Құс түрлері: Franklin prinia (Prinia hodgsonii) – Оңтүстік Азияда кездесетін шағын құс. Ақ тамақтан және күлгін сүрекей кеудеден танылады. Биологиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құс түрлері
Species of bird
Ақкөкейкеуді принья немесе Франклин приньясы (Prinia hodgsonii) – негізінен Ескі дүниенің оңтүстік аймақтарында таралған, кішкентай сайрақтар тұқымдасына жататын құс. Бұл принья Үндістан жарты аралы, Шри-Ланка және Оңтүстік-Шығыс Азияда тұрақты көбейетін түр. Басқа приньялар сияқты, олар да құйрықтарын тік ұстайды, бірақ оны көкірегінен өтетін тұманды сұр жолақтан, ақ тамаққа қарсы қою түсінен оңай тануға болады. Мұрынқайы қара, ал аяқтары қызғылт. Құйрығы басқа приньялар сияқты біртіндеп ұзарады, ал сұр қауырсындарының ұштары ақ. Көбейтін кездегі түсінің жоғарғы бөлігі сұр, ал көбеймейтін кездегі түсінің жоғарғы бөлігі ақшыл, қанаттары қызғылт, және көзге көрінбейтін ақ жолағы болады. Бұл құстар бұталы жерлерде, ормандық алаңдарда және басқа да ашық, бірақ жақсы өсімдік жамылғысы бар жерлерде кездеседі. Оны қызыл приньямен шатастыруға болады.
The grey breasted prinia or Franklin's prinia (Prinia hodgsonii) is a wren warbler belonging to the family of small passerine birds found mainly in warmer southern regions of the Old World. This prinia is a resident breeder in the Indian subcontinent, Sri Lanka and southeast Asia. Like other prinias, it often holds the tail upright but it is easily told by a smoky grey band across the breast which contrasts with a white throat. The beak is all black while the legs are pink. The tail is graduated as in other prinias and the grey feathers are tipped in white. In the breeding plumage the upperparts are grey while non breeding birds are pale above with rufous wings and a weak supercilium. It is found in scrub, forest clearings and other open but well vegetated habitats. It can be confused with the rufescent prinia.
Таксономия
Бұл түрді 1831 жылы Джеймс Франклин Ганг өзенінде, Калькутта мен Бенарес арасында тапқан нұсқасына сүйене отырып, Prinia gracilis деп атады. 1844 жылы Эдвард Блайт оны Prinia hodgsonii деп қайта атады, себебі Sylvia gracilis атауы бұрын Мартин Лихтенштейн 1823 жылы сипаттаған әсем принья үшін қолданылып келген еді және екі түрді бір туысқа жатқызғанда қақтығыс туды. Оны Джердон Prinia adamsi деп, ал Юм Prinia humilis деп сипаттаған. Сонымен қатар, Хью Уистлер сияқты басқа ғалымдар да бұл түрді Prinia туысынан бөліп, Franklinia туысына жатқызды, себебі ол он емес, он екі құйрық қауырсынының болуын және көбелекке түскен және көбелекке түспеген кезеңдердегі қауырсындарының айқын ерекшеліктерін ескерді. Приния мен Франклиннияның біріктірілуін Г.Г. Дейньян қолдады. Бұл түрдің кең таралу аймағы бар, ал ерекше қауырсынға ие популяциялары кіші түрлер ретінде сипатталған:
This species was named by James Franklin as Prinia gracilis in 1831 based on a specimen that he obtained on the Ganges between Calcutta and Benares. It was renamed as Prinia hodgsonii by Edward Blyth in 1844 since the name Sylvia gracilis had been in use for the graceful prinia (described earlier in 1823 by Martin Lichtenstein) clashed when treated in the same genus Prinia. It was also described as Prinia adamsi by Jerdon and as Prinia humilis by Hume. and by others including Hugh Whistler who separated this species from the genus Prinia and placed it in the genus Franklinia which he considered distinct on the basis of having twelve tail feathers rather than ten and in having distinct breeding and non breeding plumages. The merging of Prinia and Franklinia was supported by H. G. Deignan. The species has a widespread distribution and populations that show distinct plumages have been described as subspecies:
P. h. hodgsonii Blyth, 1844 – номинативті кіші түрі Үнді жарты аралында, Ганг жазығынан Оңтүстіктегі Майсурға дейін және шығысқа қарай Бангладешке дейін қоныстанады. Көбелекке түскен кезде кеудесіндегі жолақ жоғалып, үстіңгі қауырсындары сұр зәйтүн түсіне боялады. P. h. rufula Godwin Austen, 1874 – Пакистанның төменгі Сват аймағынан бастап Үндістанның шығысындағы Аруначал Прадеш штанына дейін Гималайдың етегінде мекендейді. Қыс айларында биіктіктен төменге қарай жылжып, оңтүстікке қарай миграция жасайды. Денесінің бүйірі мен жоғарғы бөлігінде қызғылт рең бар. P. h. albogularis Walden, 1870 – Батыс Гаттарда ең кең және қараңғы кеуде жолағына ие. P. h. pectoralis Legge, 1874 – Шри-Ланканың шығыс және оңтүстік-шығыс бөлігінде қоныстанады. Жыл бойы сұр кеуде жолағын сақтайды. Аналықтарында жолақ ортасынан толық емес. P. h. leggei деген балама атау Malcorus pectoralis атауымен шатасуы мүмкін деген болжаммен ұсынылған, бірақ басқа түр басқа туысқа жатқызылғандықтан бастапқы атау сақталды. P. h. erro Deignan, 1942 – географиялық ареалы Шығыс Мьянмадан Таиландқа және Оңтүстік Индокитайға дейін созылады. Астыңғы бөлігі ақ түсті, ал көбелекке түскен кезде ақ кеудеге қарағанда сұр кеуде жолағы көрінеді. Қанаттарында қызғылт түс бар, ал көбелекке түскен кезде үстіңгі қауырсындары түтінді сұр, көбелекке түспеген кезде зәйтүн түсті болады. Көбелекке түспеген құстардың жоғарғы жағында қысқа, көрінбейтін ақ түсті қабағы бар және көбінесе кеуде жолағы жоқ. Жас құстар толысқан ересектеріне ұқсас, бірақ жоғарғы бөлігінде көбірек қызғылт түс бар. Шри-Ланкада мекендейтін ерекше сұр түсті тұқым, P. h. pectoralis, жыл бойы жазғы түстес қауырсынын сақтайды. Жас құстардың төменгі жауырыны ақшыл болады. Құйрық қауырсындары жазда қысқыға қарағанда қысқа болады. Бұл Үнді жарты аралында кең таралған түр. Қыста оңтүстікке қарай сәл миграция жасайды. Таралу аймағы Гималайдың етегінен Оңтүстік Үндістанға және Үндістанның шығыс штаттары Аруначал Прадеш, Нагаланд, Манипур, Мегалая және Ассамға дейін созылады. Түрдің таралу аймағы Пәкістан, Бірма, Вьетнам, Шри-Ланка және Оңтүстік Қытайдағы Юньнань провинциясына дейін жетеді. Биіктігі жазықтардан бастап 1000 метрге (3280 фут) дейін P. h. hodgsonii және Мегалаяда 1800 метрге (5900 фут) дейін P. h. rufula көтеріледі.
P. h. hodgsonii Blyth, 1844 the nominate subspecies is a resident of the Indian Peninsula from the Gangetic plains to Mysore in the south and extending east to Bangladesh. This loses the breast band in the non breeding season and moults into grey olive upperparts. P. h. rufula Godwin Austen, 1874 is a resident in the Himalayan foothills from lower Swat in Pakistan to Arunachal Pradesh in eastern India. It makes altitudinal movements descending south in winter. This has a tinge of rufous on the flanks and on the upper body. P. h. albogularis Walden, 1870 of the Western Ghats has the broadest and darkest breast band. P. h. pectoralis Legge, 1874 is resident in the eastern and southeastern part of Sri Lanka. It sports the grey breast band throughout the year. The band is incomplete in the middle for females. An alternate name of P. h. leggei was proposed due to the idea that it might clash with the name of Malcorus pectoralis but the original name is retained since the other species is placed in a different genus. P. h. erro Deignan, 1942 geographic range from East Myanmar to Thailand and South Indochina. The underparts are buff white and the grey breast band contrasts with the white throat in the breeding season. They have a rufous wing panel and the upperparts are smoky grey during the breeding season and olive brown in the non breeding period. Non breeding birds have a short indistinct white supercilium and often lack the breast band. Young birds are like non breeding adults but more rufous above. The distinctive greyer endemic race in Sri Lanka, P. h. pectoralis, retains the summer type plumage all year round. Young birds have a pale lower mandible. The tail feathers are shorter in summer than in the non breeding winter plumage. It is a common resident of the Indian peninsula. It migrates slightly south during winter. The distribution extends from Himalayan foothills to Southern India and to eastern Indian states Arunachal Pradesh, Nagaland, Manipur, Meghalaya and Assam. The species distribution extends to Pakistan, Burma, Vietnam, Sri Lanka and Yunnan province in southern China. Its altitude ranges from plains and goes up to 1000 meters (3280 ft) P. h. hodgsonii and up to 1800 meters (5900 ft) P. h. rufula in Meghalaya.
Егемендік және экология
Көптеген құс сияқты, сұр кеуделі пернялар жәндікқоректі. Олар көбінесе кішкентай ағаштардың бұтақтары мен жапырақтарында кездесетін құмырсқалар, кішкентай қоңыздар, гусеницалар сияқты жәндіктермен қоректенеді. Олар сондай-ақ Эритрина және Бомбакс сияқты ағаштардың гүлдерінен нектарды сорып алады, ал жаз айларында маңдайларына тозаң шашырап, апельсин немесе сары түсті басқа ие болады, бұл оларды жаңылыстыруы мүмкін. Әдетте жұп немесе шағын топтарда кездеседі, кейде бес немесе одан да көп (көбінесе жиырмаға дейін) құстан тұратын топтар құрайды. Олар бұтақтар арасында қозғалғанда құйрықтарын дірілдетеді. Көбейту маусымы жаңбырмен бірге басталады. Еркек биік тұғырдан ән салады және ән айта келе көтеріліп, төмен түсіп, әуеде акробатикалық қимылдар орындайды. Әні – шырылдаған дауыстардың тізбегі: (немесе ). Ұясы – жапырақтары өрмек торымен тігілген шөптен жасалған тостаған тәрізді, қарапайым тігіш құстың ұясына ұқсайды, бірақ көбінесе жерге жақын орналасады. Әдеттегі жұмыртқа саны үш-төрт. Жұмыртқалардың түсі әртүрлі болады – жылтыр көк, қызғылт ақ, жасыл көк немесе тіпті ақ түсті болуы мүмкін. Көбінесе кең бөлігінде қызғылт қоңыр дақтар болады. Екі ата-ана да жұмыртқаларды шайқап, 10-11 күннен кейін балапандардан жарылады. Маусым ішінде бірнеше рет бала өсіру мүмкін.
Like most warblers, grey breasted prinias are insectivorous. They feeds mainly on insects like ants, small beetles, caterpillars which are found among twigs and foliage of small trees. They also feeds on nectar from blossoms of trees like Erythrina and Bombax and during summer their forehead is sometimes sprinkled with pollen giving them an orange or yellowish head that can lead to mistaken identification. Usually found in pairs or small groups, they sometimes forms parties of five or more (up to twenty) individuals. It jerks its tail as it flits between branches. The breeding season begins with the rains. The male sings from a high perch and also performs aerobatic manoeuvers with rising and falling before diving with song notes. The song is a squeaky series of calls: (or ). The nest is a cup of grass placed between leaves that are sewn together with cobwebs and resembles the nest of a common tailorbird but tends to be placed closer to the ground. The typical clutch consists of three or four eggs. The eggs vary in colour and they include glossy blue, pinkish white, greenish blue or even pure white. They usually have reddish brown speckles at the broad end. Both parents incubate the eggs which hatch after about ten to eleven days. More than one brood may be raised in a season.
Шақыру
Көбейту маусымында аталық ашық жердегі биік тұғырдан қарқынды өнер көрсетеді, қуанышпен қысық дауыста "юси юси юси" әнін шырқайды. Құстар қозғалғанда, әңгімелесу үні "зи-зи-зи" деп естіледі.
In breeding season, the male gives a spirited performance from an exposed perch excitedly warbling his squeaky yousee yousee yousee which which which song. A conversational call note, zee zee zee is uttered as the birds move along.