Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушы әкесі (1744–1822)
Founding Father of the United States (1744–1822)
Пирс Батлер (11 шілде 1744 – 15 ақпан 1822) – Ирландияда туған американдық саясаткер, Америка Құрама Штаттарының негізін қалаушыларының бірі. Ирландия Корольдігінде дүниеге келген Батлер британдық Солтүстік Америка колонияларына көшіп, Америка Тәуелсіздік соғысында күресті. Соғыстан кейін ол штат заң шығарушысы болып қызмет етті және Конфедерация Конгресінің мүшесі болды. 1787 жылы ол 1787 жылғы Конституциялық конвенцияға делегат ретінде қатысты, онда Батлер Америка Құрама Штаттарының Конституциясына қол қойды; ол сондай-ақ Америка Құрама Штаттары Сенатының мүшесі болды. Америка Құрама Штаттарындағы ең ірі құл иелерінің бірі ретінде ол саяси және жеке мүдделері үшін американдық құлдықты жиі қорғады, тіпті оның өзінде осы институтқа, әсіресе Атлант мұхиты арқылы құл саудасына қатысты жеке күмәндері болғанмен де. Ол Конституцияның жобасына құл иелерінің меншік құқығына федералдық кепілдік берген қашқан құлдар туралы бап енгізді. Батлер сонымен қатар құлдардың барлық халқын штаттардың жалпы санына Конгресске бөлу үшін есепке алуды қолдады. Конституциядағы үштен бес бөлігі туралы келісім штаттардың жалпы санында құлдардың тек үштен бес бөлігін ғана есепке алды, бірақ бұл Оңтүстік Америка Құрама Штаттарының ақ сайлаушыларына Америка Құрама Штаттары Конгресінде пропорциядан тыс билік беруге әкелді.
Pierce Butler (July 11, 1744February 15, 1822) was an Irish born American politician who was one of the Founding Fathers of the United States. Born in the Kingdom of Ireland, Butler emigrated to the British North American colonies, where he fought in the American Revolutionary War. After the war, he served as a state legislator and was a member of the Congress of the Confederation. In 1787, he served as a delegate to the 1787 Constitutional Convention, where Butler signed the Constitution of the United States; he was also a member of the United States Senate. As one of the largest slaveholders in the United States, he frequently defended American slavery for both political and personal motives, even though he had private misgivings about the institution and particularly about the Atlantic slave trade. He introduced the Fugitive Slave Clause into a draft of the Constitution, which gave a federal guarantee to the property rights of slaveholders. Butler also supported counting the entire slave population in state totals for Congressional apportionment. The Constitution's Three fifths Compromise counted only three fifths of the enslaved population in state totals but still led to white voters in Southern United States having disproportionate power in the United States Congress.
Ерте өмір
Батлер 1744 жылғы 11 шілдеде Ирландияның Карлоу графтығындағы Гаррихундон қаласында дүниеге келген. Ол ағылшын-ирландтық протестант аристократиясының отбасында туған. Америка революциясынан кейін ол көптеген американдық мемлекет қайраткерлерімен бірге епископалдық шіркеудің мүшесі болды, оған дейін англикан дінін ұстанған. Ол Sir Richard Butler, Cloughgrenanның 5-ші бароны (1699–1771) және оның әйелі Генриетта Персидің үшінші ұлы болды. 1773 жылы британ армиясындағы лауазымынан қанағаттанбай, әйелі Мэримен бірге Оңтүстік Каролинаға көшіп барды.
Butler was born on July 11, 1744, in Garryhundon, County Carlow, Ireland. He was born into the Anglo Irish Protestant Ascendancy. He was an Anglican until after the American Revolution when he became a member of the Episcopal Church alongside many of America's Founding Fathers. He was the third son of Sir Richard Butler, 5th Baronet, of Cloughgrenan (1699–1771), and his wife, Henrietta Percy. He resigned from a commission in the British Army in 1773 and settled with his wife, Mary, in South Carolina.
Революциялық соғыс сарбазы
1779 жылдың басында губернатор Джон Ратледж Батлерден Оңтүстік Каролинаның қорғанысын қайта ұйымдастыруға көмектесуін сұрады. Батлер штаттың генерал-адъютанты лауазымын қабылдады, бұл лауазым бригада генералы шенімен бірге келді. Бірақ ол майор шенін, яғни өзінің ең жоғары жауынгерлік шенің аталуын артық көреді. Осы кезде британдықтар соғыс стратегиясын өзгертіп жатты. 1778 жылға қарай король Георг III және оның министрлері Он үш колонияда жаңа әскери жағдайға тап болды. Олардың солтүстік және орталық колониялардағы әскерлері Вашингтонның континенталдық армиясымен, Валли Фордждағы ауыр қыстан кейін жақсы жабдықталған және оқытылған армиямен тең түсті. Францияның американдықтардың одақтасы ретінде соғысқа қатысу қаупі де болды. Британдықтар «оңтүстік стратегиясын» жасады. Олар оңтүстік штаттарындағы көптеген лоялистер (британдықтар мақта, күріш және темекі арқылы олармен белсенді сауда жасады) тұрақты әскерлермен қолдау көрсетілсе, тәжге адал болады деп сенді. Олар Грузиядан солтүстікке қарай жылжып, көтерілісшіл колонияларды бірінен соң бірін қайта басып алуды жоспарлады. Жаңа стратегияларын олар 1778 жылдың желтоқсан айында Саваннаны басып алу арқылы іске қосты. 1785 жылдың соңында Батлер АҚШ-қа оралды. Ол бұрынғы лоялистермен келісуді және елдің ішкі аймақтарының тұрғындары үшін тең өкілдік құқығын жақтады. Оның саяси ықпалының артып бара жатқанын көрсете отырып, Оңтүстік Каролина заң шығарушы органы Батлерді 1787 жылы Филадельфияда өткен Конституциялық конвентте штаттың өкілі болуға шақырды. Батлердің әскерде және плантатор ретіндегі тәжірибесі штаттардың күшті одағын қолдауға ықпал етті. Сонымен қатар ол өзінің аймағының ерекше мүдделерін де ескерді. Ол Конституцияда құлдықты қорғауды бекіткен қашқан құлдар туралы ережені енгізді (4-бап, 2-тарау). Бұл оңтүстік плантаторларының элитасының ұлттық саясатқа ондаған жылдар бойы күшті ықпал етуін қамтамасыз етті. Батлер өз әріптестерін алаңдатқан беймәлімдіктерге жиі тап болды. Ол Конституцияны ратификациялауды жақтады, бірақ оны ратификациялаған Оңтүстік Каролина конвентіне қатыспады. Кейіннен ол Оңтүстік Каролина штатының заң шығарушы органынан үш рет АҚШ Сенатына сайланды, бірақ партиялық бағытын өзгертті: федералист ретінде бастап, 1795 жылы Джефферсон партиясына өтті. 1804 жылы ол өзін саяси тәуелсіз деп жариялады.
In early 1779, Governor John Rutledge asked Butler to help reorganize South Carolina's defenses. Butler assumed the post of the state's adjutant general, a position that carried the rank of brigadier general. He preferred to be addressed as major, his highest combat rank. Meanwhile, the British were shifting their wartime strategy. By 1778, King George III and his ministers faced a new military situation in the Thirteen Colonies. Their forces in the northern and middle colonies had reached a stalemate with Washington's Continentals, more adequately supplied and better trained after the hard winter at Valley Forge. There was a risk that France would enter the war as a partner of the Americans. The British developed a "southern strategy." They believed that the many Loyalists in the southern states (with whom the British had an active trade through cotton, rice and tobacco) would rally to the Crown if supported by regular troops. They planned a reconquest of the rebellious colonies one at a time, moving north from Georgia. They launched their new strategy by capturing Savannah in December 1778. In late 1785, Butler returned to the United States. He became an outspoken advocate of reconciliation with former Loyalists and of equal representation for the backcountry residents. Attesting to his growing political influence, the South Carolina legislature asked Butler to represent the state at the Constitutional Convention that met in Philadelphia in 1787. Butler's experiences as a soldier and planter legislator led to his forceful support for a strong union of the states. At the same time, he looked to the special interests of his region. He introduced the Fugitive Slave Clause (Article 4, Section 2), which established protection for slavery in the Constitution. It ensured that the Southern planter elite exerted a strong influence in national politics for decades. Butler displayed inconsistencies that troubled his associates. He favored ratification of the Constitution yet did not attend the South Carolina convention that ratified it. Later, he was elected by the South Carolina state legislature to three terms in the United States Senate but changed his party allegiance: beginning as a Federalist, he switched to the Jeffersonian party in 1795. In 1804, he declared himself a political independent.
Кейінгі жылдары, саясаттың кейінгі кезеңдері
1790 жылы әйелі қайтыс болғаннан кейін Батлер Оңтүстік Каролинадағы соңғы мүліктерін сатып, Джорджия теңіз аралындағы плантацияларға инвестиция жасады. Батлер Розуэлл Кингті Сент-Симон аралы мен Батлер аралындағы екі плантациясының басқарушысы етіп тағайындады. Батлер, Кинг өзі құл қылған адамдарға қарағанда қатаң қарым-қатынас жасайтынын білгендіктен, олардың арасында келіспеушіліктер туды. Кинг 1820 жылы Дариен маңында плантацияны басқару үшін кетіп қалды. Ол 1830 жылдары Джорджияның Пьемонт аймағында мақта фабрикаларын салу жоспарларын да жүзеге асырды, нәтижесінде 1839 жылы Розуэлл, Джорджия қаласы құрылды. Батлер 1805 жылы саясаттан зейнетке шығып, бұрын жазғы үй салған Филадельфияда көп уақытын өткізді. Бизнеспен айналысу арқылы ол бірнеше штатта кең аумақты жерлерге иелік етіп, елдегі ең бай адамдардың біріне айналды. Өңіріндегі басқа негізін қалаушылар сияқты Батлер де құлдық институтын қолдауын жалғастырды. Бірақ, мысалы, Вашингтон немесе Томас Джефферсон сияқты, Батлер халықтың бостандығын қорғау мен құлдықты қолдау арасындағы қанағаттандырмайтын қайшылықты мойындаған жоқ. Оның әріптестері Батлерді "ерекше" және "жұмбақ" деп сипаттады. Ол өзін азамат деп есептеген адамдарға барынша еркіндік пен құрмет беруге ұмтылды. Ол күшті орталық үкіметті сақтауды қалаған, бірақ ол жеке азаматтардың құқықтарын бұзбауы тиіс еді. Ол Александр Гамильтон басқарған федералистердің саясатына қарсы болды, өйткені олар батыстың мүдделерін құрбан етіп, өз саясатын қарсыластарға таңуға тырысқан деп сенді. Кейін ол Джефферсон мен демократтардан да осы себеппен айырылды. Батлер қарапайым адамның рөліне сенім артқандығын баса көрсетті. Өмірінің соңында ол өз көзқарасын былай қорытындылады: «Біздің жүйеміз тәжірибеден артық емес. Көп нәрсе жалпы халықтың моральдық қасиеттері мен мінез-құлқына байланысты болады».
Following his wife's death in 1790, Butler sold off the last of their South Carolina holdings and invested in Georgia Sea Island plantations. Butler hired Roswell King as the manager of his two plantations on St. Simon's Island and Butler Island. They had some conflicts as Butler wanted more moderate treatment of the people he enslaved than was King's style. King left in 1820 to operate a plantation near Darien. He also pursued plans in the 1830s to develop cotton mills in the Piedmont of Georgia, where he founded what became Roswell, Georgia, in 1839. Butler retired from politics in 1805 and spent much of his time in Philadelphia, where he had previously established a summer home. Through his business ventures, he became one of the wealthiest men in the nation, with substantial land holdings in several states. Like other Founding Fathers from his region, Butler also continued to support the institution of slavery. But unlike Washington or Thomas Jefferson, for example, Butler never acknowledged the fundamental inconsistency in simultaneously defending the people's freedom and supporting slavery. Associates called Butler "eccentric" and an "enigma." He followed a path to produce the maximum liberty and respect for people he considered citizens. He wanted to maintain a strong central government but one that could never ride roughshod over the rights of the private citizen. He opposed the policies of the Federalists under Alexander Hamilton because he believed they had sacrificed the interests of westerners and had sought to force their policies on the opposition. He later split with Jefferson and the Democrats for the same reason. Butler emphasized his belief in the role of the ordinary person. Late in life, he summarized his view: "Our System is little better than [a] matter of Experiment. much must depend on the morals and manners of the people at large."
Құлдар сауда-саттығы
ХХ ғасырдың ортасында Пирс Мейс Батлер АҚШ-тағы ең бай адамдардың қатарына кірді, бірақ ол 700 000 долларға бағаланған байлығын ысырап етті. Ол өзінің Филадельфиядағы үйін сату арқылы, содан кейін 1859 жылдың 2-3 наурызында Саваннадан тыс жердегі Тен Брок жарыс жолында 436 Джорджиялық құл сату арқылы банкроттықтан құтылды. Бұл АҚШ тарихындағы ең ірі құл саудасы болды және оған 300 000 доллардан астам табыс әкелді (1859 жылғы 300 000 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). Сауда ерекше оқиға болып, ұлттық газеттерде кеңінен жарияланды. Ол Азамат соғысын Филадельфияда өткізді, ол көптеген оңтүстік штатының тұрғындары үшін пана болды және 1861 жылдың тамыз-қыркүйек айларында мемлекетке қарсы қылмыс жасағаны үшін түрмеге қамалды.
By mid century, Pierce Mease Butler was among the richest men in the United States, but he squandered a fortune estimated at $700,000. He was saved from bankruptcy by the sale of his Philadelphia house and then the sale of 436 Georgia slaves on March 2–3, 1859, at Ten Broeck Racetrack, outside Savannah, Georgia. It was the largest single slave auction in U. S. history and netted him more than $300,000 (300000.0 in 1859 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The auction was a notable event and covered by national newspapers. He sat out the Civil War in Philadelphia, a refuge for numerous Southerners, and was imprisoned for treason in August–September 1861.
Кейінгі ұрпақтар
Пирс Миз Батлер қайтыс болғаннан кейін, оның кіші қызы Фрэнсис Батлер Ли және оның күйеуі, пастор Джеймс Ли, өнімділікті қалпына келтіруге және біріктірілген плантацияларды басқаруға тырысты, бірақ пайда табуға қол жеткізе алмады. Олар 1877 жылы Грузияны тастап, Джеймс Ли туған Англияға көшіп кетті. Франсис Батлер Ли өзінің "Соғыстан кейінгі Грузия плантациясындағы он жыл" (1883) атты кітабында, анасының 20 жыл бұрынғы құлдыққа қатысты сын-ескертпесіне жауап ретінде, әкесінің құл иесі ретіндегі әрекеттерін қорғады. Пирс Мейс Батлердің үлкен қызы Сара Батлер Вистер, Филадельфияның бай дәрігері Оуэн Джонс Вистерге үйленді және олар қаланың Германтаун ауданында тұрды. Олардың ұлы Оуэн Вистер танымал американдық романист болды, ең әйгілі туындысы – 1902 жылы жарық көрген, қазір классика саналатын "Вирджиниялық" романы. Кіші Оуэн Вистер майор Батлердің плантацияларды мұраға алған соңғы ұрпағы болды. Ол 1906 жылы жазған "Леди Балтимор" романында Азамат соғысынан кейінгі Оңтүстік туралы жазды, онда "соғысқа дейінгі Чарльстонның жоғалған аристократиясы" романтикалық бейнеленген. Уистердің досы және Гарвардтағы бұрынғы сыныптасы, президент Теодор Рузвельт, оған романды сынап жазды, онда "барлық жамандықтар солтүстіктен, ал барлық жақсылықтар оңтүстіктен" деп көрсетілгеніне назар салды.
After Pierce Mease Butler's death, his younger daughter Frances Butler Leigh and her husband, James Leigh, a minister, tried to restore productivity and operate the combined plantations but were unsuccessful in generating a profit. They left Georgia in 1877 and moved permanently to England, where Leigh had been born. Frances Butler Leigh defended her father's actions as a slaveholder in her book, Ten Years on a Georgian Plantation since the War (1883), intended as a rebuttal to her mother's critique of slavery from 20 years before. Pierce Mease Butler's elder daughter Sarah Butler Wister married a wealthy Philadelphia doctor, Owen Jones Wister, and they lived in the Germantown section of the city. Their son, Owen Wister, became a popular American novelist, best known for The Virginian, a 1902 western novel now considered a classic. The younger Owen Wister was the last of Major Butler's descendants to inherit the plantations. He wrote about the post Civil War South in his 1906 novel, Lady Baltimore, which romanticized "the lost aristocrats of antebellum Charleston." Wister's friend and former Harvard classmate, President Theodore Roosevelt, wrote to him criticizing the novel for making "nearly all the devils Northerners and the angels Southerners."