Екінші дүниежүзілік соғыстағы британдық "Дидо" классы жеңіл крейсерлер

Кіріспе

Жеңіл крейсерлер класы, Корольдік Әскери-теңіз флоты үшін салынған

Дидо класы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік Әскери-теңіз флоты үшін салынған он алты жеңіл крейсерден тұрады. Бірінші топтағы үш кеме 1940 жылы, екінші топтағы алты кеме және үшінші топтағы екі кеме 1941 және 1942 жылдары қолданысқа енгізілді. Төртінші топ, сондай-ақ Жақсартылған Дидо немесе Беллона класы (бес кеме) 1943 және 1944 жылдары қолданысқа енгізілді. Кластың көптеген кемелеріне классикалық тарих пен аңыздардан алынған аттар берілді. Топтар қару-жарағымен, ал Беллоналар – қызметімен ерекшеленді. Дидо класы К және Д класты крейсерлерді шағын флоттық крейсерлер және эсминецтер экраны үшін флотилия басшылары ретінде алмастыру мақсатымен жобаланды. Олар жобаланғандай, орта сызықта бес жұп 5,25 дюймдік биік бұрышты зениттік және су үстіндегі қару мұнаралары орнатылды, екі мақсатта қолданылатын қабілетті қамтамасыз етеді. Жаңа, күрделі мұнаралар қолданысқа енгізілген кезде сенімсіз болды және Ұлыбританияның өмір үшін күресіп жатқан кезінде толыққанды қанағаттандырмады. Соғыс кезінде бастапқы 1939-42 жылдардағы кемелерге қосымша соғыс жүйелері (әсіресе радар және қару-жарақ басқару құрылғылары) үшін электр қуатын өндіру қабілетін арттыру үшін кең ауқымды жөндеу жұмыстары қажет болды, ал соңғы Беллона, HMS Diadem кемесінде толыққанды электрлік мұнаралар орнатылды. Солтүстік Атлантиканың қатал ауа райында бастапқыда кейбір зақымдар болғанымен, қаруды басқару және жаттығуларға енгізілген өзгерістер проблемаларды ішінара жеңілдетті. Үш алдыңғы мұнараны А, В, С орналасуында (бірақ Корольдік Әскери-теңіз флотының жіктелуінде бесінші мұнара "Q" деп аталса да, "С" емес) орнату кемелердің суперструктурасында алюминийдің көп мөлшерін пайдалануға байланысты болды. Британ армиясы Франциядан эвакуацияланғаннан кейін алюминийдің жетіспеушілігі бірінші топтың төрт мұнараны ғана алғандығының, ал үшінші топ төрт жұп 4,5 дюймдік зениттік қаруларды және 5,25 дюймдік қаруды мүлдем алмағандығының басты себебі болды. Беллоналар бастапқыда төрт радарлық басқаруы бар 5,25 дюймдік зениттік қару мұнараларымен және кеңейтілген жеңіл зениттік батареямен жабдықталды, бұл олардың зениттік платформа ретінде тиімділігін едәуір арттырды. Бастапқы сынақтардан бастап жаңа жеңіл крейсерлер маңызды жетістік деп саналды және Жерорта теңізіндегі кейінгі әрекеттерде, мысалы, Мальтаға конвойларды сүйемелдеу, Италия Корольдік Әскери-теңіз флотының әлдеқайда үлкен кемелерін кездестіру және соғыстан кейін RNZN (Жаңа Зеландия Корольдік Әскери-теңіз флоты) қолданған үш Беллона үшін қиындық тудырды. Бастапқы Дидо класының кемелері соғыс кезінде жойылды. Соңғы аман қалған кеме, бас кеме 1947 жылы резервке алынып, он жылдан кейін қызметтен шығарылды. соңғы қызмет еткен кеме 1954 жылы қызметтен шығарылып, 1959 жылы жойылды. Беллона класы (сондай-ақ төрт қайта жабдықталған Дидо) негізінен Тынық мұхитындағы Корольдік Әскери-теңіз флоты мен АҚШ Әскери-теңіз флотының авианосектерін қолдауға арналған десанттық операциялар үшін пикеттік кемелер ретінде көзделген. Анциоға түскен кезде неміс "Фриц X" планерлік бомбасынан зардап шекті. Екі кеме жоспарланған неміс крейсерлеріне қарсы әрекет ету үшін авианосецтер мен крейсерлер тобының басқару кемелері ретінде қайта жабдықталды. Бастапқыда бұл үшінші топтың "Сцилла" және "Харибдис" кемелері болуы керек еді, бірақ 1943 жылы "Харибдис" жойылғаннан кейін төртінші (Беллона) топтың "Роялист" кемесі таңдалды, олар Модифицированный Дидо деп те белгілі болды. Соғыстан кейінгі жаңғырту ұсыныстары қатаң соғыс жағдайымен шектелді. Төрт немесе бес 3 дюймдік екілік мұнаралардың өртке басқару және оқ-дәрі қоймалары үшін жеткіліксіз орын және салмақ болды, сонымен қатар 5,25 дюймдік оқтар соғыстан кейінгі қызметтегі 4,5 дюймдік қаруларға қарағанда әлдеқайда үлкен жарылу қуатына ие болды, бұл оларды тиімдірек зениттік қаруларға айналдырды. соғыстан кейінгі советтік және советке қарсы қимылдар үшін қайта жабдықталды және 1956 жылдан 1966 жылға дейін Жаңа Зеландия Корольдік Әскери-теңіз флотына (RNZN) берілді.

The Dido class consisted of sixteen light cruisers built for the Royal Navy during World War II. The first group of three ships were commissioned in 1940; the second group of six ships and third group of two were commissioned between 1941 and 1942. A fourth group, also described as the Improved Dido or Bellona class (five ships) were commissioned between 1943 and 1944. Most members of the class were given names drawn from classical history and legend. The groups differed in armament, and for the Bellonas, in function. The Dido class were designed to replace the C class and D class cruisers as small fleet cruisers and flotilla leaders for the destroyer screen. As designed, they mounted five twin 5.25 inch high angle gun turrets on the centreline providing dual purpose anti air and anti surface capacity; the complex new turrets were unreliable when introduced, and somewhat unsatisfactory at a time when the UK faced a fight for survival. During the war, the original 1939 42 ships required extensive refit work to increase electrical generating capacity for additional wartime systems (notably radar and gun direction equipment) and in the final Bellona, HMS Diadem, fully electric turrets. While some damage was experienced initially in extreme North Atlantic weather, changes to gun handling and drill partially mitigated the problems. The fitting of the three forward turrets in the double superfiring A B C arrangement (although in Royal Navy classification, fifth turrets were called "Q", not "C") relied upon the heavy use of aluminium in the ships' superstructure, and the lack of aluminium after the evacuation of the British Army from France was one of the primary reasons for the first group only receiving four turrets, while the third group received four twin 4.5 inch mounts and no 5.25 inch guns at all. The Bellonas were designed from the start with four radar directed 5.25 inch gun turrets with full Remote Power Control and an expanded light anti aircraft battery, substantially increasing their efficiency as AA platforms. From the initial trials of the lead ship Bonaventure, the new light cruisers were considered a significant advancement and were surprisingly effective in later actions in the Mediterranean Sea, such as protecting convoys to Malta, seeing off far larger ships of the Italian Royal Navy., and were the bane of the three Bellonas operated postwar by the RNZN The original Dido class ships , , and were lost in the war. The sole survivor, name ship , was put into reserve in 1947 and decommissioned ten years later. was the last of the original class to see service, being decommissioned in 1954 and scrapped in 1959. The Bellona class (as well as four rebuilt Didos) were mainly intended as picket ships for amphibious warfare operations in support of aircraft carriers of the Royal Navy and United States Navy in the Pacific. was the only ship of the sub class to be sunk, struck by a German Fritz X glide bomb while supporting the landings at Anzio. Two ships were to be modified to be command ships of aircraft carrier and cruiser groups, intended for action against planned German battlecruisers. Originally these were to be Scylla and Charybdis of the third group, but the 1943 loss of Charybdis saw Royalist of the fourth (Bellona) group selected instead; these were also known as the Modified Dido. Postwar modernisation proposals were limited by the tight war emergency design. There was insufficient space and weight for the fire control and magazines of four or five modern twin 3 inch turrets, combined with the fact that the 5.25" shells had a much larger bursting charge than the smaller 4.5 inch guns in service postwar, making them more effective high altitude AA weapons. was rebuilt for potential action alongside the battleship against the post war Soviet s and s, and was loaned to the Royal New Zealand Navy (RNZN) from 1956 to 1966.

Қару-жарақ

Бұл класс кемелерді бес екі мұнаралы конструкцияда он 5,25 дюймдік (133 мм) зеңбірекпен қаруландыру жоспарланған, олардың дизайны екінші кезектегі қаруландырумен ұқсас болды. Зеңбіректерді өндірудегі қиындықтарға байланысты жетіспеушілік туындағандықтан, алғашқы топ төрт 5,25 дюймдік зеңбірек мұнарасымен ғана салынды. Тек HMS Dido кемесіне кейіннен бесінші мұнара қосылды. Бірінші топ сонымен қатар жұлдызды снарядтарды атуға арналған зеңбірекпен және екі төрттік QF 2 фунт (40 мм) «пом-пом» зениттік қорғаныс құралдарымен жабдықталды. Екінші топта бес екі мұнаралы 5,25 дюймдік зеңбірек болды және 4 дюймдік зеңбірек қажет болмады. Үшінші топтың қарулануы 5,25 дюймдік зеңбіректердің жетіспеушілігіне байланысты өзгертілді, оның орнына төрт екі мұнаралы сегіз QF 4,5 дюймдік (113 мм) зеңбірек орнатылды. 4,5 дюймдік мұнара Dido класының негізгі зениттік роліне жақсы сай келді, бірақ оқ-дәрілер бейбіт уақытта қолдануға тым ауыр деп есептелді. Алдыңғы (A және B) 4,5 дюймдік мұнаралар біріктірілген палубалардың үстіне орнатылды. Үстін құрылысы алға қарай кеңейтіліп, экипажға арналған қосымша орындар мен радарлық бөлмелер жасалды, бұл екі крейсердің флагмандық кеме ретінде жұмыс істеуіне мүмкіндік берді. 4,5 дюймдік мұнаралардың жоғары атыс жылдамдығы және қарапайым екі мақсатты директорлық басқару мұнарасымен (DCT) үйлесімділігі Scylla және Charybdis кемелерін Dido класының нағыз зениттік крейсерлеріне айналдырды. 4 дюймдік зеңбірек те орнатылды, ал 2 фунттық қару-жарақ саны сегізден онға дейін арттырылды. Bellona подклассы сыртқы түрімен алдыңғы кластарынан едәуір өзгешеленді. Олар төрт екі мұнаралы сегіз 5,25 дюймдік RP10 Mk II зеңбірегімен және он екі 2 фунттық зеңбірек пен он екі Оерликон 20 мм зениттік пулеметтерімен жақсартылған зениттік қаруландыруға ие болды. Bellona класының көпірі алдыңғы үш топқа қарағанда бір палубаға төмендетілді. Бұл жоғары орналасқан салмақты азайтып, 5,25 дюймдік мұнаралар мен 2 фунттық зеңбіректерге толық радарлық басқару жүйесін орнатуға мүмкіндік берді. Бұл кемелерде HACS жоғары бұрышты атыс басқару жүйесі қолданылды. Екі түтік бастапқы Dido класының еңкейтілген түтіктерiнен гөрі тік түтіктер болды.

The class were intended to be armed with ten 5.25 inch (133 mm) guns in five twin turrets, which were of the same circular design as the secondary armament in the s. Due to a shortage of the guns caused by difficulties in manufacturing them, the first group were built with only four 5.25 inch gun turrets. Only HMS Dido had the fifth turret added later. The first group was also armed with a gun for firing star shells and two quadruple QF 2 pounder (40 mm) "pom poms" for anti aircraft defence. The second group had all five twin 5.25 inch turrets and did not require the 4 inch gun. The third group's armament was changed due to the shortage of 5.25 inch guns and had eight QF 4.5 inch (113 mm) guns in four twin turrets instead. The 4.5 inch turret was better suited to the primary anti aircraft role of the Dido class but the ammunition was considered too heavy for peacetime use. The forward (A and B) 4.5 inch turrets were mounted on the top of conjoint deckhouses. The superstructure extended forward with more crew accommodation and radar rooms which allowed the two cruisers to operate as flagships. The high rate of fire of the 4.5 inch turrets, together with simpler dual purpose twin Director Control Tower (DCT), meant that Scylla and Charybdis were arguably the only members of the Dido class that were true AA cruisers. The 4 inch gun was also fitted and the 2 pounder armament was increased from eight to ten. The Bellona subclass differed in appearance somewhat from their predecessors. They had eight 5.25 inch RP10 Mk II guns in four twin turrets and had greatly improved anti aircraft armament, with twelve 2 pounder guns and twelve Oerlikon 20 mm cannon. The bridge of the Bellona class was lowered by one deck compared to the previous three groups. This reduced topweight and so full radar control could be fitted to the 5.25 inch turrets and the 2 pounder guns. These ships used the HACS high angle fire control system. The two funnels were more upright than the raked ones of the original Dido class.

Қызмет

Екінші дүниежүзілік соғыста Дидо класы көптеген шайқастарға қатысты, оның ішінде Матапан мүйісі шайқасы, Сирттің екінші шайқасы, «Шамшырақ» операциясы, «Оверлорд» операциясы және Окинава шайқасы, сондай-ақ Жерорта теңізі мен Тынық мұхитындағы көптеген басқа да міндеттерді атқарды. Соғыс кезінде 5.25 дюймдік зеңбірек мұнараларын өндіру және оларды қайта жабдықтау – жылдам көтерілу және айналу үшін қашықтан басқару жүйесімен және жақсырақ отты басқарумен – баяу, қиын және қымбатқа соқты. Бұл жұмыс негізінен АҚШ-та ауыр зақым алған «Аргонавт», «Клеопатра» және «Фиби» крейсерлеріне ғана қатысты. Соғыстан аман қалған бірнеше «Дидо» кемесінде бұл жаңартулар толыққанды жүзеге аспады. Соғыс кезінде бес кеме жоғалды: , , , , ал кеме теңіз минасына шағылысып, қатты зақымданып, толыққанды жарамсыз деп жарияланды. Соғыстан аман қалған кемелер қызметтерін жалғастырды; барлығы 1960 жылдарға дейін қызметтен шығарылды. , және кемелері Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Жаңа Зеландия Корольдік теңіз күштеріне берілді. 1956 жылы кеме Пакистанға сатылып, «Бабур» деп аталды.

Дидос

Бонавентура жетіспеушілікке байланысты төрт 5.25 дюймдік екілік мұнарамен ғана аяқталды және "Х" позициясында 4 дюймдік жұлдызшалы снарядты тапанша алды. 1940 жылдың қазан айына дейін радарлық жиынтық орнатылған, бірақ басқа жағынан өзгертілмеді. Наиад бес мұнарамен толықты. 1941 жылдың қыркүйегінде ол бес 20 мм алды және осы уақытқа дейін 279 типті радармен жабдықталды. Кеме төрт мұнарамен толықты және көпірдің алдындағы "С" позициясында 4 дюймдік зениттік пушка орнатылды. Соңғысы 1941 жылдың қарашасы мен 1942 жылдың сәуірінде Нью-Йорктегі жөндеу кезінде 0,5 дюймдік пулеметтермен және 279 типті радармен бірге алынып тасталды, ал 4 дюймдік зениттік пушканың орнына төрт еселенген 2 фунттық зениттік пушка орнатылды және он бір 20 мм пушка қосылды. Радарлар енді 281, 284 және 285 типті болды. "А" мұнарасы 1942 жылдың соңында торпедалық зақымнан кейін уақытша алынып тасталды. 1943 жылдың алғашқы алты айындағы жөндеу жұмыстары кезінде барлық үш төрт еселенген 2 фунттық зениттік пушка, сондай-ақ жеті 20 мм пушка алынып тасталды, олардың орнына үш төрт еселенген 40 мм Бофорс зениттік пушкасы және алты қос 20 мм пушка орнатылды. Сондай-ақ 272 типті радар орнатылды. 1943 жылдың шілдесінде "А" мұнарасы қайта орнатылды. 1944 жылдың сәуіріндегі жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарағы он екі 40 мм (3 × 4) және он алты 20 мм (6 × екілік, 4 × жеке) пушкадан тұрды. Дидо Фибиге ұқсас төрт мұнарамен және 4 дюймдік зениттік пушкамен жабдықталды. 4 дюймдік зениттік пушка және пулеметтер 1941 жылдың екінші жартысында Бруклин әскери-теңіз базасында алынып тасталды, содан кейін "Q" позициясындағы 5.25 дюймдік мұнара кемеге жеткізілді және бес жеке 20 мм пушка орнатылды. 1943 жылдың жазында үш жеке 20 мм пушка төрт екілік 20 мм пушкаға ауыстырылды, ал радарлық жиынтық 272, 282, 284 және 285 типтерімен жаңартылды. 1944 жылғы сәуірдегі тізімде тек сегіз 20 мм пушка көрсетілген. Кеме жобаланған қару-жарағымен толықтырылды. 1941 жылдың қыркүйегінде 0,5 дюймдік пулеметтер алынып тасталды және бес жеке 20 мм пушка орнатылды. 1942 жылдың қыркүйегіне қарай тағы екеуі қосылды. 1943 жылдың ортасына қарай екі жеке 20 мм пушка алынып тасталды және төрт екілік 20 мм пушка жеткізілді. 279 типті радар 272, 281, 282 және 285 типтерімен ауыстырылды. 1943 жылдың қазанынан 1944 жылдың шілдесіне дейінгі ұзақ жөндеу кезінде "C" мұнарасы төрт еселенген 2 фунттық зениттік пушкамен ауыстырылды және екі екілік 20 мм пушка орнатылды. 271 және 272 радарлары алынып тасталды, ал 279b, 277 және 293 типтері орнатылды. Гермиона да бес мұнаралы кеме ретінде аяқталды. Ол 1941 жылдың қазан-қараша айларында 0,5 дюймдік пулеметтерін алып тастады және бес 20 мм пушка алды. Кеме бес мұнарамен және бес 20 мм пушкамен толықтырылды. 1943 жылдың ортасына қарай тағы екі 20 мм пушка қосылды. Солардың бірі 1943 жылдың соңында Массаваға жеткізілді, ал екі 40 мм Бофорс Mk III зениттік пушкасы орнатылды. 1944 жылдың сәуірінде оның жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарағы жеті 20 мм пушкадан тұрды. 1945 жылдың сәуірінде оған екі Mk III 40 мм зениттік пушкасы орнатылды және екі жеке 20 мм пушка алынып тасталды. Кеме 1942 жылы 0,5 дюймдік пулеметтердің орнына екі 2 фунттық зениттік пушкамен жабдықталды, бірақ олар жылдың ортасында алынып тасталды және бес 20 мм пушкамен ауыстырылды. 1943 жылдың ортасында 20 мм пушканың алтыншысы қосылды. 1943 жылдың қарашасы мен 1944 жылдың қарашасы аралығындағы жөндеу жұмыстары кезінде "Q" мұнарасы, 2 фунттық зениттік пушканың екі төрт еселенгені және 20 мм пушканың бесеуі алынып тасталды. Үш төрт еселенген 40 мм Бофорс зениттік пушкасы және алты екілік 20 мм пушка орнатылды, сондай-ақ төрт жеке 20 мм пушка болды. 1951 жылы американдық төрт еселенген Бофорс және Оерликон зениттік пушкалары үш екілік МК 5 Бофорс және сегіз жеке МК 7 зениттік пушкаларымен ауыстырылды. Кеме 0,5 дюймдік пулеметтердің орнына төрт жеке 20 мм пушкамен аяқталды. 1943/44 жылдары жөндеу кезінде "Q" мұнарасы алынып тасталды, сондай-ақ төрт жеке 20 мм пушкасы жоғалды. Ол 5,25 дюймдіктің орнына төрт еселенген 2 фунттық зениттік пушка алды және бес екілік 20 мм пушка орнатылды. 1944 жылдың сәуір айында оның жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарағы үш төрт еселенген 2 фунттық зениттік пушка, алты екілік қуатпен жұмыс істейтін 20 мм пушка және бес жеке пушкадан тұрды. Жапониямен соғыс аяқталған кезде ол бес 40 мм Бофорс және үш жеке 40 мм Бофорс Mk III зениттік пушкасын алды. Төрт екілік 4.5 дюймдік Mk III зениттік пушкасы UD MK III орнатуларында 5.25 дюймдік орнатулардың жетіспеушілігіне байланысты аяқталды. Алдыңғы жоғарғы құрылым осы пушкаларды орналастыру үшін және экипаж кеңістігін арттыру үшін айтарлықтай өзгертілді. Оның жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарағы аяқталу кезінде сегіз жеке 20 мм пушкадан тұрды. Оның жеңіл әуе шабуылына қарсы қару-жарағы аяқталу кезінде төрт жеке 20 мм пушка және екі жеке 2 фунттық зениттік пушкадан тұрды. 4 дюймдік жұлдызшалы снарядты пушка және екі 2 фунттық зениттік пушка 1943 жылы алынып тасталды, олардың орнына екі екілік және екі жеке 20 мм пушка орнатылды.

Bonaventure completed with only four twin 5.25 in turrets because of shortages and received a 4 inch starshell gun in "X" position. She received a radar set before October 1940 but was otherwise unaltered. Naiad was completed with five turrets. She received five 20 mm in September 1941 and had Type 279 radar by this time. completed with four turrets and was fitted with a 4 inch gun in "C" position forward of the bridge. The latter was 'landed' (removed) during her refit between November 1941 and April 1942 at New York City, along with the 0.5 inch machine guns and Type 279 radar, while a quadruple 2 pdr replaced the 4 inch gun and eleven 20 mm guns were fitted. Radars were now Type 281, 284 and 285. The "A" turret was temporarily removed at the end of 1942 after torpedo damage. During repairs in the first six months of 1943, all three quadruple 2 pdr mounts were landed, as were seven 20 mm, to be replaced by three quadruple 40 mm Bofors guns and six twin 20 mm. Radar Type 272 was also fitted. Her A turret was replaced in July 1943. Her light anti aircraft weaponry in April 1944 was twelve 40 mm (3 × 4) and sixteen 20 mm (6 × dual, 4 × single). Dido had four turrets and a 4 inch gun similar to Phoebe. The 4 in. and the machine guns were removed in the latter half of 1941 at Brooklyn Navy Yard, when the "Q" position 5.25 in. turret was shipped and five single 20 mm were fitted. In the early summer of 1943 three single 20 mm were exchanged for four twin 20 mm and the radar outfit was altered by the addition of Types 272, 282, 284 and 285. April 1944 lists show only eight 20 mm. completed with her designed armament. In September 1941 the .5 inch machine guns were landed and five single 20 mm fitted. Two more were added by September 1942. By mid 1943 two single 20mm had been removed and four twin 20 mm shipped. The type 279 radar was replaced by types 272, 281, 282 and 285. In a long refit from October 1943 to July 1944, C turret was replaced by a quadruple 2 pdr and two twin 20 mm were fitted. Radar 271 and 272 were removed and types 279b, 277 and 293 fitted. Hermione was also completed as a five turret ship. She had the .5 in. MGs removed in October–November 1941 and received five 20 mm. was completed with five turrets and five 20 mm. She had received two more 20 mm by mid 1943. One of these was landed at Massawa at the end of 1943 and two 40 mm Bofors Mk III were fitted. She is listed as having only seven 20 mm as light AA in April 1944. By April 1945 she had two Mk III 40 mm fitted and had landed two single 20 mm. was completed with two 2 pounders in 1942 in lieu of the .5 in machine guns but these were removed in the middle of the year and replaced by five 20 mm. A sixth 20 mm was added in mid 1943. During repairs between November 1943 and November 1944, Q turret was removed, as were two quadruple 2 pdr and five 20 mm. Three quadruple 40 mm Bofors and six twin 20 mm were fitted and there were four single 20mm. In 1951 the American sourced quadruple Bofors and Oerlikons were replaced by three twin MK 5 Bofors and eight single Mk 7.

was completed with four single 20 mm in lieu of the .5 in machine guns. She had Q turret removed during repairs in 1943/44, and lost the four single 20 mm. She received a quadruple 2 pdr in lieu of the 5.25 in, and had five twin 20 mm fitted. By April 1944 her light AA comprised three quadruple 2 pdr, six twin power operated 20 mm and five singles. By the end of the war with Japan she had received five 40 mm Bofors and three single 40 mm Bofors Mk III. was completed with four twin 4.5 in Mk III in UD MK III mountings because of a shortage of 5.25 in mountings. The forward superstructure was considerably modified to accommodate these and also to increase crew spaces. Her light AA on completion was eight single 20 mm. Six twin power operated 20 mm were added at the end of 1943.

was also completed with four twin 4.5 inch and had, in addition, a single 4 in Mk V forward of X mounting. Her light AA at completion was four single 20 mm and two single 2 pdr. The 4 inch starshell gun and two of the single 2 pdr were removed and replaced by two twin and two single 20 mm, probably in 1943.

Беллондар

белгілі болғандай, ешқандай өзгеріске ұшырамады. Royalist кемесі құрастырылысы аяқталғаннан кейін бірден эскорттық авианосец эскадрильясының флагманына айналдырылды, сонда екі 20 мм-лік екі еселі және төрт 20 мм-лік бір еселі зениттік қарулар қосылды. Ол соғыстан кейін кеңейтілген модернизациядан өткен жалғыз кеме болды, бірақ кейін Жаңа Зеландияға берілді. Төрт жақсартылған Dido кемесін төрт екі еселі 70 мм-лік немесе 4,5 дюймдік Mark 6 зениттік қарулармен толық модернизациялау жоспары жасалды. Дегенмен, бұл үшін жаңа, кең корпусты Dido кемелерін салу қажет болар еді, себебі Royalist типіндегі оқ-дәрі қоймалары 3 минут 20 секунд үздіксіз атыс үшін жеткілікті 70 мм-лік оқтарды сақтай алмады. Black Prince соғыстан кейін RNZN-ге берілді және 1947 жылы экипаждың бір бөлігі бүлік көтеріп, босатылғанға дейін қысқа мерзімге қолданылды. 1952 жылы күрделі жөндеуден өткеннен кейін, сегіз электрмен жұмыс істейтін 40 мм-лік Bofors және алты 20 мм-лік Oerlikon зениттік қаруларымен жабдықталды және 1955 жылға дейін пайдаланылды, осы кезеңде 1953 жылы Спитхедте өткен флоттық парадқа қатысты. Diadem (Моғол империясын құрған Бабурдың құрметіне аталды) 1956 жылы 293 және 281 типтегі радарлармен және стандартталған екі және бір еселі 40 мм-лік зениттік қарулармен жасалған шағын жөндеуден кейін Пакистанға сатылды. Бабур 1962 жылы кадеттерді оқытуға арналған кемеге айналды, бірақ қолданысқа енгізіліп, 1965 жылғы Үнді-Пакистан соғысы кезіндегі шектеулі теңіз операцияларында оның 127 мм-лік қарулары атылды.