Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англияның Эссекс графы (шамамен 1162–1213)
English Earl of Essex (c. 1162–1213)
Джеффри Фитц Питер, Эссекс графы (шамамен 1162–1213) Ричард I мен Джон патшалықтары кезінде Англия үкіметінің көрнекті мүшесі болды. Оның әкесі Пирс де Лютегаршаль (1134 жылы Черхиллде, Уилтширде туған, 14 қаңтар 1179 жылы Плешиде, Эссексте қайтыс болған), Лудгершаллдың орманшысы және Мод де Мандервилл (1138 жылы Райкоттта, Оксфордта, Англияда туған) еді. Сондықтан оның тегі кейде Фитц Пирс деп аталады.
Geoffrey Fitz Peter, Earl of Essex (c. 1162–1213) was a prominent member of the government of England during the reigns of Richard I and John. The patronymic is sometimes rendered Fitz Piers, for he was the son of Piers de Lutegareshale (born 1134, Cherhill, Wiltshire, died 14 January 1179, Pleshy, Essex), a forester of Ludgershall and Maud de Manderville (born 1138, Rycott, Oxford, England).
Өмір
Ол Генрих II тұсында орта дәрежелі лауазымдарда қызмет атқарған, қарапайым жер иелері отбасынан шыққан. Джеффридің ағасы Саймон Фиц Питер әр түрлі уақытта Нортгемптоншир, Букингемшир және Бедфордширдің жоғары шерифі болды. Джеффри де осылай қызметке кірді, Генрих II билігінің соңғы бес жылында Нортгемптонширдің жоғары шерифі болды. Осы шақта Джеффри Уильям де Сей II-нің қызы және болашақ мұрагері Беатрис де Сейге үйленді. Бұл Уильям, Уильям де Сей I мен Эссекс графының 1-ші Джеффри де Мандевиллдің әпкесі Беатристің үлкен ұлы болды. Мандевилл отбасымен байланысы кейіннен күтпегендей маңызды болып шықты. 1184 жылы Джеффридің қайын атасы қайтыс болды, ол әйелінің мұрагерлік құқығымен де Сей отбасының мүлкін алды. Сонымен қатар, ол әйелінің құқығы арқылы Эссекс графтығына ие болып, 4-ші граф атанды. Ричард I крест жорығына аттанғанда, Джеффриді патша сотының бес судьясының бірі етіп тағайындады, осылайша Дурхэм епискобы Хью де Пуизеттің басты кеңесшісі болды. Хью де Пуизет бас судья ретінде патша болмағанда регенттердің бірі болды. 1189 жылдың соңында Джеффридің әйелінің туысы Уильям де Мандевилл, 3-ші Эссекс графы тікелей мұрагер қалдырмай қайтыс болды. Оның әйелінің мүлігі Джеффри мен Беатристің ағасы Джеффри де Сей арасында дау туды, бірақ Джеффри Фиц Питер саяси ықпалын пайдаланып, Мандевилл жерлерін (графтық емес, ол бос қалды) өзіне алды. 1198 жылдан 1205 жылға дейін Лондон мұнарасының констеблі қызметін атқарды. 1198 жылдан 1201 жылға дейін және 1203 жылы Йоркширдің, ал 1200 жылдан 1205 жылға дейін Бедфордшир мен Бэкингемширдің жоғары шерифі болды. 11 шілде 1198 жылы Ричард король Джеффриді бас судья етіп тағайындады, ол сол кезде патшаның басты министріне тең болды. Жаңа король таққа отырған күні Джеффриді Эссекс графы етіп беделді етуге жарлық шығарды. Джон король Джеффриге Беркхамстед қамалын сыйға берді; бұл қамал бұрын патшалық неке бұзылғанға дейін королева Изабелге бірлескен сарай ретінде берілген еді. Джеффри Беркхамстедте екі аурухана салды, біреуі Әулие Иоанн Баптистке, екіншісі Әулие Иоанн Евангелистке арналған; соңғысы қазірге дейін қалада Сент-Джонс Велл-Лейн деген атпен еске алынуда. Джон король таққа отырғаннан кейін Джеффри 1213 жылдың 14 қазанында қайтыс болғанға дейін патшаның басты министрі қызметін атқаруын жалғастырды.
He was from a modest landowning family that had a tradition of service in mid ranking posts under Henry II. Geoffrey's elder brother, Simon Fitz Peter, was at various times High Sheriff of Northamptonshire, Buckinghamshire, and Bedfordshire. Geoffrey, too, got his start in this way, as High Sheriff of Northamptonshire for the last five years of Henry II's reign. Around this time Geoffrey married Beatrice de Say, daughter and eventual co heiress of William de Say II. This William was the elder son of William de Say I and Beatrice, sister of Geoffrey de Mandeville, 1st Earl of Essex. This connection with the Mandeville family was later to prove unexpectedly important. In 1184, Geoffrey's father in law died, and he received a share of the de Say inheritance by right of his wife, co heiress to her father. He also eventually gained the title of earl of Essex by right of his wife, becoming the 4th earl. When Richard I left on crusade, he appointed Geoffrey one of the five judges of the king's court, and thus a principal advisor to Hugh de Puiset, Bishop of Durham, who, as Chief Justiciar, was one of the regents during the king's absence. Late in 1189, Geoffrey's wife's cousin William de Mandeville, 3rd Earl of Essex died, leaving no direct heirs. His wife's inheritance was disputed between Geoffrey and Beatrice's uncle, Geoffrey de Say, but Geoffrey Fitz Peter used his political influence to eventually obtain the Mandeville lands (although not the earldom, which was left open) for himself. He served as Constable of the Tower of London from 1198 to 1205. He served as High Sheriff of Yorkshire from 1198 to 1201, and again in 1203, and as High Sheriff of Bedfordshire and Buckinghamshire from 1200 to 1205. On 11 July 1198, King Richard appointed Geoffrey Chief Justiciar, which at that time effectively made him the king's principal minister. On his coronation day the new king ennobled Geoffrey as Earl of Essex. King John granted Berkhamsted Castle to Geoffrey; the castle had previously been granted as a jointure palace to Queen Isabel prior to the annulment of the royal marriage. Geoffrey founded two hospitals in Berkhamsted, one dedicated to St John the Baptist and one to St John the Evangelist; the latter is still commemorated in the town with the name St John's Well Lane. After the accession of King John, Geoffrey continued in his capacity as the king's principal minister until his death on 14 October 1213.
Ерлі-зайыптылар
m1 Беатрис де Сей, Уильям де Сейдің қызы және Эссекс графы Мандевиллдердің мұрагері. m2. Авелин де Клэр, Гертфордтың 2-ші графы Роджер де Клэрдің қызы.
m1. Beatrice de Say, daughter of William de Say and heiress of the Mandeville Earls of Essex. m2. Aveline de Clare, daughter of Roger de Clare, 2nd Earl of Hertford.
Беатристің балалары
Байқасаңыз, осы некеден туған ұлдары де Мандевилл тегін қабылдады. Джеффри Фицджеффри де Мандевилл, Эссекстің 2-ші графы. Уильям Фицджеффри де Мандевилл, Эссекстің 3-ші графы. Генри Фитцджеффри, Вулвергемптон соборының деканы. Мод Фицджеффри, Херефордтың 1-ші графы Генри де Боунға үйленді.
Note that his sons by this marriage took the de Mandeville surname. Geoffrey FitzGeoffrey de Mandeville, 2nd Earl of Essex. William FitzGeoffrey de Mandeville, 3rd Earl of Essex. Henry Fitz Geoffrey, Dean of Wolverhampton. Maud Fitzgeoffrey, who married Henry de Bohun, 1st Earl of Hereford.
Авелиннің балалары
Джон Фицджеффри, Шер лорды және Ирландияның әділ сот судьясы. Сесили Фицджеффри. Хауис Фицджеффри. Джеффридің бірінші екі ұлы еркек балалары болмай қайтыс болды. Графтық атақ анасының Мандевилл тегімен байланысты болғандықтан, графтық атақ олардың жартылай бауыры Джонның орнына, олардың әпкесі Мод пен оның күйеуі Генри Де Боунның ұлына берілді.
John Fitzgeoffrey, Lord of Shere and Justiciar of Ireland. Cecily Fitzgeoffrey. Hawise Fitzgeoffrey. Geoffrey's first two sons died without male issue. The earldom had been associated with their mother's Mandeville heritage, and the earldom was next granted to the son of their sister Maud and her husband Henry De Bohun instead of their half brother John.