Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық Колумбиялық өнеркәсіпші және саясаткер (1851–1920)
British Columbian industrialist and politician (1851–1920)
Джеймс Дунсмуир (8 шілде, 1851 – 6 маусым, 1920) – Британдық Колумбиядағы канадалық өнеркәсіпші және саясаткер. Ол 1900 жылдан 1902 жылға дейін Британдық Колумбияның 14-ші премьер-министрі, ал 1906 жылдан 1909 жылға дейін Британдық Колумбияның сегізінші генерал-губернаторы болды.
James Dunsmuir (July 8, 1851 – June 6, 1920) was a Canadian industrialist and politician in British Columbia. He served as the 14th premier of British Columbia from 1900 to 1902 and the eighth lieutenant governor of British Columbia from 1906 to 1909.
Ерте өмір және бизнес мансабы
Роберт Дансмуирдің ұлы, ол отбасының көмір байлығының мұрагері болды. Дунсмуирлер отбасы он тоғызыншы ғасырдың соңында провинция экономикасын бақылап, ұйымдасқан еңбек қозғалысына қарсы күрестің басты күші болды. Дунсмуир 1876 жылдан 1910 жылға дейін отбасының көмір бизнесін басқарды, пайданы арттырып, кәсіподақ құру әрекеттерін қатыгездікпен тоқтатты. 1905 жылы ол өзінің Эскимальт және Нанаимо темір жолын Канадалық Тынық мұхиты темір жолына сатты. 1910 жылы ол өзінің көмір өндіру компанияларын – Британдық Колумбияның «Юнион Кольери» және «Р. Дунсмуир & Sons» компанияларын «Canadian Collieries (Dunsmuir) Ltd» (CCD) компаниясына сатты.
Son of Robert Dunsmuir, he was heir to his family's coal fortune. The Dunsmuir family dominated the province's economy in the late nineteenth century and was a leading force in opposing organized labour. Dunsmuir managed his family's coal business from 1876 until 1910, increasing profits and violently putting down efforts to unionize. In 1905, he sold his Esquimalt and Nanaimo Railway to the Canadian Pacific Railway. In 1910, he sold his coal mining companies, Union Colliery of British Columbia and R. Dunsmuir & Sons, to Canadian Collieries (Dunsmuir) Ltd (CCD).
Ұйымдасқан еңбекке қарсылық
Дунсмуирлер 42 жыл бойы шахталарды иеленген кезеңде, олар өз қызметкерлерінің кәсіподақ құруға немесе жақсы жұмыс жағдайларын жасауға жасаған әрекеттерін ешқашан мойындаған емес. Дунсмуир ереуілдерді тоқтату үшін қорқыту, тыңшылар, қара тізімдер және ереуілге қарсы жұмысшыларды пайдаланды. Егер ол ереуілді ереуілге қарсы жұмысшылармен тоқтатып бере алмаса, провинциялық үкіметтен әскерді шақыру үшін өзінің ықпалын қолданды. Дунсмуир патшалық комиссияға былай деді: "Мен барлық кәсіподақтарға қарсымын. Олар жай ғана шахта басқаруын қалайды. Мен өз мекемелерімді өзім басқарғым келеді, егер мен кәсіподақты мойындасам, мен мұны істей алмаймын." Дунсмуир жұмысшыларға үйлерін жаңа шахтаға көшіруді бұйырғанда, олардың наразылығы одан да күшейді. Дунсмуир Британдық Колумбиядағы шахталардың әлемдегі ең қауіпті шахталардың қатарына енуіне себепкер болды. 1889 жыл мен 1908 жыл аралығында әр миллион тонна көмір өндірісінде 23 адам қаза тапты; Солтүстік Америка бойынша орташа көрсеткіш миллион тоннаға 6 адамды құрады.
In the 42 years that the Dunsmuirs owned the collieries, they never recognized their employees' attempts to unionize or create better working conditions. Dunsmuir used threats, spies, blacklists and scab labour to break strikes. When he could not break a strike with scab labour, he used his influence to have the provincial government call in the militia. Dunsmuir stated to a royal commission, "I object to all unions They simply take the management of the mine I want the management of my own works, and if I recognize the union, I cannot have that." Dunsmuir provoked further rage when he ordered workers to relocate their homes at a new pit. Dunsmuir contributed to the mines of British Columbia being among the most dangerous in the world. Between 1889 and 1908, twenty three men were killed in the production of every million tons of BC coal; the average for North America as a whole was six deaths per million tons.
Саяси мансап
Дунсмуир 1898 жылы провинциялық саясатқа қатысып, провинциялық заң шығарушы жиналыста мандат алды және 1900 жылы 14-ші премьер-министр болды. Оның үкіметі Азиялық еңбекшілерді және иммиграцияны шектеуге қатысты халықтың талабына қарсы тұруға тырысты, бірақ бұл гуманитарлық себептермен емес, бизнестің арзан еңбек күшімен қамтамасыз ету мақсатында жасалды. Сондай-ақ, ол теміржол салуды ынталандырып, провинциядағы халық санының таралуын дұрыс көрсету үшін орынды қайта бөлуді іске асырды. Дунсмуир 1902 жылы Англия мен АҚШ-қа сапар шекті, бірақ елге оралғаннан кейін саясаттан көңілі толып, 1902 жылдың қараша айында премьер-министр қызметінен кетті. 1906 жылы ол провинцияның сегізінші вице-губернаторы болды. 1909 жылы зейнетке шығып, өмірінің соңына дейін Хэтли Парктегі барондық сарайында тұрды.
Dunsmuir entered provincial politics in 1898, winning a seat in the provincial legislature, and he became the 14th Premier in 1900. His government attempted to resist popular pressure to curtail Asian labour and immigration, not for humanitarian reasons, but to ensure a cheap labour pool for business. It also promoted railway construction and accomplished a redistribution of seats to better represent population distribution in the province. Dunsmuir visited England and the United States in 1902, but disliked politics after his return and resigned as Premier in November 1902. In 1906, he became the province's eighth Lieutenant Governor. He retired in 1909 and lived out his remaining years at the baronial mansion that he had constructed at Hatley Park.
Мұра
Дунсмуир Британдық Колумбияның Лэдисмит қаласын құрды. Ол Британдық Колумбияның Виктория қаласындағы Росс Бей бейітстанында жерленген. Оның қыздарының бірі, Джесси Мюриэль, алғашқы күйеуі ретінде әйгілі сәнгер Эдвард Молиноға тұрмысқа шықты. Оның екінші ұлы, Джеймс А. Дунсмуир кіші, 1915 жылы "Люзитания" кемесінің батып кетуі салдарынан қаза тапты. Оның соңғы баласы, Дола Дунсмуир, командир-лейтенант Генри Кавендишке үйленді және ол Таллула Банкхедтің жақын адамы болған деген әңгіме тарады.
Dunsmuir founded the town of Ladysmith, British Columbia. He is interred in the Ross Bay Cemetery in Victoria, British Columbia. One of his daughters, Jessie Muriel, married, as her first husband, the couturier Edward Molyneux. His second born son, James A. Dunsmuir Jr., died in the sinking of the RMS Lusitania in 1915. His last child, Dola Dunsmuir, married Lieutenant Commander Henry Cavendish and was rumored to be Tallulah Bankhead's lover.