Итальяндық францискан Убертино Касалелік

Кіріспе

Убертино Касале (1259 – шамамен 1329) – итальяндық францисканец, францискандықтар орденінің қатаң тармағы – спиритуалдардың (Михаил Чезеналықпен бірге) көшбасшыларының бірі.

Өмір

Убертино Касале Монферрато қаласында дүниеге келген. Ол 1273 жылы Генуя провинциясының монастырында францискандық киім киіп, оқуын жалғастыру үшін Парижге жіберілді, онда тоғыз жыл тұрды, содан кейін Италияға оралды. 1285 жылы ол Римнің қасиетті орындарын аралады, содан кейін Риетиге жақын Греччоға барып, Рухани монахтардың патриархы деп есептелген Пармалық Иоаннмен кездесті. Кейін ол Тосканада және 1287 жылы Флоренцияда қоныстанды, онда Пьер Жан Оливидің ықпалына түсті. Ол Флоренциядағы Санта-Крочеде лекция оқыды, бірақ бірнеше жылдан кейін оны тастап, уағыз айтуға белсенді түрде кірісті, әсіресе Флоренцияда. Өте талантты, бірақ эксцентрикалық және мазасыз мінезді болғандықтан, ол көп ұзамай Тосканадағы Руханилардың жетекшісіне айналды. Руханилар кедейлікті міндетті деп жақтады және Әйгілі Франциск ережесін қатаң түсіндіруді қалады. Олар орден басшылығын және ережеге орташа көзқарас танытқан IX Григорий және III Николай папаларын, сондай-ақ Иоахим Фиоренің ілімін сынаған III Иннокентий папасын еретиктер деп айыптады. Сондықтан Убертиноны XI Бенедикт папасы алдына шақырды, Перуджада уағыз айтуын тыйым салды және Монте-Альверна монастырына жер аударды. Шексіздігінде Убертино "Арбор Витае Круцификсае Иису Кристи" (Иса Мәсіхтің айқышқа ілінген өмірінің ағашы) атты еңбегін жазды, онда Әйгілі Франциск ережесінің сөзбе-сөз мағынасын және Мәсіхтің кедейлігін жоғары бағалады. Ол өзіне түсініксіз ішкі дағдарыстарды шешуге көмектескен Анжела Фолиньолық мистикпен кездескенін айтады. Кітапта Убертино Руханилардың тағы бір қарсыласы VIII Бонифаций және XI Бенедикт папаларын Апокалипсистің бірінші және екінші аңдары деп атады. Бұл мәтін Виндесхайм конгрегациясының тұрақты канондары арасында кеңінен таралды және Джон Шонховеннің "De passione Domini" еңбегіне үлкен әсер етті. Убертиноның көптеген қолдаушылары мен жақтастары болды. 1307 жылы ол Анкона маркаларының Руханилардың қорғаушысы, кардинал Наполеон Орсини Франгипанидің капелланы және жақын адамы болып тағайындалды, бірақ 1294 жылдың желтоқсанында VIII Бонифаций сайланғаннан кейін бұл қорғаушылық тез тоқтатылды. 1308 жылы Орсини Германияға кеткенде, Убертино Францияға көшіп барды. Пікірсайыстар кезінде ол өз орденінің орташа көпшілігіне шабуыл жасап, өздерінің партиясы үшін жеке монастырлар мен провинцияларды талап етті. Бірақ бұл талап мүлдем қабылданбады, ал кедейліктің практикалық сақталу мәселесі 6 мамыр 1312 жылы шыққан "Exivi de paradiso" атты Бұйрықпен шешілді, бұл бұйрық Францискандық ережелерді қатаң сақтаушы Убертиноның poleмикалық жазбаларының нәтижесінде қабылданды.

Ubertino was born in Casale Monferrato. He assumed the Franciscan habit in a convent of the province of Genoa in 1273, and was sent to Paris to continue his studies, where he remained for nine years, after which he returned to Italy. In 1285 he visited the sanctuaries of Rome, and thence proceeded to Greccio, near Rieti, to see John of Parma, who was considered as the patriarch of the Spiritual Friars. Afterwards, he settled in Tuscany and in 1287, at Florence, where he came under the influence of Pierre Jean Olivi. He held a lectorship at Santa Croce, Florence, but abandoned it after a few years to dedicate himself to preaching, especially at Florence. Being a man of genius, but of an eccentric and restless character, he soon became the leader of the Spirituals in Tuscany. The Spirituals espoused poverty as obligatory and insisted on a stricter interpretation of the Rule of Saint Francis. They publicly criticized the government of the order and Popes Gregory IX and Nicholas III, who had favoured a moderate interpretation of the rule, and Pope Innocent III, who had disapproved of the teaching of Joachim of Fiore, as heretics. Therefore, Ubertino was summoned before Pope Benedict XI, forbidden to preach at Perugia, and banished to the convent of Monte Alverna. During his banishment, Ubertino wrote the Arbor Vitae Crucifixae Jesu Christi (The Tree of the Crucified Life of Jesus), exalting a literal interpretation of the Rule of St. Francis and the poverty of Christ. He mentions having met the mystic Angela of Foligno, who helped him resolve some unspecified inner difficulties. In the book, Ubertino identified Pope Boniface VIII, another opponent of the Spirituals, and Benedict XI as the first and second beasts of the Apocalypse. The text circulated widely amongst the Canons Regular of the Windesheim Congregation, and was an important influence on John of Schoonhoven's De passione Domini. Ubertino had many protectors and admirers. In 1307, he was chosen chaplain and familiar to Cardinal Napoleone Orsini Frangipani, cardinal protector of the Spirituals of the Marches of Ancona, but which protectorate soon ceased by the election of Boniface VIII in December 1294. In 1308, when Orsini went to Germany, Ubertino moved to France. During discussions, he attacked the moderate majority of his order and demanded separate convents and provinces for his party. But this was absolutely denied, whilst on the other hand the question of the practical observance of poverty was settled by the famous Bull Exivi de paradiso, 6 May 1312, partly called forth by the polemical writings of Ubertino. as a supporter of stricter Franciscan rules.

Халықтық мәдениеттегі сілтемелер

Убертино Умберто Эконың "Гүлдің аты" (1980) тарихи романында және оның киноадаптациясында, онда Убертино рөлін Уильям Хики сомдайды, екінші дәрежелі, бірақ маңызды кейіпкер ретінде бейнеленеді.