Бостонның 1872 жылғы Ұлы өрті – АҚШ тарихындағы ең қымбат өрт. 776 ғимаратты қамтыды, $73.5 млн шығыс келтірді. Өрт қауіпсіздігі шаралары жеткіліксіз болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бостондағы ең үлкен өрт
The largest fire in Boston
1872 жылғы Ұлы Бостон өрті Бостон тарихындағы ең ірі өрт болып есептеледі және бүгінгі күнге дейін АҚШ тарихындағы өрт салдарынан туған ең қымбат мүлік шығындарының бірі саналады. Өрт 1872 жылдың 9 қарашасында, сағат 19:20-да Саммер-стрит көшесіндегі 83-87 нөмірдегі сауда қоймасының жертөлесінде басталды. Өрт 12 сағаттан кейін толығымен тоқтатылды, осы уақытқа дейін Бостонның орталық бөлігінің, 776 ғимараттың және қаржылық ауданның көп бөлігінің өрт сөндіруге ұшырауына себеп болды. 73,5 миллион долларлық зиян келтірді (1872 жылғы 0,0735 доллар сомасы қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сома> миллиардқа тең). Ғимараттардың қирауы 13,5 миллион долларға, ал жеке мүліктің жоғалуы 60 миллион долларға бағаланды.
The Great Boston Fire of 1872 was Boston's largest fire, and still ranks as one of the most costly fire related property losses in American history. The conflagration began at 7:20 p. m. on Saturday, November 9, 1872, in the basement of a commercial warehouse at 83–87 Summer Street. The fire was finally contained 12 hours later, after it had consumed about of Boston's downtown, 776 buildings and much of the financial district, and caused $73.5 million in damage (equivalent to $0.0735 in 1872 is equivalent to about <calculated amount> in recent years billion in ). The destruction to the buildings was valued at $13.5 million and the personal property loss was valued at $60 million.
Сақтандыру
Бостон қаласындағы ғимарат иелері өрт қауіпсіздігі шараларын енгізуге көп себеп таба алмады. Ғимараттар көбінесе нақты құнынан жоғары немесе толық құнымен сақтандырылатын. Сақтандыру төлемдерін алу мақсатымен өртеу оқиғалары да сирек емес еді.
Building owners in Boston had few incentives to implement fire safety measures. Buildings were often insured above value or at full value. Arson to gain insurance money was not uncommon.
Өрт сөндіру сигнализациясы
1852 жылы Бостон телеграфқа негізделген өрт дабылы қораптарын орнату арқылы әлемдегі алғашқы қала атанды. Бұл қораптар өрт ескерту жүйесі ретінде қызмет етті. Егер дабыл қорабының ішіндегі тұтқа тартылса, өрт сөндіру бөлімі хабардар етілетін болды және дабыл қорабының координаттары арқылы орны анықталып, өрт сөндірушілер дұрыс мекенжайға жіберілетін еді. 1852 жылы жүйе орнатылғаннан бастап, 1872 жылғы Ұлы өртке дейін барлық өрт дабылы қораптары жалған дабылдарды болдырмау үшін жабық күйде сақталды. Бостонның әр аймағындағы бірнеше тұрғынға қораптардың кілті берілді, ал қалғандары өртті кілт иелеріне хабарлауға міндетті болды, олар өрт сөндірушілерді шақыруға құқылы еді. 1872 жылы куәгерлер өрттің таралып келе жатқанын көрді, бірақ аймақтың кілт иесі ізделіп, дабыл қорабын ашып, Бостон өрт сөндіру бөліміне хабарлауға уақыт кетті. Өрт алғаш байқалғаннан кейін жиырма минут өткен соң өрт сөндірушілер оқиға орнына жетті. Бар болған су құбырлары ескіріп, ақаулы болғандықтан құбырлардағы қысым қалыпты деңгейден төмен болды. Қысым соншалықты төмен болды ki, құбырлар жаңа ғимараттардың жоғарғы қабаттарына және шатырларына жеткілікті күшпен су жеткізе алмады. Дамрелл аттардың ауруға шалдыққанын естіген соң, өрт орнына қозғалтқыштар мен басқа да жабдықтарды тасымалдауға әдетте қолданылатын ат күшін ауыстыру үшін қосымша 500 адамды алдын ала жұмысқа алды.
In 1852, Boston became the first city in the world to install telegraph based fire alarm boxes. The boxes served as a fire warning system. If the lever inside of the alarm box was pulled, the fire department was notified, and the alarm could be traced back to the box via a coordinate system so that firefighters were dispatched to the correct location. All of the fire alarm boxes were kept locked from when the system was installed in 1852 until after the Great Fire of 1872 to prevent false alarms. A few citizens in each area of Boston were given a key to the boxes, and all other citizens had to report fires to the key holders, who could then alert the fire department. In 1872, witnesses watched the fire spread before the area's key holder was found and could unlock the alarm box to alert the Boston Fire Department. Twenty minutes after the fire was first noticed, firefighters arrived on the scene. The existing water main pipelines were old and leaky, making the pressure in the pipes lower than acceptable. The pressure was so low that the pipes could not produce enough force to reach the top floors and roofs of newer buildings. When Damrell heard of the horse sickness he preemptively hired an additional 500 men to replace the horsepower that would typically haul the engines and other equipment to the sites of fires.
Үлкен Чикаго өртінің ұқсастықтары
1871 жылы Чикаго қаласында қатты өрт болды, нәтижесінде шамамен 300 адам қаза тапты. Дамрелл түрлі ірі қалалардың өрт сөндіру басшыларымен бірге, өрттен кейін Чикагоға сапар шегіп, қала жасаған қателерден сабақ алуға тырысты. Бостон сияқты, Чикагодағы ғимараттар көбінесе ағаштан салынған және құрылыс нормалары сақталмағандықтан, тығыз құрылған аудандар өртке бейім болды. Чикагодағы өрттен кейінгі әскери көмекке жауапты генерал Фил Шеридан, өрт кедергілері жасау үшін ғимараттарды жару үшін қаланың ұнтақ қолдануын сынамады. Теория бойынша, өрт кедергісі – оттың таралуына тоқтатын, жанар материалдағы үзіліс қызметін атқарады, яғни оттың "жануына" жеткілікті материал болмайды. Дегенмен, Оңтүстік қалаларының көптеген өрт сөндіру басшылары Азамат соғысында олардың салған зиянын көргеннен кейін ұнтақпен жасалған өрт кедергілеріне қарсы болды. Дамрелл Бостонға оралып, су инфрақұрылымын және өрт сөндіру жабдықтарын жақсарту үшін қаржы сұрауын жалғастырды.
In 1871, Chicago suffered massive destruction and an estimated 300 casualties in the Great Chicago Fire. Damrell, along with fire chiefs from various large cities, traveled to Chicago after the fire in an attempt to learn from the city's mistakes. Like Boston, Chicago buildings were made primarily of wood and building codes were not enforced, making the densely developed neighborhoods susceptible to fire. General Phil Sheridan, in charge of military relief in Chicago post fire, did not condemn the city's use of gunpowder to blow up buildings to create firebreaks. In theory, a firebreak creates a gap in flammable material that serves as a barrier where the fire will run out of "fuel" to spread any further. However, many fire chiefs from Southern cities were firmly opposed to gunpowder created firebreaks after having seen the destruction they caused in the Civil War. Damrell returned to Boston and continued to request funding for improved water infrastructure and fire equipment.
Өрт оқиғасы
Сарапшылар өрттің Кингстон және Саммер көшелерінің қиылысында, шамамен 83-85 Саммер көшесіндегі қойманың жертөлесінен басталганын анықтады. Өрт Бостонның қаржылық ауданының көп бөлігіне тарады, ол "күйген аудан" деп белгілі болды. Теңізшілер Мейн жағалауындағы кемелердің бортында өрттің жарығын байқап, кемелік журналдарына жазды.
Experts have deduced that the fire began in the basement of a warehouse on the corner of Kingston Street and Summer Street, at approximately 83–85 Summer Street. The fire spread through most of Boston's financial district which became known as the "burnt district." The glow of the fire was noted in ships' logs by sailors off the coast of Maine.
Өрт сөндіру бөлімінің жауабы
Кешкі сағат 7:24-те, Саммер көшесі мен Линкольн көшесінің қиылысындағы 52 номерлі дабыл қабылданы. Оқиға орнына бірінші болып 7-ші Шығыс көшесіндегі бекеттен 7-ші өрт сөндіру машинасы жетті. Өртке алғашқы су Хадсон көшесіндегі 2-ші шланг бригадасынан келді.
At 7:24 pm, the first alarm was received from Box 52 at the corner of Summer Street and Lincoln Street. The first fire engine to arrive was Engine Co. 7 from a station at 7 East Street. The first water on the fire came from Hose Company 2 of Hudson Street.
Есте сақтау
Кингстон және Саммер көшелерінің бұрышында Бостондық қоғам өрттің басталуын белгілеу үшін тақта орнатты. 2010 жылы Олд Саут Мейнтхоус өрттің 138 жылдығын тойлады, жартылай қалпына келтірілген «Киарсадж» өрт сөндіру машинасының экспонаттарын көрсетті. Харви У. Уайли Гарвард университетінде студент кезінде өртті сөндіруге қатысты және кейіннен осы оқиға туралы өзінің өмірбаянында жазды. Ақын Оливер Венделл Холмс аға Бейкон-Хиллдегі үйінен өртті бақылады. Ол оқиғаға арнап «Өрттен кейін» атты өлең жазды.
At the corner of Kingston and Summer Streets, a plaque was installed by The Bostonian Society to mark the start of the fire. Old South Meeting House recognized the 138th anniversary of the fire in 2010 by displaying a partially restored Kearsarge fire engine. Harvey W. Wiley took part in fighting the fire while he was a student at Harvard University. He later wrote about it in his autobiography. Author Oliver Wendell Holmes Sr. watched the fire from his home on Beacon Hill. He wrote a poem about the event called "After the Fire".