Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сәкен тағамдарының түрі.
Type of liquorice candy
Понтефракт торттары (немесе Помфрет торттары және Помфрей торттары) – бұл шамамен ені және қалыңдығы бар, жуандатылған дөңгелек пішіндес қара тәттілер. Олар бастапқыда Англияның Йоркшир қаласында жасалған сәкеннен құралған.
Pontefract cakes (also known as Pomfret cakes and Pomfrey cakes) are a type of small, roughly circular black sweet measuring approximately wide and thick, made of liquorice, originally manufactured in the Yorkshire town of Pontefract, England.
Атауы
Бұл кішкентай лакрица таблеткаларының бастапқы атауы Понтефракт қаласының ескі нормандық атынан шыққан "Pomfret" торт еді. Бірақ бұл атау қолданыстан шығып, қазір олар көбінесе "Понтефракт торттары" деп белгіленеді. "Торт" терминінің тарихы ұзақ. Сөздің өзі германдық текті, герман тіліндегі "kakâ" ("аспаз") сөзінен туындаған.
The original name for these small tablets of liquorice is a "Pomfret" cake, after the old Norman name for Pontefract. However, that name has fallen into disuse and they are now almost invariably labelled "Pontefract cakes". The term "cake" has a long history. The word itself is of Germanic origin, from the Germanic "kakâ" (cook).
Тарих
Англияда өсетін ликворцистің нақты тегі белгісіз. Дегенмен, 16 ғасырда осы қызмет туралы жазбалар бар, мүмкін монастырь бақтары арқылы және дворяндар үшін бау-бақша өнімі ретінде. 17 ғасырда Суррей, Линкольншир, Ноттингемшир және Йоркшир сияқты магнийлі әк тастың үстінде аллювиалды топырақпен өсірілетін аймақтарда өсірілгені жазылған. 1637 жылғы Камденнің «Британиясы» Уоркшоп пен Понтефракттағы егін туралы мәлімет берген. 1780 жылы ликворцис өсіру негізінен Понтефрактта және Суррейде, Годалминг маңында шоғырландырылды. Понтефрактта ликворцис адамдардың үйлерінің артындағы жер учаскелерінде өсірілді. 1648 жылғы Понтефракт қоршауының картасында (Шартр қайта жариялаған) тек 19 ғасырда кондитерлік өнімдерге кеңінен қолданылды. 18 ғасырдағы саудагерлердің ішіндегі ең ірісі – дәріханашы-химик Джордж Данхилл (кейін неміс кондитері Харибо сатып алды). 1760 жылы Данхилл дәрілік ликворциске қант қосты, ол сонымен қатар ликворцис өсіруші де болды. 1810 жылға дейін Firth Confectioners (кейін Ewbanks аталды) Данхиллмен бірге тәтті ликворцис өндірісіне қосылмады. Понтефракт торттарының кондитерлік өнім ретінде танымалдылығы артып, ликворциске деген сұраныс Понтефракт өсірушілерінің мүмкіндігінен асып кетті. 19 ғасырдың соңында ликворцис кондитерлік өнімдерін өндіретін 12 фирма негізінен Түркиядан импортталған экстрактқа тәуелді болды.
The exact origins of liquorice growing in England remain uncertain. However, by the 16th century there is record of the activity, possibly via monastic gardens and as a garden crop for the gentry. During the 17th century it was recorded as being grown in areas with alluvial soil overlying magnesian limestone such as in Surrey, Lincolnshire, Nottinghamshire and Yorkshire. Camden's Britannia of 1637 noted the crop in Worksop and Pontefract. By 1780 liquorice growing was concentrated almost wholly in Pontefract and in Surrey, around Godalming. In Pontefract the growing of liquorice was done on plots of land behind people's houses. In a map of the 1648 Siege of Pontefract (reproduced by Chartres It was only in the 19th century that it was used extensively for confectionery. Of the merchants in the 18th century, apothecary chemist George Dunhill (later bought by German confectioner Haribo) was the most important. In 1760, Dunhill added sugar to the medicinal liquorice; he was also a grower of liquorice. It was not until 1810, that Firth Confectioners (eventually known as Ewbanks) joined Dunhill in producing sweet liquorice. With the growth of Pontefract cakes as confectionery the demand for liquorice outstripped the capacity of Pontefract growers to supply. By the late 19th century the 12 firms producing liquorice confectionery relied mainly on extract imported largely from Turkey.
Өндіріс және жобалау
Бастапқыда тәттілер дәстүрлі түрін жасау үшін қолмен мөрмен басылған (мұндай жұмыс істейтіндерді "нандар жасаушылар" деп атаған және олар күніне 30 000-нан астам дайындауға қабілетті болған), бірақ қазір көбінесе машинамен жасалады. Мөрдің алғашқы бейнесі Понтефракт қамалының стилденген суреті болған, жоғарғы бөлігінде қарға бейнеленген, және ол шамамен 400 жыл бойы қолданыста болған деп саналады. 1872 жылдың 15 тамызында Ұлыбританияда Понтефрактта алғашқы құпия дауыс беру өтті, онда қолданылған дауыс беру жәшігі Франк Данхилл зауытынан алынған Понтефракт торт мөрімен мөрленген, ол қамал мен сұңқардың суретін көрсетеді.
Originally, the sweets were embossed by hand with a stamp, to form their traditional look (the workers who did this were known as "cakers" and were able to produce upwards of 30,000 per day), but now they are usually machinery formed. The embossed stamp was originally a stylised image of Pontefract Castle with a raven on the top bar, which is thought to have been in use for almost 400 years. When the first secret ballot in the United Kingdom was held in Pontefract on 15 August 1872, the ballot box used was sealed using a Pontefract cake stamp from Frank Dunhill's factory, which shows the image of a castle and an owl.
Денсаулыққа қатысты ескерту
2004 жылы денсаулық сақтау мамандары 56 жастағы әйелдің артық мөлшерде Понтефрак тортын жегеннен кейін ауруханаға түскенін ескертіп, оны көп жеуден сақтандырды. Әйел күнделікті шамамен оны жеп, нәтижесінде калий деңгейі қауіпті түрде төмендеп, бұлшықет әлсіреуіне әкелді. 2004 жылдың басында Еуропалық комиссия белсенді компонент – глицирризин қышқылының күніне 100 мг немесе одан аз мөлшерде қабылдануын шектеуді ұсынған еді.
In 2004, healthcare professionals warned against overindulgence in Pontefract cake after a 56 year old woman was admitted to hospital following an overdose. The woman consumed about daily, leading to dangerously low potassium levels and subsequent muscle failure. Earlier in 2004, the European Commission had recommended limiting consumption of the active ingredient, glycyrrhizic acid, to 100 mg or less per day.