Жұмыс орындарын сақтап қалу тәсілдері және оның себептері
Featherbedding
Жұмыс орындарын артық сақтап қалу (featherbedding) – қажеттіліктен артық қызметкерлерді жұмысқа алу немесе күрделендірілген жұмыс процестерін жасау. SEO үшін маңызды сөздер: жұмыс, қызметкер, тиімділік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қауырсынды жаю – бұл белгілі бір жұмысты атқару үшін қажеттіден артық жұмысшыларды жұмысқа алу немесе қосымша жұмысшыларды жұмыспен қамту үшін ғана мағынасыз, күрделі және көп уақыт алатын жұмыс процедураларын қабылдау тәжірибесі. "Жұмыс табу" термині кейде қауырсынды жаюдың синонимі ретінде қолданылады. "Қауырсынды жаю" термині көбінесе басшылық тарапынан жұмысшылар талап ететін мінез-құлық пен ережелерді сипаттау үшін пайдаланылады. Бұл термин орта және жоғары деңгейдегі басқаруға да қатысты қолданылуы мүмкін, әсіресе орта және жоғары деңгейдегі басшылықтың артық салмақты және "ісінген" деңгейлеріне қатысты. Сондай-ақ, қауырсынды жаю кейде экономикалық реттеуге жауап ретінде корпорациялардың пайда табуға бағытталған әрекеттерін сипаттау үшін қолданылады.
Featherbedding is the practice of hiring more workers than are needed to perform a given job, or to adopt work procedures which appear pointless, complex and time consuming merely to employ additional workers. The term "make work" is sometimes used as a synonym for featherbedding. The term "featherbedding" is usually used by management to describe behaviors and rules sought by workers. The term may equally apply to mid and upper level management, particularly in regard to top heavy and "bloated" levels of middle and upper level management. Featherbedding has also been occasionally used to describe rent seeking behavior by corporations in response to economic regulation.
Экономикалық емес перспективалар
Заң ғалымдары мен кейбір әлеуметтік теоретиктер қауырсын төсеу жұмыс туралы ұғымды меншік құқығы ретінде көруге болады деп санайды. Мұндай сарапшылар, меншік иесі немесе жұмыс беруші капиталын инвестициялағандықтан пайда табуға “құқығы” болса, жұмысшы еңбегін инвестициялағандықтан пайда табуға “құқығы” бар дейді. Бұл мәселе, егер жұмыс меншік құқығы құқықтық жүйеге енбесе және қорғалмаса (мысалы, АҚШ-та), туындайды және маңызды проблемаға айналады. Экономистердің жұмыс орнындағы билікке назар аударғандығын пайдаланып, басқа әлеуметтік теоретиктер қауырсын төсеудің әлсіз кәсіподақтар мен қорғалмаған жұмысшылар құқықтарының салдары екенін қорытады. Бұл талдау бойынша, қауырсын төсеу – кәсіподақтардың күшсіздігіне, емес, күштілігіне жауап. Әдебиетте “қауырсын төсеуге” немесе “шектеулі” ережелерге толы мысалдар көп, оларды ақтау қиын. Бірақ, осы мысалдарды жұмыс ережелерін айыптау үшін қолданар алдында, шектеулердің себептерін анықтау керек. Мысалы, неге кәсіподақтар жұмысты бақылау құралдарын қолданады, мысалы, шекара және юрисдикция ережелерін немесе кейде икемділікке қайшы келетін еңбек өтілі ережелерін? Көп жағдайда бұл ережелер еңбек қауіпсіздігінің жетіспеуінен немесе кәсіподақтардың қауіпсіздігі мен танылуындағы кемшіліктерден туындайды. Жұмыс орындарындағы еңбек құқықтарын жақсарту, экономикалық саясатты жетілдіру және еңбекпен басқару арасындағы антагонизмді азайту қауырсын төсеуді азайтуға көмектеседі делінеді. Басқалары кейбір қауырсын төсеу түрлерін нарықтың сәтсіздігін түзету ретінде қарастырады. Мысалы, әлеуметтік қызметтерді өлшеу өте қиын. Егер нарық тауарды немесе қызметті дұрыс бағалай алмаса, онда нарық сәтсіздігі туындайды. Күрделі ұйымдарда немесе кіріс пен шығысын өлшеу қиын болған жағдайда, қауырсын төсеуді анықтау қиынға соғады. Мысалы, “сапалы денсаулық сақтау” немесе “сапалы білім беру” анықтамаларын беру қиын. Мұндай жағдайларда, бірінші кезектегі кәсіби жұмысшылар жұмыс ережелері мен ең төменгі талаптарға үлкен мән береді. Көптеген кеңсе қызметкерлері (әсіресе медбикелер мен мұғалімдер) және жоғары білікті жұмысшылар, мысалы, “жоғары сапалы” нәтижеге қол жеткізу үшін ең төменгі штаттық нормаларға үлкен мән береді. Кейбіреулер бұл жұмысшылардың кәсіби шешімін жүзеге асыру деп санайды, ал басқалары оны қауырсын төсеу деп атайды және мұндай ережелер нәтижелерді жақсартатынын көрсететін дәлелдердің жетіспеушілігін көрсетеді.
Legal scholars and certain social theorists argue that featherbedding may be an expression of the concept of a job as a property right. Such analysts argue that while the owner or employer has the "right" to extract profit because of his or her investment of capital, the worker has the "right" to extract profit because of his or her investment of labor. Featherbedding, it is argued, arises and becomes a significant problem if the job property right is not part of the legal regime and remains unprotected (such as the United States). Seizing on economists' emphasis on power in the workplace, other social theorists conclude that featherbedding is a result of weak labor unions and unenforced and unprotected worker rights. Under that analysis, featherbedding is a response by unions to their weakness, not strength. The literature is replete with "featherbedding" or "restrictive" rules that are hard to justify. Yet, before using these examples to condemn work rules as such, one has to be clear as to what the reasons are behind the restrictions. Why, for example, have unions resorted to job control devices, such as rules of demarcation and jurisdiction or seniority rules that sometimes conflict with flexibility? Frequently one finds that these rules originate in serious problems of employment insecurity or grave deficiencies in the security or recognition of trade unions. Improved workplace employment rights, improved economic policies and less antagonistic labor management relations, it is argued, would reduce featherbedding. Others see certain kinds of featherbedding as a corrective for market failure. For example, the delivery of social services is often not quantifiable except in the extreme. When the market is unable to quantify a good or service, the market will fail to price it accurately and so market failure results. In complex organizations, or in those whose inputs and outputs are difficult to quantify, it becomes increasingly difficult to determine what constitutes featherbedding. For example, defining "quality health care" is problematic, as is defining a "quality education". In such situations, frontline professional workers place heavy emphasis on work rules and minimums. Many white collar professionals (particularly, those such as nurses and teachers) and highly skilled craft workers place heavy emphasis on staffing minimums, for example, as a means of ensuring a "high quality" outcome. While some argue that this is an exercise in the professional judgment of such workers, others call that featherbedding and point to the low level of evidence that such rules improve outcomes.
Бразилия
Бразилияда жұмыс орындарын сақтап қалу (featherbedding) мемлекеттік және жеке сектордағы салаларда кең таралған құбылыс саналады. Кейбір сарапшылар бұл құбылысты экономикалық тұрақсыздыққа жауап ретінде қарастырады және ол байлықты бөлісу арқылы ұлттық экономиканы тұрақтандыруға көмектеседі деп санайды.
In Brazil, featherbedding is considered endemic in government owned and private sector industries. Some analysts argue that featherbedding is a reaction to economic insecurity, and helps stabilize the national economy by spreading wealth.
Франция
Францияда Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жұмыссыздық деңгейін төмендету үшін ұлттықтандырылған теміржол көлігі жүйесінде жұмыс орындарын сақтап қалуға баса назар берілді. Сонымен қатар, теміржол экспресс тасымалының бағасы өте төмен ұсталды. Осының салдарынан теміржол үлкен дефицитпен жұмыс істеді.
In France, featherbedding was encouraged by the nationalized rail transportation system after World War II with a view of reducing the unemployment rate. Also, railway express rates were kept very low. The railroad ran at a huge deficit as a result.
Жапония
Соғыстан кейінгі Жапонияда жұмыс орындарын сақтап қалуға тырысу сирек кездеседі. Соғыстан кейінгі кезеңде еңбек одақтары арасында жұмыс орындарын сақтап қалу жұмысшылардың мүддесіне қайшы екендігі туралы бірлескен пікір қалыптасты, және Жапониядағы одақтар бұл практикадан қашуға бейімді. Үкіметтің толық жұмыспен қамтуға және күшті әлеуметтік қорғау жүйесіне баса назар аударуы осы пікірді нығайтуға көмектесті.
In postwar Japan, featherbedding is uncommon. A post war consensus emerged among labor unions that featherbedding was not in the best interest of workers, and unions in Japan have tended to avoid the practice. A heavy government emphasis on full employment and a strong social safety net helped reinforce this consensus.
Швеция
Швецияда жұмысшы одақтарын реттейтін ұлттық, аймақтық немесе жергілікті заңдар мен ережелер жоқ. Еңбек қатынастарын қадағалайтын немесе реттейтін ұлттық бюро немесе агенттік жоқ, сондай-ақ кәсіподақтардың ішкі мәселелерін бақылайтын немесе реттейтін агенттік те жоқ. Бірақ, жұмыс берушілер мен одақтардың өте жақын қарым-қатынасына қарамастан, Швецияда жұмыс орындарын сақтап қалу мақсатындағы артық жұмыс күшін ұстау құбылысы (featherbedding) дерлік кездеспейді.
There are no national, regional, or local statutes or regulations governing labor unions in Sweden. No national bureau or agency oversees or regulates labor relations, and no agency monitors or regulates internal trade union matters. Nevertheless, despite relatively close relationships between employers and unions, featherbedding is almost unknown in Sweden.
Ұлыбритания
Ұлыбританияда қауырсын төсемі "артық жұмысшылар" деп те аталады.
In the United Kingdom, featherbedding is also referred to as "overmanning".
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та Тафт-Хартли заңы қауырсынды жамылғыны анықтап, оны тыйымдайды. Дегенмен, бұрын айтылғандай, АҚШ Жоғарғы Соты қауырсынды жамылғының мағынасын тар шеңберде қарастырып, көптеген тәжірибелерге қол тигізбеді.
In the United States, the Taft–Hartley Act defines and outlaws featherbedding. However, as previously noted, the U. S. Supreme Court has narrowly defined featherbedding and left most practices undisturbed.