Уильям Сэмюэль Джонсон: Американың негізін қалаушысы және мемлекет қайраткері
William Samuel Johnson
Уильям Сэмюэл Джонсон (1727-1819) – АҚШ-тың негізін қалаушысы, судья, саясаткер. Конституцияны жасауға қатысқан, алғашқы Конгресс сенаторы. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрылтайшы Атасы және судья (1727–1819)
American Founding Father and judge (1727–1819)
Уильям Сэмюэл Джонсон (7 қазан 1727 – 14 қараша 1819) – Америка Құрылтайшы Атасы және мемлекет қайраткері. Ол Американың төрт құрылтайшы конгресінің бәріне қатысқан жалғыз адам: 1765 жылғы мөр бажы салығы конгресі, 1785–1787 жылдардағы Континенттік конгресс, 1787 жылғы АҚШ Конституциялық конвенциясы, онда ол АҚШ Конституциясының соңғы нұсқасын дайындаған Стиль комитетінің төрағасы болды, және 1789–1791 жылдардағы Коннектикут штатынан сенатор ретінде АҚШ-тың бірінші конгресінде. Ол сондай-ақ Колумбия университетінің (бұрын Колумбия колледжі деп аталған) үшінші президенті болды.
William Samuel Johnson (October 7, 1727 – November 14, 1819) was an American Founding Father and statesman. He was the only man to attend all of the four founding American Congresses: the Stamp Act Congress in 1765, the Continental Congress in 1785–1787, the United States Constitutional Convention in 1787 where he was chairman of the Committee of Style that drafted the final version of the United States Constitution, and as a senator from Connecticut in the first United States Congress in 1789 1791. He also served as the third president of Columbia University (then known as Columbia College).
Ерте өмір
Уильям Сэмюэл Джонсон 1727 жылдың 7 қазанында Коннектикут штатының Стратфорд қаласында дүниеге келді. Оның әкесі – белгілі англикан дін қызметкері, педагог және кейіннен Кингс колледжінің президенті болған Сэмюэл Джонсон, ал анасы – Джонсонның бірінші әйелі, Чарти Флойд Николл. Джонсон бастауыш білімін Стратфорд академиясының интернатын басқарған әкесінен алды. Ол 1744 жылы Йель колледжін бітіріп, Джордж Беркли стипендиясын жеңіп алды. 1747 жылы Йельден магистр дәрежесін алды, сондай-ақ сол жылы Гарвардтан құрметті диплом алды. Кейіннен 1761 жылы Кингс колледжінен құрметті магистр дәрежесін, ал 1766 жылы Оксфордтан заң докторы дәрежесін алды.
William Samuel Johnson was born in Stratford, Connecticut, on October 7, 1727, to Samuel Johnson, a well known Anglican clergyman, educator, and later president of King's College, and Johnson's first wife, Charity Floyd Nicoll. Johnson received his primary education from his father who ran a small Stratford Academy boarding students. He then graduated from Yale College in 1744, winning the George Berkely Scholarship. He went on to receive a master's degree from Yale in 1747 and an honorary degree from Harvard the same year. He would later receive an honorary master's from King's College in 1761 and a Doctorate of Law from Oxford in 1766.
Мансап
Әкесі оны дін қызметкері болуға ынталандырса да, Джонсон заңгерлік мансапты таңдады. Өзіне-өзі заң білімін үйреткен ол тез арада маңызды клиенттер жинап, туған колониясының шекарасынан тысқары бизнес байланыстарын орнатты және колониялар арасындағы құқықтық мәселелер бойынша кеңес беруші болды. Ол сондай-ақ 20 жылдан астам Коннектикут колониялық әскерінде офицерлік шенде болды, прапорщик шенінен полковник шеніне дейін көтерілді. Коннектикут заң шығарушы жиналысының төменгі палатасында (1761 және 1765 жылдары) және жоғарғы палатасында (1766, 1771–1775 жылдары) қызмет етті. Джонсонды Патриоттардың қозғалысына Парламенттің колониялар үкіметіне қанағаттандырмайтын араласуы ынталандырды. Ол сол кезде радикал болды, «тізбектер мен тұтқындар», «мөрлер мен құлдық», сондай-ақ Американы «Цезарь дәуіріндегі Рим провинцияларына» дейін кемітетін «жаңағы қасіретті заңдар» туралы жазды. Ол Коннектикуттың «Бостандық ұлдарымен» одақтасып, лоялист губернатор Томас Фитчтің қайта сайлануына қарсы күресті. Ол Коннектикуттан мөр салыну актісі Конгресіне үш делегаттың бірі болып сайланды, онда 1765 жылы британдық отаршылардың құқықтарын анықтау комитетінде жұмыс істеді, колониялардың салық саясатын өздері шешуге құқылы екенін қорлады. Оның өмірбаяуын жазған Бирдслидің айтуынша, Джонсон «жиналыста басшылық және бақылаушы күшке ие болды». Ол «Мөр салыну актісі» құқықтары мен наразылықтарының декларациясына айналған Конгресс жанындағы колониялық құқықтар комитетінің маңызды есебін жазды, оның соңғы нұсқасы оның қолымен жазылған. Ол сондай-ақ «Патшаға петиция» құжатын жасаған комитеттің мүшесі болды. Декларация, петициялар және Лондон саудагерлерінің қысымы Парламентті 1766 жылы мөр салыну актісін жоюға мәжбүр етті. Бірақ сол жылы Коннектикут Мохикан үндістерінің жеріне қатысты, жетпіс жылдан бері шешілмей келген заңдық даумен жаңа мәселеге тап болды. Британдықтар бұл дауды 1662 жылғы Коннектикут патшалық жарғысын жою үшін сылтау ретінде пайдалануға тырысты. Джонсон осы дауға қарсы күресу үшін арнайы агент болып жұмыс істеуге келісті. Джонсон отбасын, саяси мансабын және заңгерлік тәжірибесін тастап, Коннектикуттың жарғысы үшін Лондонда соттасты, ол 1767 жылдан 1771 жылға дейін онда тұрды.
Although his father urged him to enter the clergy, Johnson decided instead to pursue a legal career. Self educated in the law, he quickly developed an important clientele and established business connections extending beyond the boundaries of his native colony and was frequently consulted on inter colony legal issues. He also held a commission in the Connecticut colonial militia for over 20 years, rising from ensign to the rank of colonel. He served in the lower house (1761 and 1765) and the upper house (1766 and 1771–1775) of the Connecticut Legislature. Johnson was first attracted to the Patriot cause by what he and his associates considered Parliament's unwarranted interference in the government of the colonies. At this time he was somewhat of a radical, writing about “chains and shackles,” “stamps and slavery,” and the “late fatal acts” that would reduce America to “Roman provinces in the time of the Caesar.” He started forming alliances with the Connecticut Son's of Liberty and working against the re election of Loyalist Governor Thomas Fitch. He was elected one of three delegates from Connecticut to the Stamp Act Congress, where in 1765 he served on the committee defining the rights of British Colonists arguing the right of the colonies to decide tax policies for themselves. According to his biographer Beardsley, Johnson "was a guiding and controlling spirit in the Assembly." He authored the seminal Report of Committee at Congress on Colonia Rights, that evolved into the Stamp Act Declaration of Rights and Grievances, the final version of which is in his hand. He was also on the committee that authored the Petition to the King. The declaration, petitions, and pressure from London merchants forced Parliament to repeal the Stamp Act in 1766. But that year, Connecticut faced a new problem with a seventy year old unsettled legal case involving Mohegan Indians lands. The British wanted to use the case as a pretext to cancel Connecticut's Royal Charter of 1662. Johnson agreed to become a special Colonial Agent to fight the case. Johnson left his family, his political career, and his legal practice to argue in London for Connecticut's charter, where he lived from 1767 to 1771.
Америка революциясы
Ол колониялық агент қызметін атқарган кезінде британ үкіметінің колонияларға қатысты саясатын қатысты сынға алды. Ұлыбританиядағы тәжірибесі оны көптеген патриоттар айтқандай, зұлым үкіметтің қастандық жоспарлары емес, американдық жағдайды білмеушілік салдарынан қалыптасқан британ саясатына сендірді. Патриоттардың талаптары радикалданған сайын, Джонсонға өз мүддесін шын жүректен қорғау қиынға соқты. Ол британ саясатын дұрыс емес деп санаса да, ана елімен байланысын үзуге кедергі болды. Халықаралық деңгейде танымал ғалым болғандықтан, Ұлыбританияда және британдық және американдық лоялистер арасында көптеген достары болды. Ағылшын жазушысы Сэмюэл Джонсон оның жайлы: «Өмірдің алуан түрлі жағдайларының нәтижесінде маған таныс болғандардың арасында сізбен танысуды одан да артық қалаған адам жоқ» деді. Ол сондай-ақ Британиямен діни және кәсіби байланыстармен байланысты болды. Англиядағы Англикан шіркеуімен және Оксфордтағы ғалымдар қауымымен тығыз қарым-қатынаста болды, ол 1766 жылы оған құрметті диплом берді. Колониялар мен ана ел үшін тәуелсіздіктің салдарынан қорқып, Джонсон экстремизмнен аулақ болуға және даулы саяси мәселелер бойынша келісімге келуге тырысты. Алайда, британ үкіметіне қарсы қозғалған ісі, бірнеше айға созылуға тиіс болған, бес жылға созылды. Осы уақыт ішінде ол отбасынан алыстады, заң фирмасының клиенттерін жоғалтты, алғыс пен сыйақы алмады және британдықтармен байланысы үшін сынға ұшырады. 1771 жылдың соңында ол үйіне оралды, әкесі қайтыс алғанға дейін үш ай бойы оның қасында болды. 1772–1774 жылдары колонияның Жоғарғы сотының мүшесі болып тағайындалды. 1774 жылы Континенттік конгресске делегат болып сайланды, бірақ өзінің шәкірті Роджер Шерманның пайдасына бұл құрметтен бас тартты. Коннектикут ассамблеясы, Лексингтон мен Конкорд шайқастарынан кейін, оның жеке қарсылығына қарамастан, оны Патриоттық Массачусетс ополченнясы мен Бостондағы британдық әскерінің арасымен британдық командир генерал Томас Гейджге британдықтармен жеке бейбітшілік орнату арқылы шайқасты тоқтату туралы келіссөздер жүргізу үшін қауіпті сапарға жіберді. Ол сәтті аяқталды, бірақ Коннектикутқа қайтып келгенде, Ассамблея өз ойын өзгерткенін, соғыс жариялағанын және Джонсонға ешқандай нұсқау бермей, жұмысын аяқтағанын көрді. Тіпті тәуелсіздік декларациясы жарияланғаннан кейін де ол Америка революциясының қажетсіз деп есептеді және тәуелсіздікке қатысы бар барлық адам үшін жаман болады деп ойлады. Ол Ассамблеядан және заңгерлік практикасынан зейнетке шықты. 1779 жылдың шілде айында Трионның Коннектикут жағалауына жасаған шабуылы Фэрфилд пен Норвок қалаларын өртеп жібергеннен кейін, Стратфордтың халқы үрейлене түсіп, генерал Тайронға өтініш жасап, қалаларын құтқаруын сұрады. Ол тағы бір қауіпті миссияны орындаудан бас тартты, бірақ қалалық жиналыс шақырылып, Тиронға бару керектігі туралы қаулы қабылданды. Оған еріп жүру үшін комитет тағайындалды және Джонсонның бейбітшілік күшін қолдағанын көрсететін жазылым қағазы оның рұқсатысыз басылды. Бұл қағазды саяси жаулары қолға алып, оны жаумен байланыс жасағаны үшін тұтқындады, бірақ айыптар тез алынып тасталды.
While a Colonial Agent he sharply criticized British policy toward the colonies. His experience in Britain convinced him that Britain's policy was shaped more by ignorance of American conditions, not through the sinister designs of a wicked government, as many Patriots alleged. As the Patriots became more radical in their demands, Johnson found it difficult to commit himself wholeheartedly to the cause. Although he believed British policy unwise, he found it difficult to break his own connections with the mother country. A scholar of international renown, he had many friends in Britain and among the British and American Loyalists. The English author Samuel Johnson said of him, "Of all those whom the various accidents of life have brought within my notice, there is scarce anyone whose acquaintance I have more desired to cultivate than yours." He was also bound to Britain by religious and professional ties. He enjoyed close associations with the Anglican Church in England and with the scholarly community at Oxford, which awarded him an honorary degree in 1766. Fearing the consequences of independence for both the colonies and the mother country, Johnson sought to avoid extremism and to reach a compromise on the outstanding political differences between the protagonists. However, his court case against British government that was supposed to take a few months was dragged out for five years, during which time he was away from his family, lost of his law firm's clients, and received little thanks, little reward, and endured criticism for his association with the British. He returned home late in 1771, just in time to spend three months with his father before he died. He was appointed a member of the colony's Supreme Court (1772–1774). He was elected as a delegate in 1774 to the Continental Congress but turned down the honor in favor of his protégée Roger Sherman. The Connecticut assembly, after the Battles of Lexington and Concord, over his strong personal objections, sent him on a dangerous visit through both Patriot Massachusetts militia and British army lines in Boston to the British commander General Thomas Gage to negotiate an end to the fighting by making a separate peace with the British. He succeeded, but on returning back across the lines again to Connecticut, he found the Assembly had changed their mind, voted for war, then adjourned, leaving no instructions for Johnson. Even after the Declaration of Independence, he believed that the American Revolution was not necessary and that independence would be bad for everyone concerned. He retired from the Assembly, and from his law practice. In July, 1779, after Tryon's raid on the Connecticut shoreline burnt down the towns of Fairfield and Norwalk, the panicking citizens of Stratford begged him to intercede with General Tyron and save their town. He declined to undertake yet another dangerous mission he opposed, but a town meeting was called and resolutions were passed insisting he should vist Tyron. A committee was appointed to accompany him, and a subscription paper implying Johnson supported the peace effort was printed without Johnson's approval. The paper was seized on by his political enemies, leading to his arrest for communicating with the enemy, but the charges were soon dropped.
Жаңа ұлт
Тәуелсіздікке қол жеткізген соң Джонсон жаңа мемлекеттің басқару ісіне қатысуға еркін сезінді. Ол кәсібін қайта бастады, содан кейін біраз уақыт өткен соң бейбітшілік жарияланғаннан кейін, Бас Ассамблеяның Жоғарғы Палатасының мүшесі ретінде бұрынғы лауазымына қайта оралды. Ол Коннектикут штатының Пенсильваниямен батыс жерлері үшін болған дауында заң кеңесшісі қызметін атқарды (1779–1780). Ол Конфедерацияның Континенттік Конгресіне делегат ретінде тағайындалды (1785–1787). Оның ондағы ықпалы замандастары тарапынан мойындалды. Джермея Уодсворт досына оның туралы былай деп жазды: «Менің ойымша, доктор Джонсонның сіз бен маған қарағанда әлдеқайда зор ықпалы бар. Оңтүстік делегаттары оны өте жақсы көреді». 1785 жылы Вермонт Республикасы Джонсонға Континенттік Конгресс алдында Вермонттың мүддесін қорғағаны үшін бұрынғы Корольдік колледждің жерінен қала сыйлады. Вермонт штатындағы Джонсон қаласы, бұрынғы Джонсон мемлекеттік колледжі және Висконсин штатындағы Мэдисон қаласындағы Джонсон көшесі оның есімін иеленеді.
Once independence was achieved, Johnson felt free to participate in the government of the new nation. He resumed the practice of his profession, and some time subsequent to the declaration of peace was reinstated in his old office as a member of the Upper House of the General Assembly, where he also served as a legal counsel for Connecticut in its dispute with Pennsylvania over western lands (1779 80). He was appointed as a delegate to the Continental Congress of the Confederation (1785–1787). His influence there was recognized by his contemporaries. Jeremiah Wadsworth wrote of him to a friend, "Dr. Johnson has, I believe, much more influence than either you or myself. The Southern Delegates are vastly fond of him." In 1785, the Vermont Republic granted Johnson a town in the former King's College Tract in thanks for representing the interests of Vermont before the Continental Congress. The town of Johnson, Vermont; the former Johnson State College; and Johnson Street in Madison, Wisconsin, bear his name.
Конституциялық конвенция
1787 жылы Джонсон Филадельфия конвенциясының делегаттарының бірі ретінде маңызды рөл атқарды. Оның өкілдік мәселесіндегі шешен сөздері талқылау барысында үлкен салмаққа ие болды. Ол Коннектикут және басқа да кіші штаттардың құқықтарын күшті көршілерінің ықпалынан қорғау үшін күшті федералды үкіметке үміттенді. Ол штаттардың ұлттық заң шығару органында тең өкілдік көздейтін Нью-Джерси жоспарын қолдады. Жалпы алғанда, ол федералды биліктің кеңеюін жақтады. Ол сот билігінің «заңға да, әділдікке де қатысты болуы керек» деп мәлімдеді (оның ұсынысымен «заң және әділдік» деген сөздер қабылданды). Ол егемендік «Одақта» болғандықтан, жеке штатқа қарсы жасалған сатқындық болуы мүмкін емес екенін айтты. Ол қылмыстық жазаны кері күшімен қолдануға тыйым салуға қарсы болды, себебі мұндай тыйым салу «Ұлттық заң шығарушы органды негізсіз күдікке» салумен тең деп есептеді. Джонсон Конституцияны жасаудың соңғы кезеңдерінде де ықпалды болды. Ол Коннектикут келісімін толық қолдады, ол болашақтағы Ұлы келісімді болжады, онда барлық штаттар үшін тең өкілдік беретін Сенат пен халық санына пропорционалды Өкілдер палатасы бар ұлттық заң шығару органы қарастырылған. Ол сондай-ақ құжаттың соңғы нұсқасын жасаған бес мүшеден тұратын Стиль комитетінің төрағасы болды. 1966 жылы жарық көрген «Филадельфиядағы Ғажайып» атты кітабында Кэтрин Дринкер Боуэн Джонсонды «осы төрт аргумент және саяси стратегия шеберлеріне [яғни комитет мүшелері Александр Гамильтон, Губернатор Моррис, Джеймс Мэдисон және Руфус Кинг] төрағалық етуге толыққанды лайық адам» деп атады. Оның комитетте болуы сенімділік тудырды; дәрігердің тыныш мінезі қарсы тарапты қарусыздандырды.
In 1787, Johnson played a major role as one of the Philadelphia Convention's delegates. His eloquent speeches on the subject of representation carried great weight during the debate. He looked to a strong federal government to protect the rights of Connecticut and the other small states from encroachment by their more powerful neighbors. He supported the New Jersey Plan, which called for equal representation of the states in the national legislature. In general, he favored extension of federal authority. He argued that the judicial power "ought to extend to equity as well as law" (the words "in law and equity" were adopted at his motion). He denied that there could be treason against a separate state since sovereignty was "in the Union." He opposed prohibition of any ex post facto law, which made an act a criminal offense retroactively, because he considered that such a prohibition implied "an improper suspicion of the National Legislature." Johnson was influential even in the final stages of framing the Constitution. He gave his fullest support to the Connecticut Compromise, which foreshadowed the final Great Compromise, with a national legislature with a Senate that provided equal representation for all states and a House of Representatives based on population. He also served on and chaired the five member Committee of Style, which framed the final form of the document. In her 1966 book, Miracle at Philadelphia, Catherine Drinker Bowen calls Johnson "the perfect man to preside over these four masters of argument and political strategy [i. e. fellow committee members Alexander Hamilton, Gouverneur Morris, James Madison, and Rufus King] His presence on the committee must have been reassuring; the doctor's quiet manner disarmed."