Уильям де Валанс: Ағылшын саясатындағы француз ақсұлуы
William de Valence, 1st Earl of Pembroke
Уильям де Валенс: франц. аристократ, сводный брат Генриха III. Участвовал во Второй баронской войне, поддерживал короля. Биография и роль в истории Англии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англо-норманды дворян, Генрих III-ке одақтас Вильям де Валенс (13 маусым 1296 ж. қайтыс болды), туған аты Гвийом де Лузиньян, француз дворяны және рыцарь, Англия королі Генрих III-ке байланысы арқасында ағылшын саясатында маңызды рөл атқарды. Ол Екінші барондық соғысқа белсенді қатысып, король мен принц Эдуардты Саймон де Монфор басқарған көтерілісшілерге қарсы қолдады. Ол өзінің туған жері – Пуатудағы Лузиньянға жақын орналасқан Валенсия цистерциандық аббаттығының құрметіне де Валенсия ("Валенсиялық") тегін алды.
Anglo Norman noble, allied with Henry III
William de Valence (died 13 June 1296), born Guillaume de Lusignan, was a French nobleman and knight who became important in English politics due to his relationship to King Henry III of England. He was heavily involved in the Second Barons' War, supporting the king and Prince Edward against the rebels led by Simon de Montfort. He took the name de Valence ("of Valence") after his birthplace, the Cistercian abbey of Valence, near Lusignan in Poitou.
Өмірбаян
Вильгельм де Валенс король Иоаннның жесірі Ангулемдік Изабелланың және оның екінші күйеуі, Ла Марш графы Лассиньяндық Хьюдің төртінші ұлы болды. Осылайша, ол Генрих III-нің туған бауыры және Эдуард I-нің қарындасының баласы болды. Вильгельм 1220-жылдардың соңында Лассиньянға жақын орналасқан Куэ-Верак, Виен, Пуату-Шарентес аймағындағы Аббае де Валенс монастырында дүниеге келді (оның үлкен әпкесі Алиса 1224 жылы туған).
William de Valence was the fourth son of Isabella of Angoulême, widow of King John, and her second husband, Hugh X of Lusignan, Count of La Marche, and was thus a half brother to Henry III, and uncle to Edward I. William was born in the Abbaye de Valence, Couhé Vérac, Vienne, Poitou Charentes, near Lusignan, sometime in the late 1220s (his elder sister Alice was born in 1224).
Англияға көшу
1246 жылы Пуатуды француздар басып алу Уильямның отбасына үлкен қиындықтар келтірді, сондықтан ол ағалары Гю де Лузиньян мен Эймермен бірге 1247 жылы Генрих III-нің шақыруын қабылдады. Патша олардың бәріне маңызды лауазымдар тағайындады; Уильям көп ұзамай үлкен мұрагер Джоан де Мунченси немесе Мунченсиге (шамамен 1230 – 20 қыркүйектен кейін 1307) үйленді, ол Суонскомб лорды Уэрин де Мунченсидің және оның бірінші әйелі Джоан Маршалдың жалғыз тірі баласы еді. Ол Уильям Маршалдың, Пембрук графының және Изабелла де Клэрдің, Пембрук графинясының бес қызының бірі болды. Маршалдың иеліктерінің болашақ мұрагері ретінде Джоан де Мунченсидің үлесіне Пемброк қамалы мен иелігі, сондай-ақ Ирландиядағы Уэксфорд графтығы кірді. Джоанның мүлкін күзету күйеуіне сеніп тапсырылды, ол 1250 және 1260 жылдар аралығында Пемброк және Уэксфорд иеліктерін иеленді. 1304 жылы Уильям қайтыс болғаннан кейін, Джоан өзінің Уэксфорд иелігіндегі құқықтарын белсенді түрде қорғап, жерінен айырылғандығына қатысты сот шешіміне қарсы корольге тікелей шағымданды.
The French conquest of Poitou in 1246 created great difficulties for William's family, and so he and his brothers, Guy de Lusignan and Aymer, accepted Henry III's invitation to come to England in 1247. The king found important positions for all of them; William was soon married to a great heiress, Joan de Munchensi or Munchensy (c. 1230 – after 20 September 1307), the only surviving child of Warin de Munchensy, lord of Swanscombe, and his first wife Joan Marshal, who was one of the five daughters of William Marshal, 1st Earl of Pembroke and Isabel de Clare, 4th Countess of Pembroke suo jure. As an eventual co heiress of the Marshal estates, Joan de Munchensi's portion included the castle and lordship of Pembroke and the lordship erected earldom of Wexford in Ireland. The custody of Joan's property was entrusted to her husband, who apparently assumed the lordships of Pembroke and Wexford between 1250 and 1260. In 1304, after William's death, Joan is found vigorously asserting her rights in her lordship of Wexford, appealing directly to the king against a Cort order dispossessing her of her lands there.
Екінші барон соғысы
Патшалық туыстарына көрсетілген осы жағдай ағылшын дворяндарының көпшілігіне ұнамай, екінші барон соғысына әкеліп соқты. Уильям Англияда көп ұзамай-ақ өзіне жаулар тапты. Оңтүстік Уэльстегі жаңа жерлерінен ол Пемброк графына тиесілі болатын палатиндік құқықтарды қайтаруға тырысты, бірақ оның әрекеттері осымен шектелмеді. Патша оған жер мен құрмет көрсетіп, ол көп ұзамай-ақ ашкөз шетелдіктердің бірі ретінде жек көрілді. Сонымен қатар, Уэльсте туған дау-жанжал оның мен бүлікшілердің басшысы Симон де Монфорт арасындағы қақтығысқа себеп болды. Ол 1258 жылы Оксфордта патшаға таңылған шарттарды орындаудан бас тартып, Винчестердегі Вольвези қамалына сиынды, онда ол қоршауға алынып, бас беріп, елден кетуге мәжбүр болды. 1259 жылы Вильгельм мен де Монфорт Парижде ресми түрде татуласты, ал 1261 жылы Валенсия тағы да Англияға оралып, патшаның қамқорлығын қайта иеленді. Ол Генрих үшін апатты Льюс шайқасында шайқасты, ал жеңіліске ұшырағаннан кейін Францияға қашып кетті, ал де Монфорт Англияны биледі. Бірақ 1265 жылы ол қайта оралып, Пемброкширге қонды, Глостерді қоршауға алып, Эвешемдегі роялистердің соңғы жеңісіне қатысты. Шайқастан кейін ол өзінің иеліктеріне қайта оралды және кейіннен Эдуард I болған Принц Эдуардты Палестинаға сүйемелдеді.
This favouritism to royal relatives was unpopular with many of the English nobility, a discontent which would culminate in the Second Barons' War. It did not take long for William to make enemies in England. From his new lands in South Wales, he tried to regain the palatine rights which had been attached to the Earldom of Pembroke, but his energies were not confined to this. The king heaped lands and honours upon him, and he was soon thoroughly hated as one of the most prominent of the rapacious foreigners. Moreover, some trouble in Wales led to a quarrel between him and Simon de Montfort, who was to become the figurehead for the rebels. He refused to comply with the provisions imposed on the king at Oxford in 1258, and took refuge in Wolvesey Castle at Winchester, where he was besieged and compelled to surrender and leave the country. In 1259 William and de Montfort were formally reconciled in Paris, and in 1261 Valence was again in England and once more enjoying the royal favour. He fought for Henry at the disastrous Battle of Lewes, and after the defeat again fled to France, while de Montfort ruled England. However, by 1265 he was back, landing in Pembrokeshire, and taking part in the siege of Gloucester and the final royalist victory at Evesham. After the battle he was restored to his estates and accompanied Prince Edward, afterwards Edward I, to Palestine.
Уэльстік соғыс және өлім
Пемброкширдегі базасынан ол Льюэллин ап Груффудқа және кейін Даффид ап Груффудқа қарсы ағылшын жорықтарының тұрақты тірегі болды. 1282–1283 жылдардағы Уэльсті бағындыруға әкелген соғыста ол Даффидтің соңғы бекініштерінің бірі – Кастелл-и-Беренің күзетшісі Синфриг ап Мадогпен бірге тапсырылуын келісіп бітті. Ол сондай-ақ мемлекеттік істермен бірнеше рет Францияға барды және 1291 және 1292 жылдары Шотландия тағына таласқан мәселе бойынша Эдуардтың өкілдерінің бірі болды. Вильям де Валенс 1296 жылдың 13 маусымында Байон қаласында қайтыс болды, оның денесі Вестминстер аббаттығында салтанатты түрде жерленді.
From his base in Pembrokeshire, he was a mainstay of the English campaigns against Llywelyn ap Gruffudd and later Dafydd ap Gruffudd; in the war of 1282–3 that led to the conquest of Wales he negotiated the surrender of one of Dafydd's last remaining castles, Castell y Bere, with its custodian, Cynfrig ap Madog. He also went several times to France on public business and he was one of Edward's representatives in the famous suit over the succession to the crown of Scotland in 1291 and 1292. William de Valence died at Bayonne on the 13 June 1296, and his body was buried in splendour at Westminster Abbey.