Мэри Астор: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (1906–1987)

Мэри Астор (нағыз аты Люциль Васконселлос Ланганке; 3 мамыр 1906 – 25 қыркүйек 1987) – американдық актриса. Оның мансабы ондаған жылдарға созылған, бірақ ол көбінесе 1941 жылғы «Мальталық соқыр» фильміндегі Бригид О’Шонесси рөлімен есінде қалды. Астор 1920-жылдардың басында жас кезінде нұсқаусыз фильмдерде кино мансабын бастады. Дыбысты фильмдер келген кезде оның дауысы еркектік деп есептелді және ол бір жылға экраннан кетіп қалды. Досы Флоренс Элдриджбен бірге пьесада ойнағаннан кейін, оған фильмдерден ұсыныстар қайтадан келіп, ол дыбысты фильмдерде мансабын жалғастырды. 1936 жылы Астордың мансабы үлкен дағдарысқа ұшырады. Ол драматург Джордж С. Кауфманмен махаббатқа түсті, ал бұрынғы күйеуі қызының қамқорлығы үшін күрескен кезде оны адал әйел деп айыптады. Жеке өміріндегі осы қиындықтарды жеңіп, ол кинода үлкен жетістіктерге жетті, тіпті 1941 жылғы «Ұлы өтірік» фильміндегі концерттік пианист Сандра Ковак рөлі үшін «Ең үздік қосымша рөлдегі актриса» сыйлығын жеңіп алды. Астор 1940-жылдардың көп бөлігінде Metro Goldwyn Mayer компаниясымен келісімшартта болды және 1964 жылы зейнеткерлікке шыққанға дейін кино, теледидар және сахнада жұмыс істеді. Ол бес романның авторы. Оның өмірбаяны бестселлер болды, сондай-ақ оның кейінірек жазған «Кинодағы өмір» кітабы да оның мансабы туралы болды. Режиссер Линдсей Андерсон 1990 жылы Астор туралы былай деп жазды: «Киноны жақсы көретін екі-үш адам жиналғанда, Мэри Астордың есімі әрқашан айтылады, және барлығы оның ерекше тартымды актриса болғанына келіседі, оның тереңдігі мен шынайылығы ойнаған рөлдерін әрқашан жарықтандырғандай».

Ерте өмір және мансап

Астор Куинсиде, Иллинойс штатында Отто Людвиг Вильгельм Ланганке мен Хелен Мари де Васкончеллостың жалғыз баласы болып дүниеге келді. Олар 1904 жылы 3 тамызда Канзас штатының Лайонс қаласында үйленді. Астордың әкесі Куинси орта мектебінде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргенге дейін неміс тілінен сабақ берді. Кейіннен жеңіл шаруашылдықпен айналысты. Астордың әрқашан актриса болғысы келген анасы драматургия мен сөздікті оқытты. Астор үйде оқыды және әкесі оған күнделікті жаттығу жасауын талап еткен. Оның фортепианоға деген таланты "Ұлы өтірік" және "Сент-Луисте мені кездестір" фильмдерінде фортепианода ойнаған кезде пайда болды. 1919 жылы Астор өзінің суретін Motion Picture Magazine суретшілерінің сұлулық байқауына жіберіп, жартылай финалға шықты. Астор 15 жасында отбасымен Чикагоға көшіп барды. Ол 14 жасында Франческо Лампертидің экспоненті ретінде дебют жасады, бірақ ешқандай рөл ұсынылмады. Кейін оның актерлік мансабына оның досы Флоренс Элдридж (Фредерик Марштың әйелі) ықпал етті, оған ол сенім білдірді. Лос-Анджелес қаласының орталығында орналасқан Маджестик театрында "Отаулылардың арасында" сахналық пьесасында ойнаған Элдридж екінші әйел рөлге Асторды ұсынды. Пьеса табысты болды, оның дауысы төмен және жанды деп сипатталған. Ол қайтадан жұмыс істеуге қуанышты болды, бірақ көп ұзамай оның қуанышы басылды. 1930 жылы 2 қаңтарда "Фокс" телеарнасының "Осындай адамдар қауіпті" атты фильмінің түсірілімінде Кеннет Хокс Тынық мұхит үстінде ұшақ апатынан қаза тапты. Астор Маджестиктегі мат-тинейді аяқтаған кезде Флоренс Элдридж оған жаңалықты жеткізді. Оны театрдан Элдридждің пәтеріне апарып әкелді. Келесі шоуда оның орнына Дорис Ллойд келді. Астор Элдриджмен бірге біршама уақыт өз пәтерінде қалды, содан кейін көп ұзамай жұмысқа оралды. Күйеуі қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай ол өзінің алғашқы сөйлеу фильміне, Paramount-та Ladies Love Brutes (1930) кірді, онда ол досы Фредерик Марчпен бірге ойнады. Карьерасы жақсарса да, жеке өмірі қиындықтармен шектеліп қалды. Тағы бірнеше фильмде жұмыс істегеннен кейін, күйеуінің өліміне байланысты ол ұзаққа созылған шокқа ұшырап, жүйке бұзылуы болды. Ауру кезінде оған дәрігер Франклин Торп қарады, ол 1931 жылы 29 маусымда үйленді. Сол жылы ол "Ақылды әйел" фильмінде Нэнси Гибсон рөлін ойнады. 1932 жылдың мамыр айында Торптар яхта сатып алып, Гавайиге жөнелтілді. Астор тамыз айында бала күтіп отырды, бірақ маусым айында Гонолулуда дүниеге келді. Балаға, қызға, Мэрилин Хаули Торп деп ат қойды: оның бірінші аты ата-анасының аттарын біріктірді, ал оның орта аты Гавай. Олар Оңтүстік Калифорнияға оралғанда, Астор фрилансерлік қызметпен айналысты және Кларк Гейбл мен Джин Харлоумен бірге MGM-дің Red Dust (1932) фильмінде Барбара Уиллис рөлін ойнады. 1932 жылдың соңында Астор Warner Bros. компаниясымен ерекше ойыншы келісімшартына қол қойды. Сол уақытта оның ата-анасы көп ақша жұмсаумен қатар, қор нарығына инвестиция салды, бірақ бұл көбінесе пайдасыз болып шықты. Олар Муркрестте болған кезде Астор оны "ақ пил" деп атады және ол үйді күтіп-ұстаудан бас тартты. 1933 жылы ол өзінің шоттарын төлеу үшін Кинофильмге көмек қорына жүгінуге мәжбүр болды. Ол "Кеннел қазасы" (1933) фильмінде, детектив Фило Вэнс рөлінде Уильям Пауэллмен бірге, әйел басты рөлді, өлтірілгендердің немересі Хилда Лейк ретінде ойнады. Фильм сыншысы Уильям К. Эверсон оны 1984 жылдың тамыз айында шыққан "Films in Review" журналында "шедевр" деп атады. Көп ұзамай Торптың ашуы тез және кемшіліктерін тізімдеу әдеті болғандықтан, некеден бақытсыз болды, 1933 жылы Астор ажырасуды талап етті. Досының ұсынысы бойынша 1933 жылы киноға кіруден үзіліс жасап, жалғыз Нью-Йоркке барады. Ол жерде ол серуенді әлеуметтік өмірден ләззат алып, драматург Джордж С. Кауфманмен танысты, ол мықты, бірақ ашық некеде болды. Ол олардың қарым-қатынасын күнделіктеріне жазып қалдырды. Торп, әйеліне пайдаланып, Астордың күнделігін тауып алды және Асторға оның басқа ер адамдармен, соның ішінде Кауфманмен қарым-қатынасы ажырасу ісінде оны жарамсыз ана деп айыптау үшін пайдаланылатынын айтты.

Astor was born in Quincy, Illinois, the only child of Otto Ludwig Wilhelm Langhanke and Helen Marie de Vasconcellos. They married on August 3, 1904, in Lyons, Kansas. Astor's father taught German at Quincy High School until the U. S. entered World War I. Later on, he took up light farming. Astor's mother, who had always wanted to be an actress, taught drama and elocution. Astor was home schooled in academics and was taught to play the piano by her father, who insisted she practice daily. Her piano talents came in handy when she played piano in her films The Great Lie and Meet Me in St. Louis. In 1919, Astor sent a photograph of herself to a beauty contest in Motion Picture Magazine, becoming a semifinalist. When Astor was 15, the family moved to Chicago, Illinois,

She made her debut at age 14 an exponent of Francesco Lamperti, but no roles were offered. Her acting career was then given a boost by her friend, Florence Eldridge, (wife of Fredric March), in whom she confided. Eldridge, who was to star in the stage play Among the Married at the Majestic Theatre in Downtown Los Angeles, recommended Astor for the second female lead. The play was a success, and her voice was deemed suitable, being described as low and vibrant. She was happy to work again, but her happiness soon ended. On January 2, 1930, while filming sequences for the Fox movie Such Men Are Dangerous, Kenneth Hawks was killed in a mid air plane crash over the Pacific. Astor had just finished a matinee performance at the Majestic when Florence Eldridge gave her the news. She was rushed from the theatre to Eldridge's apartment. A replacement, Doris Lloyd, stepped in for the next show. Astor remained with Eldridge at her apartment for some time, then soon returned to work. Shortly after her husband's death, she debuted in her first talkie, Ladies Love Brutes (1930) at Paramount, in which she co starred with her friend Fredric March. While her career picked up, her private life remained difficult. After working on several more movies, she suffered delayed shock over her husband's death and had a nervous breakdown. During the months of her illness, she was attended to by Dr. Franklyn Thorpe, whom she married on June 29, 1931. That year, she starred as Nancy Gibson in Smart Woman, playing a woman determined to retrieve her husband from a gold digging flirtation. In May 1932, the Thorpes purchased a yacht and sailed to Hawaii. Astor was expecting a baby in August, but gave birth in June in Honolulu. The child, a daughter, was named Marylyn Hauoli Thorpe: her first name combined her parents' names, and her middle name is Hawaiian. When they returned to Southern California, Astor freelanced and gained the pivotal role of Barbara Willis in MGM's Red Dust (1932) with Clark Gable and Jean Harlow. In late 1932, Astor signed a featured player contract with Warner Bros. Meanwhile, besides spending lavishly, her parents invested in the stock market, which often turned out unprofitable. While they remained in Moorcrest, Astor dubbed it a "white elephant," and she refused to maintain the house. She had to turn to the Motion Picture Relief Fund in 1933 to pay her bills. She appeared as the female lead, Hilda Lake, niece of the murder victims, in The Kennel Murder Case (1933), co starring with William Powell as detective Philo Vance. Film critic William K. Everson pronounced it a "masterpiece" in the August 1984 issue of Films in Review. Soon unhappy with her marriage, due to Thorpe having a short temper and a habit of listing her faults, by 1933 Astor wanted a divorce. At a friend's suggestion, she took a break from movie making in 1933 and visited New York alone. While there, enjoying a whirlwind social life, she met the playwright George S. Kaufman, who was in a strong, but open marriage. She documented their affair in her diary. Thorpe, by now making use of his wife's income, discovered Astor's diary, and told Astor that her liaisons with other men, including Kaufman, would be used in any divorce proceeding to support the charge that she was an unfit mother.

Қамқорлық туралы іс

Торп 1935 жылғы сәуірде Астордан ажырасты. Астордың күнделігі сотта дәлел ретінде ресми түрде ұсынылмады, бірақ Торп және оның адвокаттары үнемі оған сілтеме жасады, соның салдарынан оның әйгілігі артты. Астор күнделіктің бар екенін және Кауфманмен болған қарым-қатынасын жазғанын мойындады, бірақ оның үстелінен ұрланғаннан кейін, көптеген бөлімдерің жалған екенін мәлімдеді. Күнделік бұрмаланған құжат ретінде мойындалмады, себебі Торп өзіне қатысты беттерді алып тастады және мазмұнын өңдеді. Сот судьясы Гудвин Найт оны мөрлеп, тәркілеуге бұйырды. Флорабел Мьюр, сол кезде New York Daily News газетінде жұмыс істеген, мақалаларында күнделіктің өзі ойлап тапқан үзінділерін пайдаланғаны белгілі. "Meet Me in St. Louis" (1944) фильмінен кейін студия оған "Many Happy Returns" (1945) пьесасында Бродвейде дебют жасауға рұқсат берді. Пьеса сәтсіз аяқталды, бірақ Астор жақсы пікірлер алды. 20th Century Fox киностудиясына уақытша жіберілген ол "Claudia and David" (1946) фильмінде бай жесірдің рөлін ойнады. Сондай-ақ, Paramount киностудиясына "Desert Fury" (1947) фильмінде Фритци Халлер рөлін ойнауға қарыз берілді – ол кішкентай тау-кен қалашасындағы салон мен казинодың қатал иесі. Хелен Лангханке 1947 жылғы қаңтарда жүрек ауруынан қайтыс болғанға дейін Астор анасымен ауруханада бірге отырғанын айтты, анасы есінен жаңылып, оны танымады, және ол анасы өзі туралы қорқынышты, өзімшіл Люсиль туралы айтқанын тыңдады, Асторды туған атымен атады. Анасы қайтыс болғаннан кейін Астор оның күнделігін оқып шығу үшін көп сағаттар бойы көшіріп, оны қаншалықты жек көрінгенін білгенде таң қалды. MGM киностудиясында Астор ешқандай ерекшеліктері жоқ, түссіз ана рөлдерін ойнауын жалғастырды. Бір ерекшелік – 1948 жылы "Act of Violence" фильмінде ол проститутка рөлін сомдады. Соңғы шегі келгенде, ол "Little Women" (1949) фильмінде Марми Марч рөліне түскенде болды. Астор өзінің тағы бір қарапайым ана рөлін ойнаудан ешқандай рухани қанағат алмай, көңілі құлдырады. Кейіннен ол актерлік құраммен болған көңілінің қалғандағын және түсірілім алаңындағы жағдайды "A Life on Film" атты естеліктерінде сипаттады: Қыздар күлкілеп, әңгімелесіп, әрбір сахнаны ойынға айналдырды. Тейлор никелесіп, ғашық болды және көбінесе телефонда сөйлесіп отырды (бұл әдетте жақсы, бірақ өндіріс сағаты компанияның ақшасын ысыраптап жатқанда емес). Маусым Эллисон үнемі және жақтырмас түрде шайнама жеді, ал Мэгги О'Брайен маған қандай да бір жағымсыз ойлармен қарады. Студия оның келісімшартыны жаңартқысы келді, жақсы рөлдер ұсынып, бірақ ол ұсыныстан бас тартты.

Thorpe divorced Astor in April 1935. Astor's diary was never formally offered as evidence during the trial, but Thorpe and his lawyers constantly referred to it, and its notoriety grew. Astor admitted that the diary existed and that she had documented her affair with Kaufman, but maintained that many of the parts that had been referred to were forgeries, following the theft of the diary from her desk. The diary was deemed inadmissible as a mutilated document because Thorpe had removed pages referring to himself and had fabricated content. The trial judge, Goodwin J. Knight, ordered it sealed and impounded. Florabel Muir, then with the New York Daily News, is known to have invented fabricated diary passages in her articles. After Meet Me in St. Louis (1944), the studio allowed her to debut on Broadway in Many Happy Returns (1945). The play was a failure, but Astor received good reviews. On loan out to 20th Century Fox, she played a wealthy widow in Claudia and David (1946). She was also loaned to Paramount to play Fritzi Haller in Desert Fury (1947), the tough owner of a saloon and casino in a small mining town. Before Helen Langhanke died of a heart ailment in January 1947, Astor said she sat in the hospital room with her mother, who was delirious and did not know her, and she listened quietly as her mother told her all about terrible, selfish Lucile, referring to Astor by her birth name. After her death, Astor said she spent countless hours copying her mother's diary so she could read it and was surprised to learn how much she was hated. At MGM, Astor continued being cast in undistinguished, colorless mother roles. One exception was when she played a prostitute in the film noir Act of Violence (1948). The last straw came when she was cast as Marmee March in Little Women (1949). Astor found no redemption in playing what she considered another humdrum mother and grew despondent. She later described her disappointment with her cast members and the shoot in her memoir A Life on Film:
The girls all giggled and chattered and made a game of every scene. Taylor was engaged, and in love, and talking on the telephone most of the time (which is fine normally, but not when the production clock is ticking away the company's money). June Allyson chewed gum constantly and irritatingly, and Maggie O'Brien looked at me as though she were planning something very unpleasant. The studio wanted to renew her contract, promising better roles, but she declined the offer.

Орта жастары

Сонымен қатар, Астордың ішімдікке құмарлығы көбейіп, қиындық тудыра бастады. Ол 1930 жылдардың өзінде алкоголизмге ұшырағанын мойындады, бірақ бұл оның жұмыс кестесіне немесе өнімділігіне ешқашан кедергі келтірмеген. 1949 жылы ол өте қиын жағдайға түсіп, алкоголиктерге арналған санаторийге жатты. 1951 жылы ол дәрігеріне үрейлі түрде қоңырау шалып, тым көп ұйықтату таблеткасын ішіп алғанын айтты. Ол ауруханаға жеткізілді, ал полиция оның өзін-өзі өлтіруге талпынғанын хабарлады, бұл екі жылдың ішінде үшінші рет дозаны асыру болды. Бұл жаңалықтар басты беттерде жарияланды. Ол бұл оқиғаның жазатайым оқиға болғанын мәлімдеді. Сол жылы ол Анонимді алкоголиктер клубына қосылып, Рим-католик дінін қабылдады. Ол өзінің жазылуына діни қызметкер Питер Чиклик пен, сонымен қатар тәжірибелі психологтың көмегін тигізді, ол оны емдеудің бір бөлігі ретінде өзінің тәжірибелері туралы жазуға ынталандырды. Ол төртінші күйеуі, Томас Уилоктан (1945 жылғы Рождество күні үйленген брокер) ажырасты, бірақ 1955 жылға дейін ресми ажырасқан жоқ. 1952 жылы ол "Күкі уақыты" пьесасының басты рөліне ие болды, кейіннен ол "Жазғы уақыт" (1955) фильміне түсіріліп, одан кейін осы пьесамен гастрольдік сапарға шықты. Гастрольден кейін Астор Нью-Йоркте төрт жыл өмір сүріп, театр мен теледидарда жұмыс істеді. 1952 жылғы президент сайлауында өмір бойы демократ болған Астор Адлай Стивенсонның үгіт-насихат науқанын қолдады. Оның теледидардағы тұңғыш дебюты 1954 жылғы "The Missing Years" Kraft Television Theatre-де болды. Ол келесі жылдары теледидарда жиі пайда болды және сол кездегі көптеген танымал бағдарламаларда ойнады, олардың ішінде The United States Steel Hour, Alfred Hitchcock Presents, Rawhide, Dr. Kildare, Burke's Law және Ben Casey. 1954 жылы ол Гари Меррилдің NBC сериясының "Қорқынышты сағат" эпизодында ойнады. Сондай-ақ ол Борис Карлоффтың "Thriller" бағдарламасында "Розаның соңғы жазы" атты эпизодта бұрынғы киножұлдыз рөлінде ойнады. Астор 1954 жылы Бродвейде тағы да "Жұлдызды тағдыр" пьесасында ойнады, бірақ ол да сәтсіз аяқталды және 1956 жылы Оңтүстік Калифорнияға оралды. Содан кейін ол Агнес Мурхедтің режиссерлігімен және Рикардо Монтальбанның қатысуымен "Тозақтағы Дон Жуан" атты табысты театрлық гастрольдік сапарына қатысты. Астордың "Менің тарихым: Автобиография" атты естелігі 1959 жылы жарық көрді, сол кезде сенсация тудырып, бестселлерге айналды. Бұл Чиклик әкесінің оны жазуға шақырған нәтижесі болды. Ол өзінің жеке өміріндегі қиындықтар, ата-анасы, некелері, абыройсыздықтары, алкоголизммен күресі және өмірінің басқа да жайттары туралы айтса да, киноиндустриясы немесе мансабы туралы егжей-тегжейлі айтпады. 1971 жылы екінші кітабы "Өмір кинода" жарық көрді, онда ол өзінің мансабы туралы әңгімеледі. Ол да бестселлер болды. Астор көркем әдебиетке те қол соқты, "Қайратты Чарли Кэрью" (1960), "Кейттің бейнесі" (1962) (1964 жылы неміс тілінде Jahre und Tage деп жарияланды), "О'Коннорлар" (1964), "Сау бол, жаным, бақытты бол" (1965) және "Сенбілік орын" (1968) атты романдар жазды. Астор осы кезеңде бірнеше фильмдерде ойнады, соның ішінде "Менің қолымдағы бейтаныс" (1959). Ол "Пейтон Плейске қайту" (1961) фильмінде Роберта Картер рөлінде ойнады, ол Эллисон Маккензидің жазған "дүрлігін" тудырған романы мектеп кітапханасынан тыйым салынуы керек деп талап ететін үстем ана болды және оның орындауына жақсы пікірлер айтылды. Кино зерттеушісі Гавин Ламберттің сөзіне сүйенсек, Астор осы фильмнің соңғы сахнасында есте қаларлық детальдар ойлап тапты, онда Робертаның кекшіл ниеттері ашық көрінеді.

At the same time, Astor's drinking was growing troublesome. She admitted to alcoholism as far back as the 1930s, but it had never interfered with her work schedule or performance. She hit bottom in 1949 and went into a sanitarium for alcoholics. In 1951, she made a frantic call to her doctor and said that she had taken too many sleeping pills. She was taken to a hospital and the police reported that she had attempted suicide, this being her third overdose in two years. The story made headline news. She maintained it had been an accident. That same year, she joined Alcoholics Anonymous and converted to Roman Catholicism. She credited her recovery to a priest, Peter Ciklic, also a practicing psychologist, who encouraged her to write about her experiences as part of therapy. She also separated from her fourth husband, Thomas Wheelock (a stockbroker she married on Christmas Day 1945), but did not actually divorce him until 1955. In 1952, she was cast in the leading role of the play The Time of the Cuckoo, which was later made into the movie Summertime (1955), and subsequently toured with it. After the tour, Astor lived in New York for four years and worked in the theater and on television. During the 1952 presidential election, Astor, a lifelong Democrat, supported the campaign of Adlai Stevenson. Her TV debut was in The Missing Years (1954) for Kraft Television Theatre. She acted frequently in TV during the ensuing years and appeared on many big shows of the time, including The United States Steel Hour, Alfred Hitchcock Presents, Rawhide, Dr. Kildare, Burke's Law, and Ben Casey. In 1954, she appeared in the episode "Fearful Hour" of the Gary Merrill NBC series Justice in the role of a desperately poor and aging film star who attempts suicide to avoid exposure as a thief. She also played an ex film star on the Boris Karloff hosted Thriller in an episode titled "Rose's Last Summer." Astor starred on Broadway again in The Starcross Story (1954), another failure, and returned to southern California in 1956. She then went on a successful theatre tour of Don Juan in Hell directed by Agnes Moorehead and co starring Ricardo Montalbán. Astor's memoir, My Story: An Autobiography, was published in 1959, becoming a sensation in its day and a bestseller. It was the result of Father Ciklic urging her to write. Though she spoke of her troubled personal life, her parents, her marriages, the scandals, her battle with alcoholism, and other areas of her life, she did not mention the movie industry or her career in detail. In 1971, a second book was published, A Life on Film, where she discussed her career. It, too, became a bestseller. Astor also tried her hand at fiction, writing the novels The Incredible Charley Carewe (1960), The Image of Kate (1962), which was published in 1964 in a German translation as Jahre und Tage, The O'Conners (1964), Goodbye, Darling, be Happy (1965), and A Place Called Saturday (1968). Astor appeared in several movies during this time, including Stranger in My Arms (1959). She made a comeback in Return to Peyton Place (1961) playing Roberta Carter, the domineering mother who insists the "shocking" novel written by Allison Mackenzie should be banned from the school library, and received good reviews for her performance. According to film scholar Gavin Lambert, Astor invented memorable bits of business in her last scene of that film, where Roberta's vindictive motives are exposed.

Соңғы жылдары және өлімі

1964 жылы әлемді аралап саяхаттағаннан кейін Астор, Калифорниядағы Малибудағы үйінен, онда ол бау-бақшамен айналысып, үшінші романы үстінде жұмыс істеп жатқанда, өзінің соңғы фильмі болады деп шешкен түсірілімге тартылуға көнді. Оған досы Бетт Дэвис ойнаған "Шыбыр-шыбыр, тәтті Шарлотта" (1964) құпия қылмыстық фильміндегі маңызды кейіпкер – Жүгерт Мейхью рөлі ұсынылды. Ол Луизиананың оңтүстігіндегі Оук Алли плантациясында Сесил Келлауэймен бірге соңғы сахнасын түсірді. "Өмір – фильм" атты кітабында ол өзінің кейіпкерін "өлімді күтіп тұрған шағын сәбидей қарт әйел" деп сипаттады. Астор осы рөлді кинодағы өміріне қош ән ретінде пайдалануға бекінді. 45 жылдық мансабында 109 фильмде ойнағаннан кейін ол Screen Actors Guild картасын тапсырып, зейнеткерлікке шықты. Кейін Астор Калифорниядағы Фонтейн-Вэллиге көшіп, 1971 жылға дейін үшінші күйеуі – мексикалық киноредактор Мануэль дель Камподан туған ұлы Энтони дель Кампо және оның отбасымен бірге тұрды. Сол жылы созылмалы жүрек ауруына шалдыққан ол Лос-Анджелестегі Вудленд-Хиллстегі Motion Picture & Television Country House, индустрияның зейнеткерлік үйінің аумағындағы шағын коттеджге көшіп барды. Ол резиденциялық асханада тамақтанғанда жеке үстелге ие болды. Астор 1987 жылдың 25 қыркүйегінде 81 жасында өкше эмфиземасынан туындаған тыныс жетіспеу салдарынан Motion Picture House кешеніндегі ауруханада қайтыс болды. Ол Калифорния штатының Калвер-Сити қаласындағы Holy Cross Cemetery зиратына жерленген.