Кіріспе

Солтүстік жарты шардағы ірі мұздық кезеңдер (115 000–12 000 жыл бұрын)

Соңғы мұздық кезең (LGP), сонымен қатар соңғы мұздық дәуірі немесе жай ғана Мұз дәуірі деп аталады, соңғы мұз аралық кезеңнің соңынан басталып, Жас Дряздың соңына дейін жалғасты. LGP 2,588,000 жыл бұрын басталған және қазірге дейін жалғасып жатқан Квартерлік мұздық деп аталатын мұздық және мұз аралық кезеңдердің үлкен тізбегінің бір бөлігі болып табылады. Квартердің 2,58 миллион жыл бұрын (Мя) басталғаны туралы анықтама Арктикалық мұз қабатының қалыптасуына негізделген. Антарктика мұз жамылғысы орта Кенoзой дәуірінде (Эоцен-Олигоцен жойылу оқиғасы) шамамен 34 миллион жыл бұрын қалыптаса бастады. Бұл ерте кезеңді қамту үшін Кейінгі Кенoзой мұз дәуірі термині қолданылады. Алдыңғы мұз дәуірі, шамамен 128 000 жыл бұрын аяқталған Соңғы мұздық кезең, Ұлыбритания сияқты кейбір аймақтарда Соңғы мұздық кезеңнен гөрі күштірек болды, бірақ басқаларында керісінше. Осы соңғы мұздық кезеңде мұздықтардың алға жылжуы мен кері шегінуі кезекпен жүрді. Соңғы мұздық кезең ішінде Соңғы мұздық максимум 26 000 және 20 000 жыл бұрын болды. Жалпы әлемдік салқындану мен мұздықтардың алға жылжуының үлгісі ұқсас болғанымен, мұздықтардың алға жылжуы мен кері шегінуінің дамуындағы жергілікті айырмашылықтар континенттен континентке мәліметтерді салыстыруды қиындатады (айырмашылықтарды көрсететін мұз өзегі деректерінің суретін төменде қараңыз). Шамамен 12 800 жыл бұрын, Жас Дряз, ең соңғы мұздық дәуір басталды, ол алдыңғы 100 000 жылдық мұздық кезеңнің қорытындысы болды. Оның 11 550 жыл бұрын аяқталуы қазіргі геологиялық дәуір – Голоценнің басталуын білдірді. Адам археологиясы тұрғысынан алғанда, LGP Палеолит және ерте Мезолит кезеңдеріне жатады. Мұздық оқиғасы басталғанда, Homo sapiens төменгі ендіктермен шектелген және Батыс және Орталық Еуразиядағы неандертальдықтар, Азиядағы Денисовтар мен Homo erectus қолданған құралдармен салыстырмалы құралдарды пайдаланды.

Шығуы және анықтамасы

LGP көбінесе "соңғы мұз дәуірі" деп аталады, бірақ "мұз дәуірі" термині қатаң анықталмаған. Ал геологиялық тұрғыдан алғанда, соңғы бірнеше миллион жыл бойы екі полюстің маңында мұздықтардың үздіксіз қалып отыруына байланысты, бұл кезеңді жалғыз мұз дәуірі деп санауға болады. Мұздықтар жақсырақ анықталған, олар мұздықтардың жылжуымен суық фазаларды, салыстырмалы түрде жылы аралық кезеңдермен алмастыруын көрсетеді. Соңғы мұздық кезеңнің аяқталуы, шамамен 10 000 жыл бұрын болған, көбінесе "мұз дәуірінің аяқталуы" деп аталады, бірақ Антарктида мен Гренландияда жыл бойы мұз әлі де сақталып қалған. Соңғы бірнеше миллион жылда мұздық-аралық циклдер Жер орбитасының Миланкович циклдары арқылы болатын кезеңдік өзгерістерімен реттелді. LGP Солтүстік Америкада, Солтүстік Еуразияда, Гималайда және әлемнің басқа да бұрын мұздықпен жабылған аймақтарында жан-жақты зерттелді. Осы мұздық кезеңде болған мұздықтар көптеген аумақтарды, негізінен Солтүстік және аз дәрежеде Оңтүстік жарты шарларда қамтыды. Олардың тарихи дамуы мен географиялық орналасуына байланысты әртүрлі атаулары бар: Фрейзер (Солтүстік Американың Тынық мұхит жағалауындағы таулары), Пинедел (Орталық Роки тауларында), Висконсин (Орталық Солтүстік Америкада), Девенсиан (Британ аралдарында), Мидландия (Ирландияда), Вюрм (Альп тауларында), Мерида (Венесуэлада), Вайхселиан немесе Вистулия (Солтүстік және Солтүстік-Орталық Еуропада), Валдай (Ресейде) және Зирянка (Сібірде), Ланкихью (Чилиде) және Отира (Жаңа Зеландияда). Геохронологиялық жағынан алғанда, Соңғы Плейстоцен кезеңіне соңғы мұздық (Вейхсель) және оған тікелей алдын ала болған аралық мұздық (Эмиан) кезеңдері кіреді.

Солтүстік жарты шар

Канаданың жері дерлік толығымен мұзбен жабылған, АҚШ-тың солтүстік бөлігі де мұзбен жабылған. Алясканың мұзсыз қалуы құрғақ климат жағдайларына байланысты болды. Жергілікті мұздықтар Роки тауларында, Кордильер мұздықтарында, ал Солтүстік Калифорниядағы Сьерра-Невадада мұздықтар мен мұз басқан аймақтар түрінде кездесті. Солтүстік Еуразияда Скандинавия мұз қабаты бірнеше рет Британ аралдарының солтүстік бөлігіне, Германияға, Польшаға және Ресейге жетіп, батыс Сібірдегі Таймыр түбегіне дейін созылды. Батыс Сібір мұздықтарының ең үлкен аумағы шамамен 18 000 – 17 000 жыл бұрын, Еуропаға қарағанда кейінірек (22 000 – 18 000 жыл бұрын) жеткен. Солтүстік-шығыс Сібір континенттік масштабтағы мұз қабатымен жабылған жоқ. Оның орнына, үлкен, бірақ шектеулі мұздық кешендері солтүстік-шығыс Сібірдегі тау жоталарын, оның ішінде Камчатка-Коряк тауларын қамтыды. Америка мен Еуразияның алып мұздықтары арасындағы Арктика мұхиты толығымен қатып қалған жоқ, бірақ бүгінгідей, ықтимал, салыстырмалы түрде жұмсақ мұзбен жабылған, маусымдық өзгерістерге ұшырап, айналасындағы мұздықтардан айрылған мұз тауларымен толы болды. Теңіз түбінен алынған шөгінділердің құрамына сүйенсек, тіпті маусымдық ашық сулар да болған болуы мүмкін. Басты мұздықтардан тыс, Альпид белдеуінің ең биік тауларында кең таралған мұздықтар пайда болды. Бұрынғы мұздық кезеңдерінен өзгеше, Вюрм мұздықтары кішкентай мұз басқан аймақтардан тұрды және көбінесе алқап мұздықтарымен шектелді, олар Альпілік алқапқа мұздық тілшелерін жіберді. Пиреней, Карпат, Балқан, Кавказ, Түркия және Иран тауларының ең биік шыңдарында жергілікті мұздықтар немесе шағын мұздықтар кездесті. Гималай және Тибет жотасында мұздықтардың едәуір жылжуына дәлелдер бар, әсіресе 47 000 мен 27 000 жылдар аралығында, бірақ нақты жасы, сондай-ақ Тибет жотасында біртұтас мұз қабатының пайда болуы даулы мәселе. Солтүстік жарты шардың басқа аймақтарында кең аумақты мұздықтар болған жоқ, бірақ биік тауларда жергілікті мұздықтар кең таралған. Мысалы, Тайваньның кейбір бөліктері 44 250 мен 10 680 жыл бұрын, ал Жапон Альпілері бірнеше рет мұздыққа айналды. Екі аймақта да мұздықтардың ең үлкен жылдамдығы 60 000 мен 30 000 жыл бұрын болды. Африкада да мұздықтар болған, мысалы, Жоғарғы Атлас, Марокко таулары, Оңтүстік Алжирдегі Атакор массиві және Эфиопияның бірнеше тауларында. Экватордан оңтүстікке қарай, Шығыс Африка тауларында – Килиманджаро массивінде, Кения тауында және Рувензори тауларында бірнеше жүз шаршы километрлік мұз қабаты болды, олардың қалдықтары бүгінге дейін сақталған.

Оңтүстік жарты шар

Оңтүстік жарты шарда мұздықтар аз таралған. Анд тауларында мұз қапталы (Патагония мұз қапталы) болған, онда Чили Анд тауларында 33 500 және 13 900 б.э. аралығында мұздықтардың алты рет ілгері жылжуы туралы хабарланған. Антарктида бүгінгідей толығымен мұзбен жабылған, бірақ қазіргідей емес, мұз қаптауында ашық қалған жер болмаған. Австралияның құрлық бөлігінде Косьюшко тауының маңындағы өте шағын ғана аумақ мұздыққа айналған, ал Тасманияда мұздық кеңінен таралған. Жаңа Зеландияда мұздық пайда болып, Оңтүстік Альптің барлық бөлігін қамтыған, онда кем дегенде үш мұздық қозғалысын ажыратуға болады. Жаңа Гвинея аралының ең биік тауларында жергілікті мұздықтар болған, онда температура қазіргіге қарағанда 5-6 °C төмен болған. Соңғы мұздық кезеңінде Оңтүстік Африканың бірнеше қолайлы жерлерінде шағын мұздықтар қалыптасқан. 2010 жылдарға дейін Оңтүстік Африка соңғы мұздық цикл кезінде мұздыққа айналған-айналмағаны туралы қызу пікірталас болған. efn ua|Лесотоның жотасының көп бөлігінде үлкен мұздықтардың немесе терең қар жамылғысының болғаны мұздық морфологиясының (мысалы, тау жыныстары) жоқтығы және мұздықтармен қайта өңделмеген перигляциалды реголиттің болуы ескеріле отырып, ықтимал емес деп бағаланған. Лесотоның шығыс таулы аймағында, Ұлы Эскарпментке батысқа қарай бірнеше шақырым жерде, оңтүстік беткейлерде 3000 метрден жоғары биіктікте әртүрлі мореналар мен бұрынғы мұздық орындары анықталған. Мұнда шамамен 3000 метр ені және 300 метрге дейін тереңдігі бар жүзден астам мұхит шөгінді кратерлері сипатталған, олар 12 000 жыл бұрынғы Соңғы мұздық кезеңінде (LGP) мұздықтардың шегінуінен кейін тұрақсыз метан гидраттарынан болған жарылыстар нәтижесінде пайда болған. Баренц теңізі маңындағы осы аймақтарда метан бүгінге дейін шығып тұрады. Зерттеу метан қоры бар қазіргі көпіршіктердің де сондай тағдырға ұшырауы мүмкін деген гипотезаны ұсынды.

Антарктида

Соңғы мұздық кезеңде Антарктика бүгінгідей үлкен мұздықпен жабылған болатын. Мұз құрлықтың барлық бөлігін жауып, мұхитқа, ортаңғы және сыртқы континенттік шельфке дейін тараған. Алайда, 2002 жылы жасалған мұз модельдеу нәтижесіне сәйкес, Шығыс Антарктиданың орталық бөлігіндегі мұз қазіргіден жұқарақ болған.

Девен және Мидланд мұздықтары (Ұлыбритания мен Ирландия)

Британдық геологтар LGP-ді девенс деп атайды. Ирландиялық геологтар, географтар және археологтар Мидланд мұз басуын айтады, себебі оның әсерлері Ирландияда көбінесе Ирландияның орталық аймақтарында байқалады. Девенс атауы латын тіліндегі Dēvenses, Ди өзенінің (латын тілінде Dēva) жанында тұратын халықтан шыққан, бұл Уэльс шекарасында орналасқан өзен және оның маңында осы кезеңге тән шөгінділер жақсы сақталған. Бұл мұз басудың әсерлерін Англияның, Уэльстің, Шотландияның және Солтүстік Ирландияның көптеген геологиялық нысандарында көруге болады. Оның шөгінділері бұрынғы Ипсуик кезеңіне жататын материалдардың үстіне орналасқан және одан кейінгі Голоцен кезеңінің, яғни қазіргі заманғы кезеңнің материалдарының астында жатыр. Бұл Ұлыбританияда кейде Фландриялық мұз аралық деп аталады. Девенс кезеңінің соңғы бөлігі I–IV тозаң аймақтарын, Аллерёд және Бёллинг тербелістерін, сондай-ақ Ең ерте Дряс, Ескі Дряс және Жаңа Дряс суық кезеңдерін қамтиды.

Вайхсельдік мұздық (Скандинавия және Солтүстік Еуропа)

Альтернативті атаулары Вейхсель мұз басуы немесе Висла мұз басуы (поляк өзені Вислаға немесе оның неміс тіліндегі атауы Вейхсельге сілтеме жасайды). Дәлелдерге сәйкес, мұз қаптамалары ең үлкен өлшемге тек қысқа мерзімде, шамамен 25 000 мен 13 000 жыл бұрын жеткен. Вейхсель мұз басу кезеңінде Оерль, Глинде, Моерсхофд, Хенгело және Денекамп сияқты сегіз интерстадиал анықталды. Изотоптық кезеңдермен салыстыру жұмысы әлі де жалғасуда. Скандинавиядағы мұз басудың ең жоғары нүктесінде Ютландияның батыс бөліктері ғана мұзсыз болды, ал бүгінгі Солтүстік теңіздің көп бөлігі Ютланды Ұлыбританиямен байланыстырған құрлық болды (Doggerland-ке қараңыз). Балтық теңізі, өзінің ерекше тұздылығымен, Вейхсель мұз басуынан балқыған судың Солтүстік теңіздің тұзды суларымен Швеция мен Дания арасындағы бұғаздар ашылған кезде араласуының нәтижесі болып табылады. Алғашқыда, мұз шамамен 10 300 жыл бұрын еріген кезде, теңіз суы изостатикалық түрде шөгіп қалған аймақты толтырды, геологтар Йолдия теңізі деп атаған уақытша теңіздің кіріп келгені. Содан кейін, мұздықтан кейінгі изостатикалық көтерілу шамамен 9500 жыл бұрын аймақты көтергенде, Балтық теңізінің ең терең бөлігі тұщы сулы көлге айналды, палеонтологиялық контексте Анцилус көлі деп аталады, ол шөгінділердегі тұщы су фаунасымен анықталады. Көл мұздық суларымен толтырылды, бірақ әлемдік теңіз деңгейінің көтерілуіне байланысты, шамамен 8000 жыл бұрын тұзды су тағы да теңіздің шегін бұзып, теңіз Литоррина теңізін құрды, одан кейін қазіргі тұзды теңіз жүйесі қалыптасқанға дейін тағы бір тұщы су кезеңі болды. «Балтық теңізінің қазіргі даму деңгейіндегі теңіз өмірі шамамен 4000 жылдан кем», - деді 2003 жылы осы тізбектерді қарастырған докторлар Туллин мен Андрушайтис. Мұздың үстіндегі қысым жер бетіне әсер еткен. Мұздың еруі нәтижесінде Скандинавияда, әсіресе Солтүстік Швеция мен Финляндияда жер жыл сайын көтерілуде, онда жер жылдық 8–9 мм немесе 100 жылда 1 метрге дейін көтерілуде. Бұл археологтар үшін маңызды, өйткені скандинавиялық тас дәуірінде жағалауда болған қоныс қазір ішкі аймақта орналасқан және қазіргі жағалаудан салыстырмалы қашықтығы бойынша мерзімделуі мүмкін.

Вюрм мұздықтары (Альп таулары)

Вюрм термині Альпілік алқаптағы өзеннен алынған, бұл осы мұздық кезеңнің мұздың ең көп таралу шегін көрсетеді. Альп тауларында мұз дәуірлері туралы алғашқы жүйелі ғылыми зерттеулерді Луи Агассиз 19-ғасырдың басында жүргізді. Осы жерде LGP-нің Вюрм мұздықтары жан-жақты зерттелді. Көктас талдауы – геологиялық шөгінділерде табылған микроскопиялық өсімдік көктастарының статистикалық талдауы – Вюрм мұздық кезеңінде Еуропаның орталық және батыс бөліктерінде болған күрт өзгерістерді тіркеді. Вюрм мұздықтарының ең жоғары нүктесінде, қазіргі уақыттан бұрынғы (BP) кезеңде, Батыс және Орталық Еуропаның және Еуразияның көп бөлігі ашық далалық тундра болды, ал Альп тауларында берік мұздықтар мен таулық мұздықтар орналасты. Скандинавия және Ұлыбританияның көп бөлігі мұзбен жабылған еді. Вюрм кезінде Рон мұздығы бүкіл Батыс Швейцария алқабын қамтып, қазіргі Солотхурн және Аргау аймақтарына дейін жетті. Берн аймағында ол Аар мұздығымен бірікті. Рейн мұздығы қазіргі уақытта ең толыққанды зерттеулерге арналған нысан болып табылады. Реусс және Лиммат мұздықтары кейде Юраға дейін жеткен. Таулық және етектен мұздықтар ескі Гюнц және Миндель мұздықтарының іздерін толығымен жойып, әртүрлі кері шегіну фазаларының базалық және терминалдық мореналарын, лосс шөгінділерін және проглациалдық өзендердің құмдақтарын жылжыту және қайта орналастыру арқылы жерді қалыптастырды. Жер астында олар геотермалық жылуға және терең жер асты суларының ағысына терең және ұзақ әсер етті.

Пинедейл немесе Фрейзер мұздықтары (Солтүстік Америка таулары)

Пинедейл (орталық Роки таулары) немесе Фрейзер (Кордилер мұздықтары) мұз басуы АҚШ-тағы Роки тауларында болған соңғы маңызды мұз басулардың бірі болды. Пинедейл шамамен 30 000 – 10 000 жыл бұрын болды және шамамен 23 500 – 21 000 жыл бұрын ең жоғары деңгейге жетті. Бұл мұз басу Висконсин мұз басуынан біршама ерекшеленді, себебі ол алып мұздықтармен тығыз байланысты болмады, керісінше тау мұздықтарынан тұрып, Кордилер мұздықтарымен бірікті. Кордилер мұздықтары Missoula көлі сияқты нысандарды құрады, ол мұздық бөгетінен босап, үлкен Missoula су тасқынына себеп болды. USGS геологтарының бағалауынша, көлдің су тасқыны мен қайта құрылу циклі орташа есеппен 55 жылға созылды және 15 000 жыл бұрын басталып, 2000 жылға жуық уақыт ішінде шамамен 40 рет су тасқыны болды. Мұндай мұздық көлдерінен болатын су тасқындары бүгінде Исландия және басқа да жерлерде жиі кездеседі.

Висконсин мұздықтары

Висконсин мұздық эпизоды – Солтүстік Американың Лорентид мұздық қабатындағы континенттік мұздықтардың соңғы ірі жылжуы. Мұз басудың ең жоғалған кезінде Беринг мұхиты арқылы сүтқоректілердің, оның ішінде адамдардың, Сібірден Солтүстік Америкаға көшіп келуіне мүмкіндік болды. Ол Солтүстік Американың Огайо өзенінен солтүстік жағындағы географиясын түбегейлі өзгертті. Висконсин эпизодының мұз басуының шарықталу кезінде мұз Канаданың көп бөлігін, Жоғарғы Орта Батысты және Жаңа Англияны, сондай-ақ Монтана және Вашингтонның бір бөлігін жапты. Эри көліндегі Келли аралында немесе Нью-Йорктегі Центральдық паркте осы мұздықтардың қалдырған іздерін оңай көруге болады. Оңтүстік-батыс Саскачеван және оңтүстік-шығыс Альбертада Лорентид және Кордильер мұздықтары арасындағы тігіс аймағы Кипресс тауларын құрады, ол Солтүстік Америкада континенттік мұздықтардың оңтүстігінде қалған ең солтүстік нүктесі болып табылады. Ұлы көлдер мұздықтардың тозуынан және еріген судың мұздың шегінде жиналуынан пайда болды. Континенттік мұз қабатының зор массасы шегіне кеткенде, Ұлы көлдер солтүстік жағалаудың изостатикалық көтерілуіне байланысты біртіндеп оңтүстікке қарай жылжуды бастады. Ниагара шарлауы да мұз басудың нәтижесі, сондай-ақ Огайо өзенінің бағыты да, ол бұрынғы Тейс өзенін көп бөлігімен алмастырды. Бірнеше кең мұздық көлдердің көмегімен ол Жоғарғы Миссисипи өзенінің шатқалы арқылы су тасқынын шығарды, ол бұрынғы мұз басу кезеңінде қалыптасқан. Висконсин эпизодының мұз басуы шегінген кезде Лонг-Айленд, Блок-Айленд, Кейп-Код, Номанс-Лэнд, Марта-Виньярд, Нантакет, Сейбл-Айленд және Канаданың оңтүстік-орталық Онтариодағы Оук-Риджс моренасы пайда болды. Висконсин штатының өзінде ол Кеттл Морейнасын қалдырды. Оның еріген жиегінде пайда болған дүмбілдер мен эскерлер төменгі Коннектикут өзені аңғарының ескерткіштері болып табылады.

Тахо, Тенея және Тиога, Сьерра-Невада

Сьерра-Невадада үш мұздық максимум кезеңі, кейде дұрыс емес түрде мұздық дәуірлер деп аталады, жылы кезеңдермен бөлінген. Бұл мұздық максимумдар ең көнесінен ең жасысына дейін Тахо, Тенея және Тиога деп аталады. Тахо шамамен 70 000 жыл бұрын ең үлкен аумаққа жеткен болуы мүмкін. Тенея туралы көп мәлімет жоқ. Тиога Висконсин кезеңінің ең әлсізі және соңғысы болды. Ол шамамен 30 000 жыл бұрын басталып, 21 000 жыл бұрын ең үлкен қарқынына жеткен және шамамен 10 000 жыл бұрын аяқталды.

Гренландия мұздықтары

Солтүстік-батыс Гренландияда мұз жамылғысы шамамен 114 000 жыл бұрын LGP кезеңінде өте ерте максимумға жетті. Осы ерте максимумнан кейін мұз жамылғысы соңғы мұз дәуірінің соңына дейін қазіргідей болды. Дәуір соңына қарай, мұздықтар қайтадан кеңейді, содан кейін қазіргі көлеміне дейін шегінді. Мұз түйіршіктерінен алынған деректерге сәйкес, LGP кезінде Гренландия климаты құрғақ болды, жауын-шашын мөлшері бүгінгі көрсеткіштің шамамен 20% құрады.

Мерида мұздықтары (Венесуэланың Анд таулары)

Мерида мұздығының атауы Плейстоценнің соңғы кезеңінде Венесуэланың орталық Анд тауларында болған альпілік мұздықтарды белгілеу үшін ұсынылады. Екі негізгі морена деңгейі анықталды, біреуі – биіктігі , екіншісі – биіктігі . Соңғы мұздық жылжу кезінде қар шебі қазіргі қар шебінен шамамен төмен түсті, ал Кордильера-де-Меридадағы мұздық аумағы шамамен құрады; бұл оңтүстік-батыстан солтүстік-шығысқа қарай келесі биік аймақтарды қамтыды: Тама Парамосы, Батальон Парамосы, Лос-Коньос Парамосы, Пьедрас-Бланкас Парамосы және Тета-де-Никитао. Мұздықтардың жалпы аумағының шамамен бөлігі Сьерра-Невада-де-Меридада орналасқан, ал оның ішіндегі ең ірі шоғырланған аймақтары – Пико-Боливар, Пико-Гумбольдт [], және Пико-Бонпланд [] болды. Радиокөміртектік талдау көрсеткендей, мореналар 10 000 жылдан ертерек, және ықтималда 13 000 жылдан ертерек пайда болған. Моренаның төменгі деңгейі Висконсин мұздығының негізгі жылжуына сәйкес келеді. Ал жоғарғы деңгейі соңғы мұздық (соңғы Висконсин) жылжуын көрсетеді.

Ланкихью мұздықтары (Оңтүстік Анды)

Ланкихью мұз басуы атауын Чилидің оңтүстігіндегі Ланкихью көлінен алады, ол жақпар тәрізді тауаралық мұздық көл. Көлдің батыс жағалауында ірі мореналық жүйелер кездеседі, олардың ең ішкісі LGP-ге жатады. Ланкихью көлінің варвалары Чилидің оңтүстігіндегі варвалардың геохронологиясындағы маңызды нүкте болып табылады. Соңғы мұздық максимум кезінде Патагония мұз қабаты Анд таулары арқылы шамамен 35° оңтүстік ендігінен 55° оңтүстік ендігіндегі Тьерра-дель-Фуэгоға дейін созылған. Батыс бөлігі ылғалды төселгі жағдайларымен өте активті болған сияқты, ал шығыс бөлігі суық төселгіде болды. Ланкихью көлінің батысындағы аймақ соңғы мұздық максимум кезінде мұздан бос болды және Нотофагус басымдығымен сиреп орналасқан өсімдіктерге ие болды. Вальдивияның қоңыржай жаңбырлы орман Анд тауларының батыс беткейінде шашыраңқы қалдықтарға дейін азайды.