Америка Азамат Соғысы және "Қырқы Екер Және Есек" реформасы

«40 акр және есек» – АҚШ Азамат соғысы кезінде азат болған құлдарға жер беруге бағытталған Sherman-ның әскери бұйрығы. Жер реформасы, тарих.

34 мин оқу

100%

Дереккөз: Forty acres and a mule — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ Азамат соғысы кезінде жерді қайта бөлу әрекеті, фильм өндіріс компаниясы

"Қырқ акр және бір қашыр" – 1865 жылғы 16 қаңтарда АҚШ Азамат соғысы кезінде Одақ генералы Уильям Текумсе Шерман жариялаған №15 арнайы далалық бұйрықтың бір бөлігі болды. Бұл бұйрық босатылған отбасыларға жер бөлуді көздеді, ал Шерман кейіннен армияға аграрлық реформаға көмек ретінде қашырларды беруге бұйрық берді. Далалық бұйрықтар, соғыс министрі Эдвин М. Стентон мен радикалды республикашылдар Чарльз Самнер және Таддеус Стивенс арасындағы бірқатар әңгімелерден кейін қабылданды. Алайда, Авраам Линкольннің президенттік лауазымын алған Эндрю Джонсон, Шерманның №15 соғыс уақытындағы бұйрығының мақсатын және екінші Бостандық бюросының заң жобаларына енгізілген ұқсас ережелерді кері қайтаруға тырысты. Соғыс кезінде және одан кейін қысқа мерзім ішінде әскери билік астында белгілі бір жерлер қайта бөлінді. Дегенмен, Қайта құру дәуіріндегі федералды және штаттық саясат қара нәсілділерге жер меншігінен гөрі жалақылы еңбекке басымдық берді. Соғыс кезінде бөлінген жерлердің көбі соғысқа дейінгі ақ иелеріне қайтарылды. Бірнеше қара қауымдастықтар өздерінің жерлерін сақтап қалды, ал кейбір отбасылар жаңа жерлерді иелену арқылы алды. 19 ғасырда, әсіресе Миссисипи штатында қараңғы терілілердің жер меншігі айтарлықтай өсті. Штатта соғысқа дейін өңделген жағалау аймақтарының артында кең аумақты, дамытылмаған жазықтар (өзенге жақын, көлемі аз жерлер) болды. Көбінесе қараңғы терілілер жеке келісімдер арқылы жер сатып алды, меншік 1910 жылы 15 миллион акр (6,070,290 км²) немесе шамамен 23 000 шаршы мильге жетті. Бірақ, содан кейін ұзаққа созылған экономикалық дағдарыс көптеген адамдардың мүлкін жоғалтуына себеп болды.

Өмірбаян

Құрама Штаттардағы құлдық институты бірнеше ұрпақты жер меншігіне ие болу мүмкіндігінен айырды. Заң бойынша құлдар ештеңеге ие бола алмаса да, іс жүзінде олар капитал жинады. Заңдық құлдық аяқталғаннан кейін, көптеген босатылған адамдар, кейбір жойғыштар оларға үміттендіргендей, өңдеген жерлеріне ие болуды күтті. Олар қоғамға жұмыс ұрлау қаупі ретінде қарастырылды – олар әдетте ақтарға қарағанда төмен жалақыға жұмыс істегендіктен, жалақыны төмендетуге ықпал етті, тіпті құлдықта қалғандарға да қауіпті әсер ететін. Сондықтан еркін негрлер АҚШ-тың көп бөлігінде қосылмады. Азамат соғысына дейін еркін қара нәсілділердің көпшілігі құлдық жойылған Солтүстік штаттарында өмір сүрді. Кейбір жерлерде олар айтарлықтай жылжымайтын мүлікке ие болды. Оңтүстікте бос жүру туралы заңдар бостандыққа шыққан негрлерді жұмысқа мәжбүрлеуге және кейде оларды құлдыққа сатуға мүмкіндік берді. Басқалары Жер асты жолының соңғы бекеті болған Үстіргі Канадаға (қазіргі Оңтүстік Онтарио) және Нова Шотландияға қоныстанды. Ақтар босатылған адамдарға қалай қарау керектігі туралы келіспеді. Кейбіреулері босатылғандардың еңбек еткен жерін бұрынғы иелерінен алып, оларға беру керек деп есептеді. Басқалары оларды "басқа жерге" жібергісі келді, себебі олардың АҚШ-та қалуына рұқсат ету нәсілдердің араласуына әкеледі деп ойлады. Босатылғандардың "колониясын" құру жоспарлары 1801 жылы Джеймс Монро президент Томас Джефферсоннан бүлікші қара нәсілділер үшін жазалау колониясын құруға көмектесуін сұраған кезде басталды. Америкалық отарлау қоғамы (АОҚ) 1816 жылы шетелге қоныс аудару (қайта қоныс аудару емес) арқылы еркін африкалық американдықтар мәселесін шешу үшін құрылды. Жаңа батыс аумақтарында босатылғандарды кейбір дамылмаған жерлерге орналастыру туралы немесе оларға Канадаға немесе Мексикаға көшіп келуіне көмектесу туралы пікірталас болды, бірақ АОҚ оларды Африкаға, ең жақын жерге (демек, жетуге ең арзан) жіберуге шешім қабылдады. 1860 жылға қарай АОҚ мыңдаған афроамерикандықтарды Либерияға қоныстандырды. Бірақ отарлау баяу және қымбатқа түсті, және көптеген африкалық американдықтарға қызығушылық тудырмады, олар Африкамен байланысы немесе қызығушылығы болмады, және олар ақ американдықтар британдықтардан артық африкалық емес екенін айтты. Тропикалық аурулардан өлім-жітім қорқынышты болды, ал құлдықтағылардың саны миллиондаған болса, Либерияға қоныс аударғандардың саны мыңдаған ғана болды. Жаппай босатылу алдында миллиондаған босатылған қара құлдармен не істеу керектігі туралы бірлік болмады. Жерді бүкіл бір топқа беру идеясы 18 және 19 ғасырларда қазіргідей ерекше болған жоқ. Жердің көптігі соншалық, оны егіншілікпен айналысатындарға тегін беріп отырды. Мысалы, Томас Джефферсон 1776 жылы Вирджинияның революциялық конституциясының жобасында кем дегенде осы мөлшерде жері жоқ кез келген ерікті адамға 50 акр жер беруді ұсынды. Соңғы уақытта 1862 және 1916 жылдар аралығында әртүрлі қоныстану актілері қабылданды, бұл актіге байланысты 160–640 акр (бір төртінші бөлігінен толық бөлікке дейін) берілді, ал бұрынғы қоныстану 1841 жылғы Преемпция туралы заң сияқты заңдар бойынша жүргізілді. Босатылғандар әдетте азамат емес болғандықтан, үйге қоныстануға құқылы емес еді, бұл 1868 жылы оларға азаматтық берілгенде он төртінші түзетумен және 1870 жылы оларға дауыс беру құқығын берген он бесінші түзетумен өзгерді.

The institution of slavery in the United States deprived multiple generations of the opportunity to own land. Legally slaves could not own anything, but in practice they did acquire capital. As legal slavery came to an end, many freed people fully expected to gain ownership of the land they had worked, as some abolitionists had led them to expect. Perceived as a job stealing threat to society—they were a downward force on wages since they usually would work for less than whites—and even more as a dangerous influence on those who remained enslaved, free Negroes were unwelcome in most areas of the United States. Before the Civil War, most free blacks lived in the North, which had abolished slavery. In some places, they acquired substantial real estate. In the South, vagrancy laws had allowed the states to force free Negroes into labor, and sometimes to sell them into slavery. Others settled in Upper Canada (now Southern Ontario), an endpoint of the Underground Railroad, and in Nova Scotia. Whites did not agree on how freed people ought to be treated. Some maintained that the land the freedmen had farmed for no pay should be taken from their former owners and given to them. Others wanted them sent "somewhere else"; they opposed the "race" mixing that allowing them to remain in the U. S. would bring about. Plans for a "colony" of freedmen began in 1801, when James Monroe asked President Thomas Jefferson to help create a penal colony for rebellious blacks. The American Colonization Society (ACS) formed in 1816 to address the issue of free African Americans through settlement (not resettlement) abroad. Although there was discussion of settling freedmen in some undeveloped land in the new western territories, or helping them immigrate to Canada or Mexico, the ACS decided to send them to Africa, to the closest available land (and therefore the cheapest to reach). By 1860, the ACS had settled thousands of African Americans in Liberia. But colonization was slow and expensive and of little interest to most African Americans, who had no ties with or interest in Africa, and who said they were no more African than white Americans were British. Mortality from tropical diseases was ghastly, and while the enslaved population was in the millions, settlers to Liberia were in the low thousands. As mass emancipation loomed, there was no consensus about what to do with the millions of soon to be free black slaves. The idea of a land grant to an entire class of people was not as unusual in the 18th and 19th centuries as it seems today. There was so much land that it was often given free to anyone that would farm it. For example, Thomas Jefferson proposed a grant of 50 acres to any free man who did not already have at least that much, in his draft of a revolutionary constitution for Virginia in 1776. More recently, various Homestead Acts were passed between 1862 and 1916, granting 160–640 acres (a quarter section to a full section), depending on the act, and earlier homesteading occurred under statutes such as the Preemption Act of 1841. Freedmen were not generally eligible for homesteading because they were not citizens, which changed with the Fourteenth Amendment in 1868 when they were granted citizenship, and with the Fifteenth Amendment, which in 1870 gave them the right to vote.

Соғыс

Америка армиясы Оңтүстікпен соғыста мүлікті тартып ала бастағанда, Конгресс 1861 жылғы Конфискация туралы заңды қабылдады. Бұл заң әскерилерге бүлікшілердің мүлігін, оның ішінде жерді және құлдарды тартып алуға рұқсат берді. Шындығында, бұл Одақ армиясының төңірегінде пайда болған афроамерикалық босқындар лагерлерінің күрт өсуін көрсететін жағдайды бейнеледі. "Негр мәселесінің" осы айқын көріністері Одақтың көптеген сапында наразылық тудырып, офицерлердің басшылығын қажет етті.

Үлкен контрабандалық лагерь

Бөлектелгеннен кейін Одақ Оңтүстік Вирджиния жағалауындағы Хэмптон қаласындағы Монро фортын бақылауында ұстады. Қашып келген құлдар Конфедерация армиясынан қорғаныш іздеп, аймаққа асықты. (Қала тұрғындарының ақ нәсілді бөлігі Ричмондқа одан да жылдам қашты.) Генерал Бенджамин Батлер 1861 жылдың 24 мамырында Одақ әскерлері үшін үлгі көрсетті, құлдыққа иелік етуді талап ететін конфедераттарға қашып келген құлдарды тапсырудан бас тартты. Батлер құлдарды соғыс контрабандасы деп жариялап, оларға Одақ армиясымен бірге қалуға рұқсат берді. 1861 жылдың шілдесіне қарай Монро фортында 300 «контрабандалық» құл азық-түлік үшін жұмыс істеді. Шілде айының соңында олардың саны 900-ге жетті, және генерал Батлер Эдвард Л. Пирсті Негрлер ісі жөніндегі комиссар етіп тағайындады. Генерал Джон Б. Магрудер басқаратын конфедерат шабуылшылары 1861 жылдың 7 тамызында Вирджиния штатының Хэмптон қаласын өртеп жіберді, бірақ «контрабандалық» қара нәсілділер оның қираған орындарын иеленді. Капитан С.Б. Уайлдер жауап шараларын ұйымдастыруға тағайындалды. 1862 жылдың қыркүйегінде жасалған жоспар босқындарды Массачусетс және басқа солтүстік штаттарға жаппай көшіруді көздеген. Бұл жоспарды Джон А. Дикс бастап, капитан Уайлдер мен Соғыс министрі Стэнтон қолдады. Жаңадан жарияланған Азат ету туралы жарлықпен солтүстікке қара нәсілділердің қоныс аударуын байланыстырмауды қалаған республикашылдар бұл жоспарға наразылық білдірді. Қара жұмысшылардың бәсекелестігінен қаушады, сондай-ақ жалпы нәсілдік дискриминация Массачусетс саясаткерлеріне қара босқындардың болашағы ұнамады. Генерал Руфус Сакстонның бұйрықтарымен генерал Батлер мен капитан Уайлдер жергілікті жерсіндіру операцияларын жүргізіп, Хэмптонның көптеген қара нәсілді тұрғындарына екі акр жер және оны өңдеуге қажетті құралдар берді. Ал қалғандары солтүстікке қызметшілер болып жұмсалды. Роанок аралының бостандықтар колониясы сияқты түрлі шағын лагерьлер мен колониялар құрылды. Хэмптон соғыстың алғашқы және ең ірі босқындар лагері ретінде танылды және басқа да елді мекендер үшін үлгі болып қызмет етті.

Теңіз аралдары

1861 жылы қарашада Порт-Рояль шайқасынан кейін Одақ әскері Теңіз аралдарын басып алды, бұл аймақтың көптеген мақта плантацияларын сол жерде жұмыс істеген қара нәсілді фермерлерге қалдырды. Теңіз аралдарындағы қара нәсілділердің ерте бостандыққа шығуы және бұрынғы ақ қожайындарының салыстырмалы түрде сирек кездесуі құлдық жойылғаннан кейін Оңтүстік қалай ұйымдастырылуы мүмкін деген мәселені тудырды. Мемлекеттік департамент қызметкері Адам Гуровскидің айтуынша, Линкольн «Оңтүстік Каролинадағы жетістіктен қорқады, өйткені оның пікірінше, бұл жетістік құлдық мәселесін қиындатады». Федералдық оккупацияның алғашқы күндері әскерлер арал тұрғындарына қатыгездікпен қарады, плантациялардан азық-түлік пен киім-кешек қарақшылықпен алып қойды. Бір Одақ офицері қара нәсілділерді құл ретінде сату үшін Кубаға жасырын тасымалдауға дайындалып жатқанда ұсталды. Одақ әскерлерінің бұзушылықтары тұрақты үкімет орнағаннан кейін де жалғасты. Қаржы министрі Салмон П. Чейз желтоқсан айында полковник Уильям Х. Рейнольдсты Теңіз аралдарындағы плантациялардан тәркіленген мақтаны жинап сату үшін жіберді. Біраз уақыттан кейін Чейз Эдвард Пирсті (Grand Contraband Camp-тегі қысқа мерзімді қызметтен кейін) Порт-Рояльдегі жағдайды бағалауға жіберді. Пирс армияның қатаң бақылауындағы плантацияны тапты, онда жалақы экономикалық тәуелсіздікке жете алмайтынша төмен болды; сондай-ақ ол армияның мақтаны Солтүстікке жіберу саясатын сынады. Пирс қара жұмысшылардың мақта өсіруде шебер екенін, бірақ «әкелік тәртіпті сақтау» үшін ақ басшылар қажет екенін хабарлады. Ол жұмысшыларды азаматтық жауапкершілікке дайындау үшін қара фермерлік кооперативін құруды ұсынды және Оңтүстікте құлдықтан кейінгі еңбек қатынастарының үлгісі ретінде қызмет етуді ұсынды. Қаржы министрлігі ақша табуға тырысты және көп жағдайда солтүстік капиталистеріне жеке басқару үшін жалдамалы аумақтарды жалға берді. Порт-Рояль полковнигі Томас осындай келісімді дайындаған еді, бірақ Пирс Порт-Рояль «ұйымдастырылған және дұрыс мақсаттар қойылған жағдайда [қаралар] еркіндіктегі кез келген адам сияқты еңбекқор бола ма?» деген үлкен әлеуметтік мәселені шешу мүмкіндігін ұсынады деп талап етті. Чейз Пирсті Президент Линкольнмен кездесуге жіберді. Пирс кейіннен кездесуді былай сипаттады: Пирс бұл тартымды міндетті қабылдады, бірақ «бақытсыз келісім» оның қара азаматтығын құру жоспарына нұқсан келтіреді деп қорқыды.

The Union Army occupied the Sea Islands after the November 1861 Battle of Port Royal, leaving the area's many cotton plantations to the black farmers who worked on them. The early liberation of the Sea Island blacks, and the relatively unusual absence of the former white masters, raised the issue of how the South might be organized after the fall of slavery. Lincoln, commented State Department official Adam Gurowski, "is frightened with the success in South Carolina, as in his opinion this success will complicate the question of slavery." In the early days of federal occupation, troops were badly mistreating the island's residents, and had raided plantation supplies of food and clothing. One Union officer was caught preparing to secretly transport a group of blacks to Cuba, in order to sell them as slaves. Abuses by Union troops continued even after a stable regime had been established. Treasury Secretary Salmon P. Chase had in December deployed Colonel William H. Reynolds to collect and sell whatever cotton could be confiscated from the Sea Island plantations. Soon after, Chase deployed Edward Pierce (after his brief period at Grand Contraband Camp) to assess the situation in Port Royal. Pierce found a plantation under strict Army control, paying wages too low to enable economic independence; he also criticized the Army's policy of shipping cotton North to be ginned. Pierce reported that the black workers were experts in cotton farming but required white managers "to enforce a paternal discipline". He recommended the establishment of a supervised black farming collective to prepare the workers for the responsibilities of citizenship—and to serve as a model for post slavery labor relations in the South. The Treasury Department sought to raise money and in many cases was already leasing occupied territories to Northern capitalists for private management. For Port Royal Colonel Thomas had already prepared an arrangement of this type; but Pierce insisted that Port Royal offered the chance to "settle a great social question": namely, whether "when properly organized, and with proper motives set before them, [blacks] will as freemen be as industrious as any race of men are likely to be in this climate." Chase sent Pierce to see President Lincoln. As Pierce later described the encounter:

Pierce accepted this reluctant mandate, but feared that "some unhappy compromise" might compromise his plan to engineer black citizenship.

Порт-Рояль эксперименті

Коллектив құрылды және Порт-Роял эксперименті деп белгілі болды: құлдықтан кейінгі афроамерикандық экономикалық белсенділіктің мүмкін үлгісі. Экспериментке экономист Эдвард Аткинсон сияқты солтүстік қолдаушылары арасында қолдау көрсетілді, ол еркін еңбектің құл еңбегінен артық өнімді болатыны туралы теориясын дәлелдеуді үміттенеді. Мария Уэстон Чэпман сияқты дәстүрлі аболиционистер де Пирстің жоспарын жоғары бағалады. Америкалық миссионерлік қоғам сияқты азаматтық ұйымдар ынталы көмек көрсетті. Осы жанашыр солтүктіктер тез арада бір кемеге (өтініш білдірушілердің бірнеше есе көп санынан таңдалған 53 адам) Айви Лигасы мен діни семинарлардың түлектерін жинады, олар 1862 жылдың 3 наурызында Порт-Роялға аттанды. Порт-Роял тұрғындары әдетте әскери және азаматтық билеушілерге наразылық білдірді, олар түрлі деңгейде нәсілдік басымдық танытты. Көңіл қуаныштан кейін қайғыға айналды, 1862 жылдың 12 мамырында генерал Дэвид Хантердің 1862 жылдың 13 сәуірінде құлдықты жойғанынан кейін азат етілген барлық еңбекке қабілетті афроамерикандық ерлерді әскерге шақыру үшін Одақ әскерлері келді. Хантер Линкольн үш штатты босату туралы жарлықты кері қайтарғаннан кейін де полкін сақтап қалды; бірақ соғыс министрлігінен жалақы ала алмағандықтан, оның көп бөлігін таратып жіберді. Афроамерикандық фермерлер көкөніс өсіруге және балық аулауға бейімділік танытты, ал миссионерлер (және аралдардағы басқа ақ адамдар) мақтаның монокультурасын ақшалай дақыл ретінде қолдауға шақырып, оны ынталандырды. Соңғыларының ойынша, афроамерикандықтарды солтүстік өндірісімен доминирленген тұтыну экономикасына интеграциялау арқылы өркениет дамиды. Осы аралықта миссионерлер, әскер және Чейз мен Рейнольдс Порт-Роялға сатуға болатын барлық нәрсені тәркілеу үшін шақырған саудагерлер арасында түрлі қақтығыстар туындады. Бірақ, жалпы алғанда, эксперименттің ақ қолдаушылары оң нәтижелерге қол жеткізгенін сезді; бизнесмен Джон Мюррей Форбс 1862 жылдың мамырында оны «нақты табысқа жеткені» деп атады, афроамерикандықтар жалақы алу үшін жұмыс істейтінін мәлімдеді. Соғыс министрі Эдвин М. Стентон 1862 жылдың сәуірінде генерал Руфус Сакстонды Порт-Роялдың әскери губернаторы етіп тағайындады, ал желтоқсан айына қарай Сакстон жерді афроамерикандықтардың тұрақты бақылауына беру үшін үгіт жүргізді. Ол Стентон, Чейс, Самнер және президент Линкольннің қолдауын алды, бірақ жерді сатуға ниеттенген салық комиссиясынан қарсылыққа тап болды. Сакстон афроамерикандық милицияны оқытуға рұқсат алды, ол 1863 жылдың 1 қаңтарында ресми түрде Оңтүстік Каролинаның 1-ші еріктілері болып құрылды, сол кезде Азат ету туралы жарлық оның құрылуын заңдастырды.

The collective was established and became known as the Port Royal Experiment: a possible model for black economic activity after slavery. The Experiment attracted support from Northerners like economist Edward Atkinson, who hoped to prove his theory that free labor would be more productive than slave labor. More traditional abolitionists like Maria Weston Chapman also praised Pierce's plan. Civic groups like the American Missionary Association provided enthusiastic assistance. These sympathetic Northerners quickly recruited a boatload (53 chosen from a pool of applicants several times larger) of Ivy League and divinity school graduates who set off for Port Royal on March 3, 1862. The residents of Port Royal generally resented the military and civilian occupiers, who exhibited racist superiority in varying degrees of overtness. Joy turned to sorrow when, on May 12 Union soldiers arrived to draft all able bodied black men previously liberated on April 13, 1862, by General David Hunter who proclaimed slavery abolished in Georgia, South Carolina, and Alabama. Hunter kept his regiment even after Lincoln reversed this tri state emancipation proclamation; but disbanded almost all of it when unable to draw payroll from the War Department. Black farmers preferred to grow vegetables and catch fish, whereas the missionaries (and other whites on the islands) encouraged monoculture of cotton as a cash crop. In the thinking of the latter, civilization would be advanced by incorporating blacks into the consumer economy dominated by Northern manufacturing. Meanwhile, various conflicts arose among the missionaries, the Army, and the merchants whom Chase and Reynolds had invited to Port Royal in order to confiscate all that could be sold. On balance, however, the white sponsors of the Experiment had perceived positive results; businessman John Murray Forbes in May 1862 called it "a decided success", announcing that Blacks would indeed work in exchange for wages. Secretary of War Edwin M. Stanton appointed General Rufus Saxton as military governor of Port Royal in April 1862, and by December Saxton was agitating for permanent black control over the land. He won support from Stanton, Chase, Sumner, and President Lincoln, but met continuing resistance from a tax commission that wanted to sell the land. Saxton also received approval to train a black militia, which formally became the 1st South Carolina Volunteers on January 1, 1863, when the Emancipation Proclamation legalized its existence.

Теңіз аралдарындағы жер иелігі

Басқа жерлердегідей, қара жұмысшылар өздерінің жұмыс істеген жерлеріне құқығы бар екенін қатты сезінді. 1862 жылғы Конфискация туралы заң Қазынашылық департаментіне салық төлемегендіктен тартылып алынған жерлерді сатуға мүмкіндік берді. Барлығы есептегенде, үкімет енді 76 775 акр теңіз аралы жерін иеленді. Аудиторлар Порт-Рояльға келді және қара нәсілділер мен миссионерлер тұрып жатқан меншіктерді бағалауды бастады. Мәселе өте маңызды болды: Си-Айленд мақтасы солтүстік инвесторлары үшін үлкен табыс көзіне айналуы мүмкін еді. Жобаға қатысқан ақтардың көпшілігі жердің соңғы нәтижесі қаралардың меншігінде болуы керек деп ойлады. Сакстон, сондай-ақ журналистер, оның ішінде "Free South" газетінің редакторы Джеймс Г. Томпсон және методист пасторы Мэнсфилд Френч сияқты миссионерлер, жерді қара иеленушілерге бөлу үшін белсенді түрде лоббиледі. 1863 жылдың қаңтар айында Сакстон әскери қажеттіліктерді негілдеп, Қазынашылық департаментінің салық сатуын бір жақты түрде тоқтатты. Он бір плантация Эдвард Филбрик басқарған консорциумға ("Бостон концерні") берілді, ол 1865 жылы жерді қара шаруаларға сатты. Бір қара шаруалар тобы сыртқы инвесторларды басып өтті, олар бұрыннан өмір сүріп, жұмыс істеп жүрген 470 акрлық плантация үшін гектарына орташа есеппен 7 доллар төледі. Салық комиссары Уильям Брисбен аралдардағы нәсілдік интеграцияны көздеді, онда ірі плантация иелері жерсіз қара жұмысшыларды жұмысқа алды. Бірақ Сакстон мен Френч 16 000 акрлық резервтің жеткіліксіз екенін санады және қара отбасыларға 60 000 акрдың барлығына құқық талап етуді және үй салуды бұйырды. Френч 1863 жылдың желтоқсан айында жоспарды заңды түрде бекіту үшін Вашингтонға лоббилеуге барды. Френчтің шақыруымен Чейз және Линкольн Си-Айленд отбасыларына (және Одақ армиясындағы сарбаздардың жалғыз әйелдеріне) 40 акрлық жер участасын алуға рұқсат берді. 21 жастан асқан басқа да азаматтарға 20 акр беріледі. Бұл жерлер акрына 1,25 доллардан сатып алынатын еді, соның 40% алдын ала, ал 60% кейін төленеді. Алты айлық тұру талабымен, бұл бұйрық қоныстануды қараларға, миссионерлерге және тәжірибеге қатысқан басқа адамдармен шектеді. Жаңа жоспар бойынша жерге талаптар дереу түсе бастады, бірақ Комиссар Брисбен оларды елемеді, Вашингтонда шешімнің қайта қарастырылуын күтті. Чейс ақпан айында өз позициясын өзгертіп, салық сату жоспарын қалпына келтірді. Сату ақпан айының соңында өтті, жер орташа есеппен акрына 11 доллардан астам сатылды (1864 жылғы 11,0 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). Сату Чейстің желтоқсан айындағы бұйрығына сәйкес жерді талап еткен босатылған адамдардың наразылығын тудырды.

As elsewhere, black workers felt strongly that they had a claim to the lands they worked. The Confiscation Act of 1862 allowed the Treasury Department to sell many captured lands on the grounds of delinquent taxes. All told, the government now claimed 76,775 acres of Sea Island land. Auditors arrived in Port Royal and began to assess the estates now occupied by blacks and missionaries. The stakes were high: the Sea Island cotton harvest represented a lucrative commodity for Northern investors to control. Most of the whites involved in the project felt that black ownership of the land should be its final result. Saxton—along with journalists including Free South editor James G. Thompson, and missionaries including Methodist minister Mansfield French—lobbied hard for distribution of the land to black owners. In January 1863, Saxton unilaterally halted the Treasury Department's tax sale on the grounds of military necessity. Eleven plantations went to a consortium ("The Boston Concern") headed by Edward Philbrick, who sold the land in 1865 to black farmers. One black farming collective outbid the outside investors, paying an average of $7.00 per acre for the 470 plantation on which they already lived and worked. Tax Commissioner William Brisbane envisioned racial integration on the islands, with large plantation owners employing landless blacks. But Saxton and French considered the 16,000 acre reserve to be inadequate, and instructed black families to stake claims and build houses on all 60,000 acres of the land. French traveled to Washington in December 1863 to lobby for legal confirmation of the plan. At French's urging, Chase and Lincoln authorized Sea Island families (and solitary wives of soldiers in the Union Army) to claim 40 acre plots. Other individuals over the age of 21 would be allowed to claim 20 acres. These plots would be purchased at $1.25 per acre, with 40% paid upfront and 60% paid later. With a requirement of six months' prior residency, the order functionally restricted settlement to blacks, missionaries, and others who were already involved in the Experiment. Claims to land under the new plan began to arrive immediately, but Commissioner Brisbane ignored them, hoping for another reversal of the decision in Washington. Chase did indeed reverse his position in February, restoring the plan for a tax sale. The sale took place in late February, with land selling for an average price of more than $11/acre (11.0 in 1864 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). The sale provoked outcry from freedpeople who had already claimed land according to Chase's December order.

"Саваннадағы негрлер"

Генерал-майор Уильям Текумсе Шерманның "Теңізге жорығы" 1864 жылдың желтоқсан айында Одақ әскерінің үлкен жасағын Джорджия жағалауына жеткізді. Әскерге шамамен он мың афроамерикалық босқын, бұрынғы құлдар қосылды. Бұл топ бұрыннан-ақ аштық пен аурудан зардап шегіп жүрген. Көптеген бұрынғы құлдар Одақ әскеріне көңілі қалды, себебі олар тонау, зорлау және басқа да зұлматтарға ұшырады. Олар Саваннаға "ұзақ жолдардан және ауыр қиындықтардан кейін, шаршап, аш, ауру және көбінесе жалаңаяқ келді". 19 желтоқсанда Шерман осы құлдардың көпшілігін Хилтон-Хедке, бұл арал бұрыннан босқындар лагері ретінде танылған, жіберді. Сакстон 22 желтоқсанда "Осы аралдардағы әрбір үй мен шатыр толып кетті – менде 15 000-ға жуық адам бар" деп хабарлады. Рождество күні тағы 700 адам келді. 1865 жылдың 11 қаңтарында Соғыс министрі Эдвин Стэнтон, генерал-квартирмейстер Монтгомери Си. Мейгс және басқа да шенеуніктер Саваннаға келді. Бұл топ босқындық дағдарысты талқылау үшін генералдар Шерман мен Сакстонмен кездесті. Олар жергілікті афроамерикалық қауымдастырының көшбасшыларымен кеңесіп, олардан: "Сіздер өз халқыңыз үшін не қалайсыз?" деп сұрауға бейімделді. Кездесу ұйымдастырылды. 1865 жылдың 12 қаңтарында сағат 20:00-де Шерман жиырма адамнан тұратын топпен кездесті, олардың көпшілігі өмірінің көп бөлігін құлдықта өткізген. Саваннаның афроамерикалықтары бостандыққа қол жеткізу мүмкіндігін пайдаланып, өздерінің қауымдық институттарын нығайтты және олардың саяси көзқарастары да мықты болды. Олар бір өкілді таңдады: 67 жастағы Гаррисон Фрейзер, үшінші африкалық баптист шіркеуінің бұрынғы пасторы. 1850 жылдардың соңында ол 1000 долларға өзі мен әйелі үшін бостандық сатып алған. Фрейзер босқындармен де, басқа өкілдермен де кеңескен. Ол Шерманға: "Біз өзімізге ең жақсы қамқорлық жасау үшін жерге ие болуымыз керек, оны өз еңбегімізбен өңдеуіміз керек" деді. Фрейзер жас жігіттер көтерілісшілерге қарсы күресте үкіметке қызмет ететінін, ал "әйелдер, балалар және қарттар" осы жерді өңдеуге тиіс екенін айтты. Қатысушылардың көбісі автономды афроамерикалық қауымдастыры үшін жер беру туралы өтініш беруге келісті, себебі нәсілдік жеккөрушілік аралас аймақтарда афроамерикалықтардың экономикалық дамуына кедергі келтіреді.

Major General William Tecumseh Sherman's "March to the Sea" brought a massive regiment of the Union Army to the Georgia coast in December 1864. Accompanying the Army were an estimated ten thousand black refugees, former slaves. This group was already suffering from starvation and disease. Many former slaves had become disillusioned by the Union Army, having suffered pillaging, rape, and other abuses. They arrived in Savannah "after long marches and severe privations, weary, famished, sick, and almost naked. On December 19, Sherman dispatched many of these slaves to Hilton Head, an island already serving as refugee camp. Saxton reported on December 22 "Every cabin and house on these islands is filled to overflowing—I have some 15,000." 700 more arrived on Christmas. On January 11, 1865, Secretary of War Edwin Stanton arrived in Savannah with Quartermaster General Montgomery C. Meigs and other officials. This group met with Generals Sherman and Saxton to discuss the refugee crisis. They decided, in turn, to consult leaders from the local Black community and ask them: "What do you want for your own people?" A meeting was duly arranged. At 8:00 PM on January 12, 1865, Sherman met with a group of twenty people, many of whom had been slaves for most of their lives. The blacks of Savannah had seized the opportunity of emancipation to strengthen their community's institutions, and they had strong political feelings. They selected one spokesperson: Garrison Frazier, the 67 year old former pastor of Third African Baptist. In the late 1850s, he had for $1,000 bought freedom for himself and his wife. Frazier had consulted with the refugees as well as the other representatives. He told Sherman: "The way we can best take care of ourselves is to have land, and turn it and till it by our own labor." Frazier suggested that young men would serve the government in fighting the Rebels, and that therefore "the women and children and old men" would have to work this land. Almost all of those present agreed to request land grants for autonomous black communities, on the grounds that racial hatred would prevent economic advancement for blacks in mixed areas.

"Құдайдың сөзін тыңдаңдар!" No 2

Шерманның арнайы тапсырмалары, № 15, 1865 жылдың 16 қаңтарында шығарылған бұйрық бойынша, офицерлерге осы босқындарды Теңіз аралдарына және ішкі аймақтарға орналастыру тапсырылды: барлығы 400 000 акр жер 40 акрлық учаскелерге бөлінді. Ешқандай тұяқтар (жер жыртуға қолданылатын мал) аталмағанмен, мұндай учаскелер халық арасында «Блэккакрес» деп белгілі болды. Шерманның бұйрықтарында «Чарльстоннан оңтүстікке қарайғы аралдар, теңізден отыз миль қашықтықтағы өзендер бойындағы тасталған күріш алқаптары және Флоридадағы Сент-Джонс өзенінің жағалауы» арнайы бөлінді. Бұйрықпен осы аймаққа ақ нәсілділердің қоныстануына тыйым салынды. Стантонмен бірге құжатты жасауға көмектескен Сакстон генерал-майор болып тағайындалды және жаңа қонысты бақылауы тапсырылды. 3 ақпанда Сакстон екінші Африкалық баптист шіркеуінде өткен бостандыққа шыққан халықтың үлкен жиналысында сөз сөйлеп, бұйрықты жариялады және жаңа қонысқа дайындық шараларын баяндады. 1865 жылдың маусым айына қарай Теңіз аралдарына шамамен 40 000 бостандыққа шыққан адам қоныстанды. Шерманның арнайы далалық бұйрықтары барлық бұрынғы құлдарға емес, федералды үкімет тарапынан шығарылды, және ол «операциялар аймағындағы іс-қимылдың үйлесімділігін қамтамасыз ету үшін» осыған ұқсас бұйрықтарды шығарды. Кейбіреулер бұл қоныстардың ұзаққа соқпайтынын айтты. Алайда, бұл қоныстанушылардың және генерал Сакстонның түсінігіне қайшы болды, ол Шерманнан бұйрықты жоюды сұрады, егер ол мәңгілік болмаса. Іс жүзінде қоныстанған жерлердің көлемі әртүрлі болды. Джеймс Чаплин Бичер «соны деп аталатын 40 акрлық учаскелердің көлемі сегіз акрдан бастап (450) 450 акрға дейін жетеді» деп атап өтті. Кейбір аймақтар топтармен қоныстанды: Скидавей аралын 1000-нан астам адам, соның ішінде пастор Улисс Л. Хьюстон жайлап алды.

Маңыздылығы

Теңіз аралдары жобасы құлдықтан кейінгі экономиканың негізі ретінде "40 акр және есек" саясатын бейнеледі. Әсіресе 1865 жылы, жаңадан азат болған афроамерикандықтар өздеріне жер іздеп жүргенде, бұл жобаның құрған үлгісі оларға анық көрінді. Азат болған халық аймақ бойынша бұл жерге жер табу үшін көптеп келді. Әсіресе Шерманның бұйрықтарынан кейін, жағалаудағы елді мекендер құлдық жүйесін ауыстыратын жаңа қоғамға деген үміттерді оятып, құлшыныс тудырды. 1865 жылғы сәуірдегі бір журналист былай деп жазды: "Бұл Плимут колониясының қайта жаңғыруы еді. Олар, егер басқалар да қосылса, оларға да тең мүмкіндіктер берілетініне келісті. Осылайша, Атлантиканың оңтүстік жағалауында "Мэйфлауэр" гүлдей бастады".

Жалақымен жұмыс істейтіндер жүйесі

Бас генерал Натаниел П. Банкс басқарған оккупацияланған Луизиана штатынан бастап, әскерилер кең аумақтарды өңдеу үшін жалақылы еңбек жүйесін құрды. Бұл жүйе Линкольн мен Стэнтонның келісімімен, Азат ету туралы жарлық күшіне енгеннен кейін көп ұзамай, азат болғандармен шарттар жасауды заңдастырды. Шарттарда азат болғандарға бір жылға міндетті еңбек шарты ұсынылды. Шарт бойынша айлық 10 доллар, сондай-ақ азық-түлік және медициналық көмек қарастырылды. Бұл жүйені Миссисипидегі генерал Лоренцо Томас та жақын арада қабылдады. Кейде жерлер қазыналық департаменттің (Қаржы министрлігінің) қарауына өтті. Қазыналық департамент пен әскерилер арасында құзыреттілік даулары туды. Генерал Джон Итонның және жаңа плантациялық еңбек формасын көрген журналистердің қазыналық департаменттің пайдакүнемділігін сынауы Солтүстіктегі қоғамдық пікірге әсер етті және Конгресске азат болғандардың жерге тікелей ие болуын қолдауға қысым жасады. Қазыналық департамент, әсіресе министр Чейс 1864 жылы Республикалық партиядан үміткерлікке дайындалып жатқанда, әскерилерді азат болғандарға қатыгездікпен қарады деп айыптады. Бұл саясатты сынға алған аболиционистер оны серфтік құлдықтан (крепостнойлықтан) гөрі нашар емес деп атады.

Дэвис бұрышы

Қаралардың жер иеленуінің ең ірі жобаларының бірі Миссисипи штатының Дэвис Бенд аймағында, Джозеф Дэвис пен оның әйгілі інісі, Конфедерация президенті Джефферсонға тиесілі 11 000 акрлық жерде болды. Роберт Оуэннің социализмінің кейбір аспектілеріне ықпал етіп, Джозеф Дэвис 1827 жылы Дэвис Бендте 4000 акрлық эксперименталды «Ураган» плантациясын құрды. Дэвис бірнеше жүз құлға дұрыс тамақтандыруға, жақсы салынған коттедждерде тұруға, медициналық көмек алуға және дауларын апта сайынғы «Әділет залы» сотында шешуге мүмкіндік берді. Оның ұраны: «Адамдарды қаншалықты аз басқарсаң, соғұрлым олар бақылауға бағынышты болады». Дэвис плантацияның басқару ісінде білімді құл Бен Монтгомеридің қабілетіне көп сүйенді. 1862–1863 жылдардағы Шило шайқасы Дэвис Бендте алабұдынды кезеңді бастады, бірақ оның қара тұрғындары егін шаруашылығын жалғастырды. 1863 жылдың желтоқсан айында плантацияны екі қара түсті Одақ әскерінің ротасы басып алды. Полковник Сэмюэл Томас басшылығымен бұл сарбаздар аймақты нығайта бастады. Генерал Улисс С. Грант Дэвис плантацияларын «негрлер жұмағына» айналдыруға ниеттенгенін білдірді. Томас 1864 жылғы егін жинау маусымына жерді қара түсті шаруаларға жалға беруді бастады. Виксбургте жиналған қара нәсілді босқындар Фридмен департаментінің (Конгресс «Фридмен бюросын» бекітуге дейін әскерилер құрған агенттік, төменде талқыланады) басшылығымен Дэвис Бендке жаппай көшіп келді. Дэвис Бенд әскери және Қаржы министрлігі арасындағы билік үшін күрестің ортасында қалды. 1864 жылдың ақпанында Қаржы министрлігі 2000 акр жерді қайтадан тәркілеп, адалдық ант берген ақ иелеріне қайтарды. Сонымен қатар, ол солтүстік инвесторларына 1200 акр жерді жалға берді. Томас ерікті қара нәсілділердің егін шаруашылығымен айналысуына тыйым салу туралы нұсқауларға қарсылық көрсеткенімен, генерал Итон оған бағынуға бұйрық берді. Итон сондай-ақ Томасқа қара нәсілділердің қолындағы шаруашылық құралдарын тәркілеуді бұйырды, себебі Миссисипи заңы құлдарға мүлік иеленуге тыйым салғандықтан, олар мұндай мүлікті ұрлаған болуы керек. Біздің ағымдағы жылдың басында, бұл плантация, біздің Пост Командирінің бұйрығына сәйкес, жылқылардан, қашырлардан, өгіздерден және әр түрлі шаруашылық құрал-жабдықтарынан айырылды, олардың көп бөлігі төменде қол қойған біздермен тұтқындалып, Одақ әскеріне жеткізілді; осы айырулардың нәтижесінде біз, әрине, шаруашылыққа қажетті барлық нәрсені сатып алу қажеттілігіне келіп жеттік, және осы уақытқа дейін жұмыстың ең қымбат және ауыр бөлігін орындауға қол жеткіздік, егер рұқсат берілсе, тазалауды, сығуды, өлшеуді, таңбалауды, жөнелтуді және т.б. бизнес тәртібімен орындауға дайынбыз.

One of the largest black landownership projects took place at Davis Bend, Mississippi, the 11,000 acre site of plantations owned by Joseph Davis and his famous younger brother Jefferson, president of the Confederacy. Influenced by some aspects of Robert Owen's socialism, Joseph Davis had established the experimental 4000 acre Hurricane Plantation in 1827 at Davis Bend. Davis allowed several hundred slaves to eat nutritious food, live in well built cottages, receive medical care, and resolve their disputes in a weekly "Hall of Justice" court. His motto was: "The less people are governed, the more submissive they will be to control." Davis relied heavily on the managerial skills of Ben Montgomery, a well educated slave who conducted much of the plantation's business. The Battle of Shiloh began a period of turmoil (1862–1863), at Davis Bend, although its black residents continued farming. The plantation was occupied by two companies of black Union troops in December 1863. Under the command of Colonel Samuel Thomas, these soldiers began to fortify the area. General Ulysses S. Grant had expressed a desire to make of the Davis plantations "a negro paradise." Thomas began to lease the land to black tenants for the 1864 crop season. Black refugees who had gathered in Vicksburg moved en masse to Davis Bend under the auspices of the Freedman's Department (an agency created by the military prior to Congressional authorization of the "Freedmen's Bureau", discussed below). Davis Bend was caught in the middle of the turf war between the military and the Treasury Department. In February 1864, the Treasury re confiscated 2000 acres of Davis Bend, restoring them to white owners who had sworn loyalty oaths. It also leased 1,200 acres to Northern investors. Although Thomas resisted instructions to prevent the free blacks from farming, General Eaton ordered him to comply. Eaton also ordered Thomas to confiscate farming equipment held by blacks, on the grounds that—because Mississippi law banned slaves from owning property—they must have stolen such possessions. At the commencement of our present year, this plantation was, in compliance with an order of our Post Commander, deprived of horses, mules, oxen and farming utensils of every description, very much of which had been captured and brought into Union lines by the undersigned; in consequence of which deprivations, we were, of course, reduced to the necessity of buying everything necessary for farming, and having thus far succeeded in performing by far the most expensive and laborious part of our work, we are prepared to accomplish the ginning, pressing, weighing, marking, consigning, etc., in a business like order if allowed to do so.

Бостандықтанушылар бюросы

1863 жылдан 1865 жылға дейін Конгресс соғыстан кейін Оңтүстік алдында туындайтын әлеуметтік мәселелерді шешу үшін қандай саясатты қабылдауға болатынын талқылады. Азат болғандарға көмек қоғамы құлдықтан экономикалық өткелде көмектесу үшін «Азат ету бюросын» құруға ұсыныс жасады. Порт-Рояль қара нәсілділердің өздігінен өмір сүре алатынының дәлелі ретінде пайдаланылды. Жер реформасы жиі талқыланды, бірақ кейбіреулер қара шаруалардың табысын қамтамасыз ету үшін тым көп капитал қажет екенін айтты. Конференция комитетінде жасалған заң жобасы, азат болғандарға әскери бақылаумен бір жылға жерді шектеулі пайдалану құқығын беруді көздегенімен, Сенатта abolitionists тарапынан қабылданбады, олар бұл азат болғандарға лайықты қарастырылмағанын ойлады. Алты адамнан тұратын комиссия тез арада «мүлдем жаңа заң жобасын» жазып, азат болғандарға берген уәдесін едәуір арттырды. Бұл күшті нұсқасы 1865 жылдың 3 наурызында екі палатада да мақұлданды. Осы заң жобасымен Конгресс Соғыс министрлігіне қарасты Босқындар, азат болғандар және тастап кетілген жерлер бюросын құрды. Бюро босқындарға қажетті жабдықтамамен қамтамасыз етуге және 40 акрға дейінгі жерді қайта бөлуге өкілеттік алды:

From 1863 to 1865, Congress debated what policies it might adopt to address the social issues that would confront the South after the war. The Freedmen's Aid Society pushed for a "Bureau of Emancipation" to assist in the economic transition away from slavery. It used Port Royal as evidence that blacks could live and work on their own. Land reform was often discussed, though some objected that too much capital would be required to ensure the success of black farmers. A bill drafted in conference committee to provide limited land tenure for one year while authorizing military supervision of freedmen was rejected in the Senate by abolitionists who thought it did not do justice to the freedmen. A six person committee quickly wrote "an entirely new bill" which substantially increased its promise to the freedmen. This stronger version of the bill passed both houses on March 3, 1865. With this bill, Congress established the Bureau of Refugees, Freedmen, and Abandoned Lands under the War Department. The Bureau had authority to provide supplies for refugees—and an unfunded mandate to redistribute land, in parcels of up to 40 acres:

Sec. 4. And be it further enacted, That the commissioner, under the direction of the President, shall have authority to set apart, for the use of loyal refugees and freedmen, such tracts of land within the insurrectionary states as shall have been abandoned, or to which the United States shall have acquired title by confiscation or sale, or otherwise, and to every male citizen, whether refugee or freedman, as aforesaid, there shall be assigned not more than forty acres of such land, and the person to whom it was so assigned shall be protected in the use and enjoyment of the land for the term of three years at an annual rent not exceeding six per centum upon the value of such land, as it was appraised by the state authorities in the year eighteen hundred and sixty, for the purpose of taxation, and in case no such appraisal can be found, then the rental shall be based upon the estimated value of the land in said year, to be ascertained in such manner as the commissioner may by regulation prescribe. At the end of said term, or at any time during said term, the occupants of any parcels so assigned may purchase the land and receive such title thereto as the United States can convey, upon paying therefor the value of the land, as ascertained and fixed for the purpose of determining the annual rent aforesaid. The bill thus established a system in which Southern blacks could lease abandoned and confiscated land, with yearly rent at 6% (or less) of the land's value (assessed for tax purposes in 1860). After three years, they would have the option to buy this land at full price. The Bureau in charge, which became known as the Freedmen's Bureau, was placed under the continuing supervision of the military because Congress anticipated the need to defend black settlements from White Southerners. After Lincoln's assassination, Andrew Johnson became president. On May 29, 1865, Johnson issued an amnesty proclamation to ordinary Southern citizens who swore loyalty oaths, promising not only political immunity but also return of confiscated property. (Johnson's proclamation excluded Confederate politicians, military officers, and landowners with property worth more than $20,000.) General O. O. Howard, chief of the Freedmen's Bureau, requested an interpretation from Attorney General James Speed regarding how this proclamation would affect the Freedmen's Bureau mandate. Speed replied on June 22, 1865, that the Bureau Commissioner:

has authority, under the direction of the President, to set apart for the use of loyal refugees and freedmen the lands in question; and he is required to assign to every male of that class of persons, not more than forty acres of such lands.

4-бап. Сонымен қатар, Президенттің басшылығымен, комиссар адал босқындар мен азат болғандардың пайдалануына бүлікші штаттарда тастап кетілген немесе Құрама Штаттар тәркілеу немесе сату арқылы немесе басқа жолмен меншік құқығын алған жерлерді бөлуге өкілеттік беріледі, және әрбір ер азаматқа, жоғарыда айтылғандай, босқындар мен азат болғандарға мұндай жердің қырық акрдан аспайтын бөлігі беріледі, ал тағайындалған адам үш жыл мерзімге осындай жерді пайдалану және иелену құқығымен қорғалады, жылдық жалдау ақысы жердің 1860 жылы салық салу мақсатында мемлекеттік органдар бағалаған құнының алты пайызынан аспауы тиіс, егер мұндай бағалау табылмайтын болса, жалдау ақысы сол жылғы жердің шамамен бағаланған құнына негізделген болуы керек, комиссар белгілейтін тәртіппен анықталады. Аталған мерзімнің соңында немесе аталған мерзім ішінде кез келген уақытта мұндай учаскелерді иеленушілер жерді сатып ала алады және жоғарыда аталған жылдық жалдау ақысын анықтау мақсатында анықталған жердің құнын төлегеннен кейін, Құрама Штаттар бере алатын құқықтарды алады. Осылайша, заң жобасы Оңтүстіктегі қара нәсілділерге тастап кетілген және тәркіленген жерді жылдық жалдау төлемдерімен, жер құнының 6% (немесе одан кемірек) мөлшерінде жалға алуға мүмкіндік беретін жүйені құрды (1860 жылы салық мақсатында бағаланған). Үш жылдан кейін олар бұл жерді толық құнымен сатып алуға мүмкіндік алады. Бюро басшылығы, Азат болғандар бюросы ретінде танымал болды, Конгресс қара қоныстарын ақ нәсілділерден қорғау қажеттілігін күткендіктен, әскери бақылауда қалды. Линкольнның қазасынан кейін Эндрю Джонсон президент болды. 1865 жылдың 29 мамырында Джонсон адалдық ант берген Оңтүстік азаматтарына рақымшылық жариялады, саяси иммунитетті ғана емес, сонымен қатар тәркіленген мүлікті қайтаруға уәде берді. (Джонсонның жарлығынан Конфедерация саясаткерлері, әскери шенеуніктер және 20 000 доллардан астам мүліктің иелері шығарылды.) Азат болғандар бюросының басшысы генерал О.О. Ховард, Бас прокурор Джеймс Спидтен бұл жарлық Азат болғандар бюросының мандатына қалай әсер ететіні туралы түсіндірме сұрады. Спид 1865 жылдың 22 маусымында Бюро комиссарының президенттің басшылығымен адал босқындар мен азат болғандардың пайдалануына аталған жерлерді бөлуге өкілеттік алғанын және ол осы топтағы әрбір еркекке мұндай жердің қырық акрдан аспайтынын тағайындауға міндетті екенін мәлімдеді.

No 13 айналма

Говард Спидтің рұқсатына сүйене отырып, жылдам әрекет етіп, қайта бөлуге қолжетімді жерлердің тізімін жасауды тапсырды және ақ түсті оңтүстік тұрғындарының мүлікті қайтарып алу әрекеттеріне қарсы тұрды. 1865 жылы өркендеген шағында Freedmen's Bureau бұрын құл иелеріне тиесілі 800,000–900,000 акр плантация жерлерін бақылады. Бұл аудан Оңтүстіктегі жердің 0,2% құрады; соңында Джонсонның жарлығы Бюроның оның көп бөлігін бұрынғы иелеріне қайтаруын талап етті. №13 айналымда жерді қайта бөлу бүкіл Оңтүстік үшін ресми саясат болып белгіленді және армия офицерлері оны осылай түсінді. Алайда, №13 айналымды шығарғаннан кейін, Говард өзінің нұсқауларының қаншалықты маңызды және даулы болатынын түсінбегендей, Вашингтондан Мэн штатына демалысқа кетті. Президент Джонсон және басқалар дер кезінде айналымға қарсы шаралар қолдана бастады. Джонсон Бюроға Теннессидегі шағымданушы плантация иесінің мүлкін қалпына келтіруді бұйырғаннан кейін, генерал Джозеф С. Фуллертон кем дегенде бір бағыныстысына №13 айналымның «қазіргі уақытта сақталмайтынын» ұсынды. Говард Вашингтонға оралғанда, Джонсон оған жерді қалпына келтіру саясатын құрметтейтін жаңа айналым жазуды тапсырды. Джонсон Говардтың жобасын қабылдамады және өзінің нұсқасын жазды, оны 12 қыркүйекте Говардтың атымен №15 айналым ретінде жариялады. №15 айналымда мүлікті «ресми түрде тәркіленген» деп тану үшін қатаң талаптар белгіленді, бұл көптеген жерлерде жерді қайта бөлуді толығымен тоқтатуға әкелді. Әсіресе, №13 және №15 айналымдар арасындағы алты апталық кезеңде «40 акр және қашыр» (фермерлік шаруашылыққа қажетті басқа да жабдықтармен бірге) Freedmen's Bureau агенттерінің кең таралған уәдесі болды. Кентукки және Теннесси штаттары бойынша Freedmen's Bureau-ның көмекші комиссары Клинтон Б. Фиск қара нәсілді саяси жиналыста: «Олар тек бостандық ғана емес, сонымен қатар өз үйлері, отыз немесе қырық акр жер, қашырлар, коттедждер және мектептер және т.б. болуы керек» деп мәлімдеді. Вирджиниядағы Бюроның бір әкімшісі әр отбасыға 40 акр жер, бір жұп қашыр, жегу, арба, құрал-саймандар, тұқым және азық-түлік беруді ұсынды. Отбасы егін өнімдерін өсіріп сатқаннан кейін осы жабдықтардың құнын төлейтін болар еді.

Howard acted quickly based on the authorization from Speed, ordering an inventory of lands available for redistribution and resisting white Southerners' attempts to reclaim property. At its peak in 1865, the Freedmen's Bureau controlled 800,000–900,000 acres of plantation lands previously belonging to slave owners. This area represented 0.2% of land in the South; ultimately the Johnson proclamation required the Bureau to re allocate most of it to its former owners. With Circular #13, land redistribution was an official policy for the entire South, and understood as such by army officers. After issuing Circular 13, however, Howard, seemingly unaware of how significant and controversial his instructions might prove, left Washington for a vacation in Maine. President Johnson and others began to counteract the Circular almost immediately. After Johnson ordered the Bureau to restore the estate of a complaining Tennessee plantation owner, General Joseph S. Fullerton suggested to at least one subordinate that Circular #13 "will not be observed for the present". When Howard returned to Washington, Johnson ordered him to write a new Circular that would respect his policy of land restoration. Johnson rejected Howard's draft and wrote his own version, which he issued on September 12 as Circular #15—including Howard's name. Circular #15 established strict criteria for designating a property as "officially confiscated" and had the effect in many places of ending land redistribution completely. Especially during the six week period between Circular #13 and Circular #15, '40 acres and a mule' (along with other supplies necessary for farming) represented a common promise of Freedmen's Bureau agents. Clinton B. Fisk, Assistant Commissioner of the Freedmen's Bureau for Kentucky and Tennessee, had announced at a black political assembly: "They must not only have freedom but homes of their own, thirty or forty acres, with mules, cottages, and schoolhouses etc." A Bureau administrator in Virginia proposed leasing to each family a 40 acre plot of land, a pair of mules, harnesses, a cart, tools, seeds, and food supplies. The family would pay for these supplies after growing crops and selling them.

Қара кодтар

Бюро агенттері 1865 және 1866 жылдардың соңында Оңтүстік штаттарының заң шығарушы органдары қабылдаған "Қара кодекстер" салдарынан босатылған құлдарға жер бөлуде құқықтық қиындықтарға ұшырады. Жаңа заңдардың бірқатары қара нәсілді адамдарға жерге ие болуға немесе жалға алуға тыйым салды. Фридмендер бюросы федералдық заңнамаға сүйене отырып, "Қара кодекстерді" жалпы жарамсыз деп есептеді. Дегенмен, Одақ армиясы іріктеліп демобилизацияланғаннан кейін Бюро өзінің түсіндіруін әрқашан қолдана алмайтын жағдайлар туды.

Колонизация және қоныстану

Соғыс кезінде және одан кейін саясаткерлер, генералдар және басқалары қара нәсілді отбасыларға жылжымайтын мүлік беруді көздеген түрлі отарлау жоспарларын ойлады. Америкалық отарлау қоғамы Либерияда көбірек адамдарды отарлап, көптеген қаржылай көмектер алғанымен (1850 жылдары шамамен бір миллион доллар), жаппай азат етуге жауап беруге қабілеті болмады. 2020 жылғы зерттеу Чероки ұлтының бұрынғы құлдарға тегін жерді табысты үлестіруін Конфедерациядағы бұрынғы құлдарға тегін жер бермеумен салыстырды. Зерттеу көрсеткендей, 1860 жылы Чероки ұлты мен Конфедерациядағы теңсіздік деңгейі шамалас болғанымен, келесі онжылдықтарда Чероки ұлтында бұрынғы қара құлдар гүлденді. Чероки ұлтында нәсілдік теңсіздік деңгейі төмен, қара нәсілділердің табысы жоғары, қара нәсілділердің сауаттылығы жоғары, және қара нәсілділердің мектепке бару деңгейі жоғары болды.

Шетелдік отарлау жоспарлары

Линкольн құлдық мәселесін шешудің мүмкін болатын жолы ретінде колонизацияны ұзақ уақыттан бері қолдады және президенттік кезеңі бойында колонизация жоспарларын іске асырды. Линкольн Ішкі істер министрлігінің құрамында Эмиграция кеңсесін дереу құрды және Мемлекеттік департаментке қолайлы жерлерді сатып алуды тапсырды. Талқыланған алғашқы ірі жоспар Панаманың (сол кезде Ұлы Колумбияның бөлігі) Ширики провинциясына жұмыс істейтін бос азаматтарды көмір шахталарына жіберуді көздеген. Еріктілерге 40 акр жер және шахтада жұмыс уәде етілді; Линкольн жоспарды бақылауға тағайындаған сенатор Сэмюэл С. Померой болашақ колонияны қолдау үшін қашырлар, жұмыр мойынтұрықтар, құралдар, арбалар, тұқымдар және басқа да жабдықтарды сатып алды. Померой жұмысқа үміткерлік білдірген 13 700 адамның ішінде 500-ін қабылдады. Алайда, Ширикидегі көмірдің сапасы нашар екені анықталғандықтан, жоспар жыл соңына дейін тоқтатылды. Либерия сияқты тәуелсіз қара мемлекеті Гаити де АҚШ-тан босатылғандарды отарлауға қолайлы орын деп есептелді. 1862 жылы Ширики жоспары іске асырыла бастағанда, Линкольн Гаитиге жақын орналасқан Іле-а-Ваше аралын отарлаудың тағы бір жоспарын жасады. Линкольн аралды өңдеу және ағаш кесу үшін жалға алу құқығын алған кәсіпкер Бернард Кокпен келісім жасасты. Барлығы 453 қара нәсілді адам, олардың көп бөлігі Вирджиния штатының Хэмптон округі маңындағы Тайдуотер аймағынан келген жас ер адамдар, аралды отарлауға ерікті болды. 1863 жылдың 14 сәуірінде олар "Океан рейнджері" кемесімен Монро фортынан жолға шықты. Кок отаршылардың барлық ақшасын тартып алып, жалақыларын төлемеді. Бастапқы топтан 292 адам аралда қалды, ал 73-і О-Кейге (Aux Cayes) көшіп кетті; көпшілігі 1864 жылдың ақпанында Әскери-теңіз күштерінің миссиясы арқылы АҚШ-қа қайтарылды. 1863 жылдың шілдесінде Конгресс Линкольннің колонизациялау өкілеттігін жойды. Линкольн колонизация жоспарларын, әсіресе Британдық Батыс Индиядағы жоспарларын іске асыруды жалғастырды, бірақ ешқайсысы нәтижесіз аяқталды. Америкалық колонизация қоғамы соғыс кезінде Либерияға бірнеше жүз адамды қоныстандырды, ал соғыстан кейінгі бес жылда тағы бірнеше мың адамды қоныстандырды.

Lincoln had long supported colonization as a plausible solution to the problem of slavery, and pursued colonization plans throughout his presidency. Lincoln immediately created an Emigration Office within the Department of the Interior and instructed the State Department to acquire suitable land. The first major plan considered would have sent employed free blacks as coal miners in Chiriquí Province, Panama (then part of Gran Colombia). Volunteers were promised 40 acres of land and a job in the mines; Senator Samuel C. Pomeroy, whom Lincoln had appointed to oversee the plan, had also purchased mules, yokes, tools, wagons, seeds, and other supplies to support a potential colony. Pomeroy accepted 500 of the 13,700 people who applied for the job. However, the plan was canceled by the end of the year, thanks to a discovery that Chiriquí's coal was of poor quality. Like Liberia, an independent black nation, Haiti was also considered a good place to colonize freedpeople from the U. S. As the Chiriquí plan was hitting its stride in 1862, Lincoln was developing another plan to colonize the small island of Île à Vache near Haiti. Lincoln struck a deal with businessman Bernard Kock, who had obtained rights to lease the island for cultivation and wood cutting. A total of 453 Blacks, mostly young men from the Tidewater region around occupied Hampton, Virginia, volunteered to colonize the island. On April 14, 1863, they left Fort Monroe in the "Ocean Ranger". Kock confiscated all of the money possessed by the colonists and did not pay their wages. 292 survivors from the original group remained on the island and 73 had moved to Aux Cayes; most were restored to the U. S. by a mission of the Navy in February 1864. Congress rescinded Lincoln's colonization authority in July 1863. Lincoln continued to pursue colonization plans, particularly in the British West Indies, but none came to fruition. The American Colonization Society settled a few hundred people in Liberia during the war, and several thousand more in the five years following.

Ішкі отарлау жоспарлары

Конфедерация генералы Натан Бедфорд Форрест 1865 жылы соғыс аяқталу алдында қара солдаттар мен бостандық алғандарды Мемфис және Литтл-Рок теміржол компаниясы үшін теміржол салуға жұмысқа алуды ұсынды, оларға күніне 1 доллар (1 доллар шамасында) төлеп, теміржол бойындағы жерді беруді ұсынды. Бұл ұсыныс кейін Шерман, Говард, Джонсон және Арканзас штатының губернаторы Исаак Мерфидің қолдауын алды. Говард бірнеше жүз бостандық алған адамды Алабамадан Арканзасқа теміржол құрылысына жұмыс істеу үшін тасымалдады. Ол Эдвард Ордты жобаны бақылауға және Форресттен бостандық алғандарды қорғауға тағайындады. 1865 жылдың желтоқсан айында Конгресс Флорида, Миссисипи және Арканзастағы бос үш миллион акр жерді қоныстандыруға мүмкіндік беретін «Екінші бостандық бюросының заң жобасын» талқылай бастады. (Солтүстіктегі мемлекеттік жерлерге қара нәсілділердің қоныстануына рұқсат беретін түзетулер қабылданбады). Конгресс 1866 жылдың ақпанында заң жобасын қабылдады, бірақ Джонсонның ветосын жоққа шығара алмады. (Конгресс 1866 жылдың шілдесінде «Екінші бостандық бюросының заң жобасын» қабылдады және Джонсонның ветосын жоққа шығарды). Говард Конгреске бостандық алғандарға бөлу үшін жерді бөлуге қаражат беруді жалғастырды. Таддеус Стивенс пен Уильям Фессенденнің қолдауымен Конгресс Оңтүстіктегі мемлекеттік жерлерге қаралардың қоныстануына арналған жаңа заң жобасын талқылай бастады. Нәтижесінде Оңтүстік Homestead заңы қабылданды, ол Флорида, Алабама, Луизиана, Миссисипи және Арканзаста 46 398 544,87 акр жерді қоныстандыруға ашты; бастапқыда 1868 жылдың маусымына дейін 80 акрлық учаскелер (жартылай бөлім), содан кейін 160 акрлық учаскелер (төртінші бөлім). Джонсон бұл заңға қол қойды және ол 1866 жылдың 21 маусымында күшіне енді. Заң жобасында 1867 жылдың 1 қаңтарына дейін тек бостандық алған қаралар мен адал ақтардың ғана бұл жерлерге кіруіне рұқсат етілгендігі көрсетілген. 1867 жылы басталатын конфедераттармен бәсекелестікке алаңдаған Говард бюро агенттеріне бостандық алған қараларға Homestead заңы туралы хабарлауды бұйырды. Жергілікті комиссиялар ақпаратты кеңінен таратпады, ал көптеген бостандық алған адамдар жеткіліксіз жабдықтарымен беймәлім аумаққа бес жылдан кейін жер алу уәдесіне сүйене отырып баруға дайын болмады. Қоныстандыруға тырысқандар көбінесе федералды заңға сәйкес келмейтін сенімсіз бюрократияға тап болды. Олар сондай-ақ, ақ қоныс аударушылар бұрын бас тартқан сапасыз жерлердегідей, өте қиын жағдайларға тап болды. Дегенмен, бостандық алған қаралар шамамен 6500 үйге иелік ету туралы өтініш берді; олардың шамамен 1000-ы ақырында меншік құқығын растайтын сертификаттарға ие болды.

Confederate general Nathan Bedford Forrest had proposed in 1865 before the end of the war to hire black soldiers and freedmen in constructing a railroad for the Memphis and Little Rock Railroad Company, paying them with $1 (~$ in )/day and land along the railway line. This proposal later gained the endorsements of Sherman, Howard, Johnson, and Arkansas Governor Isaac Murphy. Howard transported several hundred freedmen from Alabama to Arkansas for work on the line. He appointed Edward Ord to supervise the project and protect the freedmen from Forrest. In December 1865, Congress began to debate the "Second Freedmen's Bureau bill", which would have opened three million acres of unoccupied public land in Florida, Mississippi, and Arkansas for homesteading. (An amendment to allow black homesteading on public lands in the North was defeated.) Congress passed the bill in February 1866 but could not override Johnson's veto. (Congress passed a more limited "Second Freedmen's Bureau Bill" in July 1866, and did override Johnson's veto.) Howard continued to push for Congress to appropriate land for allocation to freedmen. With support from Thaddeus Stevens and William Fessenden, Congress began to debate a new bill for black settlement of public lands in the South. The result was the Southern Homestead Act, which opened 46,398,544.87 acres of land in Florida, Alabama, Louisiana, Mississippi and Arkansas to homesteading; initially 80 acre parcels (half quarter section) until June 1868, and thereafter 160 acre parcels (quarter section). Johnson signed this bill and it went into effect on June 21, 1866. Until January 1, 1867, the bill specified, only free blacks and loyal whites would be allowed access to these lands. Howard, concerned about competition with Confederates that would begin in 1867, ordered Bureau agents to inform free blacks about the Homesteading Act. Local commissioners did not disseminate the information widely, and many freedpeople were unwilling to venture into unknown territory, with insufficient supplies, based only on the promise of land after five years. Those who did attempt homesteading encountered unreliable bureaucracy that often did not comply with federal law. They also faced extremely harsh conditions, usually on low quality land that had been rejected by white settlers in years past. Nevertheless, free blacks entered about 6,500 claims to homesteads; about 1000 of these eventually resulted in property certificates.

Нәтижелері

Оңтүстік жер иелері соғыстан бұрын талап еткен жерлерінің көбісін қайта бақылауына алды. Бостандыққа шыққан халықтың табысқа жетуінің кілті ретінде жер иелігі туралы ұлттық әңгіме (ақ саясат пен БАҚ аясында) плантациялық жалақы жүйесін енгізуге жол берді. Джонсон мен Солтүстіктегі басқа да капиталға жақын саясаткерлердің, сондай-ақ Оңтүстіктегі ақ халықтың басым бөлігінің қысымымен Freedmen's Bureau жер құқықтарын қорғаушы ұйымнан жалақылы еңбекке бақылаушыға айналды. Оңтүстіктегі бостандыққа шыққан афроамерикандықтардың көпшілігі жердің олар жұмыс істегендерге қайта бөлінетініне сенді. Олар осы жерге ие болуға толық құқығы бар екенін де нық сезінді. Көптеген адамдар осы оқиғаның 1865 жылғы Рождествоға немесе 1866 жылғы Жаңа жылға дейін болатынын күтті. Бостандыққа шыққан халықтың Freedmen's Bureau саясатына және №13 циркулярға жауап ретінде қалыптасқан бұл сенімдері, көп ұзамай Санта-Клаусқа сену сияқты ойдан туған нәрсе деп есептелді. "40 акр және есек" деген үміт 1865 жылдың басынан бастап кеңінен тарады. "40 акр" деген күту Шерманның далалық бұйрығы мен Freedmen's Bureau заң жобасының нақты талаптарынан туындады. "Есек" ауыл шаруашылығы арқылы өркендеуге жету үшін қажетті жабдық ретінде қосылған болуы мүмкін. ("Қырқ акр" – бұл ресми мәлімдемелерде жиі кездесетін, бірақ жер иелігі мен шаруашылықты ұйымдастырудың әртүрлі жолдарын білдіретін ұран еді.) Оңтүстік ақтары арасында жерді қайта бөлу Рождествода болмаса, ашуланған қаралар зорлық-зомбылыққа толы көтеріліс ұйымдастырады деген қарсы әңгіме тарады. Алабама мен Миссисипиде ақ нәсілді жарымәскери топтарды құру туралы заңдар қабылданды, олар бостандыққа шыққан афроамерикандықтарды қарусыздандырды. Тарихшы Дональд Р. Шаффердің сөзіне сәйкес: Дегенмен, шындығында барлық африкалық американдықтар жерді қайта бөлуді құлшыныспен қаламады. Оңтүстіктегі қара элитасы, соғыстан бұрын бостандыққа шыққандар мен ақшыл терілілерден құралған, сайлау құқығы мен тең құқықтарды экономикалық мәселелерден жоғары қойды. Мүлік иелері немесе болашақта мүлік сатып алуға мұңайтын ерлерден тұратын бұл қара нәсілділер жерді тәркілеуге және қайта бөлуге қарсы болды. Олар осы мәселеде ақ республикашылармен ортақ пікірде болды, олардың көпшілігі бұрынғы конфедераттардан жерді тәркілеуді қолдамады – тіпті радикалды республикашылардың арасында да. Реконструкция кезінде қара нәсілді лауазымды тұлғалардың арасында элита мүшелерінің көп болуы олардың бұл мәселені Конгресс немесе штаттық заң шығарушы органдарда көтеруге асықпағанын білдірді (әрине, ақ нәсілділердің көпшілігі болғандықтан, оның қабылдануының да үміті аз еді). Сондықтан, Реконструкция кезінде африкалық американдықтардың көпшілігі саясаттағы нәтижелерімен салыстырғанда айтарлықтай экономикалық прогреске жете алмады.

Southern landowners regained control over almost all of the land they had claimed before the war. The national dialogue about land ownership as a key to success for freed people gave way (in the sphere of white politics and media) to the implementation of a plantation wage system. Under pressure from Johnson and other pro capital politicians in the North, and from almost all of white society in the South, the Freedmen's Bureau was transformed from a protector of land rights to an enforcer of wage labor. Free blacks in the South widely believed that all land would be redistributed to those who had worked on it. They also felt strongly that they had a right to own this land. Many expected this event to occur by Christmas 1865 or New Year's 1866. Although the freedpeople formed this belief in response to the policies of the Freedmen's Bureau and Circular #13, their hopes were soon downplayed as superstition akin to belief in Santa Claus. Hope for "40 acres and a mule" specifically was prevalent beginning in early 1865. The expectation of "40 acres" came from the explicit terms of Sherman's Field Order and the Freedmen's Bureau bill. The "mule" may have been added simply as an obvious necessity for achieving prosperity through agriculture. ("Forty acres" was a slogan, which though it did appear often in formal declarations, represented a wide variety of different arrangements for land ownership and farming.) A counter rumor spread among Southern whites that when the land was not redistributed on Christmas, angry blacks would launch a violent insurrection. Alabama and Mississippi passed laws forming White paramilitary groups, which violently disarmed free black people. According to historian Donald R. Shaffer: The fact was, however, that not all African Americans were enthusiastic about land redistribution. The black elite in the South, which disproportionately consisted of those who had been free before the war and the lightskinned, tended to emphasize suffrage and equal rights over economic issues. Consisting of property owners, or men who realistically aspired to buy property one day, these black men tended to oppose land confiscation and redistribution. They made common cause with white Republicans on this issue, few of whom supported confiscating land from ex Confederates—even among the Radical Republicans. The fact that members of the elite predominated among black officeholders during Reconstruction also meant they rarely pushed this issue in Congress or state legislatures (not that it had much chance of passing even if they had, due to white majorities in these bodies). Hence, most African Americans during Reconstruction did not achieve the dramatic economic progress comparable to that demonstrated by their race in politics.

Жалақыға жұмыс

Оңтүстік ферма иелері, жаңа азат болған афроамерикандықтар ұзақ мерзімді еңбек келісімшарттарына оңай қол қоймайтынын, себебі олар жер күтуде, деп шағымданды. 1866 жылы Оңтүстік Каролинаның губернаторы Джеймс Лоуренс Орр Джонсоннан жер саясатын ілгерілетуді жалғастыруын сұрады, осы ретте "толық қайта жаңғырту толық келісімді қалпына келтіреді" деп жазды. Афроамерикандықтардың жерге деген үміті экономикалық өнімділікке бәкенет ретінде қарастырылды, ал Оңтүстік және Солтүстік күштері оларды жою үшін тырысты. Оңтүстік үкіметтері "Қара кодекстерді" қабылдады, бұл афроамерикандықтардың жер иеленуіне немесе жалға алуына кедергі келтіріп, олардың еркін қозғалуын шектеді. Бостандық бюросының агенттері афроамерикандықтарға қайта бөлу мүмкін емес екенін және күнкөріс үшін жалақылы еңбекке қатысу қажеттігін айтты. Егер олар адамдарды келісімшартқа қол қоюға көндіре алмаса, олар күшпен талап ететін. Луизианадағы бюро комиссары Томас Конвей: "Оларды жұмысқа алыңыз! Ағаш кесіңіз! Бос жатудың алдын алу үшін не істеу керек болса, соны істеңіз" деп бұйрық берді. Тіпті, теңіз аралдарында афроамерикандықтардың жер иеленуі үшін белсенді түрде үгіт жүргізген Руфус Сакстон да 1866 жылғы Жаңа жылда агенттеріне қайта бөлу туралы қауесеттерді жоққа шығаруды бұйырды. Көптеген ақтар отарлауды жалғастыруға тырысса да, көпшілігі афроамерикандық еңбек күшін жалақы жүйесі арқылы қалпына келтіруге болатынына сенді. Көптеген тарихшылардың пікірінше, Оңтүстіктегі афроамерикандықтар мен ақтар арасындағы экономикалық келіссөздер Джонсон әкімшілігінің шеңберінде жүрді. Оңтүстік плантация иелері афроамерикандықтарды тәуелділікке итермеледі, ал Республикалық Конгресс тегін жалақылы еңбек пен азаматтық құқықтарды талап етті. Нәтижесінде, осы аяда жерді бөліп беру өндірістің басым түріне айналды. Кейбір тарихшылар, мысалы Роберт Маккензи, осы "стандартты сценарийдің" кең таралғанын күмәндандырып, 1870 жылдары жер иелігінің айтарлықтай өзгергенін көрсетті. Оңтүстік штаттарында афроамерикандықтардың жер иеленуі артты. Одақ әскерлері қоныстанғандарды күшпен шығарып тастады, кейде зорлық-зомбылыққа әкеп соқты, көптеген афроамерикандықтар Фридменс Бюросына көтерілісшілерге қарағанда көбірек сенбеді. 1866 жылы Тидуотердегі босқындар лагерлері әлі де толы болды, ал олардың көптеген тұрғындары ауырып, қайтыс болды. Солтүстік және Оңтүстіктегі ақтармен қарым-қатынас шиеленісті болды. Ақтар (әскери оккупанттар және жергілікті тұрғындар) босатылғандарды олардың туған округтеріне депортациялау жоспарына келісті. Қайта жаңғыртудың қырсығынан кейін жер иеленуі бірте-бірте артты. 1860 жылы Хэмптон қаласында кемінде сегіз ерікті афроамерикандық жер иесі болды. Соғыстан бұрын жер иеленгендер жерлерін кеңейтті. Хэмптонның кейбір афроамерикандықтары Линкольн жер қауымдастығы деп аталатын жер қорын құрып, айналасындағы бірнеше жүз акр жерді сатып алды. Хэмптон институтының (кейін Хэмптон университеті) жері 1867-1872 жылдары Америка миссионерлік қауымдастығының Джордж Уипплдің көмегімен сатып алынды. Уиппл сонымен қатар 44 жеке учаскені афроамерикандықтарға сатуға көмектесті. Чарльз-Сити округінде афроамерикандық шаруалардың үштен бірі 36 акр жерді құрайтын өз шаруашылықтарына ие болды. (Мемлекет бойынша жер иеленушілердің саны көп болды, бірақ жердің орташа көлемі 4 акр болатын.) Бұл салыстырмалы түрде кедей жерлерге салынған шағын шаруашылықтар үлкен пайда әкелген жоқ. Алайда олар экономикалық биліктің негізін құрады, ал осы аймақтан шыққан афроамерикандықтар саяси лауазымдарды жоғары деңгейде атқарды. Лагерьлерден аман қалғандар да Хэмптон қаласында жер иелену және бизнес жетістіктерінде үлкен жетістіктерге қол жеткізді.

Southern farm owners complained that because they were waiting for land, the newly free blacks would not readily sign long term labor contracts. South Carolina Governor James Lawrence Orr asked Johnson in 1866 to continue pushing his land policy, writing that "complete restoration will restore complete harmony". Black hopes for land came to be seen as a major barrier to economic productivity, and forces from both South and North worked hard to dispel them. Southern governments passed "Black Codes" to prevent blacks from owning or leasing land, and to restrict their freedom of movement. Agents of the Freedmen's Bureau now told blacks that redistribution was impossible and that they would need to perform wage labor to survive. If they could not persuade people to sign contracts, they would insist forcefully. Thomas Conway, the Bureau Commissioner in Louisiana, ordered: "Hire them out! Cut wood! Do anything to avoid a state of idleness." Even Rufus Saxton, who campaigned actively for black property in the Sea Islands, issued a Circular instructing his agents to dispel the rumor of redistribution at New Year's 1866. Although some Whites continued to press for colonization, most now believed that black labor could be recuperated through the wage system. According to many historians, economic negotiations between blacks and whites in the South thus unfolded within the parameters dictated by the Johnson administration. Southern plantation owners pushed blacks toward servitude, while the Republican Congress pushed for free wage labor and civil rights. Eventually, under this framework, sharecropping emerged as the dominant mode of production. Some historians, such as Robert McKenzie, have challenged the prevalence of this "standard scenario" and argued that land ownership fluctuated significantly during the 1870s. Black land ownership did increase across the South. Union troops also forcefully evicted settlers, sometimes provoking violent standoffs; many blacks came to trust the Freedmen's Bureau no more than they did the Rebels. In 1866 Tidewater's refugee camps were still full, and many of their residents were sick and dying. Relations with Northern and Southern whites had become violently hostile. The whites (military occupiers and local residents) agreed on a plan to deport the freedpeople back to their counties of origin. After the turbulence of restoration, land ownership steadily increased. Hampton already had at least some black landowners, such as the family of American Revolutionary War veteran Caesar Tarrant. In 1860, about eight free Negroes owned land in Hampton. Those who owned land before the war expanded their holdings. Some of the blacks in Hampton formed a community land trust called Lincoln's Land Association and purchased several hundred acres of surrounding land. Land for the Hampton Institute (later Hampton University), was acquired from 1867 to 1872 with assistance from George Whipple of the American Missionary Association. Whipple also helped to sell 44 individual lots to black owners. In Charles City County, three quarters of black farm workers owned their own farms, with an average size of 36 acres. (Statedwide, the number of landowners was high, but the average size of land was only 4 acres.) These relatively small farms, on relatively poor land, did not generate enormous profits. However, they did constitute a base of economic power, and blacks from this region held political office at a high rate. Survivors of the camps also achieved a high level of land ownership and business success in the town of Hampton itself.

Теңіз аралдары

29 мамырдағы кешірім жарлығы Теңіз аралдарындағы көптеген жер иелеріне қолданылмады; алайда, олардың көпшілігі Джонсоннан тікелей арнайы кешірім алған еді. Генерал Руфус Сакстон "Шерман қорығындағы" жерлерге қатысты меншік талаптарына басынып қалды. Сакстон 1865 жылдың 5 қыркүйегінде Хауардқа хат жазып, Теңіз аралдарындағы қара нәсілділердің жер иелігін қорғауын сұрады: Бірнеше күннен кейін шығарылған №15-ші бұйрық, жердің бұрынғы иелерінің күш-жігерін арттырды. Сакстон қарсылық көрсетуді жалғастырды, олардың жазбаша өтініштерін Хауардқа жіберіп, былай деді: Джонсон Хауардты аралдарға "өзара қанағаттандыратын" келісімге қол жеткізу үшін жіберді. Хауард мұның соғысқа дейінгі меншік құқығының толыққанды қалпына келтірілуін білдіретінін түсінді. Ол арал тұрғындарына Джонсонның ниеттерін жеткізді. Бірақ (Стантонның қолдауымен, ол "өзара қанағаттандыратын" сөз тіркесінің тура мағынасын түсінуге бейім болды), ол өзіне сенімді капитан Александр П. Кетчемді тағайындап, ауысу процесін қадағалайтын комиссия құруға бұйырды. Кетчем мен Сакстон Конфедерациялық ақсүйектердің қоныс аудару талаптарына қарсы тұрды. Қоныс аударушылар өздерінің жерлерін қайтаруға қарсы тұру үшін ынтымақтастық желісін құрды және күш көрсетуге дайын екендігін көрсетті. Си-Айлендтің қоныс аударушылары Хауард пен Джонсонға тікелей хат жазып, үкіметтің уәдесін орындап, өздерінің қоныстарын сақтап қалуын талап етті. Алайда, саяси жағдай оңтүстік жер иелеріне көңіл бөлді. Сакстон мен Кетчем лауазымдарынан босатылды; Дэниел Сиклс және Роберт К. Скотт билікке келді. 1866-1867 жылдардың қысында Сиклс Одақ әскерін қоныс аударушыларға қарсы бұрып, дұрыс құжаттары жоқ барлығын қуып шығарды. Қара нәсілді қоныс аударушылар 1565 тіркеуге 63000 акр жерді бақылауда ұстады. Скотт Конгреске берген есебінде былай деді: "Осы отрядтардың офицерлері көптеген жағдайларда босатылғандардан куәліктерін алып, оларды құнды емес деп жариялап, олардың көз алдында жойды. Келісімшарттарды қабылдаудан бас тартқанда, бірнеше жағдайда адамдар жолға шығарылды, онда баспанасыз, көбісі қорқынышты деңгейде тараған шешек салдарынан қайтыс болды". Әскерлер қоныс аударушыларды қуып шығаруды және жұмыс келісімдерін орындауды жалғастырды, бұл 1867 жылы армия мен плантация иесімен келісімшартты жаңартпауды талап еткен фермерлер тобы арасындағы кең ауқымды қарулы қақтығысқа әкелді. Джорджиядағы генерал Дэвис Тиллсон қара нәсілді жер иелерінің құжаттарын өзгертуді бұйырды "бір адамға қырық акр емес, жақсы жұмыс істей алатын оннан он бес акр жер берілсін, ал қалған жер Скуйлер мен Винчестер мырзаларға берілсін, оларға жұмыс істегісі келетін бостандыққа шыққандарды жұмысқа алуға рұқсат етілсін [ ]". Скидавей аралындағы жердің 90%-ы тәркіленді. 1866 жылдың шілдесінде Джонсонның ветосына қарамастан қабылданған (екінші) Екінші бостандық бюросының заң жобасы, Конфедерациялық иелеріне қайтарылған жерлері бар бостандыққа шыққандар, Оңтүстік Каролинадағы Бофорт округіне қарасты Сент-Люк және Сент-Хелена приходтарында 20 акрға дейін жердің акрына 1,25 доллар (~ $ in) төлей алатынын белгіледі. Бұл округті аболиционист және қара нәсілділердің жер иелігін жақтаған майор Мартин Р. Делани басқарды. Бофорт округіне жер тегі бар 1900 отбасы қоныс аударды, 19040 акр жерді салыстырмалы түрде арзан бағамен сатып алды. Көптеген адамдар аралдарда қалып, ата-бабаларының Гулла мәдениетін сақтап қалды. Бүгінде Теңіз аралдарында бірнеше жүз мың Гулла халқы тұрады. Олардың жерге құқығын соңғы онжылдықтарда демалыс орындарын салуға ұмтылған құрылысшылар қауіп төндіріп отыр.

The May 29 amnesty proclamation did not apply to many Sea Islands landowners; however, most of these had secured special pardons directly from Johnson. General Rufus Saxton was overwhelmed with ownership claims for properties in the "Sherman Reserve". Saxton wrote to Howard on September 5, 1865, asking him to protect black landownership on the Sea Islands:

Circular no. 15, issued days later, led the land's former owners to increase their efforts. Saxton continued to resist, passing their written requests to Howard with the comment:

Johnson dispatched Howard to the Islands, with instructions to broker a "mutually satisfactory" settlement. Howard understood that this implied a complete restoration of pre war ownership. He informed the islanders of Johnson's intention. But (with support from Stanton, who felt comfortable with a literal interpretation of the phrase "mutually satisfactory") appointed a sympathetic captain, Alexander P. Ketchum, to form a commission overseeing the transition. Ketchum and Saxton proceeded to resist resettlement claims by Confederate whites. The settlers formed a solidarity network to resist reclamation of their lands and proved willing to defend their homes with vigorous displays of force. The Sea Island homesteaders also wrote directly to Howard and Johnson, insisting that the government keep its promise and maintain their homesteads. However, the prevailing political wind continued to favor the Southern landowners. Saxton and Ketchum lost their positions; Daniel Sickles and Robert K. Scott assumed power. In the winter of 1866–1867, Sickles turned the Union Army on the settlers, evicting all those that could not produce the correct deed. Black settlers retained control over 1,565 titles amounting to 63,000 acres. Scott recounted in his report to Congress: "The officers of these detachments in many instances took from the freedmen their certificates, declared them worthless, and destroyed them in their presence. Upon refusing to accept the contracts offered, the people in several instances were thrust out into the highways, where, being without shelter, many perished from small pox, which prevailed to an alarming extent among them." Soldiers continued to evict settlers and enforce work agreements, leading in 1867 to a large scale armed standoff between the Army and a group of farmers who would not renew their contract with a plantation owner. General Davis Tillson in Georgia ordered a modification to the title of black landowners "as to give a man holding one, not forty acres, but as much land as he could work well, say from ten to fifteen acres—and that the balance of the land should be turned over to Messrs. Scuyler and Winchester, who should be allowed to hire the remaining freed people who wish to work for them [ ]". 90% of the land on Skidaway Island was confiscated. The (second) Second Freedmen's Bureau bill, passed in July 1866 over Johnson's veto, stipulated the freedpeople whose lands had been restored to Confederate owners could pay $1.25 (~$ in ) per acre for up to 20 acres of land in St. Luke and St. Helena parishes of Beaufort County, South Carolina. This district was overseen by Major Martin R. Delaney, an abolitionist and advocate of black land ownership. About 1,900 families with land titles resettled in Beaufort County, buying 19,040 acres of land at relatively low rates. Many people remained on the islands and maintained the Gullah culture of their ancestors. Several hundred thousand Gullah people live on the Sea Islands today. Their claim to the land has been threatened in recent decades by developers seeking to build vacation resorts.

Дэвис бұрышы

Томас олардың өтінішін қабылдамады және Монтгомериді өтінішті жеке пайдасы үшін итермелегені үшін айыптады. Монтгомери 1865 жылғы қазан айында Миссисипиге оралған және Виксбургте тұрған Джозеф Дэвиске жүгінді. Сэмюэл Томас ақырында қызметінен алынды. 1867 жылы Джозеф Дэвис плантациясын қайта иеленді де, бірден оны Бенджамин Монтгомериге 300 000 долларға (~$) сатты. Бұл баға, акрына 75 доллар, салыстырмалы түрде төмен еді. Аталған мәміле Миссисипи штатының қара нәсілділерге мүлік сатуға тыйым салатын заңдарына қайшы болғандықтан, Дэвис пен Монтгомери оны құпия түрде жасады. Монтгомери бос қара нәсілділерді жерге қоныстануға және жұмыс істеуге шақырды. 1887 жылы Бенджаминнің ұлы Исайя Монтгомери басқаруымен топ Миссисипи штатындағы Маунд-Байуде жаңа елді мекен құрды. Маунд-Байу қазірге дейін дербес және көбінесе қара нәсілділерден тұратын қауымдастық болып табылады.

Саясат

Таддеус Стивенс пен Чарльз Самнер босатылғандар үшін жер реформасын қолдауды жалғастырды, бірақ оларға меншік құқықтарын бұзуға немесе капиталды қайта бөлуге қарсылық танытқан көптеген саясаткерлер кедергі келтірді. Соғыстан кейінгі жылдары көптеген радикалды солтүстіктер жер реформасын қолдаудан бас тартты. Саяси көзқарастың өзгеруіне себеп болған нәрселердің бірі – республикашылардың қара нәсілділердің жер иеленуі экономикалық себептермен демократтарға жақтасуы мүмкін деген қауіп сезімі болды. Жалпы, саясаткерлер босатылғандардың құқықтық жағдайына көшті. В.Е.Б. Дю Бойс талдағандай, қара нәсілділерге сайлау құқығын беру, жақсы қаржыланған аграрлық реформаға қарағанда арзан және саяси жағынан ыңғайлы балама болып саналды.

Символизм

"40 акр және бір тұяқ" деген тіркес афроамерикалықтарға экономикалық әділдік ұсынылатындығы туралы Реконструкция саясатының бұзылған уәдесін білдіреді. "40 акр және бір тұяқ" уәдесі Пигфорд Гликманға қарсы нәсілдік дискриминация бойынша топтық сот ісінде маңызды рөл атқарды. Өз шешімінде федералды судья Пол Л. Фридман АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігі афроамерикалық фермерлерді дискриминациялағанын айтты және былай деп жазды: "Қырқ акр және бір тұяқ. Үкімет афроамерикалық фермерлерге берген уәдесін бұзды. Жүз жылдан астам уақыт өткен соң, Ауыл шаруашылығы министрлігі Джеймс Бевърли мырзаға берген уәдесін бұзды". 1989 жылы Мичиган штатынан АҚШ конгресс депутаты Джон Конирс афроамерикалықтарға өтемақы төлеу ұсыныстарын зерттеу комиссиясын құру туралы заң жобасын енгізді. Бұл заң жобасына кейіннен сол уәдеге сілтеме ретінде нөмір берілді.

Өтемақылар

"40 акр және қашар" көбінесе құлдыққа байланысты өтемақы мәселесінде талқыланады. Дегенмен, шын мәнінде, "қырық акр" жерді ұсыну саясаты саяси және экономикалық себептермен, белгілі бір төлем шарттарымен ұсылды, бірақ өмір бойы ақысыз еңбек еткені үшін толыққанды өтемақы ретінде емес.