Ричард Сэвидж: Англия ақсұлы және әскери қолбасшысы
Richard Savage, 4th Earl Rivers
Ричард Сэвидж, 4-й граф Риверс: биография англ. аристократа и военачальника. Служба в армии, должности (Master General of the Ordnance, Constable of the Tower).
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын дворяны және әскери қызметкер генерал Ричард Савидж, 4-ші граф Риверс PC (шамамен 1654 – 18 тамыз 1712) – ағылшын дворяны және әскери қызметкер, ағылшын, кейін британ армиясындағы жоғары шенді офицер. Томас Савиджтің, 3-ші граф Риверстің және оның бірінші әйелі Элизабет Скруптің екінші ұлы Савидж 1680 жылы ағасы Томас қайтыс болғаннан кейін Колчестер виконты атағын алды. Ол 1694 жылы әкесі, 3-ші граф қайтыс болғаннан кейін графтыққа ие болғанға дейін осы атақпен тағайындалды. Савидж артиллерия бас директоры және Тауэрдің констеблі қызметтерін атқарды, сондай-ақ 1712 жылы қайтыс болғанға дейін Джеймс Батлер, Ормондтың 2-ші герцогының орнына әскердің бас қолбасшысы болды.
English nobleman and soldier
General Richard Savage, 4th Earl Rivers PC (ca. 1654 – 18 August 1712) was an English nobleman and soldier who was a senior Army officer in the English and then British Army. The second son of Thomas Savage, 3rd Earl Rivers and his first wife Elizabeth Scrope, Savage was styled Viscount Colchester after the death of his elder brother Thomas in 1680, he was designated by that title until he succeeded to the peerage upon the death of his father, the 3rd Earl, in 1694. Savage served as Master General of the Ordnance and Constable of the Tower, and was briefly commander in chief of the forces in lieu of James Butler, 2nd Duke of Ormonde until his death in 1712.
Ерте өмір және мансап
Савидж отбасының мүшесі Ричард Савидж, Томас Савиджтің екінші ұлы, 3-ші Риверс графы болған. Ричард өмірінің басында алаяқ ретінде жаман аты шықты және ол өмір бойы осы репутацияны сақтап, бірнеше заңды емес баланың әкесі болды, сонымен қатар "қауесеттілігімен" және "белгілі бір жарамсыздықтарымен" танымал болды. Ағасының қайтысынан кейін Колчестер виконты болғаннан соң, 1681 жылы Уиган округінен парламентке депутат болып сайланды және 1686 жылы Сарсфилдтің басшылығымен атты әскерге офицер болып кірді. Савидж 1685 жылға дейін Уиганнан парламент депутаты болды. 1688 жылдың қараша айында Англияға қонған Оранж князіне қосылған алғашқы дворян және біріншілердің бірі ол болды, сондай-ақ ол Вильяммен бірге Лондонға барды. Кейіннен Савидж 1689 жылы Ливерпуль округінен парламент депутаты болды. Әскерде жоғары шендерге көтеріліп, Ирландияда және Нидерландта Вильям соғысында ерекше көзге түсті, 1698 жылы генерал-майор, ал 1702 жылы генерал-лейтенант шеніне ие болды. 1694 жылы ол әкесінен кейін 4-ші Риверс графы болды және енді парламент депутаты бола алмай, Лордтар палатасында әкесінің орнын иеленді. 1702 жылы ол Марлбороның басшылығымен шетелде қызмет етті, ол оның әскери қабілетін жоғары бағалады және 1706 жылы Францияға жорық ұйымдастыру үшін оны қолбасшылыққа ұсынды. Бірақ жорық Португалияға бағытталды, ал өзінің орнынан алынғанын көрген Риверс Англияға оралды, онда Марлборо оған атты әскерге қолбасшылық етуге мүмкіндік берді. Марлбороның оған көрсеткен құрметі Риверсті торилерге жақтаудан алған жоқ, өйткені вигтердің билігі әлсіреп бара жатқаны анық болды. 1710 жылы Харлидің ұсынысымен және Марлбороның білмеуімен Тауэрдің констеблі болып тағайындалуы вигтерге олардың жақындап келе жатқан құлдырауының бірінші нақты белгісі болды. Риверс сотта үлкен құрметке ие болды, оған 1710 жылы Ганновер сайлаушысына құпия тапсырма жүктелді, содан кейін 1711 жылы ол артиллерия бас директоры болып тағайындалды, бұл қызметке дейін Марлборо өзі ие болған. 1708 жылы ол Анна патшайымның билігіндегі Біріккен Корольдіктің Жеке кеңесіне ант берген алғашқы мүшелердің бірі болды.
A member of the Savage family, Richard Savage was the second son of Thomas Savage, 3rd Earl Rivers. Early in life, Richard acquired notoriety as a rake and he would carry this reputation throughout his life, fathering several bastard children and being noted for his 'dare devilry and dissipation'. After becoming Viscount Colchester on his brother's death he entered Parliament as member for Wigan in 1681 and procured a commission in the Horseguards under Sarsfield in 1686. Savage served as MP for Wigan until 1685. He was the first nobleman and one of the first persons who joined the Prince of Orange on his landing in England in November 1688, and he accompanied William to London. Savage later became the MP for Liverpool in 1689. Obtaining promotion in the army, he served with distinction in the Williamite war in Ireland and in the Netherlands and was made Major General in 1698 and Lieutenant General in 1702. In 1694 he succeeded his father as 4th Earl Rivers and could no longer continue as a Member of Parliament, instead taking his father's seat in the House of Lords. He served abroad in 1702 under Marlborough, who formed a high opinion of his military capacity and who recommended him for the command of a force for an invasion of France in 1706. The expedition was eventually diverted to Portugal, and Rivers, finding himself superseded before anything was accomplished, returned to England, where Marlborough procured for him a command in the cavalry. The favour shown him by Marlborough did not deter Rivers from paying court to the Tories when it became evident that the Whig ascendancy was waning, and his appointment as constable of the Tower in 1710 on the recommendation of Harley and without Marlborough's knowledge was the first unmistakable intimation to the Whigs of their impending fall. Rivers now met with marked favour at court, being entrusted with a delicate mission to the Elector of Hanover in 1710, which was followed by his appointment in 1711 as Master General of the Ordnance, a post hitherto held by Marlborough himself. In 1708, he became one of the first members to be sworn in as a member of the Privy Council of the United Kingdom following the Acts of Union under Queen Anne.
Жеке өмір
Джонатан Свифт, граф Риверспен жақын болған, оны "нағыз алаяқ" деп сипаттайды; бірақ декан Риверстің өсиетінен тыс қалғандықтан ренжіді, себебі ол графтың сүйіктілеріне жасаған сыйлықтарына және достарына немқұрайлы қарауына қатты наразылық білдірді. 1712 жылдың маусым айында Риверс генерал шеніне көтеріліп, Англияда бас қолбасшы болды; ол бірнеше аптадан кейін, 1712 жылдың 18 тамызында қайтыс болды. 1679 жылы Роджер Даунстың қызы Пенелопаға үйленді, одан 4-ші Барримор графына үйленген Элизабет атты қызы дүниеге келді. Ол сонымен қатар бірнеше заңды емес бала қалдырды, олардың екеуі Макклсфилд графының әйелі Аннадан туған. Риверстің леди Макклсфилдпен болған құпия байланысы 1701 жылы ледидің күйеуі Чарльз Жерардтан, Макклсфилдтің 2-ші графынан ажырасуына себеп болды. Ақын Ричард Савидж, леди Макклсфилдтің Лорд Риверстен туған ұлы екенін мәлімдеді, бірақ оның әңгімесі доктор Джонсонмен қабылданып, көпшілік тарапынан сеніммен қабылданды, алайда оны қолдайтын дәлелдер бірнеше тұрғыдан кемшіліктері бар. Риверстің заңды ұлы болмағандықтан, графтық атақ оның қайтысымен оның туысы Джон Савиджге, 2-ші графтың немересіне және Рим-католик шіркеуінің діни қызметкеріне көшті. Оның шамамен 1735 жылы қайтыс болуымен барлық отбасылық атақтар жойылды.
Jonathan Swift, who was intimate with Earl Rivers, speaks of him as an 'arrant knave'; but the dean may have been disappointed at being unmentioned in Rivers's will, for he made a fierce comment on the earl's bequests to his mistresses and his neglect of his friends. In June 1712 Rivers was promoted to the rank of general, and became commander in chief in England; he died a few weeks later, on 18 August 1712. He married in 1679 Penelope, daughter of Roger Downes, by whom he had a daughter Elizabeth, who married the 4th Earl of Barrymore. He also left several illegitimate children, two of whom were by Anne, Countess of Macclesfield. Rivers' intrigue with Lady Macclesfield was the cause of that lady's divorce from her husband Charles Gerard, 2nd Earl of Macclesfield in 1701. Richard Savage, the poet, claimed identity with Lady Macclesfield's son by Lord Rivers, but though his story was accepted by Dr Johnson and was generally believed, the evidence in its support is faulty in several respects. As Rivers left no legitimate son the earldom passed on his death to his cousin, John Savage, grandson of the 2nd earl, and a priest in the Roman Catholic Church, on whose death, about 1735, all the family titles became extinct.