Чикагоның «Аудиториум» ғимараты: тарих және архитектурасы
Auditorium Building
Чикагоның Auditorium Building – Луи Салливан мен Данкмар Адлердің танымал дизайны. 1889 ж. салынған, кеңсе, театр, қонақүйден тұрады. Фрэнк Ллойд Райт қатысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чикагодағы аудитория ғимараты Луис Салливан мен Данкмар Адлердің ең белгілі жобаларының бірі болып табылады. 1889 жылы салынған бұл ғимарат Оңтүстік Мичиган даңғылы мен Ида Б. Уэллс көшесінің солтүстік-батыс бұрышында орналасқан. Ғимарат кеңселер, театр және қонақ үйді қамтитын көп функциялы кешен ретінде жобаланған. Франк Ллойд Райт жас оқушы кезінде ғимараттың ішкі дизайнының кейбір бөлімдерін жасауға қатысқан. Аудитория театры – Аудитория ғимаратының бір бөлігі және ол 50 East Ida B. Wells Drive мекенжайында орналасқан. Бұл театр Чикаго азаматтық операсы мен Чикаго симфониялық оркестрінің алғашқы үйі болды. 1970 жылдың 17 сәуірінде ғимарат Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Бұған қоса, ол Чикаго тарихи Мичиган бульвары ауданының құрамына кіретін тарихи мүлік болып табылады. 1947 жылдан бері Аудитория ғимараты Рузвельт университетінің бөлігіне айналды.
The Auditorium Building in Chicago is one of the best known designs of Louis Sullivan and Dankmar Adler. Completed in 1889, the building is located at the northwest corner of South Michigan Avenue and Ida B. Wells Drive. The building was designed to be a multi use complex, including offices, a theater, and a hotel. As a young apprentice, Frank Lloyd Wright worked on some of the interior design. The Auditorium Theatre is part of the Auditorium Building and is located at 50 East Ida B. Wells Drive. The theater was the first home of the Chicago Civic Opera and the Chicago Symphony Orchestra. The building was added to the National Register of Historic Places on April 17, 1970. In addition, it is a historic district contributing property for the Chicago Landmark Historic Michigan Boulevard District. Since 1947, the Auditorium Building has been part of Roosevelt University.
Шығуы мен мақсаты
Чикаголық кәсіпкер Фердинанд Пек 1886 жылдың желтоқсанында Чикаго аудиториясы қауымдастығын құрды. Ол Нью-Йорктегі Метрополитен опера үйі сияқты мекемелермен бәсекелесетін әлемдегі ең үлкен, ең сәнді, ең қымбат театрды жасауды көздеді. Оның мақсаты – жоғары мәдениетті Чикагоның жұмысшы табына қолжетімді ету еді. Ғимарат құрамына кеңсе үйі мен жоғары санаттағы қонақ үй де кіруі тиіс болған. Пек Чикагоның көптеген іскер элиталарын өз жобасына тартып алды, олардың ішінде Маршалл Филд, Эдсон Кит, Мартин А. Райерсон, Чарльз Л. Хатчинсон және Джордж Пуллман бар еді. Қауымдастық ғимаратты жобалау үшін танымал сәулет фирмасы Данкмар Адлер мен Луис Салливанды шақырды. Сол кезде жас Фрэнк Ллойд Райт осы фирмада суретші болып жұмыс істеді, сондықтан ол да жобаға үлес қосуы мүмкін. Аудитория бизнесмендердің консорциумы үшін үлкен азаматтық опера театрын салу үшін салынды; экономикалық базаны нығайту үшін аудиторияны қонақ үй мен кеңсе блогымен қоршау туралы шешім қабылданды. Осылайша, Адлер мен Салливанға күрделі, көп функциялы ғимаратты жоспарлау тапсырылды. Мичиган даңғылына қарап тұрған, көлге ескератын қонақ үй (қазіргі Рузвельт университеті), ал кеңселер Уабаш даңғылының батыс жағына орналастырылды. Аудиторияға кіреберіс оңтүстік жағында, биік, он сегіз қабатты мұнараның астында орналасқан. Ғимараттың қалған бөлігі біркелкі он қабаттан тұрады және Ричардсонның Маршалл Филд дүкені сияқты ұйымдастырылған. Дегенмен, ішкі әрлеу толығымен Салливанға тиесілі, ал кейбір элементтері, олардың үздіксіз қисық сызықты, жапырақты мотивтері, еуропалық модерн сәулетінің ең жақын үлгілерінің бірі болып табылады.
Ferdinand Peck, a Chicago businessman, incorporated the Chicago Auditorium Association in December 1886 to develop what he wanted to be the world's largest, grandest, most expensive theater that would rival such institutions as the Metropolitan Opera House in New York City. He was said to have wanted to make high culture accessible to the working classes of Chicago. The building was to include an office block and a first class hotel. Peck persuaded many Chicago business tycoons to go on board with him, including Marshall Field, Edson Keith, Martin A. Ryerson, Charles L. Hutchinson and George Pullman. The association hired the renowned architectural firm of Dankmar Adler and Louis Sullivan to design the building. At the time, a young Frank Lloyd Wright was employed at the firm as draftsman, and he may have contributed to the design. The Auditorium was built for a syndicate of businessmen to house a large civic opera house; to provide an economic base it was decided to wrap the auditorium with a hotel and office block. Hence Adler & Sullivan had to plan a complex multiple use building. Fronting on Michigan Avenue, overlooking the lake, was the hotel (now Roosevelt University) while the offices were placed to the west on Wabash Avenue. The entrance to the auditorium is on the south side beneath the tall blocky eighteen story tower. The rest of the building is a uniform ten stories, organized in the same way as Richardson's Marshall Field Wholesale Store. The interior embellishment, however, is wholly Sullivan's, and some of the details, because of their continuous curvilinear foliate motifs, are among the nearest equivalents to European Art Nouveau architecture.
Дизайн
Салливан мен Адлер жүк көтергіш сыртқы қабырғалары бар биік құрылысты жобалап, сыртқы келбетін ішінара Чикагоның тағы бір белгілі нысаны – Х.Х. Ричардсонның Маршалл Филд қоймасының дизайнымен үйлестірді. Аудитория сырттан ауыр әрі әсерлі ғимарат, және сол кезде оның мөлшеріндегі ғимараттар сирек кездесетін болғандықтан, көзге түсетін еді. Салынысы аяқталған кезде қаладағы ең биік және АҚШ-тағы ең ірі ғимарат болып саналды. Ғимараттың ең инновациялық ерекшеліктерінің бірі – инженер Пол Мюллермен бірлесіп Адлер жасаған алып сал негіз болды. Аудиторияның астындағы топырақ 30 метрден астам тереңдікте жұмсақ көк сазды құмнан тұрады, бұл дәстүрлі негіздерді салуды мүмкінсіз етті. Адлер мен Мюллер бір-бірімен кесілген теміржол таяқтарынан жасалған, бетонға кіріктірілген екі қабатты болат рельстермен жабылған, ал тұтас құрылым шайырмен қапталған жүзбелі табақшаны жобалады. Нәтижесіндегі сал ғимараттың ауыр сыртқы қабырғаларының салмағын кең аумаққа таратып берді. Дегенмен, салыстырмалы түрде жеңіл ішкі қабырғаларға қарағанда сыртқы қабырғалардың салмағы бір ғасыр ішінде салдың деформациясына әкелді, және бүгінде ғимараттың кейбір бөліктері 29 дюймге дейін шөгіп кеткен. Бұл ауытқу театр вестибюлінде анық көрінеді, мұнда мозаикалық еден сыртқы қабырғаларға жақындаған сайын айқын көлбеуге ие болады. Бұл шөгу нашар инженерлік шешімдердің нәтижесі емес, құрылыс барысында жобаға енгізілген өзгерістердің салдары. Алғашқы жоспарда сыртқы қабырғалар жеңіл терракоттамен жабылатын болған, бірақ негіздер салынып біткеннен кейін тасқа ауыстырылды. Шөгудің көп бөлігі құрылыс аяқталғаннан кейін он жыл ішінде болды, және бір кезде еденді тегістеу үшін ішкі тіректерді қысқарту жоспары болған, бірақ ол іске асырылмады. Ғимараттың ортасында 4300 орындық аудитория орналасқан, ол бастапқыда негізінен Гранд Опера спектакльдерін қоюға арналған. Пектің демократиялық идеалдарына сәйкес, аудитория барлық орындықтардан жақсы көрініс пен акустиканы қамтамасыз ету үшін жобаланған. Бастапқы жоспарларда ложалар болған жоқ, және олар жоспарға қосылғанда, ең қолайлы орындарға орналастырылмады. Орталық кеңістікті қоршаған ғимаратқа 1890 жылы 136 кеңсе және 400 бөлмелі қонақ үй қосылды, олардың мақсаты операны қаржылық тұрғыдан қолдау көрсету үшін жеткілікті кіріс табу болды. Аудитория ғимараты коммерциялық мақсатта салынбағанмен, Пек оның өзін-өзі қамтамасыз етуін қалады. Офистер мен қонақ үйден түсетін кірістер билет бағасын қолжетімді етуге мүмкіндік беруі тиіс еді. Бірақ шындығында, қонақ үй де, кеңсе ғимараты да бірнеше жыл ішінде пайдасыз болып қалды.
Sullivan and Adler designed a tall structure with load bearing outer walls, and based the exterior appearance partly on the design of H. H. Richardson's Marshall Field Warehouse, another Chicago landmark. The Auditorium is a heavy, impressive structure externally, and was more striking in its day when buildings of its scale were less common. When completed, it was the tallest building in the city and largest building in the United States. One of the most innovative features of the building was its massive raft foundation, designed by Adler in conjunction with engineer Paul Mueller. The soil beneath the Auditorium consists of soft blue clay to a depth of over 100 feet, which made conventional foundations impossible. Adler and Mueller designed a floating mat of crisscrossed railroad ties, topped with a double layer of steel rails embedded in concrete, the whole assemblage coated with pitch. The resulting raft distributed the weight of the massive outer walls over a large area. However, the weight of the masonry outer walls in relation to the relatively lightweight interior deformed the raft during the course of a century, and today portions of the building have settled as much as 29 inches. This deflection is clearly visible in the theater lobby, where the mosaic floor takes on a distinct slope as it nears the outer walls. This settlement is not because of poor engineering but the fact the design was changed during construction. The original plan had the exterior covered in lightweight terra cotta, but this was changed to stone after the foundations were under construction. Most of the settlement occurred within a decade after construction, and at one time a plan existed to shorten the interior supports to level the floors but this was never carried out. In the center of the building was a 4,300 seat auditorium, originally intended primarily for production of Grand Opera. In keeping with Peck's democratic ideals, the auditorium was designed so that all seats would have good views and acoustics. The original plans had no box seats and when these were added to the plans they did not receive prime locations. Housed in the building around the central space were an 1890 addition of 136 offices and a 400 room hotel, whose purpose was to generate much of the revenue to support the opera. While the Auditorium Building was not intended as a commercial building, Peck wanted it to be self sufficient. Revenue from the offices and hotel was meant to allow ticket prices to remain reasonable. In reality, both the hotel and office block became unprofitable within a few years.
Кейінгі қолданылуы
1887 жылы 5 қазанда президент Гровер Кливленд Аудитория ғимаратының негізін салды. 1888 жылы Республикалық ұлттық конвенция Бенджамин Харрисонды президенттікке кандидат ретінде ұсынған, жартылай дайын ғимаратта өтті. 1889 жылы 9 желтоқсанда президент Бенджамин Харрисон ғимаратты салтанатты түрде ашты, ал опера әншісі Аделина Патти "Home Sweet Home" әнін зор қошаметпен орындады. Адлер & Салливан компаниясы да Аудитория мұнарасының 16 және 17-ші қабаттарында кеңселер ашты. Чикаго симфониялық оркестрі 1891 жылы 16 қазанда алғашқы концертін берді және 1904 жылы Оркестр залына көшкенге дейін Аудитория театрында өнер көрсетті. 1967 жылы 31 қазанда Аудитория театры қайта ашылды және 1975 жылға дейін Аудитория рок-музыка орталығы ретінде қызмет етті. Басқа да танымал топтардың ішінде Grateful Dead 1971 жылдан 1977 жылға дейін он рет сахнаға шықты. The Doors та 1969 жылы 14 маусымда әнші Джим Моррисон тұтқындалғаннан кейін Аудитория ғимаратында алғашқы концертін өткізді. 1975 жылы АҚШ Ішкі істер министрлігі оны Ұлттық тарихи ескерткіш деп жариялады. Ғимарат алғашқы орталықтандырылған кондиционерлік жүйемен және толығымен шамдармен жарықтандырылған театр ретінде танымал болды. 2001 жылы Дэниел П. Коффи және Ассошиатс компаниясы EverGreene Architectural Arts компаниясымен бірлесіп Аудитория театрын қалпына келтіру жұмыстарын бастады, театрды түпнұсқа түстері мен әрлеуіне қайтару мақсатында. 2015 жылдың 30 сәуірінде Ұлттық футбол лигасы 2015 жылғы NFL драфтын Аудитория театрында өткізді, лига 50 жылдан бері Чикагода жыл сайынғы драфтын өткізген алғашқы рет.
On October 5, 1887, President Grover Cleveland laid the cornerstone for the Auditorium Building. The 1888 Republican National Convention was held in a partially finished building where Benjamin Harrison was nominated as a presidential candidate. On December 9, 1889, President Benjamin Harrison dedicated the building and opera star Adelina Patti sang "Home Sweet Home" to thunderous applause. Adler & Sullivan had also opened their offices on the 16th and 17th floors of the Auditorium tower. The Chicago Symphony Orchestra debuted on October 16, 1891, and made its home in the Auditorium Theatre until moving to Orchestra Hall in 1904. On October 31, 1967, the Auditorium Theatre reopened and through 1975, the Auditorium served as a rock venue. Among other notable acts, the Grateful Dead played there ten times from 1971 through 1977. The Doors also played their first concert at the Auditorium Building after their arrest of singer Jim Morrison on June 14, 1969. It was declared a National Historic Landmark by the U. S. Department of the Interior in 1975. The building was equipped with the first central air conditioning system and the theater was the first to be entirely lit by incandescent light bulbs. In 2001, a major restoration of the Auditorium Theatre was begun by Daniel P. Coffey and Associates in conjunction with EverGreene Architectural Arts to return the theater to its original colors and finishes. On April 30, 2015, the National Football League held its 2015 NFL Draft in the Auditorium Theatre, the first time the league had held its annual draft in Chicago in more than 50 years.