Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрылтайшы Атасы, саясаткер және дәрігер (1735–1819)
Америка саясаткері
American Founding Father, politician and physician (1735 1819)
American politician
Хью Уильямсон (5 желтоқсан 1735 – 22 мамыр 1819) – Америка Құрылтайшы Атасы, дәрігер және саясаткер. Ол АҚШ Конституциясына қол қойған және Конституциялық конвенцияда Солтүстік Каролина штатын өкілдік еткенімен танымал. Уильямсон – халықаралық деңгейдегі белгілі ғалым еді. Оның білімі оны патриоттардың жетекші зиялыларымен байланыстырды, ал олардың арқасында Конституцияда көрініс тапқан саяси идеялармен танысты. Америка революциясы кезінде Уильямсон дәрігерлік және табиғаттану саласындағы қабілеттерін Американың соғыс күштеріне жұмсады. Осы буынның ең маңызды оқиғасы – оны білгір ғалымнан шебер саясаткерге, тиімді ұлттық үкімет құру жолындағы белсенді басшыға айналдырды. Оның басшылық қабілеті Филадельфиядағы конвенцияда ғана емес, Солтүстік Каролинадағы ратификация талқылауларында да айқын көрінді. Уильямсонның мансабы 18 ғасырда көптеген американдықтардың өміріне тән болған тұрақсыздықты көрсетеді. Шекарада дүниеге келген ол ұзақ өмірінің маңызды кезеңдерін елдің үш аймағында өткізді. Бұл жылдамдылық оның ұлттық көзқарасын қалыптастыруға септігін тигізді, сонымен қатар соғыс кезінде штараралық әскери күштермен бірге қызмет етуі және Солтүстік Каролина сайлау округін құраған плантаторлар мен саудагерлердің мүдделері осы көзқарасын нығайтты. Оның тәжірибесі жаңа мемлекеттің саяси, экономикалық және интеллектуалдық болашағын тек күшті орталық үкімет қана тиімді қорғай және дамыта алатынына оны сендірді.
Hugh Williamson (December 5, 1735 – May 22, 1819) was an American Founding Father, physician, and politician. He is best known as a signatory to the U. S. Constitution and for representing North Carolina at the Constitutional Convention. Williamson was a scholar of international renown. His erudition had brought him into contact with some of the leading intellectuals of the Patriot cause and, in turn, with the ferment of political ideas that eventually found expression in the Constitution. During the American Revolution, Williamson contributed his talents as physician and natural scientist to the American war effort. His experiences in that preeminent event of his generation transformed the genial scholar into an adroit politician and a determined leader in the campaign for effective national government. His leadership was evident not only at the Convention in Philadelphia but also, with telling effect, during the ratification debates in North Carolina. Williamson's career demonstrates the rootlessness that characterized the lives of many Americans even in the 18th century. Born on the frontier, he lived for significant periods of his long life in three different regions of the country. That mobility undoubtedly contributed to the development of his nationalistic outlook, an outlook strengthened by wartime service with interstate military forces and reinforced by the interests of the planters and merchants that formed his North Carolina constituency. His experiences convinced him that only a strong central government could adequately protect and foster the political, economic, and intellectual future of the new nation.
Алғашқы жылдар
Уильямсон сол кездегі Пенсильвания провинциясының шекаралық аймағында, Батыс Ноттингем қалашығында дүниеге келді. Жастық шағында денсаулығының нашарлығына байланысты, ол отбасының киім-кешек бизнесімен айналысуға мүмкіндік алмады. Оның орнына, ата-анасы оны Фрэнсис Элисонның Нью-Лондон академиясына, ал 1754 жылы Филадельфия колледжіне (қазіргі Пенсильвания университеті) жіберді. Уильямсон 17 мамыр 1757 жылы, әкесі қайтыс болғаннан бес күн бұрын, мектептің алғашқы түлектерінің қатарында бітірді. Филадельфия академиясында сабақ бергеннен кейін, Уильямсон Батыс Ноттингемдегі көршісі, пастор Сэмюэл Финлимен (кейін Нью-Джерси колледжінің президенті, қазіргі Принстон университеті) теологияны оқыды. Ол Коннектикут штатына көшіп, дін қызметкерінің лицензиясын алды, бірақ Пресвитериан шіркеуіндегі фракциялық таластар мен денсаулығының нашарлауы оны діни мансаптан бас тартуға мәжбүр етті. 1760 жылы Филадельфияда магистратураны бітіргеннен кейін, Уильямсон математика профессоры ретінде альма-матерінің факультетіне қосылды. Төрт жылдан кейін, тағы бір мансап өзгерісінде, Уильямсон медицина мен дәрі-дәрмектерді зерттеуге бет бұрды. Бір жыл Эдинбург университетінде оқығаннан кейін, 1760 жылдары Нидерландыдағы Утрехт университетіне түсіп, қысқа диссертация қорғады және 6 тамыз 1764 жылы медицина ғылымының докторы атағын алды. Жеке практика ашу үшін Филадельфияға оралды. Сонымен қатар, ол бірқатар тәуелсіз ғылыми және білім беру жобаларын жүзеге асырды. Осы салалардағы еңбегі оған Америка философиялық қоғамының мүшесі болуға және Еуропаның зиялы қауымдарында танымал болуға мүмкіндік берді. Ғылым мен білімге деген қызығушылығы Уильямсонды саясатқа және патриоттық қозғалысқа алып келді. 1773 жылы жергілікті білім беру жобасына қаражат жинау үшін Англияға кемемен барған Уильямсон Бостон қаласында тоқтады. Ол сол жерде танымал Бостон шай ішу оқиғасына куә болды, онда американдық үндістерге ұқсас киінген патриоттар импортталған тауарларға жаңадан енгізілген парламенттік салыққа наразылық білдіріп, шай жүгін жойды. Лондонға жеткенде, ол осы бүлік актісі және жалпы колониялық мәселелер бойынша куәлік беру үшін Құпия кеңеске шақырылды. Осы кезде Уильямсон саяси жағынан жетілді. Массачусетке қарсы жазалау шараларын әзірлеу барысында Кеңес мүшелерінің сұрақтарына жауап ретінде, ол репрессиялар көтеріліске әкелетінін ашық ескертті. Ол патриоттық позицияның негізіне айналып келе жатқан аргументті білдірді: американдықтар ағылшындардың толық құқықтарына, соның ішінде ағылшын үкіметінің шешімдерінде өкілдік етуге құқылы. Бұл куәлік оны Лондондағы басқа американдықтардың назарына іліктірді. Ғылыми мәселелерге деген өзара қызығушылық Бенджамин Франклинмен берік қарым-қатынас орнатуға көмектесті, және Уильямсон көп ұзамай осы белгілі американдық ғалыммен және басқалармен бірге өз үкіметтеріне қарсы шығып, американдық талаптарға көңіл бөлетін ағылшындардан қолдау сұрады. Уильямсон Голландияға барды, онда ғылыми және білім беру тақырыптары бойынша кездесулерге қатысу арқылы пайдаланған мүмкіндікті пайдаланып, патриоттық қозғалысты қолдаған памфлеттер мен басқа да материалдарды жариялауды ұйымдастырды. Сол жерде колониялар тәуелсіздік алғанын естіді. 1777 жылдың басында Филадельфияға оралып, Континенттік армияның медициналық бөлімінде қызмет етуге ерікті болды. Ол кезде бөлімде бос орын болмағандықтан, Уильямсон кіші ағасымен серіктестік құрып, британдық блокада арқылы Вест-Индиядан дәрі-дәрмектер мен басқа да тапшы заттарды импорттауды шешті. Осылайша, өзінің байланыстары мен беделін пайдаланып, соғысқа үлес қосуға болатынына сенген Уильямсон Солтүстік Каролинадағы Эдентон қаласын өзінің базасына айналдырды. Солтүстік Каролинаға қоныс аударғаннан кейін, ол аймақтағы плантаторлар мен саудагерлерге қызмет көрсету үшін медициналық практика құрды.
Williamson was born in West Nottingham Township, in what was then the frontier region of the Province of Pennsylvania. His fragile health as a youth weighed against his beginning a career in the family's clothier business. His parents instead sent him to Francis Alison's New London Academy and, in 1754, to the College of Philadelphia (today's University of Pennsylvania). Williamson graduated in the school's first class, on May 17, 1757, five days before his father died. After teaching at Philadelphia Academy, Williamson studied theology with his West Nottingham neighbor, the Rev. Samuel Finley (later president of the College of New Jersey, today's Princeton). He moved to Connecticut and obtained a preacher's license but his disillusionment with factional disputes within the Presbyterian Church and a resurgence of ill health led him to abandon a career in the ministry. Upon completing a master's degree at Philadelphia in 1760, Williamson joined his alma mater's faculty as a professor of mathematics. In another career shift four years later, Williamson turned to the study of medicine and doctricity. After spending a year at the University of Edinburgh, he matriculated in 1760s at the University of Utrecht in the Netherlands, wrote a brief thesis, and received his Medical Degree on August 6, 1764. He returned to Philadelphia to open a private practice. At the same time, he pursued a number of independent scientific and educational projects, and his work in these areas eventually led to membership in the American Philosophical Society as well as acclaim in Europe's intellectual circles. Interest in science and education indirectly led Williamson to politics and the Patriot cause. Sailing for England in 1773 to raise funds for a local educational project, Williamson stopped en route at Boston. There he witnessed the famous Boston Tea Party, in which Patriots dressed as American Indians destroyed a cargo of tea in protest over a newly enforced Parliamentary tax on imported commodities. On reaching London he was summoned before the Privy Council to testify on this act of rebellion and on colonial affairs in general. Williamson came of age politically during this encounter. In response to questions by Council members, who were in the process of formulating punitive measures against Massachusetts, he bluntly warned that repression would provoke rebellion. He then went on to express the argument that was becoming the core of the Patriot position: Americans were entitled to the full rights of Englishmen, including representation in the decisions of the English government. This testimony brought him to the attention of other Americans in London. A mutual interest in scientific matters cemented a solid working relationship with Benjamin Franklin, and Williamson soon found himself joined with the famous American scientist and others in appealing for support among those Englishmen who, in opposition to their own government, sympathized with American claims. Williamson continued on to the Netherlands where, taking advantage of the cover afforded by his attendance at meetings on scientific and educational subjects, he organized the publication of pamphlets and other papers that supported the Patriot cause. While there he learned that the colonies had declared their independence. He rushed back to Philadelphia in early 1777 and volunteered for service in the Medical Department of the Continental Army. The department had no opening at that time, so Williamson decided to form a partnership with a younger brother to import medicines and other scarce items from the West Indies through the British blockade. Believing that he could best contribute to the war effort by using his contacts and reputation in this manner, Williamson made Edenton, North Carolina, his base of operations. Settlement in North Carolina soon led to his establishing a medical practice to serve the planters and merchants of the region.
Әскери дәрігер
Осы түрлі іс-әрекеттер Уильямсонды Солтүстік Каролинаның саяси басшыларының назарына тартты. Флоридадағы теңіз және базалар арқылы аймаққа британдықтардың басып кіруі қаупі төнгендіктен, штаттық заң шығарушы орган Оңтүстік Каролинаға көмек көрсету үшін 4000 адамнан тұратын күш жинауға дауыс берді. Генерал-майор дәрежесінде губернатор Ричард Касвелл осы азамат сарбаздарының басында майданға шыққанда, ол Уильямсонды мемлекеттің дәрігері және хирург-генералы ретінде тағайындады, бұл лауазым Уильямсон соғыстың соңына дейін атқарды. 1780 жылы Чарльстонды қоршау американдық күштер үшін ауыр жеңіліс болды және жаңа британдық соғыс стратегиясының бірінші кезеңінің аяқталғанын көрсетті. Бұл стратегия бойынша британдықтар генерал Джордж Вашингтонның негізгі армиясын солтүстікте байлап, генерал Чарльз Корнуоллис басқарған корольдік армия солтүстікке қарай жылжуды жалғастыратын болады. Саванна, Джорджия және Чарльстонды операциялар базасы ретінде пайдаланып, британдықтар өздерінің тұрақты бөлімшелері Солтүстік Каролина мен Вирджиния арқылы өтуді күтті, ал жергілікті лоялистерден құралған отаршылдар тұрақты күштер басып алған аумақтарды қорғауға тиіс болды. Егер бұл стратегия сәтті болғанда, оңтүстіктен колонияларды жаулап алуға мүмкіндік туар еді. Корнуоллистің күш-жігеріне қарсы Континенттік конгресс Хорацио Гейтсті континентальдықтардың дивизиясынан, Солтүстік Каролинадан Касвеллдің бөлімшелерінен және Вирджинияның милиция бөлімшелерінің тобынан тұратын шағын күшке басшылық етуге жіберді. Гейтс Оңтүстік Каролина штатының Камден қаласына жақын орналасқан британдық базаға шабуыл жасауға тырысты, бірақ шайқас басталған кезде әлі толыққан жоқ, шаршаған милиция бөлімдері жеңіліске ұшырады, ал американдықтар тағы да жеңіліс көрді. Апатты өз көзімен көрген Уильямсон жаудың артына өтіп, жарақат алған американдық сарбаздарға көмектесуге ерікті болды. Ол осы қайырымдылық миссиясында екі ай өткізді. Түрмеде шешек ауруы қаупі туғанда, ол Корнуоллис пен басқа да британдық офицерлермен аурумен күресудің дұрыс жолы туралы қызу пікір таласты. Оның табандылығы мен ғылыми беделі нәтежесін берді. Британдықтар оның кеңесін орындады және індеттің алдын алды. 1780 жылдың күзінде Уильямсон қайтадан майданға оралды. Гейтстің орнын басқан генерал-майор Натанаел Грин континентальдықтар мен милицияның бірлескен күштері арқылы оңтүстікті қайтарып алу үшін керемет жорылын бастады. Оның негізгі күштері британдықтармен бірнеше шайқаста күрескенде, милиция бөлімдері шағын бекіністерді және оқшауланған жау топтарын жоюға күш салды. Франсис Марион, "Батпақты түлкі" деген лақап атымен танымал, және негізінен Оңтүстік Каролинада жұмыс істеген басқалар осы партизандық соғыс тактикасымен есімдері сақталды, бірақ Солтүстік Каролина бөлімдері де осы тактиканы қолданды. Уильямсон бригадалық генерал Исаак Грегоридің қол астындағы күшке қосылды, оның миссиясы Солтүстік Каролинаның шығысындағы британдықтардың әрекеттерін шектеу болды. Грегори өзінің базасын Дисмал батпағының кең аумағында орналастырды, онда ол өзінің кішкентай күшін қауіпке ұшыратпай, британдықтарды Уилмингтонға дейін ұстап тұруға мүмкіндік алды. Уильямсонның алдын алу медицинасындағы батыл жаңалықтары, әсіресе оның санитария мен тамақтанудың маңыздылығы туралы жаңа сарбаздарды қатаң түрде оқытуға салған күш-жігері, команданы алты ай бойы аурудан мүлдем сақтап қалды — бұл 18 ғасырдағы соғыста сирек кездесетін жағдай.
These various activities brought Williamson to the attention of North Carolina's political leaders. Facing the threat of a British invasion of the region from the sea and bases in Florida, the state legislature voted to raise a force of 4,000 men to assist South Carolina. When Governor Richard Caswell, with the rank of major general, took to the field at the head of these citizen soldiers, he named Williamson to serve as the state's Physician and Surgeon General, a post Williamson held until the end of the war. The siege of Charleston in 1780 marked a stunning defeat for American forces and signaled the end of the first phase in a new British war strategy. Under this strategy British forces would continue to tie down General George Washington's main army in the north while a Royal army under General Charles Cornwallis would advance northward. Using Savannah, Georgia, and Charleston as their bases of operations, the British expected their regular units to push through North Carolina and Virginia while a militia composed of local Loyalists secured areas captured by the regular forces. If successful, this strategy would have led to the conquest of the colonies from the south. To counter Cornwallis' efforts, the Continental Congress sent Horatio Gates to command a small force composed of a division of continentals, Caswell's units from North Carolina, and a group of hastily assembled Virginia militia units. Gates attempted to attack the British advance base near Camden, South Carolina, but his tired militia units, which were still forming when the battle began, were routed, and the Americans suffered another defeat. Williamson, who witnessed the disaster, volunteered to pass behind enemy lines to care for the American wounded. He spent two months on this mercy mission. When smallpox threatened the prison camp, he argued strenuously with Cornwallis and other British officers over the proper method to combat the disease. His perseverance and scientific reputation paid off. The British followed his advice, and an epidemic was averted. In the fall of 1780 Williamson returned to the field. Major General Nathanael Greene, Gates' replacement, had begun his brilliant campaign to recover the south through the joint efforts of continentals and militia. While his main force engaged the British in a series of battles, the militiamen concentrated on picking off small outposts and isolated enemy parties. Francis Marion, nicknamed "Swamp Fox", and others who operated mainly in South Carolina are most remembered for this type of guerrilla warfare, but North Carolina units also adopted these tactics. Williamson was attached to a force under Brigadier General Isaac Gregory whose mission was to limit British activity in eastern North Carolina. Gregory established his base in the vast reaches of the Dismal Swamp where he could pin the British down in Wilmington without jeopardizing his small force. Williamson's bold innovations in preventive medicine, especially his strenuous efforts to indoctrinate raw troops in the importance of sanitation and diet, kept the command virtually free of disease during the six months that it inhabited the swamp —a rare feat in 18th century warfare.
Мемлекет адамы
1782 жылы Уильямсон Солтүстік Каролина штатының төменгі палатасына сайланды және бірнеше мерзім қызмет етті. Ол көптеген комитеттерде жұмыс істеді, оның ішінде ветерандардың құқықтарын реттеу үшін құрылған комитеттер де болды, сондай-ақ штаттың авторлық құқық заңын жазды. 1782 жылы Континенталдық конгресске сайланды. Бұл ұлттық органға тағайындалу, федерализмді қолдаушы болып дамыған Уильямсон үшін табиғи саяси қадам болды. Оның Революция кезіндегі тәжірибесі, әсіресе 1780 және 1781 жылдардағы Каролинадағы науқандарда штаттар арасындағы ынтымақтастықтың қажеттілігін сезінуі, оны күшті ұлттық үкіметтің әскери маңыздылығына көндірді. Оның қызығушылығы одан әрі артты, ол штаттар арасындағы байланыстың экономикалық пайдасын түсінгенде. 1786 жылы Солтүстік Каролина Уильямсонды Аннаполис конвенциясына қатысуға таңдады, бұл конвенция Атлантиканың орталық штаттарына әсер ететін экономикалық мәселелерді шешу үшін шақырылған болатын. Ол Мэрилендтегі мәселелерге қатысуға үлкермегенімен, келесі жылы штаты оны Филадельфиядағы Конституциялық конвенцияға өкіл ретінде тағайындағанда штаттар аралық мәселелерді талқылауға дайын болды. Конвенция отырыстарына белсенді қатысқан Уильямсон елдегі ең белгілі ұлтшыл көшбасшылардың екеуі – Александр Гамильтон мен Джеймс Мэдисоннің үйінде тұрды. Оның зияткерлік деңгейі мен халықаралық тәжірибесі Солтүстік Каролина делегациясындағы көшбасшылық рөліне ие болуына көмектесті. Еңбекке қабілеттілігі және оның туа біткен жақсы мінезі Федералистер үшін оны баға жетпес ететін серік етті, олар жаңа үкімет құралы бойынша келісімге келу үшін көптеген саяси келісімдерді жасады. 1787 жылдың 11 шілдесінде Пенсильваниядан келген Джеймс Уилсон үштен бес бөлігін құрайтын келісімді ұсынды. Ол қабылданбады (4:6), бірақ екі күннен кейін осыған ұқсас ұсыныс қабылданды. Уильямсон, көптеген негізін қалаушылар сияқты, құлдыққа қарсы болды. Конвенция аяқталар алдында Уильямсон күшті федеративтік жүйені қорғап, бірқатар ашық хаттар жазды. Бұл «Сильвийдің хаттары» оның штатының көптеген практикалық мәселелерін қарастырды, онда ауылдық және жиі қарызға батқан фермерлер үкіметтік реттеуді барынша азайтуды қаласа, теңіз жағалауындағы саудагерлер орталық үкімет тарапынан қатаң реттелетін экономиканы қалады. Уильямсон екі топқа да инфляциялық қаржының және отандық өндірістің өсуін тежейтін салықтардың екі түрлі қауіптерін қарапайым мысалдармен түсіндірді. Ол Солтүстік Каролина тұрғындарын Конституцияны болашақ гүлденудің негізі ретінде қолдауға шақырды. Ол ратификация процесі АҚШ «жасалған-жөнделмеген, біршама тиімді тәсілдермен жасалатын» мемлекет болады ма, әлде «жер бетіндегі ең гүлденген, тәуелсіз және бақытты ел» болады ма, соны шешетінін түсіндірді. Филадельфиядағы отырысты аяқтағаннан кейін Уильямсон Континенталдық конгрестің жабылу сессиясына қатысу және Солтүстік Каролинаның есептерін реттеуші агенттердің бірі ретінде қызмет ету үшін Нью-Йоркке оралды. Бұл міндеттердің салдарынан ол Солтүстік Каролинада Конституцияны бірінші рет қарастырып, қабылдамаған Хиллсборо конвенциясын жіберіп алды, бірақ ол 1789 жылы Файетвиллде өткен екінші конвенцияда маңызды рөл атқарды. Мұнда ол Конституцияны қолдауға бағытталған табысты жұмыстарға қатысты. Уильямсон бірінші федералды конгресске сайланды. Ол зейнеткерлікке шыққанға дейін екі мерзім қызмет етті және Нью-Йоркке қоныс аударды, онда ол көптеген ғылыми қызығушылықтарын жалғастырды. Ол өзінің зерттеулері туралы көп жазды, көптеген ғылыми қоғамдарға мүше болды және көптеген қайырымдылық ұйымдарына үлес қосты. Ол сонымен қатар Солтүстік Каролина университетінің алғашқы қамқоршыларының бірі болды. Томас Джефферсон Уильямсонның Филадельфиядағы Конвенциядағы рөлін былайша сипаттады: «Ол пайдалы мүше, өткір ойлы, ісіне зейін қойып, жоғары білімді адам болды».
In 1782 Williamson was elected to the lower house of the North Carolina legislature, where he served for several terms. He sat on numerous committees, including those formed to regulate veterans' rights, and he authored the state's copyright law. He was chosen to serve in the Continental Congress in 1782. Appointment to this national body represented a natural political progression for Williamson, who was evolving into a champion of federalism. His experiences during the Revolution, especially his exposure to the pressing need for interstate cooperation during the 1780 and 1781 campaigns in the Carolinas, had convinced him of the military importance of strong national government. This interest increased when he came to realize the economic benefits that might accrue from the binding interstate association. In 1786 North Carolina chose Williamson to attend the Annapolis Convention, a meeting called to settle economic questions affecting the middle Atlantic states. Although he arrived too late to play a role in the Maryland proceedings, he was prepared to discuss interstate issues the following year when his state appointed him as a representative at the Constitutional Convention in Philadelphia. Williamson, a faithful attendee at Convention sessions, lodged with Alexander Hamilton and James Madison, two of the country's best known nationalist leaders. His intellectual stature and international background also propelled him into a leadership role in the North Carolina delegation. A capacity for hard work and his innate good humor made him invaluable to the Federalists as they worked out the many political compromises necessary for consensus on the new instrument of government. On 11 July 1787, James Wilson of Pennsylvania proposed the three fifths compromise. It failed to pass (4:6), but a substantially similar motion was passed two days later. Williamson, like many other Founders, was opposed to the institution of slavery. Shortly before the Convention adjourned, Williamson wrote a series of public letters in defense of a strong federal system. These "Letters of Sylvius" addressed many of the practical concerns of his state, where the rural and frequently debt ridden farmers favored minimal government regulations, while the mercantile planter group from the seaboard region wanted an economy strictly regulated by a central government. Using simple examples, Williamson explained to both groups the dual dangers of inflationary finances and of taxes that would stunt the growth of domestic manufacture. He exhorted North Carolinians to support the Constitution as the basis for their future prosperity. The ratification process, he explained, would decide whether the United States would remain a "system of patchwork and a series of expedients" or become "the most flourishing, independent, and happy nation on the face of the earth." Following adjournment in Philadelphia, Williamson returned to New York to participate in the closing sessions of the Continental Congress and to serve as one of the agents settling North Carolina's accounts with that body. These duties caused him to miss the Hillsboro Convention, where North Carolina first considered and rejected the Constitution, but he played a major role at a second convention that met in Fayetteville in 1789. Here he participated in a successful effort to rally support for the Constitution. Williamson was elected to the first federal Congress. He served two terms before retiring and settling in New York City, where he continued to pursue a wide range of scholarly interests. He wrote extensively about his research, joined numerous learned societies, and contributed to many charities. He also served as one of the original trustees of the University of North Carolina. Thomas Jefferson described Williamson's role at the Philadelphia Convention in the following terms: "he was a useful member, of an acute mind, attentive to business, and of a high degree of erudition."
Жеке өмір
Уильямсон 1789 жылдың қаңтарында Мария Апторпқа үйленді; ол 1790 жылы екінші баласын дүниеге келтіргеннен кейін қайтыс болды. Олардың екі ұлы болды, екеуі де жас кезінде қайтыс болды (үлкені 1811 жылы 22 жасында, ал кішісі одан көп ұзамай, Хосактің Хью Уильямсон туралы естеліктерінде айтылғандай). Уильямсон пресвитериан дінін ұстанды, бірақ кейбір дереккөздер оны деист деп санайды.
Williamson married Maria Apthorpe in January 1789; she died after the birth of their second child in 1790. They had two sons, both of whom died young (the older one at the age of 22 in 1811, the younger, shortly thereafter, according to Hosack's Memoir of Hugh Williamson). Williamson was a Presbyterian, though some sources have identified him as a Deist.
Өлім және мұра
1819 жылы 22 мамырда Уильямсон Нью-Йорк қаласында 83 жасында көлігімен келе жатып кенеттен қайтыс болды; ол Нью-Йорктегі Троица зиратында Александр Гамильтонның қабіріне жақын жерленді. Теннесси штатындағы Уильямсон округі оның құрметіне аталған, ал кейіннен Иллинойс штатындағы Уильямсон округі де Теннесси штатындағы Уильямсон округінің атымен аталыпты. Висконсин штатының Мэдисон қаласындағы Уильямсон көшесі оның есімімен аталған. Мэдисон қаласындағы Уильямсон көшесіндегі Вилли көшесі кооперативі осы көшенің атымен аталыпты. Уильямсон 1813 жылы Америкалық Антикварлық қоғамның мүшесі болып сайланды.
On May 22, 1819, Williamson died suddenly in New York City, at the age of 83, while driving in his carriage; he was buried in New York City in Trinity Churchyard near the grave of Alexander Hamilton. Williamson County, Tennessee, was named after him, and subsequently Williamson County, Illinois, was named after Williamson County, Tennessee. Williamson Street in Madison, Wisconsin is named after him. Willy Street Coop on Williamson Street in Madison is named for his street. Williamson was elected a member of the American Antiquarian Society in 1813.