерді алуға өзгертуге бұйрық берді. Листма бұл бұйрыққа назар аудармады және ешқандай шара қабыланбады, сондықтан миссия жоспарланғандай орындалды. STS-58 SLS 2 1993 жылдың 18 қазанында "Колумбия" ғарыш кемесімен ұшты. Он төрт күндік ұшу барысында жеті адамнан тұратын экипаж өздері және 48 егеуқұйрықтарға жүйке-вестібүлярлық, жүрек-қан тамырлары, кардиопульмональдық, метаболикалық және қаңқа-бұлшықеттік медициналық эксперименттер жүргізді, адамдар мен жануарлар физиологиясын Жерде де, ғарышта да зерттеді. Сонымен қатар, экипаж "Колумбия" орбиталық кемесінде он инженерлік сынақтарды және Ғарыш станциясының Денсаулық сақтау құрылысы үшін жасалған тоғыз Ұзақ мерзімді орбиталық медициналық жобалық эксперименттер жүргізді. Миссия Жердің 225 айналымын 336 сағаттан астам уақытта аяқтады. 1995 жылдың маусымында Седдон үшінші баласын, әпкесінің құрметіне Эмили Луиз деп атаған қызын дүниеге келтірді, ол бір жыл бұрын қайтыс болған. Седдон ғарыш кемесі/Мир жүктемелері үшін Ұшу операциялары директорының көмекшісі болды, бұл жаңа лауазым, ол Ресейге сапар шегуді қамтыды.

In August 1983 Abbey offered Seddon a flight assignment on STS 41 E, which she accepted. Had the mission been flown as planned in August 1984, she would have become the third American woman to fly in space, but the mission, which was renumbered STS 41 F, was delayed and then canceled. The crew was kept together and assigned to STS 51 E, but it too was delayed and canceled. Finally, they were assigned to STS 51 D. With each change of mission came different payloads requiring different training. The mission was scheduled to lift off on March 19, 1985, but suffered a series of delays. STS 51 D lifted in the from the Kennedy Space Center (KSC) on April 12, 1985. The crew deployed the ANIK C satellite for Telesat of Canada, and Syncom IV 3 for the US Navy. A malfunction in the Syncom spacecraft resulted in the first unscheduled spacewalk, rendezvous, and proximity operations for the Space Shuttle in an attempt to activate the satellite using the Remote Manipulator System (RMS). Seddon used her surgical skills to operate a bone saw to help build homemade repair tools for the satellite. She was able to manually engage the start lever with the RMS, but the launch sequence did not commence, and the satellite was left in low Earth orbit. On this mission she logged 168 hours in 109 Earth orbits. After the flight she presented a banner she had flown with to Central Middle School (as Central High School now was), and met President Ronald Reagan at the Oval Office in Washington, DC. The Syncom IV 3 satellite was retrieved, repaired, and launched into a geostationary orbit by the STS 51 I mission in August 1985. Even before the STS 51 D mission was flown, Abbey offered Seddon a chance to fly on the Spacelab Life Sciences (SLS 1) mission, which was scheduled to lift off aboard the in late January 1986. She accepted but had doubts about whether she could be ready in time with all her work and home commitments. As it turned out, there was ample time because it was delayed due to the Space Shuttle Challenger disaster. While she waited for her Spacelab Life Sciences mission to be scheduled, she sought out a refresher program in emergency medicine. Such programs were uncommon at the time, but she found one at Denver General Hospital. The course cost several thousand dollars, which she could not afford, but she wrote to Vincent Markovchik, the head of the program, and he agreed to waive the fee. In 1988 Abbey offered her the chance of another flight in the meantime, but Seddon declined, as she was hoping to have another child, and felt that the SLS 1 mission needed someone to watch over it, even if its launch was years in the future. Seddon also began to think about acquiring some managerial experience and went to see Carolyn Huntoon, the head of the Space and Life Sciences Directorate at JSC, about a secondment to her area. Huntoon agreed to take Seddon on as an assistant in the spring of 1988. However, while Abbey was Director of Flight Operations, he had an astronaut technical assistant, known in the NASA Astronaut Corps as the "Bubba". The main job of the technical assistant was acting as Abbey's pilot, but the technical assistant also did many odd jobs on Abbey's behalf. When Don Puddy succeeded Abbey, he considered abolishing the position, but in May 1988 Seddon was unexpectedly given the job. Under Puddy, the job no longer entailed being a personal pilot and driver, but Seddon still worked on a variety of tasks. These included preparations for the STS 26 "Return to Flight" mission, and developing policies in cooperation with the Space and Life Sciences Directorate. She helped establish criteria for access to astronauts' psychiatric records, procedures for clearing astronauts as medically fit to fly, and processes for using astronauts for medical experiments. She left the position when she had her second child, Edward Dann Gibson (named after her father), who was born in March 1989. When Seddon returned from maternity leave in July 1989, the launch of SLS 1 had been added to the flight schedule as STS 40, with a launch date of May 1990. By this time the crew had been training a few hours per month since January 1986, and the payload had been changed several times. It was so overbooked with experiments that the mission was split into two: SLS 1 and SLS 2. One crew member, Bob Phillips, was grounded with a minor medical condition and was replaced by Millie Hughes Fulford. Hopes that training could now proceed uninterrupted were soon dashed; Seddon was called upon to participate in the selection of NASA Astronaut Group 13 (who became known as the "Hairballs"). And the schedule continued to slip. The STS 40 SLS 1 mission finally lifted off from the KSC in the on June 5, 1991. During the nine day mission, the crew performed experiments that explored how humans, animals, and cells respond to microgravity and re adapt to Earth's gravity on return. Other experiments were designed to investigate materials science, plant biology and cosmic radiation, and tests of hardware proposed for the Space Station Freedom Health Maintenance Facility. The mission completed 146 orbits of the Earth, and Seddon logged an additional 218 hours in space. From September 1991 to July 1992, Seddon was a Capsule Communicator (CAPCOM) in the Mission Control Center, handling the STS 42 and STS 45 missions. She expressed a desire to Chief Astronaut Dan Brandenstein to participate in SLS 2, the follow up mission to SLS 1. This was readily accommodated, as life sciences missions were not popular assignments among astronauts. In October 1991 she was designated the payload commander for the STS 58 / SLS 2 mission. This was a new position created to provide a single point of contact for the science crew. During training for the mission, she broke four bones in her foot while sliding down a Space Shuttle escape slide during a practice for an emergency evacuation. This was diagnosed as a Lisfranc fracture. Surgery was required to insert screws to realign the bones, and she had to spend six weeks in a cast and another six in a walking boot. This did not leave much time before the launch date, but there was no move to replace her, and the flight was delayed a few months for other reasons. SLS 2 involved animal testing, with mice being dissected in space. At this time NASA management began to feel pressure from animal rights groups, and NASA Administrator Dan Goldin asked for a report on the animal experiments. Seddon and payload specialist Martin J. Fettman prepared a report on how the research could be conducted without killing animals, which amounted to removing body parts without killing them. Seddon and Fettman felt that this was unethical. NASA management ordered the Director of Flight Crew Operations, David Leestma, to modify the experiments to harvest organs without killing the test animals. Leestma ignored this and took no action, so the mission was flown as originally planned. STS 58 with SLS 2 lifted off in the Space Shuttle Columbia on October 18, 1993. During the fourteen day flight the seven person crew performed neurovestibular, cardiovascular, cardiopulmonary, metabolic, and musculoskeletal medical experiments on themselves and 48 rats, studying human and animal physiology both on Earth and in space flight. In addition, the crew performed ten engineering tests aboard the Orbiter Columbia and nine Extended Duration Orbiter Medical Project experiments. The mission was accomplished in 225 orbits of the Earth in over 336 hours. In June 1995 Seddon had her third child, a daughter she named Emilee Louise after her sister, who had died the year before. Seddon became the Assistant to the Director of Flight Crew Operations for Shuttle/Mir Payloads, a new position, which involved travel to Russia.

Марапаттар мен құрметтер

Седдонның NASA-дан алған наградаларына 1985, 1991 және 1993 жылдары NASA ғарыш ұшу медалі; 1988 және 1992 жылдары NASA ерекше қызмет медалі және 1994 жылы NASA үздік басшылық медалі кіреді. Ол 2005 жылы Теннесси авиациясының даңқ залына, 2015 жылы АҚШ астронавттарының даңқ залына және Теннесси әйелдерінің даңқ залына енгізілді. 2017 жылы ол Теннесси университетінің 100 жылдығына арналған үздік 100 түлектерінің қатарына ілікті және Гибсонмен бірге Ұлы американдық басшылық сыйлығының иегері атанды.