Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ту-4 негізіндегі прототиптік стратегиялық бомбалаушы ұшақ. Туполев Ту-85 (Туполев Ту-85; АҚШ Әскери-әуе күштері/Қорғаныс министрлігінің тіркеу атауы: "Type 31", НАТО тіркеу атауы: Barge) – Ту-4 негізіндегі советтік прототиптік бомбалаушы ұшақ, Боинг B-29 Суперфортресс ұшағының лицензияланбаған, кері инженериялық көшірмесі. Бұл B-29 отбасының соңғы жетілдірілген нұсқасы болды, ол алдыңғы ұшақтан 50%-дан астам ауыррақ және екі есеге жуық ұшу қашықтығына ие болды. Бағдарламаны турбовинттік Туполев Ту-95 бомбалаушысының пайдасына тоқтатуға шешім қабылданды, оның артықшылығы – сол қашықтықты әлдеқайда жоғары жылдамдықпен ұшу мүмкіндігі. Тек екі прототип салынды.
Prototype strategic bomber aircraft based on Tu 4
The Tupolev Tu 85 (Туполев Ту 85; USAF/DoD reporting name: "Type 31", NATO reporting name: Barge) was a Soviet prototype strategic bomber based on the Tu 4, an unlicensed, reverse engineered copy of the Boeing B 29 Superfortress. It was the ultimate development of the B 29 family, being over 50% heavier than its progenitor and had nearly double the range. Only two prototypes were built before the program was cancelled in favor of the turboprop powered Tupolev Tu 95 bomber which could cover the same range at a far higher speed.
Даму
Ту-4 де, Ту-80 да нағыз континенттер аралық стратегиялық бомбалаушылар емес еді, себебі олардың екеуінің де КСРО-дағы базаларынан АҚШ-қа шабуыл жасап, қайта оралуға жеткілікті ұшу қашықтығы болмады. Tu-85 ұшағы қажетті қашықтыққа ие болу үшін, қуаттырақ және отынды тиімдірек пайдаланатын қозғалтқыштар, көтеру/сүйреу коэффициентін арттыру үшін қайта жасалған қанаттар және отын көлемін арттыру арқылы жобаланды. Швецовтың ASh 2K қозғалтқышына тоқтамас бұрын көптеген қозғалтқыштар қарастырылды, ол негізінен екі ауамен салқындатылған ASh 82 радиалды қозғалтқыштарынан құралған, ал сұйықпен салқындатылатын Добрин VD 4K алты цилиндрлі тізбекті қозғалтқышы, конфигурациясы бойынша сәтсіз неміс Junkers Jumo 222 қозғалтқышына ұқсас болды. Екі жобаланған қозғалтқышқа да турбокомпрессорлар мен энергияны қалпына келтіру турбиналары орнатылып, оларды турбокомпозиттік қозғалтқыштарға айналдырды. Швецовтың жобасы басымдыққа ие болды, бірақ ол әлі де қолдануға жетілмегендіктен, VD 4K таңдалды. Қанаттың дизайнын жетілдіруге ЦАГИ-мен бірлесіп көп күш жұмсалды. Оның қанаттың енінің қатынасы 11.745, конус бұрышы 2.93 болды, бұл жоғары биіктікте максималды көтеру күшін қамтамасыз етеді. Tu-85 ұшағы 48 икемді бакке отын тасымалдады. Қару-жарақ пен жабдықтың көп бөлігі Tu-4 ұшағының кейінгі үлгілерінен алынған, соның ішінде төрт қашықтан басқарылатын жоғарғы және төменгі пулеметтік мұнаралар және құйрық мұнарасы, әрқайсысы екі Нюдельман-Рихтер NR 23 зеңбірегімен жабдықталған. Бірақ Tu-85 ұшағының құйрық мұнарасында тек "Аргон" радиолокаторы болды және екі бомба бөлімшесінің әрқайсысы FAB 9000 бомбасын ұстауға бейімделген. Ол алғаш рет 1951 жылдың 9 қаңтарында ұшырылды және өндірушінің сынақтары қазан айына дейін жалғасты. 12 қыркүйекте алғашқы прототип бомбалық жүгімен ұшып, оны жол бойы тастады.
Neither the Tu 4 nor the Tupolev Tu 80 were true intercontinental strategic bombers as they both lacked the range to attack the United States from bases in the Soviet Union and return. The Tu 85 was designed to achieve the necessary range by use of more powerful and fuel efficient engines, a redesigned wing to increase the lift/drag ratio and the addition of more fuel. A large number of engines were considered before settling on the Shvetsov ASh 2K, essentially two air cooled ASh 82 radial engines paired together and the liquid cooled Dobrynin VD 4K six bank inline engine, similar in configuration to the unsuccessful German Junkers Jumo 222. Both proposed powerplants were given turbochargers and power recovery turbines to turn them into turbo compound engines. The Shvetsov design was preferred, but was not yet mature enough for use, and the VD 4K was selected. A lot of effort was put into refining the design of the wing in collaboration with TsAGI. It had an aspect ratio of 11.745 and a taper of 2.93 for optimum lift at high altitudes. The Tu 85 carried of fuel in 48 flexible tanks. Much of the armament and equipment was derived from those of the late model Tu 4, including the four remotely controlled dorsal and ventral gun turrets and the tail turret, each with two Nudelman Rikhter NR 23 cannon. But the Tu 85's tail turret had an Argon range only radar and each of the two bomb bays was enlarged to hold a FAB 9000 bomb. It first flew on 9 January 1951 and the manufacturer's tests lasted until October. On 12 September the first prototype flew with a bombload of which it dropped en route,