Кіріспе
Джон Браун (5 қараша 1715 - 23 қыркүйек 1766) - ағылшын Англикан шүкіршісі, драматург және эссеші.
John Brown (5 November 1715 – 23 September 1766) was an English Anglican priest, playwright and essayist.
Өмір
Ол 1715 жылы Нортумберленд қаласындағы Ротбериде дүниеге келді, ол сол жылдан бастап Вигтон шіркеуінің викарі болған Джон Браунның (1677–1763) және оның әйелі Элеонора Траутбек (туған тегі Поттс) ұлы еді. Ол 1732 жылы Кембридж университетінің Сент-Джон колледжіне қабылданды, 1736 жылы бакалавр (B.A.), 1739 жылы магистр (M.A.) дәрежесін алды, ал 1755 жылы докторлық диссертациясын қорғады. Үздік студент ретінде тәмамдаған Браун діни қызметке кірісіп, Карлайлда кіші канон және лектор болып тағайындалды. 1745 жылғы Якобит көтерілісі кезінде ол ерікті болып Карлайлді қорғауға қатысты, ал 1747 жылы Ричард Осбалдистон Карлайл епископы болып тағайындалғанда оның капелланы болды. 1756 жылы Хардвик графы Браунды Эссекс қаласындағы Ұлы Хорксли шіркеуіне қызметке тағайындады. Ол "Варбуртондық айналымның" жас мүшесі ретінде, дін қызметкері Уильям Варбуртонның ізбасарлары ретінде әдебиетте өзінің орнын тапты.
Эссе жазушының өрлеуі
Браун Роберт Додсли арқылы "Құрмет" (1743 ж.) атты өлеңін жариялады. Оған "Мистер Поуптың қайтысына орай сатира туралы эссе" (1745) еңбегі ілесіп шықты, оны Браун Карлайлда Додсли Лондонда жариялады. Бұл жұмысы оған Уильям Уорбертонмен достық қарым-қатынас орнатуға мүмкіндік берді. Эссе Аленге арналған, ол да Англикан православиесін қолдаған және Шафтсбериге қарсы болған адам. Онда кейіннен Джон Стюарт Милл жоғары бағалаған пайдалылық философиясы қорғалған.
Драмалық
Браун драмаға қызығушылық танытты, бірақ бұл Уорбертон мен Ричард Хёрдтың наразылығына себеп болды.
"Браунды бағалау"
Браунның ең үлкен жетістігі – «Заманның әдет-ғұрыптары мен принциптері туралы есеп» (2 том, 1757–1758), өткір сатиралық туынды болды. Ол Манорка шайқасынан (1756) кейін, жеті жылдық соғыстың басында британдықтардың жеңілісінен соң қатты резонанс тудырды. Томас Шеридан негізгі мәселені өзімшілдік деп санап, жақсы шешендік өнер осының шешімі болуы керек деген пікірде болды. Роберт Уоллес «Ұлыбританияның қазіргі саяси жағдайының сипаттамасы» (1758) атты еңбегімен жауап берді. Онда ол британдық мәдениетін және қолданыстағы конституцияны қорғады. Браунның «Есептің түсіндірме қорғанысы» (1758) еңбегінде ол елге деген борышын өтегенін айтты. «Есепші» Браун атанған ол, барлық сыншыларының ішінде Уоллеске ерекше назар бөлді. Жеті жылдық соғыстың саясатын жалғастырған «Перикл мен Космо арасындағы өлілердің қосымша әңгімесі» (1760) Уильям Питтің ағаның саясатын қорғауға бағытталған еді. Келесі жылы Уильям Хейс памфлет түрінде Хенделді Ависоннан қорғады және оның эссесін «Жунто» жазғанын мәлімдеді. Браун, сондай-ақ Уильям Мейсон сияқты басқа да көптеген адамдар оған үлес қосты. Браунның еңбектері болжамдық тарих саласына жатады; «Саулдың емделуі: қасиетті гимн», музыканың мәні туралы поэма 1763 жылы жарық көрді және диссертациямен бірге қайта басылды. Ол сол жылы Ковент-Гарден театрында оратория ретінде екі рет, ал 1767 жылы тағы бір рет қойылды. Ораторияларға қатысты сын-пікірлерді қамтитын монографиясы «Осы маусымда Ковент-Гарден театрында қойылған ораторияларды зерттеу» (1763) бірнеше апта ішінде жарияланды. Онда Смиткке қатысты сырттай сын айтылды. Браун өзінің ораториясын қорғап, Хенделден кейінгі реформалардың күндерін насихаттады; «Критикалық шолу» оны және оның күш-жігерін кемсітіп, Премьер-министр Бьют графына қолдау көрсетті, ал Браун Уильям Питті қолдады. Браун сонымен қатар көркемдік пейзаж өнерінің қалыптасуымен және көлдер аймағының ландшафтының бағалануымен байланысты. Ол Уильям Гилпиннің отбасылық досы болды. Ол бұл тақырыпта 1753 жыл шамасында Джордж Литтлтонға, 1-ші барон Литтлтонға хат жазды. Бұл хат көлдер аймағының «классикалық бейнесін» алғаш рет құжаттаған дерек ретінде танылды. Ол 1766 жылы «Лондон жылнамасында» жарияланды, содан кейін памфлет түрінде басылды.
The Cure of Saul: a Sacred Ode, a poem on the nature of music, was also from 1763, and was reprinted with the Dissertation. It was twice performed as an oratorio at Covent Garden Theatre that year, and once more in 1767. The associated monograph of oratorio criticism, An Examination of the Oratorios which have been performed this Season, at Covent Garden Theatre (1763) was published within weeks. It contained barely veiled criticism of Smith. Brown was defending his oratorio, and promoting a post Handel reform agenda; The Critical Review had belittled him and his efforts, supporting as it did the Earl of Bute, the Prime Minister, while Brown backed William Pitt. Brown is also associated with the rise of the picturesque, and appreciation of the landscape of the Lake District. He was a family friend of William Gilpin. He wrote on the subject to George Lyttelton, 1st Baron Lyttelton, around 1753. This letter has been identified as the first documentation of the "classicising" of the Lake District. It was published, in part, in 1766, in the London Chronicle; and then as a pamphlet.