Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Дәрі-дәрмектерді ашу, әзірлеу, өндіру және сатумен айналысатын медицина саласы – фармацевтикалық индустрия. Фармацевтикалық индустрия – пациенттерге (немесе өздігінен) ем ретінде қолдану үшін фармацевтикалық дәрі-дәрмектерді ашатын, әзірлейтін, өндіретін және сататын медицинадағы сала. Фармацевтикалық компаниялар генерикалық немесе брендтік дәрі-дәрмектермен және медициналық құрылғылармен айналысуы мүмкін. Олар дәрі-дәрмектерді патенттеу, сынау, қауіпсіздігін, тиімділігін (дәрі-дәрмектерді сынау арқылы) және сатуды реттейтін түрлі заңдар мен ережелерге бағынады. 2020 жылы әлемдік фармацевтикалық нарықта 1,228.45 триллион долларлық емдік препараттар өндірілді және күрделі жылдық өсім көрсеткіші (CAGR) 1,8% құрады.
Industry involved with discovery, development, production and marketing of drugs
The pharmaceutical industry is an industry in medicine that discovers, develops, produces, and markets pharmaceutical drugs for use as medications to be administered to patients (or self administered), with the aim to cure and prevent diseases, or alleviate symptoms. Pharmaceutical companies may deal in generic or brand medications and medical devices. They are subject to a variety of laws and regulations that govern the patenting, testing, safety, efficacy using drug testing and marketing of drugs. The global pharmaceuticals market produced treatments worth $1,228.45 billion in 2020 and showed a compound annual growth rate (CAGR) of 1.8%.
XIX ғасырдың ортасы 1945 жыл: өсімдіктерден алғашқы синтетикалық дәрілерге дейін
Қазіргі заманғы фармацевтикалық өнеркәсіп 1800 жылдардың ортасында морфин мен хинин сияқты ботаникалық дәрілерді таратудың дәстүрлі рөлінен көтерме сауда өндірісіне және қолданбалы зерттеулер нәтижесінде алынған жаңалықтарға дейін кеңейген жергілікті аптекалардан басталды. Өсімдіктерден дәрі-дәрмектерді әдейі іздеу 1803 және 1805 жылдар аралығында неміс дәріханасының көмекшісі Фридрих Сертурнердің опиумнан морфинді оқшаулауымен басталды – бұл анальгетикалық және ұйқыға көмектесетін зат. Ол бұл қосылысты грек армандар құдайы Морфейдің құрметіне атады. 1880 жылдардың соңына қарай неміс бояу өндірушілері жеке органикалық қосылыстарды көмір және басқа минералдық көздерден тазартуды жетілдірді, сонымен қатар органикалық химиялық синтезде алғашқы әдістерді қалыптастырды. Синтетикалық химиялық әдістердің дамуы ғалымдарға химиялық заттардың құрылымын жүйелі түрде өзгертуге мүмкіндік берді, ал фармакология ғылымының өсуі олардың осы құрылымдық өзгерістердің биологиялық әсерін бағалау мүмкіндіктерін кеңейтті.
The modern era of pharmaceutical industry began with local apothecaries that expanded from their traditional role of distributing botanical drugs such as morphine and quinine to wholesale manufacture in the mid 1800s, and from discoveries resulting from applied research. Intentional drug discovery from plants began with the isolation between 1803 and 1805 of morphine – an analgesic and sleep inducing agent – from opium by the German apothecary assistant Friedrich Sertürner, who named this compound after the Greek god of dreams, Morpheus. By the late 1880s, German dye manufacturers had perfected the purification of individual organic compounds from tar and other mineral sources and had also established rudimentary methods in organic chemical synthesis. The development of synthetic chemical methods allowed scientists to systematically vary the structure of chemical substances, and growth in the emerging science of pharmacology expanded their ability to evaluate the biological effects of these structural changes.
Эпинефрин, норадреналин және амфетамин
1890 жылдарға қарай, бүйрекүсті безінің экстракттарының көптеген түрлі тіндерге тигізетін күшті әсері анықталды, бұл химиялық сигналдау механизмін іздеуге және жаңа дәрілерді әзірлеу үшін осы байқауларды пайдалануға бастама берді. Бүйрекүсті безінің экстракттарының қан қысымын көтеру және қан тамырларын тарылтатын әсерлері хирургтарды гемостатикалық заттар ретінде және шок күйін емдеу үшін қызықтырды, сондай-ақ бірнеше компаниялар белсенді заттың әртүрлі дәрежеде тазаланған түрлерін қамтитын бүйрекүсті безінің экстракттарына негізделген өнімдерді жасады. 1897 жылы Джон Хопкинс университетінің профессоры Джон Абель белсенді принципті эпинефрин деп анықтады және оны сульфат тұзы түрінде таза емес күйде бөліп алды. Кейіннен өнеркәсіптік химик Джокичи Такамин эпинефриннің таза күйін алу әдісін жасап, технологияны Parke Davis компаниясына лицензиялады. Parke Davis эпинефринды Adrenalin саудалық атауымен сатты. Эпинефриннің инъекциялық формасы астма шабуылын жедел емдеуде өте тиімді екенін көрсетті, ал ингаляциялық формасы 2011 жылға дейін АҚШ-та сатылды (Primatene Mist). 1929 жылға қарай эпинефрин мұрынның бітелуін емдеу үшін ингалятор түрінде жасалды. Эпинефриннің жоғары тиімділігіне қарамастан, инъекция қажеттілігі оның қолданылуын шектеді, сондықтан ауызға қабылдауға болатын туындылар іздестірілді. Жапон химиктері Ma Huang өсімдігінен құрылымдық тұрғыдан ұқсас қосылыс – эфедринды анықтады және Eli Lilly компаниясы оны астманы емдеу үшін ауызға қабылдауға болатын препарат ретінде сатты. Henry Dale және George Barger жұмысының нәтижесінде Burroughs Wellcome компаниясында академик химик Gordon Alles амфетаминді синтездеді және 1929 жылы астмамен ауыратын науқастарда сынақтан өткізді. Дәрінің астмаға қарсы әсері шамалы екені анықталды, бірақ ол көтеріңкі сезім мен жүрек қағуды тудырды. Smith, Kline және French компаниясы амфетаминді Benzedrine Inhaler саудалық атауымен мұрынның бітелуін азайтатын препарат ретінде әзірледі. Амфетамин нарколепсияны, энцефалиттік паркинсонизмді және депрессия мен басқа да психиатриялық жағдайларда көңіл-күйді көтеру үшін әзірленді. 1937 жылы ол осы мақсаттар үшін Америкалық Медициналық Ассоциациядан жаңа және ресми емес препарат ретінде мақұлдау алды және 1960 жылдары трициклді антидепрессанттар әзірленгенге дейін депрессияны емдеуде кеңінен қолданылды. 1950 және 1960 жылдары барбитураттар мен амфетаминдердің тәуелділік тудыратын қасиеттері мен теріс пайдалану мүмкіндігі туралы хабардарлық артты, бұл оларды қолдануға шектеулер енгізуге және үкімет тарапынан бақылауды күшейтуге әкелді. Бүгінде амфетамин көбінесе назар аудару тапшылығы синдромын емдеу үшін, ал фенобарбитал эпилепсияны емдеу үшін қолданылады. 1958 жылы Лео Стернбах бірінші бензодиазепин – хлордиазепоксидті (Librium) ашты. Оннан астам басқа бензодиазепиндер әзірленді және қолданылуда, олардың ішінде диазепам (Valium), алпразолам (Xanax), клоназепам (Klonopin) және лоразепам (Ativan) ең танымалдары. Бензодиазепиндердің жоғары қауіпсіздігі мен емдік қасиеттеріне байланысты, олар медицинада барбитураттарды қолдануды көп жағдайда алмастырды. Кейіннен бензодиазепиндердің барбитураттар сияқты тиімділігін жоғалтатыны және ұзақ уақыт қолданғанда ауыр жағырғы әсерлерге әкелуі мүмкін екені анықталғанда, Heather Ashton бензодиазепинге тәуелділікті зерттеп, оларды қолдануды тоқтату бойынша хаттама жасады.
By the 1890s, the profound effect of adrenal extracts on many different tissue types had been discovered, setting off a search both for the mechanism of chemical signalling and efforts to exploit these observations for the development of new drugs. The blood pressure raising and vasoconstrictive effects of adrenal extracts were of particular interest to surgeons as hemostatic agents and as treatment for shock, and a number of companies developed products based on adrenal extracts containing varying purities of the active substance. In 1897, John Abel of Johns Hopkins University identified the active principle as epinephrine, which he isolated in an impure state as the sulfate salt. Industrial chemist Jōkichi Takamine later developed a method for obtaining epinephrine in a pure state, and licensed the technology to Parke Davis. Parke Davis marketed epinephrine under the trade name Adrenalin. Injected epinephrine proved to be especially efficacious for the acute treatment of asthma attacks, and an inhaled version was sold in the United States until 2011 (Primatene Mist). By 1929 epinephrine had been formulated into an inhaler for use in the treatment of nasal congestion. While highly effective, the requirement for injection limited the use of epinephrine and orally active derivatives were sought. A structurally similar compound, ephedrine, was identified by Japanese chemists in the Ma Huang plant and marketed by Eli Lilly as an oral treatment for asthma. Following the work of Henry Dale and George Barger at Burroughs Wellcome, academic chemist Gordon Alles synthesized amphetamine and tested it in asthma patients in 1929. The drug proved to have only modest anti asthma effects but produced sensations of exhilaration and palpitations. Amphetamine was developed by Smith, Kline and French as a nasal decongestant under the trade name Benzedrine Inhaler. Amphetamine was eventually developed for the treatment of narcolepsy, post encephalitic parkinsonism, and mood elevation in depression and other psychiatric indications. It received approval as a New and Nonofficial Remedy from the American Medical Association for these uses in 1937, and remained in common use for depression until the development of tricyclic antidepressants in the 1960s. The 1950s and 1960s saw increased awareness of the addictive properties and abuse potential of barbiturates and amphetamines and led to increasing restrictions on their use and growing government oversight of prescribers. Today, amphetamine is largely restricted to use in the treatment of attention deficit disorder and phenobarbital in the treatment of epilepsy. In 1958, Leo Sternbach discovered the first benzodiazepine, chlordiazepoxide (Librium). Dozens of other benzodiazepines have been developed and are in use, some of the more popular drugs being diazepam (Valium), alprazolam (Xanax), clonazepam (Klonopin), and lorazepam (Ativan). Due to their far superior safety and therapeutic properties, benzodiazepines have largely replaced the use of barbiturates in medicine, except in certain special cases. When it was later discovered that benzodiazepines, like barbiturates, significantly lose their effectiveness and can have serious side effects when taken long term, Heather Ashton researched benzodiazepine dependence and developed a protocol to discontinue their use.
Инсулин
1800 жылдардың соңынан 1900 жылдардың басына дейін жүргізілген тәжірибелер көрсеткендей, диабет – қуыртқа безінің қалыпты қызметін атқаратын заттың жетіспеуінен туындайды. 1869 жылы Оскар Минковский мен Йозеф фон Меринг иттерде қант диабетін қуыртқа безін хирургиялық жолмен алып тастау арқылы шақыруға болатынын анықтады. 1921 жылы канадалық профессор Фредерик Бантинг және оның шәкірті Чарльз Бест бұл зерттеуді қайталап, қуыртқа безінің экстрактіні егу арқылы қуыртқа безін алып тастау салдарынан туындаған симптомдарды кері қайтаруға болатынын тапты. Көп ұзамай экстракт адамдарда да тиімді екені дәлелденді, бірақ инсулин терапиясын әдеттегі медициналық процедура ретінде енгізу, материалды жеткілікті мөлшерде және тұрақты тазалықта өндірудегі қиындықтарға байланысты кешіктірілді. Зерттеушілер биологиялық материалдарды ірі көлемде тазартудағы тәжірибесіне сүйене отырып, "Eli Lilly and Co." компаниясының өндірістік серіктестерінен көмек сұрады. "Eli Lilly and Company" компаниясының химигі Джордж В. Уолден экстракттің pH деңгейін мұқият реттеу арқылы салыстырмалы түрде таза инсулин алуға болатынын анықтады. Торонто университетінің талабымен және осыған ұқсас тазарту әдісін тәуелсіз түрде әзірлеген ғалымдардың патенттік талаптарына байланысты, бірнеше компания инсулин өндірісіне келісім жасасты. Инсулин терапиясының ашылуына және кеңінен қолданылуына дейін диабетпен ауыратын адамдардың өмір сүру ұзақтығы небәрі бірнеше айды құрады.
A series of experiments performed from the late 1800s to the early 1900s revealed that diabetes is caused by the absence of a substance normally produced by the pancreas. In 1869, Oskar Minkowski and Joseph von Mering found that diabetes could be induced in dogs by surgical removal of the pancreas. In 1921, Canadian professor Frederick Banting and his student Charles Best repeated this study and found that injections of pancreatic extract reversed the symptoms produced by pancreas removal. Soon, the extract was demonstrated to work in people, but development of insulin therapy as a routine medical procedure was delayed by difficulties in producing the material in sufficient quantity and with reproducible purity. The researchers sought assistance from industrial collaborators at Eli Lilly and Co. based on the company's experience with large scale purification of biological materials. Chemist George B. Walden of Eli Lilly and Company found that careful adjustment of the pH of the extract allowed a relatively pure grade of insulin to be produced. Under pressure from Toronto University and a potential patent challenge by academic scientists who had independently developed a similar purification method, an agreement was reached for non exclusive production of insulin by multiple companies. Prior to the discovery and widespread availability of insulin therapy the life expectancy of diabetics was only a few months.
Инфекцияға қарсы алғашқы зерттеулер: Сальварсан, Пронтосил, Пенициллин және вакциналар
Жұқпалы ауруларды емдеуге арналған дәрі-дәрмектерді әзірлеу алғашқы зерттеулер мен даму жұмыстарының басты бағыты болды; 1900 жылы пневмония, туберкулез және диарея АҚШ-та өлімнің үш негізгі себебі болды және өмірдің бірінші жылындағы өлім-жітім 10%-дан асты. 1911 жылы алғашқы синтетикалық инфекцияға қарсы препарат – арсфенамин, Берлиндегі Эксперименталды терапия институтының химигі Альфред Бертхайм мен Пол Эрлих әзірледі. Препаратқа саудалық атауы Salvarsan берілді. Эрлих арсеннің жалпы уыттылығын және бактериялардың кейбір бояуларды таңдап сіңіруін байқап, бактериялық инфекцияларды емдеу үшін ұқсас таңдап сіңіру қасиеттері бар арсенді қоспаған бояуды қолдануға болатынын болжады. Арсфенамин мұндай қосылыстардың сериясын синтездеу науқанының бір бөлігі ретінде дайындалды және ішінара таңдап уыттылық танытатыны анықталды. Арсфенамин сифилис ауруын емдеудің алғашқы тиімді құралы болды, бұл ауру сол кезде емделмейтін және терідегі ауыр жараларға, неврологиялық зақымдарға және өлімге әкелетін. Эрлихтің синтетикалық қосылыстардың химиялық құрылымын жүйелі түрде өзгерту және осы өзгерістердің биологиялық белсенділікке әсерін өлшеу әдісі өнеркәсіптік ғалымдар, соның ішінде Bayer ғалымдары Йозеф Кларлер, Фриц Мицш және Герхард Домагк тарапынан кеңінен қолданылды. Бұл жұмыс, сондай-ақ неміс бояу өнеркәсібінде қол жетімді қосылыстарды сынауға негізделген, Prontosil, сульфанамид антибиотиктері класының алғашқы өкіліне әкелді. Арсфенаминмен салыстырғанда сульфанамидтердің әсер ету спектрі кеңірек және уыттылығы әлдеқайда төмен болды, осылайша олар стрептококк сияқты патогендермен туындаған инфекцияларға пайдалы болды. 1939 жылы Домагк осы жаңалық үшін медицина саласындағы Нобель сыйлығын алды. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жұқпалы аурулардан болатын өлім-жітімнің күрт төмендеуі, негізінен, таза су және тығыз емес тұрғын үй сияқты қоғамдық денсаулық сақтау шараларын жақсартудың нәтижесі болды, ал инфекцияға қарсы дәрілер мен вакциналардың әсері, негізінен, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін байқалды. 1928 жылы Александр Флеминг пенициллиннің бактерияға қарсы әсерін ашты, бірақ оны адам ауруларын емдеу үшін пайдалану оның ірі масштабты өндірісі мен тазарту әдістерін әзірлеуді күтті. Бұл әдістерді әлемдік соғыс кезінде АҚШ және Ұлыбритания үкіметтері басқарған фармацевтикалық компаниялардың консорциумы әзірледі. Осы кезеңде вакциналарды әзірлеуге қатысты алғашқы жетістіктер болды, негізінен академиялық және үкіметтік қаржыландырылатын негізгі зерттеулер түрінде, олар жалпы жұқпалы ауруларға жауапты патогендерді анықтауға бағытталған. 1885 жылы Луи Пастер мен Пьер Поль Эмиль Ру тұңғыш рет құтыруға қарсы вакцина жасады. Дифтерияға қарсы алғашқы вакциналар 1914 жылы дифтериялық токсин мен антитоксиннің (инъекцияланған жануардың сарысуынан алынған) қоспасынан жасалды, бірақ инъекцияның қауіпсіздігі шектеулі болды және ол кеңінен қолданылмады. 1921 жылы АҚШ-та дифтерияның 206 000 жағдайы тіркелді, нәтижесінде 15 520 адам қайтыс болды. 1923 жылы Пастер институтындағы Гастон Рамон мен Велком зерттеу зертханасындағы Александр Гленнидің (кейіннен GlaxoSmithKline құрамына кірген) параллель жұмыстары дифтерия токсинін формальдегидпен өңдеу арқылы қауіпсіз вакцина жасауға болатынын анықтады. 1944 жылы Squibb Pharmaceuticals компаниясының Maurice Hilleman компаниясы Жапон энцефалитіне қарсы алғашқы вакцинаны әзірледі. Кейіннен Хиллеман Merck компаниясына ауысты, онда ол қызылша, қызылша, сушиқ, қызылша, гепатит А, гепатит В және менингитке қарсы вакциналарды әзірлеуде маңызды рөл атқарды.
The development of drugs for the treatment of infectious diseases was a major focus of early research and development efforts; in 1900, pneumonia, tuberculosis, and diarrhea were the three leading causes of death in the United States and mortality in the first year of life exceeded 10%. In 1911 arsphenamine, the first synthetic anti infective drug, was developed by Paul Ehrlich and chemist Alfred Bertheim of the Institute of Experimental Therapy in Berlin. The drug was given the commercial name Salvarsan. Ehrlich, noting both the general toxicity of arsenic and the selective absorption of certain dyes by bacteria, hypothesized that an arsenic containing dye with similar selective absorption properties could be used to treat bacterial infections. Arsphenamine was prepared as part of a campaign to synthesize a series of such compounds, and was found to exhibit partially selective toxicity. Arsphenamine proved to be the first effective treatment for syphilis, a disease untl then had been incurable and led inexorably to severe skin ulceration, neurological damage, and death. Ehrlich's approach of systematically varying the chemical structure of synthetic compounds and measuring the effects of these changes on biological activity was pursued broadly by industrial scientists, including Bayer scientists Josef Klarer, Fritz Mietzsch, and Gerhard Domagk. This work, also based on the testing of compounds available from the German dye industry, led to the development of Prontosil, the first representative of the sulfonamide class of antibiotics. Compared to arsphenamine, the sulfonamides had a broader spectrum of activity and were far less toxic, rendering them useful for infections caused by pathogens such as streptococci. In 1939, Domagk received the Nobel Prize in Medicine for this discovery. Nonetheless, the dramatic decrease in deaths from infectious diseases that occurred prior to World War II was primarily the result of improved public health measures such as clean water and less crowded housing, and the impact of anti infective drugs and vaccines was significant mainly after World War II. In 1928, Alexander Fleming discovered the antibacterial effects of penicillin, but its exploitation for the treatment of human disease awaited the development of methods for its large scale production and purification. These were developed by a U. S. and British government led consortium of pharmaceutical companies during the world war. There was early progress toward the development of vaccines throughout this period, primarily in the form of academic and government funded basic research directed toward the identification of the pathogens responsible for common communicable diseases. In 1885, Louis Pasteur and Pierre Paul Émile Roux created the first rabies vaccine. The first diphtheria vaccines were produced in 1914 from a mixture of diphtheria toxin and antitoxin (produced from the serum of an inoculated animal), but the safety of the inoculation was marginal and it was not widely used. The United States recorded 206,000 cases of diphtheria in 1921, resulting in 15,520 deaths. In 1923, parallel efforts by Gaston Ramon at the Pasteur Institute and Alexander Glenny at the Wellcome Research Laboratories (later part of GlaxoSmithKline) led to the discovery that a safer vaccine could be produced by treating diphtheria toxin with formaldehyde. In 1944, Maurice Hilleman of Squibb Pharmaceuticals developed the first vaccine against Japanese Encephalitis. Hilleman later moved to Merck, where he played a key role in the development of vaccines against measles, mumps, chickenpox, rubella, hepatitis A, hepatitis B, and meningitis.
Қауіпсіз дәрі-дәрмектер мен өнеркәсіптің алғашқы реттеуі
ХХ ғасырдан бұрын дәрі-дәрмектерді көбінесе шағын өндірушілер шығарған, олардың өндірісіне қатаң бақылау болмаған және қауіпсіздігі мен тиімділігі туралы талаптар жеткіліксіз болған. Егер мұндай заңдар болған жағдайда да, олардың орындалуы нашар болды. АҚШ-та вакциналар және басқа да биологиялық препараттарға қатысты реттеуді күшейтуге тетанус ауруының таралуы және ластанған оспа вакцинасы мен дифтерияға қарсы сарысудың таралуынан туған өлім-жітімдер себеп болды. 1902 жылғы Биологиялық препараттарды бақылау туралы заң федералды үкіметтен әрбір биологиялық препаратты, сондай-ақ оларды өндіру процесі мен мекемесін нарыққа жібермес бұрын мақұлдауды талап етті. 1906 жылы Таза тағам және дәрі-дәрмектер туралы заң қабылданды, ол бұзылған немесе дұрыс таңбаланбаған тағамдар мен дәрі-дәрмектерді штаттар арасында таратпауды тыйым салды. Дәрі-дәрмек алкоголь, морфин, опиум, кокаин немесе басқа да қауіпті немесе құнарлылығы бар заттарды қамтыса, және оның таңбасында мұндай заттардың мөлшері немесе пропорциясы көрсетілмесе, дұрыс таңбаланбаған деп есептелді. Үкімет заңды қолданып, өндірушілерді негіссіз тиімділік туралы мәлімдеме жасағаны үшін сотқа беруге тырысқанда, Жоғарғы Соттың федералды үкіметтің өкілеттіктерін дәрі-дәрмек құрамындағы ингредиенттердің дұрыс емес көрсетілуіне байланысты істермен шектеу туралы шешімі кедергі келтірді. 1937 жылы Теннесси штатындағы S. E. Massengill компаниясы өндірген «Эликсир сульфаниламидті» ішкеннен кейін 100-ден астам адам қайтыс болды. Өнімнің құрамында диэтиленгликоль болды, бұл қазір антифриз ретінде кеңінен қолданылатын өте улы еріткіш. Сол кездегі заңдарға сәйкес, өндірушіні тек техникалық себеппен ғана соттауға болады, өйткені өнім «эликсир» деп аталды, бұл сөзбе-сөз этанолдағы ерітіндіні білдіреді. Осы оқиғаға жауап ретінде АҚШ Конгресі 1938 жылғы Федералды тағам, дәрі-дәрмек және косметика туралы заңды қабылдады, ол дәлірек айтқанда, дәрі-дәрмек сатылатын алдында оның қауіпсіздігін көрсетуді талап етті және жалған емдік талаптарға тыйым салды.
Prior to the 20th century, drugs were generally produced by small scale manufacturers with little regulatory control over manufacturing or claims of safety and efficacy. To the extent that such laws did exist, enforcement was lax. In the United States, increased regulation of vaccines and other biological drugs was spurred by tetanus outbreaks and deaths caused by the distribution of contaminated smallpox vaccine and diphtheria antitoxin. The Biologics Control Act of 1902 required that federal government grant premarket approval for every biological drug and for the process and facility producing such drugs. This was followed in 1906 by the Pure Food and Drugs Act, which forbade the interstate distribution of adulterated or misbranded foods and drugs. A drug was considered misbranded if it contained alcohol, morphine, opium, cocaine, or any of several other potentially dangerous or addictive drugs, and if its label failed to indicate the quantity or proportion of such drugs. The government's attempts to use the law to prosecute manufacturers for making unsupported claims of efficacy were undercut by a Supreme Court ruling restricting the federal government's enforcement powers to cases of incorrect specification of the drug's ingredients. In 1937 over 100 people died after ingesting "Elixir Sulfanilamide" manufactured by S. E. Massengill Company of Tennessee. The product was formulated in diethylene glycol, a highly toxic solvent that is now widely used as antifreeze. Under the laws extant at that time, prosecution of the manufacturer was possible only under the technicality that the product had been called an "elixir", which literally implied a solution in ethanol. In response to this episode, the U. S. Congress passed the Federal Food, Drug, and Cosmetic Act of 1938, which for the first time required pre market demonstration of safety before a drug could be sold, and explicitly prohibited false therapeutic claims.
Инфекцияға қарсы зерттеулердің одан әрі жетістіктері
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жаңа антибиотиктер кластарын ашудағы өркендеу болды, оның ішінде цефалоспориндер (Джозеппе Бротцу мен Эдвард Абрахамның негізгі жұмыстарына негізделген, Eli Lilly компаниясымен әзірленген), стрептомицин (Селман Уаксманның зертханасындағы Мерк компаниясының қаржыландыру бағдарламасы аясында ашылған), тетрациклиндер (қазір Pfizer компаниясының бөлігі болып табылатын Lederle Laboratories-те ашылған), эритромицин (Eli Lilly and Co. компаниясында ашылған) және олардың бактериялық патогендердің кең спектріне қолданылуы. 1943 жылы Ратгерс университетіндегі Селман Уаксманның зертханасында Мерк компаниясының қаржыландыру бағдарламасы кезінде ашылған стрептомицин туберкулезді емдеудегі алғашқы тиімді құрал болды. Ол кезде дамыған елдердегі қалаларда туберкулезбен ауырғандарды оқшаулауға арналған санитариялар кең таралған, және олардың 50%-ы емдеуге түскеннен кейін 5 жыл ішінде қайтыс болған. 1958 жылы Федералды сауда комиссиясы антибиотиктердің дамуының американдық денсаулық сақтау жүйесіне тигізген әсерін бағалауға тырысқан баяндама жариялады. Баяндамада 1946-1955 жылдар аралығында антибиотиктерге сезімтал аурулардың көрсеткіші 42%-ға, ал антибиотиктерге сезімсіз аурулардың көрсеткіші 20%-ға төмендегені анықталды. Баяндамада: «Антибиотиктерді қолдану, ерте диагностика және басқа да факторлар эпидемияның таралуын және осы аурулардың санын шектеген сияқты» деген қорытынды жасалды. Зерттеуде антибиотиктермен тиімді емдеуге болатын сегіз кең таралған аурудың (сифилис, туберкулез, дизентерия, скарлатина, құсуша, менингококк инфекциясы және пневмония) өлім-жітім көрсеткіші 56%-ға төмендегені анықталды. Олардың ішінде туберкулезден болатын өлім-жітімнің 75%-ға азайғаны ерекше көзге түсті. 1940-1955 жылдар аралығында АҚШ-тағы өлім-жітім көрсеткіші жылдық 2%-дан 8%-ға дейін үдеді, содан кейін тарихи 2%-ға оралды. Соғыстан кейінгі жылдардағы күрт төмендеу осы жылдарда жұқпалы ауруларға қарсы жаңа емдеу және вакциналардың жылдам дамуымен байланысты. Ластану бастапқы жасушалар қорында да, өндіріске қолданылған маймыл тіндерінде де болған болуы мүмкін. 2004 жылы Ұлттық қатерлі ісіктер институты SV40 адамдардағы қатерлі ісіктерге байланысты емес деген қорытындыға келгенін мәлімдеді. Осы кезеңдегі басқа да маңызды жаңа вакциналар: қызылшаға қарсы вакцина (1962, Бостон балалар медициналық орталығының Джон Франклин Эндерс, кейін Морис Хиллеман Мерк компаниясында жетілдірді), қызылша (1969, Хиллеман, Мерк) және сіреспе (1967, Хиллеман, Мерк). АҚШ-та қызылшаға қарсы вакцинацияның алғашқы 20 жылында 52 миллион жағдайдың алдын алуға, 17 400 ақыл-ой кемістігінің және 5 200 өлімнің алдын алуға мүмкіндік берді.
The aftermath of World War II saw an explosion in the discovery of new classes of antibacterial drugs including the cephalosporins (developed by Eli Lilly based on the seminal work of Giuseppe Brotzu and Edward Abraham), streptomycin (discovered during a Merck funded research program in Selman Waksman's laboratory), the tetracyclines (discovered at Lederle Laboratories, now a part of Pfizer), erythromycin (discovered at Eli Lilly and Co.) and their extension to an increasingly wide range of bacterial pathogens. Streptomycin, discovered during a Merck funded research program in Selman Waksman's laboratory at Rutgers in 1943, became the first effective treatment for tuberculosis. At the time of its discovery, sanitoriums for the isolation of tuberculosis infected people were an ubiquitous feature of cities in developed countries, with 50% dying within 5 years of admission. A Federal Trade Commission report issued in 1958 attempted to quantify the effect of antibiotic development on American public health. The report found that over the period 1946–1955, there was a 42% drop in the incidence of diseases for which antibiotics were effective and only a 20% drop in those for which antibiotics were not effective. The report concluded that "it appears that the use of antibiotics, early diagnosis, and other factors have limited the epidemic spread and thus the number of these diseases which have occurred". The study further examined mortality rates for eight common diseases for which antibiotics offered effective therapy (syphilis, tuberculosis, dysentery, scarlet fever, whooping cough, meningococcal infections, and pneumonia), and found a 56% decline over the same period. Notable among these was a 75% decline in deaths due to tuberculosis. During the years 1940–1955, the rate of decline in the U. S. death rate accelerated from 2% per year to 8% per year, then returned to the historical rate of 2% per year. The dramatic decline in the immediate post war years has been attributed to the rapid development of new treatments and vaccines for infectious disease that occurred during these years. The contamination appears to have originated both in the original cell stock and in monkey tissue used for production. In 2004 the National Cancer Institute announced that it had concluded that SV40 is not associated with cancer in people. Other notable new vaccines of the period include those for measles (1962, John Franklin Enders of Children's Medical Center Boston, later refined by Maurice Hilleman at Merck), Rubella (1969, Hilleman, Merck) and mumps (1967, Hilleman, Merck) The United States incidences of rubella, congenital rubella syndrome, measles, and mumps all fell by >95% in the immediate aftermath of widespread vaccination. The first 20 years of licensed measles vaccination in the U. S. prevented an estimated 52 million cases of the disease, 17,400 cases of mental retardation, and 5,200 deaths.
Гипертонияға қарсы препараттарды әзірлеу және өткізу
Гипертония – атеросклероз, жүрек жеткіліксіздігі, коронарлық артерия аурулары, инсульт, бүйрек аурулары және шеткершілік артерия ауруларының қауіп факторы, сондай-ақ өнеркәсіп дамыған елдерде жүрек-қан тамырлары ауруларының және өлім-жітімнің ең маңызды себебі. 1940 жылға дейін 50 жастан асқан адамдардың шамамен 23% гипертония салдарынан қайтыс болған. Гипертонияның ауыр түрлері хирургиялық еммен емделген. Гипертонияны емдеу саласындағы алғашқы жетістіктердің бірі – симпатикалық жүйке жүйесін блоктауға арналған төртінші дәрежелі аммоний иондары болды, бірақ олардың ауыр жағымсыз әсерлері болғандықтан кеңінен қолданылмады, себебі жоғары қан қысымының ұзақ мерзімді салдары толыққанды зерттелмеген және оларды инъекция арқылы енгізу қажет болды. 1952 жылы Ciba компаниясының ғалымдары алғашқы ауызға қабылданатын вазодилататор – гидралазин ашты. Гидралазинмен монотерапияның маңызды кемшілігі – уақыт өте келе тиімділігінің төмендеуі (тахифилаксия). 1950 жылдардың ортасында Карл Х. Бейер, Джеймс М. Спраг, Джон Э. Бейр және Frederick C. Novello (Merck & Co.) хлоротиазидті ашты және жасады, ол бүгінгі күнге дейін ең көп қолданылатын антигипертензивтік препарат болып табылады. Бұл жаңалық гипертониямен ауыратын адамдар арасындағы өлім-жітім көрсеткішінің айтарлықтай төмендеуімен байланысты. 1975 жылы осы өнертапқыштар «мыңдаған өмірді сақтап, гипертонияның миллиондаған науқасының азабын жеңілдеткені үшін» Халық денсаулығы саласындағы Ласкер сыйлығымен марапатталды. 2009 жылғы Кохрейн шолуы тиазидтік антигипертензивтік препараттардың жоғары қан қысымы бар адамдарда өлім (RR 0.89), инсульт (RR 0.63), жүрек ишемиялық ауруы (RR 0.84) және жүрек-қан тамырлары оқиғаларының (RR 0.70) тәуекелін азайтатынын көрсетті. Келесі жылдары антигипертензивтік препараттардың басқа да кластары жасалды және айқас терапияда кеңінен қолданыла бастады, оларға ілмек диуретиктері (Lasix/furosemide, Hoechst Pharmaceuticals, 1963), бета-блокаторлар (ICI Pharmaceuticals, 1964), АПФ ингибиторлары және ангиотензин рецепторларының блокаторлары кіреді. АПФ ингибиторлары гипертониясы бар немесе жоқ диабетпен ауыратын науқастарда жаңадан пайда болған бүйрек ауруы [RR 0.71] және өлім [RR 0.84] қаупін азайтады.
Hypertension is a risk factor for atherosclerosis, heart failure, coronary artery disease, stroke, renal disease, and peripheral arterial disease, and is the most important risk factor for cardiovascular morbidity and mortality, in industrialized countries. Prior to 1940 approximately 23% of all deaths among persons over age 50 were attributed to hypertension. Severe cases of hypertension were treated by surgery. Early developments in the field of treating hypertension included quaternary ammonium ion sympathetic nervous system blocking agents, but these compounds were never widely used due to their severe side effects, because the long term health consequences of high blood pressure had not yet been established, and because they had to be administered by injection. In 1952 researchers at Ciba discovered the first orally available vasodilator, hydralazine. A major shortcoming of hydralazine monotherapy was that it lost its effectiveness over time (tachyphylaxis). In the mid 1950s Karl H. Beyer, James M. Sprague, John E. Baer, and Frederick C. Novello of Merck and Co. discovered and developed chlorothiazide, which remains the most widely used antihypertensive drug today. This development was associated with a substantial decline in the mortality rate among people with hypertension. The inventors were recognized by a Public Health Lasker Award in 1975 for "the saving of untold thousands of lives and the alleviation of the suffering of millions of victims of hypertension". A 2009 Cochrane review concluded that thiazide antihypertensive drugs reduce the risk of death (RR 0.89), stroke (RR 0.63), coronary heart disease (RR 0.84), and cardiovascular events (RR 0.70) in people with high blood pressure. In the ensuring years other classes of antihypertensive drug were developed and found wide acceptance in combination therapy, including loop diuretics (Lasix/furosemide, Hoechst Pharmaceuticals, 1963), beta blockers (ICI Pharmaceuticals, 1964) ACE inhibitors, and angiotensin receptor blockers. ACE inhibitors reduce the risk of new onset kidney disease [RR 0.71] and death [RR 0.84] in diabetic patients, irrespective of whether they have hypertension.
Ауызша контрацептивтер
Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін көптеген елдерде бала тууды реттеуге тыйым салынды, ал АҚШ-та тіпті контрацепция әдістерін талқылау кейде Комсток заңдары бойынша қудалауға әкелді. Ауызша контрацептивтердің даму тарихы бала тууды реттеу қозғалысымен және Маргарет Сэнгер, Мэри Деннет және Эмма Голдман сияқты белсенділердің күш-жігерімен тығыз байланысты. Грегори Пинкустың негізгі зерттеулеріне және Syntex компаниясында Карл Джерасси, ал G.D. Searle & Co. компаниясында Фрэнк Колтон жасаған прогестеронның синтетикалық әдістеріне негізделген алғашқы ауызша контрацептив – Enovid, G.D. Searle & Co. компаниясымен әзірленді және 1960 жылы FDA-мен мақұлданды. Бастапқы құрамында гормондардың өте көп мөлшері болды, бұл ауыр жағынқы әсерлерге себеп болды. Дегенмен, 1962 жылға қарай 1,2 миллион американдық әйел таблетка ішіп тұрды, ал 1965 жылға қарай бұл көрсеткіш 6,5 миллионға жетті. Ыңғайлы уақытша контрацепцияның болуы әлеуметтік нормалардағы күрт өзгерістерге әкелді, оның ішінде әйелдерге ұсынылатын өмір салтының таңдаулары кеңейді, әйелдердің контрацепция үшін ерлерге тәуелділігі азайды, некеге тұру кешіктірілді және некеге дейінгі бірге тұру көбейді.
Prior to the Second World war, birth control was prohibited in many countries, and in the United States even the discussion of contraceptive methods sometimes led to prosecution under Comstock laws. The history of the development of oral contraceptives is thus closely tied to the birth control movement and the efforts of activists Margaret Sanger, Mary Dennett, and Emma Goldman. Based on fundamental research performed by Gregory Pincus and synthetic methods for progesterone developed by Carl Djerassi at Syntex and by Frank Colton at G. D. Searle & Co., the first oral contraceptive, Enovid, was developed by G. D. Searle & Co. and approved by the FDA in 1960. The original formulation incorporated vastly excessive doses of hormones, and caused severe side effects. Nonetheless, by 1962, 1.2 million American women were on the pill, and by 1965 the number had increased to 6.5 million. The availability of a convenient form of temporary contraceptive led to dramatic changes in social mores including expanding the range of lifestyle options available to women, reducing the reliance of women on men for contraceptive practice, encouraging the delay of marriage, and increasing pre marital co habitation.
Талидомид пен Кефовер-Харрис түзетулері
АҚШ-та FD&C заңын қайта қарауға ұмтылыс 1959 жылы Теннесси штатының сенаторы Эстес Кефовер басқарған Конгресс тыңдалымдарынан туындады. Тыңдалымдар саясаттың көптеген мәселелерін қамтыды, соның ішінде жарнамадағы бұзушылықтар, дәрі-дәрмектердің күмәнді тиімділігі және индустрияны күшейту қажеттілігі. Жаңа заңнаманы қабылдауға деген серпін ұзақ пікірталас барысында уақытша баяулағанда, жаңа трагедия туды, ол толыққанды реттеудің қажеттігін көрсетті және жаңа заңдарды қабылдауға итермеледі. 1960 жылдың 12 қыркүйегінде американдық лицензия иегері, Цинциннати қаласындағы Уильям С. Меррелл компаниясы, 1956 жылдан бері Еуропада сатылып келген Кевадон (талидомид) седативіне жаңа дәрілік өтініш берді. ФДҚ-ның бұл препаратты тексеруге жауапты медициналық қызметкері Фрэнсис Келси талидомидтің қауіпсіздігін растайтын деректердің жеткіліксіз екенін санады. Компания 1961 жылдың қарашасына дейін Келси мен ФДҚ-ны өтінішті мақұлдауға көндіруге тырысты, бірақ сол кезде препарат Германия нарығынан ауыр туа біткен аномалиялармен байланысы болғандықтан алынып тасталды. Еуропа және басқа елдердегі мыңдаған жаңа туған нәрестелер талидомидтің тератогендік әсерінен зардап шекті. ФДҚ-ның келісімінсіз компания зерттеу мақсатында қолдану сылтауымен Kevadon-ды 1000-нан астам дәрігерге таратты. Бұл "зерттеуге" 20 000-нан астам америкалық талидомид алды, оның ішінде 624 жүкті әйел және шамамен 17 жаңа туған нәресте препараттың әсерінен зардап шекті. Талидомид трагедиясы Кефовердің Конгресте тоқтап қалған дәрі-дәрмектерді реттеуді күшейту туралы заң жобасын қайта жандандырды және Кефаувер-Харрис түзетуі 1962 жылдың 10 қазанында заңға айналды. Бұдан былай өндірушілер АҚШ нарығына шығар алдында өз дәрі-дәрмектерінің тиімділігін де, қауіпсіздігін де ФДҚ-ға дәлелдеуге міндетті болды. ФДҚ рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектердің жарнамасын реттеу және жақсы өндіріс тәжірибесін белгілеу құқығын алды. Заң 1938-1962 жылдар аралығында енгізілген барлық дәрі-дәрмектердің тиімді болуын талап етті. ФДҚ мен Ұлттық Ғылым академиясының бірлескен зерттеуі көрсеткендей, бұл өнімдердің шамамен 40 пайызы тиімді емес еді. Одан он жыл өткен соң рецептсіз өнімдерді де осындай жан-жақты зерттеу басталды.
In the U. S., a push for revisions of the FD&C Act emerged from Congressional hearings led by Senator Estes Kefauver of Tennessee in 1959. The hearings covered a wide range of policy issues, including advertising abuses, questionable efficacy of drugs, and the need for greater regulation of the industry. While momentum for new legislation temporarily flagged under extended debate, a new tragedy emerged that underscored the need for more comprehensive regulation and provided the driving force for the passage of new laws. On 12 September 1960, an American licensee, the William S. Merrell Company of Cincinnati, submitted a new drug application for Kevadon (thalidomide), a sedative that had been marketed in Europe since 1956. The FDA medical officer in charge of reviewing the compound, Frances Kelsey, believed that the data supporting the safety of thalidomide was incomplete. The firm continued to pressure Kelsey and the FDA to approve the application until November 1961, when the drug was pulled off the German market because of its association with grave congenital abnormalities. Several thousand newborns in Europe and elsewhere suffered the teratogenic effects of thalidomide. Without approval from the FDA, the firm distributed Kevadon to over 1,000 physicians there under the guise of investigational use. Over 20,000 Americans received thalidomide in this "study," including 624 pregnant patients, and about 17 known newborns suffered the effects of the drug. The thalidomide tragedy resurrected Kefauver's bill to enhance drug regulation that had stalled in Congress, and the Kefauver Harris Amendment became law on 10 October 1962. Manufacturers henceforth had to prove to FDA that their drugs were effective as well as safe before they could go on the US market. The FDA received authority to regulate advertising of prescription drugs and to establish good manufacturing practices. The law required that all drugs introduced between 1938 and 1962 had to be effective. An FDA National Academy of Sciences collaborative study showed that nearly 40 percent of these products were not effective. A similarly comprehensive study of over the counter products began ten years later.
Статиндар
1971 жылы жапондық биохимик Акира Эндо мевастатин (ML 236B) молекуласын анықтады. Мевастатин – Penicillium citrinum саңырауқұлағының өндіретін, денеде холестерин өндіруге қатысатын HMG CoA редуктаза ферментінің тежегіші. Жануарларға жасалған сынақтар клиникалық сынақтардағыдай жақсы тежегіштік әсерін көрсетті, бірақ иттердегі ұзақ мерзімді зерттеулер жоғары дозаларда уытты әсерлерді анықтады. Осыдан кейін мевастатин адамдарға қолдану үшін тым қауіпті деп есептелді. Мевастатин ісіктерге, бұлшықеттердің әлсіреуіне және кейде зертханалық иттерде өлімге себеп болатын қосымша әсерлері болғандықтан ешқашан сатылған жоқ. Merck & Co компаниясының бас ғалымы және кейіннен бас директоры П. Рой Вагелос осы зерттеуге қызығушылық танытып, 1975 жылдан бастап Жапонияға бірнеше рет сапар жасады. 1978 жылы Merck, 1987 жылы Mevacor атпен сатылымға шығарылған ловастатинды (мевинолин, MK803) Aspergillus terreus саңырауқұлағынан бөліп алды. 1994 жылдың сәуір айында Merck компаниясы ұйымдастырған зерттеудің нәтижелері жарияланды. Зерттеушілер жоғары холестерин және жүрек аурулары бар 4444 науқаста симвастатин сынады, бұл препарат кейіннен Merck компаниясы Zocor атпен сатты. Бес жылдан кейін зерттеу көрсеткендей, науқастардың холестерин деңгейі 35%-ға төмендеді, ал жүрек талмасынан өлу қаупі 42%-ға азайды. 1995 жылы Zocor және Mevacor Merck компаниясына 1 миллиардтан астам АҚШ доллары табыс әкелді. Эндо 2006 жылы Жапония сыйлығымен, ал 2008 жылы Ласкер ДеБейки клиникалық медициналық зерттеу сыйлығымен марапатталды. Ол "холестеринді төмендетуге" арналған жаңа молекулалар класын зерттеудегі пионерлік еңбегі үшін марапатталды.
In 1971, Akira Endo, a Japanese biochemist working for the pharmaceutical company Sankyo, identified mevastatin (ML 236B), a molecule produced by the fungus Penicillium citrinum, as an inhibitor of HMG CoA reductase, a critical enzyme used by the body to produce cholesterol. Animal trials showed very good inhibitory effect as in clinical trials, however a long term study in dogs found toxic effects at higher doses and as a result mevastatin was believed to be too toxic for human use. Mevastatin was never marketed, because of its adverse effects of tumors, muscle deterioration, and sometimes death in laboratory dogs. P. Roy Vagelos, chief scientist and later CEO of Merck & Co, was interested, and made several trips to Japan starting in 1975. By 1978, Merck had isolated lovastatin (mevinolin, MK803) from the fungus Aspergillus terreus, first marketed in 1987 as Mevacor. In April 1994, the results of a Merck sponsored study, the Scandinavian Simvastatin Survival Study, were announced. Researchers tested simvastatin, later sold by Merck as Zocor, on 4,444 patients with high cholesterol and heart disease. After five years, the study concluded the patients saw a 35% reduction in their cholesterol, and their chances of dying of a heart attack were reduced by 42%. In 1995, Zocor and Mevacor both made Merck over US$1 billion. Endo was awarded the 2006 Japan Prize, and the Lasker DeBakey Clinical Medical Research Award in 2008. For his "pioneering research into a new class of molecules" for "lowering cholesterol,"
ХХІ ғасыр
Бірнеше онжылдықтан бері биологиялық препараттар шағын молекулалық емдеулермен салыстырғанда маңыздылығы артып келеді. Биотехнология, жануарлар денсаулығы және Қытай фармацевтикалық секторы да айтарлықтай өсімді көрсетті. Ұйымдық тұрғыдан алғанда, ірі халықаралық фармацевтикалық корпорациялардың құн үлесі айтарлықтай төмендеді. Сондай-ақ, негізгі генерикалық сектор (патент мерзімі өткен брендтерге қосымшалар) бәсекелестікке байланысты құнсыздануда. Torreya фармацевтикалық индустрияның 2021 жылдың ақпан айына қарай 7,03 триллион АҚШ долларына бағаланғанын, оның 6,1 триллионы – ашық саудадағы компаниялардың құны екенін есептеді. Шағын молекулалардың бағалау үлесі 2003 жылғы 84,6%-дан 58,2%-ға төмендеді. Биологиялық препараттардың үлесі 14,5%-дан 30,5%-ға өсті. Қытай фармацевтикасының бағалау үлесі 2003 жылдан 2021 жылға дейін 1%-дан 12%-ға дейін өсіп, Швейцарияны басып өтті, ол қазір 7,7% үлесімен үшінші орында тұр. АҚШ әлі де әлемдегі ең жоғары бағаланған фармацевтикалық индустрияға ие, оның жалпы бағасының 40% құрайды. 2023 жыл 129 мемлекеттік биотехнологиялық фирмада кем дегенде 10 000 адамды жұмыстан босатуға әкелді, бірақ олардың көпшілігі шағын фирмалар еді; бұл 2022 жылмен салыстырғанда айтарлықтай азаю, бұл нашарлаған жаһандық қаржылық жағдайға және «жалпы инвесторлардың» инвестициясын азайтуына байланысты болды. Жеке фирмалар да 2023 жылы венчурлік капиталға инвестицияны айтарлықтай азайтты, бұл 2021 жылы басталған төмендеу тенденциясын жалғастырды, соның салдарынан бастапқы публиктік ұсыныстардың саны азайды. Бұл 21 ғасырдың басындағы ең маңызды жаңарулардың көптегені тек M&A операциялары арқылы мүмкін болғанын көрсетті, атап айтқанда Keytruda және Humira препараттары. Фармацевтика және биотехнология индустриясы таза сатылымының 15%-дан астамын ғылыми-зерттеу және әзірлеуге (ҒЗӘ) жұмсайды, бұл басқа салалармен салыстырғанда ең жоғары көрсеткіш. Ірі көпұлттық корпорациялар көбінесе вертикальдық интеграцияны көрсетеді, дәрі-дәрмектерді іздеу және әзірлеу, өндіру және сапаны бақылау, маркетинг, сату және таратудың барлық кезеңдеріне қатысады. Ал кішігірім ұйымдар көбінесе белгілі бір салаға, мысалы, дәрілік кандидаттарды іздеуге немесе препараттарды әзірлеуге назар аударады. Зерттеу ұйымдары мен ірі фармацевтикалық компаниялар арасында жаңа дәрілік заттардың әлеуетін зерттеу үшін ынтымақтастық келісімдері жиі жасалады. Соңғы кезде көптеген компаниялар дәрі-дәрмектерді әзірлеуді басқару үшін келісімшартты зерттеу ұйымдарына көбірек сенеді.
Since several decades, biologics have been rising in importance in comparison with small molecules treatments. The biotech subsector, animal health and the Chinese pharmaceutical sector have also grown substantially. On the organisational side, big international pharma corporations have experienced a substantial decline of their value share. Also, the core generic sector (substitutions for off patent brands) has been downvalued due to competition. Torreya estimated the pharmaceutical industry to have a market valuation of US$7.03 trillion by February 2021 from which US$6.1 trillion is the value of the publicly traded companies. Small Molecules modality had 58.2% of the valuation share down from 84.6% in 2003. Biologics was up at 30.5% from 14.5%. The valuation share of Chinese Pharma grew from 2003 to 2021 from 1% to 12% overtaking Switzerland who is now ranked number 3 with 7.7%. The United States had still by far the most valued pharmaceutical industry with 40% of global valuation. 2023 was a year of layoffs for at least 10,000 people across 129 public biotech firms globally, albeit most small firms; this was a significant increase in reductions versus 2022 was in part due to worsening global financial conditions and a reduction in investment by "generalist investors". Private firms also saw a significant reduction in venture capital investment in 2023, continuing a downward trend started in 2021, which also led to a reduction in initial public offerings being floated. It highlighted that some of the most impactful of the remedies of the early 21st Century were only made possible through M&A activities, specifically noting Keytruda and Humira. The pharmaceuticals and biotechnology industry spends more than 15% of its net sales for Research & Development which is in comparison with other industries by far the highest share. Often, large multinational corporations exhibit vertical integration, participating in a broad range of drug discovery and development, manufacturing and quality control, marketing, sales, and distribution. Smaller organizations, on the other hand, often focus on a specific aspect such as discovering drug candidates or developing formulations. Often, collaborative agreements between research organizations and large pharmaceutical companies are formed to explore the potential of new drug substances. More recently, multi nationals are increasingly relying on contract research organizations to manage drug development.
Инновациялардың құны
Дәрі-дәрмектерді табу және әзірлеу өте қымбат. Адамдарда қолдануға арналған барлық заттардың ішінде тек шағын бөлігі ғана көптеген елдерде үкімет тағайындаған медициналық мекемелер немесе кеңестермен бекітіледі. Олар жаңа дәрі-дәрмектерді сол елдерде сатуға рұқсат беру алдында мақұлдауы тиіс. 2010 жылы FDA 18 жаңа молекулалық зат (НМЗ) және үш биологиялық препаратты мақұлдады, яғни барлығы 21 препарат, бұл 2009 жылы 26 және 2008 жылы 24 болғаннан кем. Ал 2007 жылы барлығы 18, ал 2006 жылы 22 мақұлдама берілді. 2001 жылдан бері Дәрі-дәрмектерді бағалау және зерттеу орталығы жылына орташа есеппен 22,9 мақұлдама береді. Бұл мақұлдамаға дейін клиникаға дейінгі және клиникалық сынақтарға көп инвестиция жасалады, сондай-ақ қауіпсіздікті үздіксіз бақылау міндеті орындалады. Процестің ортасында сәтсіз аяқталған дәрі-дәрмектер үлкен шығындарға соқтырады, бірақ ешқандай кіріс әкелмейді. Егер осы сәтсіз дәрі-дәрмектердің құнын ескерсек, табысты жаңа дәрі-дәрмек (жаңа химиялық зат немесе ЖХЗ) әзірлеу құны маркетингтік шығындарды қоспағанда 1,3 миллиард АҚШ долларына бағаланады. Алайда, 2012 жылы профессорлар Лайт және Лексчин жаңа дәрі-дәрмектерді мақұлдау деңгейі онжылдықтар бойы шамамен 15-25 аралығында тұрақты болғанын хабарлады. 2009 жылы индустрия бойынша зерттеулерге және инвестицияларға жұмсалған сома рекордтық 65,3 миллиард долларды құрады. АҚШ-та 1995-2010 жылдар аралығында зерттеулерге жұмсалған шығын шамамен 34,2 миллиард долларды құраса, кіріс одан да жылдам өсті (осы кезеңде кіріс 200,4 миллиард долларға артты). Forbes журналының мәліметінше, 2010 жылы бір дәрі-дәрмекті әзірлеуге 4 миллиардтан 11 миллиард долларға дейін жұмсалды. Бұл бағалаулардың кейбіреулері капиталды кіріс түспейтін жылдар бұрын инвестициялаудың мүмкіндік құнын да ескереді (ақшаның уақыт құнын қараңыз). Дәрілік препараттарды табу, әзірлеу және бекітуге кететін ұзақ уақытқа байланысты, бұл шығындар жалпы шығындардың жартысына жуығын құрауы мүмкін. Фармацевтикалық индустрияның құндылық тізбегіндегі тікелей салдары – ірі фармацевтикалық компаниялардың фундаменталды зерттеулермен байланысты тәуекелдерді аутсорсингке беруге бейімділігі, бұл биотехнологиялық компаниялардың рөлін күшейтеді, өнеркәсіптік экожүйені қайта қалыптастырады және жалпы стратегияларды сәйкесінше өзгертеді. Кейбір мақұлданатын дәрі-дәрмектер, мысалы, қолданыстағы белсенді ингредиенттің қайта құрастырылуына негізделгендер (Line extensions деп те аталады), әзірлеуге әлдеқайда арзан.
Drug discovery and development are very expensive; of all compounds investigated for use in humans only a small fraction are eventually approved in most nations by government appointed medical institutions or boards, who have to approve new drugs before they can be marketed in those countries. In 2010 18 NMEs (New Molecular Entities) were approved and three biologics by the FDA, or 21 in total, which is down from 26 in 2009 and 24 in 2008. On the other hand, there were only 18 approvals in total in 2007 and 22 back in 2006. Since 2001, the Center for Drug Evaluation and Research has averaged 22.9 approvals a year. This approval comes only after heavy investment in pre clinical development and clinical trials, as well as a commitment to ongoing safety monitoring. Drugs which fail part way through this process often incur large costs, while generating no revenue in return. If the cost of these failed drugs is taken into account, the cost of developing a successful new drug (new chemical entity, or NCE), has been estimated at US$1.3 billion (not including marketing expenses). Professors Light and Lexchin reported in 2012, however, that the rate of approval for new drugs has been a relatively stable average rate of 15 to 25 for decades. Industry wide research and investment reached a record $65.3 billion in 2009. While the cost of research in the U. S. was about 34.2 billion between 1995 and 2010, revenues rose faster (revenues rose by 200.4 billion in that time). According to Forbes, by 2010 development costs were between $4 billion to $11 billion per drug. Some of these estimates also take into account the opportunity cost of investing capital many years before revenues are realized (see Time value of money). Because of the very long time needed for discovery, development, and approval of pharmaceuticals, these costs can accumulate to nearly half the total expense. A direct consequence within the pharmaceutical industry value chain is that major pharmaceutical multinationals tend to increasingly outsource risks related to fundamental research, which somewhat reshapes the industry ecosystem with biotechnology companies playing an increasingly important role, and overall strategies being redefined accordingly. Some approved drugs, such as those based on re formulation of an existing active ingredient (also referred to as Line extensions) are much less expensive to develop.
Өнімді бекіту
АҚШ-та жаңа фармацевтикалық өнімдерді Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) қауіпсіз және тиімді деп мақұлдауы тиіс. Бұл процеске әдетте адамдарға сынауды бастау үшін жеткілікті клиникалық алдын ала деректермен бірге жаңа дәрі-дәрмек туралы зерттеу өтінішінің ұсынылуы кіреді. IND мақұлдағаннан кейін үш кезеңдік адамдарға клиникалық сынақтар жүргізілуі мүмкін. Бірінші кезеңде әдетте сау еріктілерді пайдаланып уыттылық зерттеледі. Екінші кезеңде пациенттерде фармакокинетика және дозалау қарастырылады, ал үшінші кезеңде мақсатты пациенттер тобында тиімділік туралы кең ауқымды зерттеу жүргізіледі. Үшінші кезеңдегі сынақтар сәтті аяқталғаннан кейін FDA-ға жаңа дәрі-дәрмек туралы өтініш ұсынылады. FDA деректерді қарастырып, өнімнің пайдасы мен қауіп-қатерінің арақатынасы оң деп таныса, АҚШ-та өнімді сатуға рұқсат береді. Ірі клиникалық сынақтардың өзі сирек кездесетін жағымсыз әсерлердің таралуын тиімді болжамауы мүмкін болғандықтан, рұқсаттан кейінгі бақылаудың төртінші кезеңі де жиі қажет болады. Сатудан кейінгі бақылау дәрі-дәрмектің қауіпсіздігін сатудан кейін мұқият бақылауға алуды қамтамасыз етеді. Кейбір жағдайларда оның қолданылуы белгілі бір пациенттер тобымен шектелуі мүмкін, ал басқа жағдайларда зат нарықтан толығымен алынып тасталады. FDA бекітілген дәрілер туралы ақпаратты «Orange Book» сайтында ұсынады. Ұлыбританияда Дәрі-дәрмектерді және денсаулық сақтау өнімдерін реттеу агенттігі дәрі-дәрмектерді қолдануға мақұлдап, бағалайды. Әдетте, Ұлыбританияда және басқа да еуропалық елдерде мақұлдау АҚШ-тағыдан кейінірек келеді. Содан кейін Англия мен Уэльс үшін Ұлттық денсаулық сақтау және қамқорлық саласындағы тамаша институты (NICE) Ұлттық денсаулық сақтау қызметінің (NHS) оларды қолдануға (төлем жасау мағынасында) рұқсат бере ме және қалай рұқсат беретінін шешеді. Британдық Ұлттық формуляр фармацевттер мен дәрігерлер үшін негізгі нұсқаулық болып табылады. АҚШ-қа жатпайтын көптеген батыс елдерінде жаңа технологияларды ұсыну алдында «төртінші кедергі» – шығын тиімділігін талдау пайда болды. Бұл технологиялардың «тиімділік баға белгісіне» (мысалы, QALY үшін шығын) назар аударады. Англия мен Уэльсте NICE дәрі-дәрмектер мен технологияларды NHS-тен алуға бола ма және қандай жағдайларда болатынын шешеді, ал Шотландияда Шотландиялық дәрі-дәрмектер консорциумымен және Австралияда Фармацевтикалық пайдалар жөніндегі консультативтік комитетпен ұқсас келісімдер бар. Өнімді мақұлдау үшін оның шығын тиімділігінің шекті деңгейінен өтуі керек. Емдеу «ақшаға тиімді» болуы керек және қоғамға жалпы пайда әкелуі тиіс.
In the United States, new pharmaceutical products must be approved by the Food and Drug Administration (FDA) as being both safe and effective. This process generally involves submission of an Investigational New Drug filing with sufficient pre clinical data to support proceeding with human trials. Following IND approval, three phases of progressively larger human clinical trials may be conducted. Phase I generally studies toxicity using healthy volunteers. Phase II can include pharmacokinetics and dosing in patients, and Phase III is a very large study of efficacy in the intended patient population. Following the successful completion of phase III testing, a New Drug Application is submitted to the FDA. The FDA reviews the data and if the product is seen as having a positive benefit risk assessment, approval to market the product in the US is granted. A fourth phase of post approval surveillance is also often required due to the fact that even the largest clinical trials cannot effectively predict the prevalence of rare side effects. Postmarketing surveillance ensures that after marketing the safety of a drug is monitored closely. In certain instances, its indication may need to be limited to particular patient groups, and in others the substance is withdrawn from the market completely. The FDA provides information about approved drugs at the Orange Book site. In the UK, the Medicines and Healthcare products Regulatory Agency approves and evaluates drugs for use. Normally an approval in the UK and other European countries comes later than one in the USA. Then it is the National Institute for Health and Care Excellence (NICE), for England and Wales, who decides if and how the National Health Service (NHS) will allow (in the sense of paying for) their use. The British National Formulary is the core guide for pharmacists and clinicians. In many non US western countries, a 'fourth hurdle' of cost effectiveness analysis has developed before new technologies can be provided. This focuses on the 'efficacy price tag' (in terms of, for example, the cost per QALY) of the technologies in question. In England and Wales NICE decides whether and in what circumstances drugs and technologies will be made available by the NHS, whilst similar arrangements exist with the Scottish Medicines Consortium in Scotland, and the Pharmaceutical Benefits Advisory Committee in Australia. A product must pass the threshold for cost effectiveness if it is to be approved. Treatments must represent 'value for money' and a net benefit to society.
Жетім дәрілер
Кейбір сирек кездесетін аурулар үшін ("жетім аурулар") бірнеше ірі дәрілік заттарды реттеу аймақтарында арнайы ережелер бар. Мысалы, АҚШ-та 200 000-нан аз науқасы бар аурулар, немесе кейбір жағдайларда одан да көп науқасы бар аурулар Жетім дәрілер туралы заңға бағынады. Мұндай ауруларды емдеуге арналған дәрі-дәрмектерді зерттеу және әзірлеу экономикалық тұрғыдан тиімсіз болғандықтан, мұндай іспен айналысатын компаниялар салық жеңілдіктерімен, алымдардан босатылумен және дәрі патенттелген болса да болмаса да, шектеулі мерзімге (жеті жылға) нарықта эксклюзивті құқықпен марапатталады.
There are special rules for certain rare diseases ("orphan diseases") in several major drug regulatory territories. For example, diseases involving fewer than 200,000 patients in the United States, or larger populations in certain circumstances are subject to the Orphan Drug Act. Because medical research and development of drugs to treat such diseases is financially disadvantageous, companies that do so are rewarded with tax reductions, fee waivers, and market exclusivity on that drug for a limited time (seven years), regardless of whether the drug is protected by patents.
Патенттер мен генерикалық препараттар
Бірқатар факторларға байланысты компания дәрі немесе оны өндіру процесіне патент алуға үміттеніп, өтініш бере алады, бұл оған әдетте 20 жылға жуық эксклюзивті құқық береді. Дегенмен, мемлекеттік органдар дәріні нарыққа шығаруға және сатуға рұқсат беру үшін, орташа есеппен 10-15 жылға созылатын қатаң зерттеулер мен сынақтардан ғана кейін келіседі. Патенттік қорғау патент иесіне зерттеу және әзірлеуге кеткен шығындарды брендтік дәрінің жоғары табысы арқылы қайтаруға мүмкіндік береді. Дәрінің патенттік қорғанысы біткеннен кейін, бәсекелес компания әдетте генериктік дәріні әзірлеп, сатады. Генериктік препараттарды әзірлеу және бекітуге кететін шығын аз болғандықтан, оларды төмен бағамен сатуға болады. Көп жағдайда брендтік дәрінің иесі патент мерзімі бітуге тиіс болғанға дейін генериктік нұсқасын шығарып, генериктік нарықта басымдыққа ие болуға тырысады. Сондықтан, қайта құрылымдау жиі кездесетін жағдайға айналды, себебі 1990-шы жылдардағы өнеркәсіптің "алтын дәуірінде" шығарылған өнімдердің патенттері бітіп, компаниялар жоғалған кірістерді толықтыру үшін жеткілікті жаңа, табысты өнімдерді әзірлеуге қол жеткізе алмады.
Depending on a number of considerations, a company may apply for and be granted a patent for the drug, or the process of producing the drug, granting exclusivity rights typically for about 20 years. However, only after rigorous study and testing, which takes 10 to 15 years on average, will governmental authorities grant permission for the company to market and sell the drug. Patent protection enables the owner of the patent to recover the costs of research and development through high profit margins for the branded drug. When the patent protection for the drug expires, a generic drug is usually developed and sold by a competing company. The development and approval of generics is less expensive, allowing them to be sold at a lower price. Often the owner of the branded drug will introduce a generic version before the patent expires in order to get a head start in the generic market. Restructuring has therefore become routine, driven by the patent expiration of products launched during the industry's "golden era" in the 1990s and companies' failure to develop sufficient new blockbuster products to replace lost revenues.
Рецептер
АҚШ-та 1995-2005 жылдар аралығында рецепттердің құны жылына 3,4 миллиард долларға өсті, бұл 61 пайыздық өсімді білдіреді. Рецепт бойынша сатылатын дәрі-дәрмектердің бөлшек сауда көлемі 72 миллиард доллардан 250 миллиард долларға дейін 250 пайызға өсті, ал рецепттердің орташа бағасы 30 доллардан 68 долларға дейін екі еседен астамға көтерілді.
In the U. S., the value of prescriptions increased over the period of 1995 to 2005 by 3.4 billion annually, a 61 percent increase. Retail sales of prescription drugs jumped 250 percent from $72 billion to $250 billion, while the average price of prescriptions more than doubled from $30 to $68.
Маркетинг
Жарнама денсаулық сақтау журналдарында да, сондай-ақ жалпы бұқаралық ақпарат құралдары арқылы да кең таралған. Кейбір елдерде, әсіресе АҚШ-та, оларға тікелей халыққа жарнама жасауға рұқсат беріледі. Фармацевтикалық компаниялар көбінесе сатушыларды (көбінесе «дәрілік өкілдер» немесе ескіше «деталь берушілер») дәрігерлер мен басқа да денсаулық сақтау қызметкерлеріне тікелей және жеке сату үшін жұмысқа алады. Кейбір елдерде, әсіресе АҚШ-та, фармацевтикалық компаниялар саясаткерлерге әсер ету үшін лоббистерді де пайдаланады. АҚШ-та рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектерді таратқанды 1987 жылғы Рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектерді таратқанды реттеу туралы федералды заң реттейді. Фармацевтикалық маркетинг жоспарына қазіргі жағдайда фармацевтикалық компанияны, оның өнімдерін және қызметтерін ілгерілететін шығындар жоспарлары, каналдар және стратегиялар кіреді.
Advertising is common in healthcare journals as well as through more mainstream media routes. In some countries, notably the US, they are allowed to advertise directly to the general public. Pharmaceutical companies generally employ salespeople (often called 'drug reps' or, an older term, 'detail men') to market directly and personally to physicians and other healthcare providers. In some countries, notably the US, pharmaceutical companies also employ lobbyists to influence politicians. Marketing of prescription drugs in the US is regulated by the federal Prescription Drug Marketing Act of 1987. The pharmaceutical marketing plan incorporates the spending plans, channels, and thoughts which will take the drug association, and its items and administrations, forward in the current scene.
Денсаулық сақтау саласының қызметкерлеріне
"Жаман дәрі" кітабында дәрі-дәрмек өкілдерінің ықпалы, дәрі-дәрмек компанияларының ғалымдарға жариялану үшін мақалалар жазуға "көлеңкелі авторларды" қалай пайдалануы, ғылыми журналдардың шынайы тәуелсіздігі, дәрі-дәрмек компанияларының дәрігерлердің білімін жетілдіруіне қалай қаржы жұмсауы, сондай-ақ пациенттер ұйымдарының көбінесе индустрия есебінен қаржыландырылатыны туралы да сөз болады.
The book Bad Pharma also discusses the influence of drug representatives, how ghostwriters are employed by the drug companies to write papers for academics to publish, how independent the academic journals really are, how the drug companies finance doctors' continuing education, and how patients' groups are often funded by industry.
Тұтынушыларға тікелей бағытталған жарнама
1980 жылдардан бері рецепт бойынша берілетін дәрі-дәрмектерді тұтынушыларға тартудың жаңа әдістері маңызға ие болды. Тұтынушыларға тікелей бағытталған медиа жарнама FDA-ның «Тұтынушыларға бағытталған теле- және радио жарнамасы туралы индустриялық нұсқаулықта» заңдастырылды.
Since the 1980s, new methods of marketing for prescription drugs to consumers have become important. Direct to consumer media advertising was legalised in the FDA Guidance for Industry on Consumer Directed Broadcast Advertisements.
Есірткі сату және лоббилік қызмет
Фармацевтикалық маркетинг пен ықпал ету мәселесі күшейіп келеді. Дәрігерлер мен басқа да денсаулық сақтау мамандарына дәрі-дәрмек өкілдері арқылы ықпал ету фактілері мен айыптаулар бар, оның ішінде денсаулық сақтау мамандарына үздіксіз маркетингтік "сыйлықтар" мен жарамсыз ақпарат беру; журналдар мен конференцияларда кең таралған жарнама; тәуелсіз денсаулық сақтау ұйымдары мен денсаулықты нығайту кампанияларын қаржыландыру; дәрігерлер мен саясаткерлерге лобби жасау (АҚШ-та басқа кез келген саладан көп); медициналық мектептерді немесе медбикелерді оқытуды демеушілік ету; оқу бағдарламасына ықпал ететін білім беру шараларын демеушілік ету; және медициналық кеңесшілер кеңесіне ақы төлеп дәрігерлерді кеңесшілер ретінде тарту. No Free Lunch және AllTrials сияқты бірқатар әрекет топтары дәрі-дәрмектерді дәрігерлерге насиндаудың салдарына сын көзбен қарады, себебі олардың пікірінше, бұл дәрігерлерді науқасқа арзан немесе тиімдірек болса да, жарнамаланатын дәрі-дәрмектерді тағайындауға итермелейді. Дәрі-дәрмектер нарығын кеңейту үшін ауруды қалыптастыру (артық медициналандыру) туралы да айыптаулар бар. Осы тақырыптағы алғашқы конференция 2006 жылы Австралияда өтті. 2009 жылы Үкімет Ұлттық тағайындау қызметін қаржыландырып, дәрігерлерді тәуелсіз дәрі-дәрмектерді талдау әдістеріне оқыту мақсатында "Дәлелдерді табу – Қысымды тану" бағдарламасын іске қосты. Мета-талдаулар көрсеткендей, фармацевтикалық компаниялар демеушілік еткен психиатриялық зерттеулерде оң нәтижелерге бірнеше есе көбірек соқтырады, ал дәрі-дәрмек компаниясының қызметкері қатысса, бұл эффект одан да күшті болады. Ықпал дәрігерлер мен медбикелерді медициналық мектептерде оқытуға да тарады, бұған қарсы күрес жүргізілуде. Психикалық аурулардың диагностикалық және статистикалық нұсқаулығының құрылымы мен критерийлердің кеңеюі адам табиғатының медициналық тұрғыдан артуын немесе дәрі-дәрмек компанияларының психиатрияға ықпалының нәтижесінде туындаған "ауруды қалыптастыруды" көрсетеді деп айтылады. Мүдделердің қақтығысының болу мүмкіндігі көтерілді, өйткені DSM IV психиатриялық ауруларын таңдаған және анықтаған авторлардың шамамен жартысының фармацевтикалық өнеркәсіппен қаржылық байланысы болған немесе бұрын болған. АҚШ-та 2013 жылдан бастап, Дәрігерлердің қаржылық ашықтығы туралы есептер (Sunshine Act-тің бөлігі) бойынша Medicare & Medicaid қызметтерінің орталықтары дәрігерлер мен ауруханалармен қаржылық қарым-қатынастары туралы ақпарат беру үшін тиісті өндірушілер мен топтық сатып алу ұйымдарынан ақпарат жинауға міндетті. Деректер Medicare & Medicaid қызметтерінің орталықтарының веб-сайтында жарияланады. Дәрігерлер мен фармацевтикалық өнеркәсіп арасындағы қарым-қатынас толық ашық болатыны күтілуде. OpenSecrets жүргізген зерттеуге сәйкес, 2017 жылы фармацевтикалық бизнес үшін әр түрлі деңгейде жұмыс істейтін 1100-ден астам лоббист болды. 2017 жылдың бірінші тоқсанында денсаулық сақтау өнімдері мен фармацевтикалық өнеркәсіп АҚШ Конгресінің мүшелеріне лобби жасауға 78 миллион доллар жұмсады.
There has been increasing controversy surrounding pharmaceutical marketing and influence. There have been accusations and findings of influence on doctors and other health professionals through drug reps including the constant provision of marketing 'gifts' and biased information to health professionals; highly prevalent advertising in journals and conferences; funding independent healthcare organizations and health promotion campaigns; lobbying physicians and politicians (more than any other industry in the US); sponsorship of medical schools or nurse training; sponsorship of continuing educational events, with influence on the curriculum; and hiring physicians as paid consultants on medical advisory boards. Some advocacy groups, such as No Free Lunch and AllTrials, have criticized the effect of drug marketing to physicians because they say it biases physicians to prescribe the marketed drugs even when others might be cheaper or better for the patient. There have been related accusations of disease mongering (over medicalising) to expand the market for medications. An inaugural conference on that subject took place in Australia in 2006. In 2009, the Government funded National Prescribing Service launched the "Finding Evidence – Recognising Hype" program, aimed at educating GPs (General Practitioners) on methods for independent drug analysis. Meta analyses have shown that psychiatric studies sponsored by pharmaceutical companies are several times more likely to report positive results, and if a drug company employee is involved the effect is even larger. Influence has also extended to the training of doctors and nurses in medical schools, which is being fought. It has been argued that the design of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders and the expansion of the criteria represents an increasing medicalization of human nature, or "disease mongering", driven by drug company influence on psychiatry. The potential for direct conflict of interest has been raised, partly because roughly half the authors who selected and defined the DSM IV psychiatric disorders had or previously had financial relationships with the pharmaceutical industry. In the US, starting in 2013, under the Physician Financial Transparency Reports (part of the Sunshine Act), the Centers for Medicare & Medicaid Services has to collect information from applicable manufacturers and group purchasing organizations in order to report information about their financial relationships with physicians and hospitals. Data are made public in the Centers for Medicare & Medicaid Services website. The expectation is that relationship between doctors and Pharmaceutical industry will become fully transparent. In a report conducted by OpenSecrets, there were more than 1,100 lobbyists working in some capacity for the pharmaceutical business in 2017. In the first quarter of 2017, the health products and pharmaceutical industry spent $78 million on lobbying members of the United States Congress.
Дәрі-дәрмектердің бағасы
Дәрілік заттардың бағасы денсаулық сақтау жүйесі үшін маңызды мәселеге айналуда. 2020 жылдың қараша айында Батыс денсаулық сақтау саясаты орталығы жүргізген зерттеуде АҚШ-тың Medicare бағдарламасына қатысушы 1,1 миллионнан астам зейнеткердің келесі он жылда өз рецепттерін алуға қаржылық мүмкіндігі болмағандықтан мерзімінен бұрын қайтыс болуы күтілуде, бұл денсаулық салдарынан туындаған қажетсіз медициналық шығындарға жыл сайын қосымша 17,7 миллиард доллар жұмсауға әкеледі.
The pricing of pharmaceuticals is becoming a major challenge for health systems. A November 2020 study by the West Health Policy Center stated that more than 1.1 million senior citizens in the U. S. Medicare program are expected to die prematurely over the next decade because they will be unable to afford their prescription medications, requiring an additional $17.7 billion to be spent annually on avoidable medical costs due to health complications.
Регламенттік мәселелер
Бен Голдакр реттеуші органдар – мысалы, Ұлыбританиядағы Дәрі-дәрмектерді және денсаулық сақтау өнімдерін реттеу агенттігі (MHRA) немесе АҚШ-тағы Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) – реттеуші органдар мен компаниялар арасындағы қызметкерлердің алмасуы және реттеуші органдар мен компания қызметкерлері арасындағы қарым-қатынастардың жақсаруы салдарынан халықтың мүддесінен гөрі дәрі-дәрмек компанияларының мүддесін қорғайды деп санайды. Оның пікірінше, реттеуші органдар жаңа дәрі-дәрмектердің қазіргі қолданыстағы препараттардан жақсырақ болуын немесе олардың тиімділігін көрсетуін талап етпейді.
Ben Goldacre has argued that regulators – such as the Medicines and Healthcare products Regulatory Agency (MHRA) in the UK, or the Food and Drug Administration (FDA) in the United States – advance the interests of the drug companies rather than the interests of the public due to revolving door exchange of employees between the regulator and the companies and friendships develop between regulator and company employees. He argues that regulators do not require that new drugs offer an improvement over what is already available, or even that they be particularly effective.
Фармацевтикалық алаяқтық
Фармацевтикалық алаяқтық – фармацевтикалық компанияға қаржылық пайда әкелетін алдау. Ол жеке тұлғаларға, мемлекеттік және жеке сақтандырушыларға әсер етеді. Фармацевтикалық индустрияға тән денсаулық сақтау жүйесін алдау үшін бірнеше түрлі схемалар қолданылады. Оларға: Жақсы өндіріс практикасын (ЖӨП) бұзу, таңбасыз маркетинг, ең жақсы бағамен алаяқтық, CME алаяқтық, Medicaid бағасын есеп беру және жасалған құрама дәрілер жатады. Осы соманың 2,5 миллиард доллары 2010 қаржы жылында жалған талаптар туралы заң бойынша қайтарылды. Алаяқтық істердің мысалдарына GlaxoSmithKline компаниясының 3 миллиард долларлық, Pfizer компаниясының 2,3 миллиард долларлық және Merck & Co компаниясының 650 миллион долларлық келісімдері жатады. Алаяқтықтан келтірілген залал жалған талаптар туралы заң арқылы өндірілуі мүмкін, көбінесе құпия ережелерге сәйкес, жеке тұлғаны «құпия ақпарат беруші» немесе баяндамашы (заң) болғаны үшін марапаттайды. Атипикалық антипсихотиктерді сататын барлық ірі компаниялар – Bristol Myers Squibb, Eli Lilly and Company, Pfizer, AstraZeneca және Johnson & Johnson – жалған талаптар туралы заңға сәйкес, соңғы кезде сот істерін жүздеген миллион доллармен шешті немесе қазіргі уақытта денсаулық сақтау саласындағы алаяқтық үшін тергеліп жатыр. Заңсыз маркетинг айыптарынан кейін, екі келісім 2009 жылы корпорацияларға ең үлкен қылмыстық айыппұлдар бойынша рекорд орнатты. Олардың бірі – Eli Lilly компаниясының антипсихотикалық препараты Zyprexa, ал екіншісі – артритке қарсы қолданылатын қабынуға қарсы препарат Bextra. Bextra ісі бойынша үкімет сонымен қатар Pfizer компаниясын басқа антипсихотикалық препаратты заңсыз сатуға айыптады; Pfizer компаниясы ешқандай құқық бұзушылық жасағанын мойындамай, талаптың осы бөлігін 301 миллион долларға төледі. 2 шілде 2012 жылы GlaxoSmithKline қылмыстық айыптауларды мойындады және АҚШ-тағы ең ірі денсаулық сақтау алаяқтық ісі мен дәрі-дәрмек компаниясының ең үлкен төлемін – 3 миллиард доллармен келісті. Бұл келісім компанияның дәрі-дәрмектерді заңсыз түрде насиаттауымен, қауіпсіздік туралы мәліметтерді жарияламауымен, дәрігерлерге пара беруімен және лицензиясы жоқ дәрі-дәрмектерді насиаттауымен байланысты. Бұл препараттар: Paxil, Wellbutrin, Advair, Lamictal және Zofran, таңбасыз, жабылмаған қолданыс үшін. Осы препараттармен қатар Imitrex, Lotronex, Flovent және Valtrex препараттары да ақшаны қайтару схемасына қатысты. Төменде 1991-2012 жылдар аралығында фармацевтикалық компаниялармен қол жеткізілген төрт ірі келісімнің тізімі берілген, олар жалпы келісімнің көлемі бойынша реттелген. Фармацевтикалық индустрияға қарсы заңдық талаптар соңғы 20 жыл ішінде Medicare және Medicaid алаяқтығы, таңбасыз насиаттау және өндіріс тәжірибесінің жеткіліксіздігі сияқты көптеген түрлі болды.
Pharmaceutical fraud involves deceptions which bring financial gain to a pharmaceutical company. It affects individuals and public and private insurers. There are several different schemes used to defraud the health care system which are particular to the pharmaceutical industry. These include: Good Manufacturing Practice (GMP) Violations, Off Label Marketing, Best Price Fraud, CME Fraud, Medicaid Price Reporting, and Manufactured Compound Drugs. Of this amount $2.5 billion was recovered through False Claims Act cases in FY 2010. Examples of fraud cases include the GlaxoSmithKline $3 billion settlement, Pfizer $2.3 billion settlement and Merck & Co. $650 million settlement. Damages from fraud can be recovered by use of the False Claims Act, most commonly under the qui tam provisions which rewards an individual for being a "whistleblower", or relator (law). Every major company selling atypical antipsychotics—Bristol Myers Squibb, Eli Lilly and Company, Pfizer, AstraZeneca and Johnson & Johnson—has either settled recent government cases, under the False Claims Act, for hundreds of millions of dollars or is currently under investigation for possible health care fraud. Following charges of illegal marketing, two of the settlements set records in 2009 for the largest criminal fines ever imposed on corporations. One involved Eli Lilly's antipsychotic Zyprexa, and the other involved Bextra, an anti inflammatory medication used for arthritis. In the Bextra case, the government also charged Pfizer with illegally marketing another antipsychotic, Geodon; Pfizer settled that part of the claim for $301 million, without admitting any wrongdoing. On 2 July 2012, GlaxoSmithKline pleaded guilty to criminal charges and agreed to a $3 billion settlement of the largest health care fraud case in the U. S. and the largest payment by a drug company. The settlement is related to the company's illegal promotion of prescription drugs, its failure to report safety data, bribing doctors, and promoting medicines for uses for which they were not licensed. The drugs involved were Paxil, Wellbutrin, Advair, Lamictal, and Zofran for off label, non covered uses. Those and the drugs Imitrex, Lotronex, Flovent, and Valtrex were involved in the kickback scheme. The following is a list of the four largest settlements reached with pharmaceutical companies from 1991 to 2012, rank ordered by the size of the total settlement. Legal claims against the pharmaceutical industry have varied widely over the past two decades, including Medicare and Medicaid fraud, off label promotion, and inadequate manufacturing practices. Company Settlement Violation(s) Year Product(s) Laws allegedly violated (if applicable) GlaxoSmithKline $3 billion Off label promotion/ failure to disclose safety data 2012 Avandia/Wellbutrin/Paxil False Claims Act/FDCA Pfizer $2.3 billion Off label promotion/kickbacks 2009 Bextra/Geodon/ Zyvox/Lyrica False Claims Act/FDCA Abbott Laboratories $1.5 billion Off label promotion 2012 Depakote False Claims Act/FDCA Eli Lilly $1.4 billion Off label promotion 2009 Zyprexa False Claims Act/FDCA
Компания Төлем мөлшері Бұзушылықтар (ж) Жыл Өнімдер (ж) Бұзылған заңдар (егер қолданылса) GlaxoSmithKline $3 млрд. Таңбасыз насиаттау/ қауіпсіздік деректерін жарияламау 2012 Avandia/Wellbutrin/Paxil Жалған талаптар туралы заң/FDA Pfizer $2.3 млрд. Таңбасыз насиаттау/ кері төлемдер 2009 Bextra/Geodon/ Zyvox/Lyrica Жалған талаптар туралы заң/FDA Abbott Laboratories $1.5 млрд. Таңбасыз насиаттау 2012 Depakote Жалған талаптар туралы заң/FDA Eli Lilly $1.4 млрд. Таңбасыз насиаттау 2009 Zyprexa Жалған талаптар туралы заң/FDA
Pharmaceutical fraud involves deceptions which bring financial gain to a pharmaceutical company. It affects individuals and public and private insurers. There are several different schemes used to defraud the health care system which are particular to the pharmaceutical industry. These include: Good Manufacturing Practice (GMP) Violations, Off Label Marketing, Best Price Fraud, CME Fraud, Medicaid Price Reporting, and Manufactured Compound Drugs. Of this amount $2.5 billion was recovered through False Claims Act cases in FY 2010. Examples of fraud cases include the GlaxoSmithKline $3 billion settlement, Pfizer $2.3 billion settlement and Merck & Co. $650 million settlement. Damages from fraud can be recovered by use of the False Claims Act, most commonly under the qui tam provisions which rewards an individual for being a "whistleblower", or relator (law). Every major company selling atypical antipsychotics—Bristol Myers Squibb, Eli Lilly and Company, Pfizer, AstraZeneca and Johnson & Johnson—has either settled recent government cases, under the False Claims Act, for hundreds of millions of dollars or is currently under investigation for possible health care fraud. Following charges of illegal marketing, two of the settlements set records in 2009 for the largest criminal fines ever imposed on corporations. One involved Eli Lilly's antipsychotic Zyprexa, and the other involved Bextra, an anti inflammatory medication used for arthritis. In the Bextra case, the government also charged Pfizer with illegally marketing another antipsychotic, Geodon; Pfizer settled that part of the claim for $301 million, without admitting any wrongdoing. On 2 July 2012, GlaxoSmithKline pleaded guilty to criminal charges and agreed to a $3 billion settlement of the largest health care fraud case in the U. S. and the largest payment by a drug company. The settlement is related to the company's illegal promotion of prescription drugs, its failure to report safety data, bribing doctors, and promoting medicines for uses for which they were not licensed. The drugs involved were Paxil, Wellbutrin, Advair, Lamictal, and Zofran for off label, non covered uses. Those and the drugs Imitrex, Lotronex, Flovent, and Valtrex were involved in the kickback scheme. The following is a list of the four largest settlements reached with pharmaceutical companies from 1991 to 2012, rank ordered by the size of the total settlement. Legal claims against the pharmaceutical industry have varied widely over the past two decades, including Medicare and Medicaid fraud, off label promotion, and inadequate manufacturing practices. Company Settlement Violation(s) Year Product(s) Laws allegedly violated (if applicable) GlaxoSmithKline $3 billion Off label promotion/ failure to disclose safety data 2012 Avandia/Wellbutrin/Paxil False Claims Act/FDCA Pfizer $2.3 billion Off label promotion/kickbacks 2009 Bextra/Geodon/ Zyvox/Lyrica False Claims Act/FDCA Abbott Laboratories $1.5 billion Off label promotion 2012 Depakote False Claims Act/FDCA Eli Lilly $1.4 billion Off label promotion 2009 Zyprexa False Claims Act/FDCA
Дәрігерлердің рөлі
2015 жылдың мамыр айында «New England Journal of Medicine» журналы жаңа емдеулерді әзірлеу үшін фармацевтикалық индустрия мен дәрігерлердің араласуының маңыздылығын баса көрсетті, сондай-ақ индустрияның бұзақылық әрекеттеріне деген ашу-ыза көптеген адамдарды қаржылық мүдделердің қақтығысынан туындаған мәселелерді артық бағалауға негізсіз түрде итермеледі деп мәлімдеді. Мақалада Ұлттық денсаулық сақтау институтының Ұлттық аудармалық ғылымдарды дамыту орталығы, Президенттің ғылым және технология жөніндегі кеңесшілер кеңесі, Дүниежүзілік экономикалық форум, Гейтс қоры, Велком қоры және Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы сияқты ірі денсаулық сақтау ұйымдары пациенттерге тиімділікті арттыру мақсатында дәрігерлер мен индустрия арасындағы байланысты күшейтуге ынталандырғаны атап көрсетілді.
In May 2015, the New England Journal of Medicine emphasized the importance of pharmaceutical industry physician interactions for the development of novel treatments, and argued that moral outrage over industry malfeasance had unjustifiably led many to overemphasize the problems created by financial conflicts of interest. The article noted that major healthcare organizations, such as National Center for Advancing Translational Sciences of the National Institutes of Health, the President's Council of Advisors on Science and Technology, the World Economic Forum, the Gates Foundation, the Wellcome Trust, and the Food and Drug Administration had encouraged greater interactions between physicians and industry in order to improve benefits to patients.
Патенттер
Дамушы елдерде патенттер сынға ұшырады, себебі олар қолданыстағы дәрі-дәрмектерге қолжетімділікті төмендетуі мүмкін деп саналады. Патенттерді және дәрі-дәрмектерге жалпыға бірдей қолжеткізуді қатар келтіру үшін бағалық дискриминацияға негізделген тиімді халықаралық саясат қажет. Сонымен қатар, Дүниежүзілік сауда ұйымының (ДСҰ) ТРИПС келісіміне сәйкес, елдер фармацевтикалық өнімдерді патенттеуге рұқсат беруі керек. 2001 жылы ДСҰ Доха декларациясын қабылдады, онда ТРИПС келісімін халық денсаулығының мақсаттарын ескере отырып түсіну керектігі көрсетілген, сондай-ақ фармацевтикалық монополияларды айналып өтуге мүмкіндік беретін бірнеше әдіс қарастырылған: міндетті лицензия беру немесе патент мерзімі аяқталғанға дейін параллель импорт арқылы. 2001 жылдың наурыз айында 40 көпұлтты фармацевтикалық компания Оңтүстік Африканың Дәрі-дәрмектер заңына қарсы сотқа шағымданды. Бұл заң, осы дәрі-дәрмектерге патент болғанына қарамастан, АИТС-ке қарсы күресу үшін антиретровирустық препараттарды (АРВ) өндіруге рұқсат берді. АИТС Оңтүстік Африкада эпидемия болып табылады және сол кезде АРВ-ның бір пациентке жылдық құны 10 000 – 15 000 АҚШ долларын құрады. Бұл Оңтүстік Африканың көп бөлігі үшін қолжетімсіз болды, сондықтан Оңтүстік Африка үкіметі АРВ-ны адамдар төлей алатын бағада ұсынуға міндеттенді. Ол үшін олар дәрі-дәрмектерге қойылған патенттерді ескермей, ел ішінде (міндетті лицензияны пайдалану арқылы) генериктерді өндіруі немесе оларды шетелден импорттауы керек болды. Халық денсаулығы құқықтарын қолдау мақсатындағы халықаралық наразылықтардан кейін (соның ішінде Médecins Sans Frontières 250 000 қол жинады), бірнеше дамыған елдердің үкіметтері (Нидерланды, Германия, Франция және кейін АҚШ) Оңтүстік Африка үкіметін қолдады, ал сот ісі сол жылдың сәуір айында тоқтатылды. 2016 жылы GlaxoSmithKline (дүниежүзіндегі алтыншы ірі фармацевтикалық компания) кедей елдерде өз патенттерін алып тастайтынын жариялады, осылайша тәуелсіз компанияларға осы аймақтарда өздерінің дәрі-дәрмектерін өндіруге және сатуға мүмкіндік берді, соның арқасында оларға қолжетімділік кеңейді. GlaxoSmithKline 50 елдің тізімін жариялады, онда олар енді патент ұстамайды, бұл әлемдегі бір миллиард адамға әсер етеді.
Patents have been criticized in the developing world, as they are thought to reduce access to existing medicines. Reconciling patents and universal access to medicine would require an efficient international policy of price discrimination. Moreover, under the TRIPS agreement of the World Trade Organization, countries must allow pharmaceutical products to be patented. In 2001, the WTO adopted the Doha Declaration, which indicates that the TRIPS agreement should be read with the goals of public health in mind, and allows some methods for circumventing pharmaceutical monopolies: via compulsory licensing or parallel imports, even before patent expiration. In March 2001, 40 multi national pharmaceutical companies brought litigation against South Africa for its Medicines Act, which allowed the generic production of antiretroviral drugs (ARVs) for treating HIV, despite the fact that these drugs were on patent. HIV was and is an epidemic in South Africa, and ARVs at the time cost between US$10,000 and US$15,000 per patient per year. This was unaffordable for most South African citizens, and so the South African government committed to providing ARVs at prices closer to what people could afford. To do so, they would need to ignore the patents on drugs and produce generics within the country (using a compulsory license), or import them from abroad. After international protest in favour of public health rights (including the collection of 250,000 signatures by Médecins Sans Frontières), the governments of several developed countries (including The Netherlands, Germany, France, and later the US) backed the South African government, and the case was dropped in April of that year. In 2016, GlaxoSmithKline (the world's sixth largest pharmaceutical company) announced that it would be dropping its patents in poor countries so as to allow independent companies to make and sell versions of its drugs in those areas, thereby widening the public access to them. GlaxoSmithKline published a list of 50 countries they would no longer hold patents in, affecting one billion people worldwide.