Екінші дүниежүзілік соғыстағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің суасты қайықтары

Кіріспе

Екінші дүниежүзілік соғыстың АҚШ Әскери-теңіз күштерінің су асты кеме класы
{|

Су астында жүріп, олар қиын қызметтен өтті; кластағы он екі кеменің жетісі 1945 жылдың басында аман қалғандар майданнан шығарылғанға дейін батып кетті; бұл кез келген АҚШ су асты кеме класы үшін жоғалған ең жоғары пайыздық көрсеткіш болды. Таутог 26 кемені батырғаны үшін марапатталды, бұл Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ су асты кемесі батырған ең көп кеме саны. "Тамбор" кемелері алдыңғы "Коньон" кемелерімен салыстырғанда жоғары жылдамдыққа және қашықтыққа ие болды (япон суларында патрульдеуге мүмкіндік берді), ал жақсартуларға алты мұрындық торпедалық түтік, сенімді дизель-электрлік қозғалтқыш және негізгі персонал мен жабдықты басқару мұнарасына орналастыру арқылы жауынгерлік тиімділіктің артуы кірді. Кейбір анықтамаларда "Тамбор" кемелері "T класы" деп аталады, ал SS 206-SS 211 кейде "Gar класы" деп аталады.

Алдын ала жобалар

Бірінші дүниежүзілік соғыста кемелерді сүйемелдеуге тағайындалған АҚШ-тың алғашқы су асты кемелерінің агрессивті қауіпке тойтарыс беру қабілеті шектеулі екені анықталды. Неміс су асты кемелері кез келген теңіз күшінің әлемдік теңіз державасы болуы үшін су асты кемелерінің қажеттігін дәлелдегеніне қарамастан, Тынық мұхитындағы АҚШ су асты кемелерінің рөлін Әскери-теңіз күштерінің жоспарлаушылары қайта қарастыруға тиіс болды. Соғыс тоқтатылғаннан кейін, тұтқынға алынған U- қайықтары арқылы неміс үлгілерінің мүмкіндіктерін сынағаннан соң, АҚШ Әскери-теңіз күштері ұзақ мерзімді шабуылдық су асты кемелері операцияларының әлеуетін көре бастады. Флоттың су асты кемелерімен бірлескен операцияларға 21 түйін жылдамдықпен қозғала алатын кемелер қажет болды, осылайша олар стандартты типтегі соғыс кемелерімен маневр жасай алатын еді. Жапон суларында ұзақ мерзімді патрульдік міндеттерді орындау үшін де жоғары төзімділік қажет болды, бұл жаудың операциялары туралы алдын ала хабарлауға және жау кемелерін өз жағалауларына жақын батыруға мүмкіндік берер еді. Бұл қасиеттер кейіннен Екінші дүниежүзілік соғыста сауда кемелеріне шабуыл жасауда маңызды рөл атқарды, бірақ Вашингтон теңіз келісімінің шектеулеріне байланысты соғысқа дейінгі жоспарлауда ескерілмеді. Осы рөлді "жаңа, көп мақсатты флоттық су асты кемесімен" толтыру үшін қажетті американдық технологияның үлкен жетістіктері де анық болды. Флоттық су асты кемесін жасауға жасалған алғашқы әрекет 1918 жылы суға түсірілген, кейіннен "Т" класы деп аталған кеме болды. Бұл кеме төрт қозғалтқышты тікелей біріктіріп, жоғары жылдамдыққа қол жеткізді. Алайда, бұл конструкция шамадан тыс діріл мен қозғалтқыштардың зақымдануына әкелді, нәтижесінде 1920 жылдары класс қызметтен шығарылып, 1930 жылы жойылды. Екінші әрекет "Барракуда" класы болды; алғашқы үш V кемесі 1924-1925 жылдары суға түсірілді. Бұл кемелер үлкен тікелей жетекті дизельдік қозғалтқыштарды кіші дизельдік-электрлік қозғалтқыштармен біріктіріп, 21 түйін жылдамдыққа қол жеткізді. Буэнг (BuEng) компаниясымен, неміс MAN үлгілеріне негізделген олардың қозғалтқыштары сенімсіз болды және кемелердің теңіздегі тұрақтылығы нашар болды. Олар 1937 жылы қызметтен шығарылды және Екінші дүниежүзілік соғыста негізінен оқу және тәжірибелік мақсаттарда ғана қолданылды. 1927-1930 жылдары суға түсірілген "Аргонавт", "Нарвал" және "Наутилус" – V кемелерінің екінші тобы, олар орташа жылдамдығы бар үлкен, ұзақ қашықтыққа арналған "крейсерлік" су асты кемесі бағытына бет бұрды. Бұл кемелерге Бірінші дүниежүзілік соғыстағы U 139 типіндегі неміс "U крейсерлері" әсер еткен. Жалпы ұзындығы 381 фут (116 м) және су бетіндегі сыйымдылығы бойынша, бұл АҚШ жасаған ең үлкен ядролық емес су асты кемелері болды. Олар қарулы сауда крейсерлерімен немесе Q кемелерімен су бетінде шайқасуға мүмкіндік беру үшін 6 дюймдік палубалық зеңбіректермен жабдықталды. Алайда, олардың үлкен көлемі көптеген тактикалық жағдайларда кемшілік болды. Олар тез суға батып, маневр жасау қиын болды. Олар Екінші дүниежүзілік соғыста, әсіресе Макин аралындағы шабуылда және Филиппинде, шабуыл жасаушылар мен партизандық күштерді жеткізу және оларды жабдықтау рөлін атқарды. Жоғарыда сипатталған сәтсіз әрекеттерден кейін, Әскери-теңіз күштерінің жобалаушылары практикалық флоттық су асты кемесін жасауға кірісті. Бұл мақсатқа алғашқы табысты қадамдар 1935-1939 жылдары суға түсірілген "Порпоаз" немесе "P" класы және жаңа "S" класы су асты кемелері болды. Бұл кемелер крейсерлік V типті кемелерге қарағанда кішірек және маневрлеуге ыңғайлы болды. Алайда, "P" класының жылдамдығы төмен болды және олардың алғашқы дизельдік-электрлік қозғалтқыштары доғаға бейім болды. Жаңа "S" класы тікелей жетекті және дизельдік-электрлік компоненттерді біріктіретін жылдам "композиттік" электр станциясына ие болса да, олардың сенімділігі мен атыс қуаты жеткіліксіз болды. Жаңа "S" класының кейбіреулері сенімділігі нашар болған Хоувен Оуэнс Ренцшлер екі реттік дизельдерімен жабдықталды.

Early U. S. submarine designs of World War I assigned to escort shipping revealed that they had minimal ability to deter an aggressive threat. Despite the fact that German U boats proved beyond a doubt that no navy could be a world sea power without submarines, the role played by U. S. submarines in the defense of the Pacific would have to be rethought by Navy planners. Following the Armistice, and after testing the capabilities of German design via captured U boats, the U. S. Navy began to see the potential for extended offensive submarine operations. Submarine operations with the fleet required boats with a high speed of 21 knots so that they could maneuver with the Standard type battleships. A high endurance was also desired to enable sustained patrols in Japanese home waters, hopefully providing warning of enemy operations as well as sinking warships close to home. These qualities would later prove vital in commerce raiding during World War II, though this was largely absent from prewar planning due to the restrictions of the Washington Naval Treaty. The huge advancement in American technology required to fill that role with "a new all purpose fleet submarine" also became apparent. The first attempt to produce a fleet submarine was the , later renamed the T class, launched 1918 19. These produced a high speed with four engines clutched together in tandem pairs. This design resulted in excessive vibration and engine damage, and the class was decommissioned in the 1920s and scrapped in 1930. The second attempt was the Barracuda class; the first three V boats, launched 1924–25. These combined large direct drive main diesels with small diesel electric diesels to achieve 21 knots. Their engines, built by the Bureau of Steam Engineering (BuEng) based on German MAN designs, were unreliable and the boats had poor seakeeping qualities. They were decommissioned in 1937 and saw only limited service, mostly training and experimental, in World War II. A different direction, that of a large, long range "cruiser" submarine with moderate speed, was taken with Argonaut, Narwhal, and Nautilus, the second trio of V boats launched 1927–30. These were influenced by German "U cruisers" such as the Type U 139 of World War I. Up to 381 feet (116 m) overall and surfaced displacement, these were the largest non nuclear submarines ever built by the United States. They were armed with a pair of 6 inch deck guns to allow engaging armed merchant cruisers or Q ships on the surface. However, their huge size was a disadvantage in most tactical situations. They could not dive quickly and were slow in maneuvering. They found a role inserting raiders and supplying guerrillas in World War II, famously in the Makin Island raid but also in the Philippines. After the unsuccessful attempts outlined above, Navy designers finally worked towards a practical fleet submarine. The first successful approaches to this were the Porpoise or "P" class and / or new "S" class submarines, launched 1935–1939. These were smaller, more maneuverable boats than the cruiser type V boats. However, the "P" class was lacking in speed and their early diesel electric propulsion was vulnerable to arcing. Although the new "S" class had a faster "composite" power plant combining direct drive and diesel electric components, they were somewhat lacking in reliability and firepower. Some of the new "S" class were equipped with the Hooven Owens Rentschler double acting diesels, which had poor reliability.

Тамбор класының ұсынысы

1937 жылдың күзінде, сол кездегі командир Чарльз А. Локвуд (кейін адмирал және Тынық мұхиты флотының су асты кемелерінің командирі), лейтенант-командир Эндрю МакКи, Портсмут теңіз кеме жасау орнындағы жоспарлау офицері, және лейтенант Арманд М. Морган, Теңіз күштерінің су асты кемелерін жобалау бөлімінің бастығы, жаңа, жетілдірілген флоттық су асты кемесін жасау жөніндегі ұсынысты әзірледі. Ол 1500 тонналық, жаңа дизельдік қозғалтқыштармен, он торпедалық түтікпен, бір зеңбірекпен және жаңартылған торпедалық деректерді есептеу компьютерімен жабдықталуы тиіс болды. Су асты кемедегі жағдайды жақсарту үшін тұщы суды конденсаттау құрылғылары мен кондиционерлер орнатылатын болды. Алайда, бұл жобаға Әскери-теңіз күштері Бас кеңесінің төрағасы адмирал Томас Харт қарсылық көрсетті. Харт кішкентай, жағалауды қорғауға арналған қайықтарды (кондиционерлер сияқты "қуатты емес" жабдықтарсыз, олардың басты мақсаты жайлылық емес, электрлік қысқа тұйықталуларды болдырмау) салуды қатты қорғады. Локвуд командасының табандылығы мен саяси шеберлігі арқасында жоба қабылданды (дегенмен Харт тек зеңбірек орнатуға келісті). Басқа су асты кемелер кластарындағыдай, кішкентай зеңбірек су асты кемелерінің қарулы сүйемелдеуші кемелермен беткейде шайқасуына жол бермеу үшін қойылды. Ақыры, бұл жоба 1939 жылғы бағдарлама бойынша Теңіз күштерінің Бас кеңесі мен Су асты кемелері офицерлерінің конференциясымен бекітілді.