Кіріспе
Грекияның Осман империясының билігі кезеңінде Қазіргі Грекияның басым бөлігі Осман империясына қосылды. Грекиядағы Осман билігінің кезеңі, 15 ғасырдың ортасынан бастап 1821 жылы басталған Грекияның Тәуелсіздік соғысына дейін жалғасты және 1822 жылы Бірінші Грекия Республикасы жарияланды (1800 жылы автономды Жеті арал Республикасының құрылуымен алдын ала дамыды), грек тілінде Туркократия (Τουρκοκρατία, "түрік билігі") деп аталады. Дегенмен, Ион аралдары және Венецияның Stato da Mar-дың уақытша иеліктері сияқты кейбір аймақтар Осман империясына қосылмады. Пелопоннес түбегіндегі Мани түбегі Осман империясына толыққанды қосылмаған, бірақ Осман билігінде болды. 1100 жылдан астам грек тілінде сөйлейтін әлемнің көп бөлігін басқарған Рим империясының қалдығы – Шығыс Рим империясы, 1204 жылы латын крестоносшылары Константинопольді басып алғаннан кейін әлсіреп қалды. Османның Грекияға басып кіруіне дейін солтүстікте сербтерден жеңіс қолы жетті. Османдықтар алғашқы жеңісін 1371 жылы Марица шайқасында тойлады. Серб әскерлерін Сербия патшасы Вукашин басқарды, ол принц Марконың әкесі және Сербияның Неманич әулетінің соңғы императорының серігі болды. 1389 жылы Косово шайқасында Османдықтар тағы да жеңіске жетті. Қауіп болмағандықтан, Осман әскері 1453 жылы Константинопольді қоршап алып, басып алды, содан кейін оңтүстікке қарай Грекияға жорық жасап, 1456 жылы Афинаны және 1460 жылы Пелопоннесті басып алды. Гректер Пелопоннесте 1460 жылға дейін қарсылық көрсетті, ал венециялықтар мен генуэздіктер кейбір аралдарды ұстап тұрды, бірақ 16 ғасырдың басында материктік Грекияның барлығы және Эгей теңізінің көп бөлігі Осман империясының құрамына енді (бірнеше портты қалалар – Нафплио, Монемвасия, Парга және Метоне венециялықтардың бақылауында қалды). Грекияның таулы аймақтары тигізілмеген күйде қалды және Осман билігінен қашып, партизандық соғыс жүргізуге ниеттенген гректерге пана болды. Эгей теңізінің ортасында орналасқан Киклад аралдары 1530 жылдардан бері вассалдық статуста болғанмен, 1579 жылы Осман империясы ресми түрде қосып алды. Кипр 1571 жылы Осман империясының құрамына енді, ал Венеция 1669 жылға дейін Критті бақылауында ұстады. Ион аралдары Осман империясының билігінде болған емес (1479 жылдан 1481 жылға дейін және 1485 жылдан 1500 жылға дейін Кефалонияны қоспағанда), бірақ Венеция Республикасының билігінде қалды. 1800 жылы Жеті арал Республикасы құрылды, осы аралдарда қазіргі грек мемлекеттігінің негізі қаланды. Осман Грекиясы көпұлтты қоғам болды. Алайда, Османның миллет жүйесі қазіргі заманғы көпмәдениеттілік тұжырымына сәйкес келмеді. Гректерге белгілі бір жеңілдіктер мен бостандық берілді, бірақ олар орталық үкіметтің толық емес бақылауында болған әкімшілік қызметкерлерінің теріс әрекеттерінен зардап шекті. Саяси тәуелсіздігін жоғалтқанмен, гректер сауда және бизнес салаларында үстемдік сақтап қалды. 15 және 16 ғасырларда Осман билігінің нығаюы Жерорта теңізінде грек кеме қатынасы үшін қауіпсіздікке кепілдік берді, грек кеме иелері империяның теңіз тасымалдаушыларына айналып, үлкен табыс тапты. Алайда, Осман империясы Лепанто шайқасында жеңілгеннен кейін грек кемелері католик (әсіресе испан және мальтий) қарақшыларының шабуылына жиі ұшырады. (грек тілінде πρόκριτοι) деп аталатын, Османдықтарда kocabaşis деп белгіленген. Олар негізінен бюрократтар мен салық жинаушылар болды және жемқорлық пен туыстық байланыстар үшін жағымсыз беделге ие болды. Екінші жағынан, фанариоттар Константинопольдің императорлық астанасында бизнесмендер мен дипломаттар ретінде танымал болды, ал Грек Православ Шіркеуі мен Экуменикалық Патриарх Сұлтанның қорғауымен үлкен билікке ие болды және империяның барлық православие халқына, тіліне қарамастан (грек, албан, латын немесе славян) діни бақылауды жүзеге асырды.
The vast majority of the territory of present day Greece was at some point incorporated within the Ottoman Empire. The period of Ottoman rule in Greece, lasting from the mid 15th century to the successful Greek War of Independence that broke out in 1821 and the First Hellenic Republic was proclaimed in 1822 (preceded by the creation of the autonomous Septinsular Republic in 1800), is known in Greek as Tourkokratia (Τουρκοκρατία, "Turkish rule"; ). Some regions, however, like the Ionian islands and various temporary Venetian possessions of the Stato da Mar were not incorporated in the Ottoman Empire. The Mani Peninsula in Peloponnese was not fully integrated into the Ottoman Empire, but was under Ottoman suzerainty. The Eastern Roman Empire, the remnant of the Roman Empire, which ruled most of the Greek speaking world for over 1100 years, had been fatally weakened since the sacking of Constantinople by the Latin Crusaders in 1204. The Ottoman advance into Greece was preceded by victory over the Serbs to the north. The Ottomans first won the Battle of Maritsa in 1371. The Serbian forces were then led by the King Vukašin of Serbia, the father of Prince Marko and the co ruler of the last emperor from the Serbian Nemanjic dynasty. That was followed by an Ottoman victory during the 1389 Battle of Kosovo. With no further threats, the Ottomans besieged and took Constantinople in 1453, then advanced southwards into Greece and captured Athens in 1456 and the Peloponnese in 1460. The Greeks held out in the Peloponnese until 1460, and Venetians and Genoese clung to some of the islands, but by the early 16th century, all of mainland Greece and most of the Aegean Islands were in Ottoman hands, excluding several port cities that were still held by the Venetians (notably Nafplio, Monemvasia, Parga and Methone). The mountains of Greece were largely untouched and were a refuge for Greeks who desired to flee Ottoman rule and engage in guerrilla warfare. The Cyclades islands, in the middle of the Aegean, were officially annexed by the Ottomans in 1579 although they had been under vassal status since the 1530s. Cyprus fell in 1571, and the Venetians retained Crete until 1669. The Ionian Islands were never ruled by the Ottomans, with the exception of Kefalonia (from 1479 to 1481 and from 1485 to 1500), but remained under the rule of the Republic of Venice. It was in the Ionian Islands that modern Greek statehood was born, with the creation of the Republic of the Seven Islands in 1800. Ottoman Greece was a multiethnic society. However, the Ottoman system of millets did not correspond to the contemporary notion of multiculturalism. The Greeks were given some privileges and freedom, but they also suffered from the malpractices of its administrative personnel over which the central government had only remote and incomplete control. Despite losing their political independence, the Greeks remained dominant in the fields of commerce and business. The consolidation of Ottoman power in the 15th and the 16th centuries rendered the Mediterranean safe for Greek shipping, and Greek shipowners became the empire's maritime carriers and made tremendous profits. After the Ottoman defeat at the Battle of Lepanto, however, Greek ships often became the target of vicious attacks by Catholic (especially Spanish and Maltese) pirates. (πρόκριτοι in Greek), which were called kocabaşis by the Ottomans. They were essentially bureaucrats and tax collectors and gained a negative reputation for corruption and nepotism. On the other hand, the Phanariots became prominent in the imperial capital of Constantinople as businessmen and diplomats, and the Greek Orthodox Church and the Ecumenical Patriarch rose to great power under the Sultan's protection and gained religious control over the entire Orthodox population of the empire, whether it spoke Greek, Albanian, Latin or Slavic.
Осман империясының кеңейуі
1453 жылы Константинополь Османдықтардың қолына түскеннен кейін Морея деспоттығы Византия империясының Османдықтарға қарсы соңғы бекінісі болды. Бірақ ол 1460 жылы Османдықтарға түсіп, материктік Грекияның жаулануы аяқталды. 15 ғасырдың соңына қарай материктік Грекияның көп бөлігі мен Эгей теңізіндегі аралдар Османдықтардың бақылауында болды, бірақ Кипр мен Крит Венецияның иелігінде қалды және 1571 және 1670 жылдарға дейін Османдықтарға бағынбады. Грек тілінде сөйлейтін әлемнің Осман билігі астында болмаған жалғыз бөлігі – Ион аралдары, олар 1797 жылға дейін Венецияның құрамында болды. Корфу 1537, 1571 және 1716 жылдары үш маңызды қоршауға қарсы тұрып, Османдықтарды жоққа шығарды. Венецияның Stato da Màr құрамында қалған аймақтарға 1540 жылға дейін Нафплио мен Монемвасия, 1579 жылға дейін Наксос және Парос аралдарындағы Архипелаг герцогтығы, 1617 жылға дейін Сифнос және 1715 жылға дейін Тинос кірді.
Осман билігі
Осман билігінің нығаюынан кейін гректердің екі ерекше көші-қон үрдісі басталды. Біріншісі Базилиос Бессарион, Георгиус Плетон Гемист және Маркос Музурос сияқты грек зиялыларының Батыс Еуропаның басқа аймақтарына қоныс аударуымен және Ренессанстың тууына ықпал етуімен байланысты (дегенмен, гректердің Еуропаның басқа аймақтарына, әсіресе итальяндық университет қалаларына ірі көлемде көшіп-қонуы крестшілердің Константинопольді басып алуынан әлдеқайда ертерек басталған). Бұл үрдіс қазіргі грек диаспорасының қалыптасуына да әсер етті. Екіншісі гректердің Грек түбегінің жазықтарын тастап, тауларға қоныстануымен сипатталды, онда қиын-қыстау ландшафт Осман империясының әскери немесе әкімшілік құрылым орнатуына кедерес келтірді.
Әкімшілік
Сұлтан Осман империясы үкіметінің төбесінде отырды. Абсолюттік билеушіге тән сыртқы белгілері болғанымен, ол шын мәнінде дәстүр мен әдет-ғұрыптармен шектелген еді. Осман империясының провинцияларды басқаруы екі негізгі функциямен ерекшеленді. Провинциялардағы жергілікті әкімдердің міндеті – әскери құрылымды сақтап, салық жинау болды. Әскери құрылым феодалдық сипатта болды. Османдықтар бұл феодалдық жүйені ескі шаруалардың жер иелену жүйесінің үстіне орнатты. Шаруалар өздерінің жерлерін сақтап, олардың жер учаскелеріне құқығы мұрагерлікпен беріліп, алынып тасталмайтын болып қалды.
Дін
Сұлтан грек православ шіркеуінің патриархын империядағы православиеліктердің, грек болсын, болмасын, басшысы деп есептеді. Патриарх православие халқының жақсы мінез-құлқы үшін сұлтанға жауапты болды, ал оның орнына оған православие қауымдастықтары, оның ішінде грек емес славян халықтары бойынша кең өкілеттіктер берілді. Патриарх грек қауымдарының империядағы соттары мен мектептерінің, сондай-ақ шіркеудің басшысы болды. Бұл православие дінінің қызметкерлерін, жергілікті билік иелерімен бірге, грек қалалары мен аудандарының нақты билеушілеріне айналдырды. Кейбір грек қалалары, мысалы Афина мен Родос, муниципалдық басқару құқығын сақтап қалды, ал басқалары Осман губернаторларының басқаруына көшті. Пелопоннес түбегіндегі Мани, Криттің (Сфакия) және Эпирдің бір бөлігі сияқты бірнеше аймақтар дерлік тәуелсіздік сақтады. Константинополь патриархаты, батыстың қауіп-қатерлеріне қарсы Осман империясына адал болды (мысалы, Дионисий Скилософостың бүлігі сияқты). Православ шіркеуі грек мұрасын сақтауға үлкен көмек көрсетті, ал грек православтық дініне адалу грек ұлтының белгісіне айналды. Османдықтар гректерден мұсылман болуды талап етпеді, бірақ көптеген гректер Осман билігінің әлеуметтік-экономикалық қиындықтарынан немесе грек дінбасыларының жемқорлығынан қашу үшін сырттай ғана мұсылмандықты қабылдады. Грекиядағы Осман грек мұсылмандарының ең көп шоғырланған аймақтары Македония, әсіресе Валлахия, көршілес Эпир және Крит болды (Криттік мұсылмандарға қараңыз). Миллет жүйесіне сәйкес, грек мұсылмандары, грек мәдениеті мен тілінің элементтерін сақтап қалғандарына қарамастан, жай ғана "мұсылман" деп жіктеліп, ал көптеген грек православ христиандары оларды "түрікке өткен" деп есептегендіктен, бастапқы этномәдени қауымдастықтарына сатқын деп қарады. Кейбір гректер Жаңа шейіттерге айналды, мысалы, Әйгілі Ефрем Нео-шаһид немесе Әйгілі Деметрий Нео-шаһид, ал басқалары ауыр салықтардан қашу және грек православ шіркеуімен құпия байланыстарын сақтап, өзінің жеке басын көрсету үшін Крипто-христиандар (сырттай мұсылман, бірақ құпия түрде грек православтық дінін ұстанғандар) болды. Крипто-христиандар исламды қабылдағаннан кейін мұсылман емес дінді ұстанғаны үшін ұсталса, өлім жазасына кесілуі мүмкін еді. Сонымен қатар, Иоанн Целепес Комнен және Мисак Палеолог Паша сияқты теократиялық немесе Византиялық ақсүйектерден гректер исламды қабылдады. Дегенмен, Селім I (1512-1520) билігі кезінде христиандарға қарсы зорлық-зомбылық көрсетулер орын алды. Селім барлық христиан шіркеулерін тәркілеуге бұйрық берді, бірақ бұл бұйрық кейіннен қайтарылып алынды, оның кезінде христиандар қатты қудаланды.
Салық және "балалардың үлесі"
Грекия жер салығын және саудаға салынатын ауыр салықты төледі, екіншісі бай гректердің есебінен мемлекеттік қазынаны толтырды. Гректер, басқа христиандар сияқты, джизьяны, яки исламдық жеке салықты төлеуге міндетті болды, оны империядағы мұсылман емес тұрғындар мұсылмандардың исламның бес тірегінің бірі ретінде төлейтін зекет орнына төлеуге мәжбүр болды. Джизьяны төлемеу христианның өмірі мен мүлкіне берілген қорғауға қатысты кепілдікті жоюға, сондай-ақ дін аудару, құлдыққа салу немесе өлім жазасына кесуге әкелуі мүмкін. Осман империясының басқа бөліктеріндегідей, гректер де джизья төлегенін куәландыратын түбіртекпен әрдайым жүруге міндетті болды, әйтпесе түрмеге қамалуы мүмкін еді. Гректердің көпшілігі сұлтан әскерінде қызмет етуге міндетті болмаса да, жас ұлдарды алып келіп, ислам дініне аударғаннан кейін Осман әскерінде қызмет етуге мәжбүр етті. Сонымен қатар, қыздар гаремде одалиска ретінде қызмет ету үшін әкетілді. Бұл тәжірибелер «балалардың сыйлығы» (девширме) (грек тілінде παιδομάζωμα paidomazoma, «бала жинау» деген мағынада) деп аталды, оған сәйкес әрбір христиан қауымы бес ұлдың біреуін мұсылман ретінде тәрбиелеуге және Осман әскерінің элиталық бөлімшесі – яничарлар корпусына оқуға жіберуге міндетті болды. Бұл жүйеге қарсылық күшті болды. Мысалы, грек халық әңгімелерінде аналардың ұлдарын ұрланып кетпеу үшін мүгедек ету туралы айтылады. Дегенмен, корпустың қатарына кіру (ислам дінін қабылдаумен бірге) грек ұлдарына губернатор немесе тіпті бас уәзір болып көтерілу мүмкіндігін берді. Грек халқының салық салуға немесе paidomazoma-ға қарсылығы ауыр салдарға әкелді. Мысалы, 1705 жылы Осман шенеунігі Македониядағы Науссадан жаңа яничарларды іздеу және жинау үшін жіберілді, бірақ девширме жүгіне қарсы шыққан грек көтерілісшілері оны өлтірді. Көтерілісшілердің бастары кесіліп, олардың бастары Салоника қаласында көрсетілді. Кейбір жағдайларда грек отбасылары ұлдарын тастап кетуден қатты қорқып, олар кейіннен олардың қысымшылары ретінде оралып келуі мүмкін еді. Басқа жағдайларда отбасылар өз балаларының мемлекеттік қызметкер ретінде жақсы өмір сүруін қамтамасыз ету үшін офицерлерге пара берді.
Дәстүрге әсер ету
16 ғасырдан кейін көптеген грек халық әндері (димотика) грек халқының өмір салтынан, қарақшылардан және Осман империясының ғасырлар бойғы үстемдігі кезеңіндегі қарулы қақтығыстардан шабыт алып жаралды. Клефтік әндер (грекше: Κλέφτικα τραγούδια), немесе балладалар, грек халық музыкасының бір жанры болып табылады және клепттердің өміріне арналған тақырыптарды қамтиды. Ерекше қақтығыстар бірнеше халық ертегілері мен әндерде мәңгі есте қалды, мысалы, 1786 жылғы Даскалогианни басшылығымен болған қарсылық соғысы туралы эпикалық баллада – «То трагуди ту Даскалогианни».
Грек ұлтшылдығының пайда болуы
XVIII ғасыр бойында Осман империясының жер иеліктері, бұрын сұлтанның тікелей билігінде болған феодалдық иеліктер, сатылатын немесе мұраға қалдырылатын мұрагерлік иеліктерге (чифликтерге) айналды. Осман жер иелерінің жаңа тобы бұрынғы еркін грек шаруаларын жеке бағынышқа (крепостнойлыққа) түсірді, бұл жазықтарда кедейлік пен халық азаюына алып келді. Екінші жағынан, XVII және XVIII ғасырларда Осман империясы ішінде білімді және беделді гректердің жағдайы едәуір жақсарды. 1600-жылдардың соңынан бастап гректер Осман мемлекетінің жоғары және маңызды лауазымдарына тағайындала бастады. Константинопольдің Фанар ауданында тұратын бай гректер тобы – фанариоттардың ықпалы күшейді. Олардың саудагерлер немесе дипломаттар ретінде Батыс Еуропаға саяхаттауы либерализм мен ұлтшылдықтың жетілген идеяларымен танысуға мүмкіндік берді, ал қазіргі грек ұлтшылдық қозғалысы фанариоттардың арасында туды. Көптеген грек саудагерлері мен саяхатшылары француз төңкерісінің идеяларына ықпал етті және 19-ғасырдың басында Осман билігіндегі грек қалалары мен кенттерінде жаңа грек ағартушылық дәуірі басталды. Грек ұлтшылдығын Ресей империясының православиелік билеушісі Екатерина Ұлының өкілдері де ынталандырды, ол Осман империясының территориясын, соның ішінде Константинопольді де, христиандық көтеріліс ұйымдастыру арқылы иеленуді үміттенеді. Алайда, 1768 жылы басталған орыс-осман соғысы кезінде гректер көтеріліс жасаған жоқ, бұл олардың ресейлік демеушілерін көңілін қалдырды. Кучук-Кайнарджи шарты (1774) Ресейге өзінің православиелік поддандыларын қорғау үшін сұлтанға «ұсыныс» жасау құқығын берді, ал орыстар Осман империясының ішкі істеріне үнемі араласа бастады. Бұл, 1789 жылғы француз төңкерісінің жаңа идеяларымен бірге, гректерді сыртқы әлеммен қайта байланыстырды және сол кездегі ең прогрессивті ұлтшылдық қозғалыстың дамуына әкелді. Грекия Наполеон соғыстарына жанама түрде қатысты, бірақ бір эпизод маңызды салдарға ие болды. 1797 жылы Наполеон Бонапарт басқарған француздар Венецияны басып алғанда, олар Иония аралдарын да иеленді, осылайша Иония аралдарындағы венециялық биліктің төрт жүз жылдығы аяқталды. Аралдар жергілікті автономияға ие болған Септинсулярлық Республика деп аталатын француздық тәуелділік мәртебесіне көтерілді. Бұл 1461 жылы Трапезонт құлағаннан бері гректердің алғаш рет өздерін өзі басқаруы болды. Аралдарда билік еткендердің арасында тәуелсіз Грекияның алғашқы мемлекет басшысы болуға тағдырланған Иоанн Каподистрия да болды. Наполеон соғыстарының аяқталуымен 1815 жылы Грекия ғасырлар бойы оқшауланғаннан қайта шықты. Британдық және француз жазушылары мен суретшілері елге сапарлай бастады, ал бай еуропалықтар грек ескілігін жинай бастады. Бұл «фил-еллиндер» Грекияның тәуелсіздігіне қолдау көрсетуде маңызды рөл атқарды.
1821 жылға дейінгі көтерілістер
Грекияның әр түрлі аймақтарындағы гректер Осман империясының үстемдігіне қарсы көтеріліс көтеріп, көбінесе Осман империясының қатысқан соғыстарынан пайдаланды. Бұл көтерілістердің ауқымы мен әсері әртүрлі болды. Осман-Венеция соғысы (1463–1479) кезінде Маниот Кладас ағайындары Крокодолос және Эпифани Оңтүстік Пелопоннестегі түрктерге қарсы Венеция атынан страциоти жасақтарын басқарды. Олар Вардунияны және оның жерлерін Венецияның иелігіне берді, содан кейін Эпифани губернатор қызметін атқарды. 1571 жылы Лепанто шайқасындағы Киелі Одақтың жеңісінен бұрын және кейін, жарым аралда, мысалы, Эпирде, Фокиде (Галаксиди жылнамасында тіркелген) және Пелопоннесте Мелиссинос ағайындары және басқалар бастаған бірқатар қақтығыстар болды. Олар келесі жылы басылды. Аймақ бойынша жергілікті деңгейдегі қысқа мерзімді көтерілістер жалғасты, мысалы, Фессалияда (1600) және Эпирде (1611) митрополит Дионисий Философ бастаған көтерілістер. Крит соғысы (1645–1669) кезінде маниоттар Франческо Морозини мен венециялықтарға Пелопоннесте көмектесті. Грек жалдамалы әскерлер Морей соғысы кезінде Ион теңізі мен Пелопоннестегі операцияларында венециялықтарға көмектесті. Осы кезеңде болған маңызды көтеріліс – Орлов көтерілісі (грекше: Ορλωφικά), ол орыс-түрік соғысы (1768–1774) кезінде болды және Грек материгінде де, аралдарда да қарулы тәртіпсіздікке әкелді. 1778 жылы Ламброс Кацонис жинаған жетпіс кемеден тұратын грек флоты Эгей теңізінде түрік эскадрильяларын мазалады, Кастелоризо аралын басып алды және 1790 жылға дейін түрік флотымен теңіз шайқастарына қатысты.
Грекияның тәуелсіздік соғысы
1814 жылы Одессада "Достық қоғамы" немесе "Достар бірлестігі" (Филки Этерия) деп аталатын құпия грек ұлтшыл ұйымы құрылды. Ұйым мүшелері Ұлыбритания мен АҚШ-тағы бай грек эмигранттарының қолдауымен көтеріліс ұйымдастыруды жоспарлады. Олар сонымен қатар Батыс Еуропадағы жақтастарынан қолдау алып, Ресейден құпия көмек алды. Ұйым Иония аралдарынан кеткен соң Ресейдің сыртқы істер министрі болған Каподистрияны жоспарланған көтерілістің жетекшісі етіп тағайындады. 1821 жылдың 25 наурызында (қазіргі Грекия Тәуелсіздік күні) Патрастың православие епископы Герман ұлттық көтеріліс жариялады. Османдықтар жауап ретінде 1821 жылғы Константинополь қырғынын және Смирнадағы ұқсас қырғындарды ұйымдастырды. Грекияның Македония, Крит және Кипр сияқты аймақтарында бірдей көтерілістер жоспарланды. Гректер бастапқыда күтпеген шабуылмен, Османдықтардың тиімсіздігімен және Тепеленнің Әли пашасына қарсы күресінің нәтижесінде Пелопоннес және басқа да аймақтарды басып алды. Гректердің алғашқы әрекеттерінің бірі қарусыз Османдық елді мекендеріне қарсы бағытталды, нәтижесінде Пелопоннестегі түрік және албан мұсылмандарының шамамен 40% бірден өлтірілді, ал қалғаны аймақтан қашып кетті немесе жер аударылды. Османдықтар күшін жинап, өз кезегінде қатыгездікпен жауап берді, Хиос және басқа да қалалардың грек халқын қырғынға ұшыратты. Бұл Ұлыбритания мен Францияда гректерге деген көбірек жанашырлықты тудырды. Гректер бақылап отырған аймақтарда берік үкімет құруға қабілетсіз болды және ішкі талас-тартыстарға ұшырады. Гректер мен Османдықтар арасындағы белгісіз шайқастар 1825 жылға дейін жалғасты, одан кейін сұлтан революцияны басу үшін Мысырдан, негізінен бедуиндер мен кейбір судандықтардан тұратын, Ыбырайым паша басқаратын күшті флот пен әскер жіберді. Оған Пелопоннес билігін уәде етілді, бірақ олар 1827 жылы Наварино шайқасында жеңіліске ұшырады. Бұл экспедициямен байланысты зұлматтар, сондай-ақ 1824 жылы Мессолонгидегі ақын және көрнекті филогректің қазасы – Лорд Байронның өлімі, ақырында Ұлы державалардың араласуына әкелді. 1827 жылдың қазан айында британдық, француз және орыс флоттары жергілікті қолбасшылардың бастамасымен, бірақ үкіметтерінің келісімімен Наварино шайқасында Османдық флотты жойды. Бұл тәуелсіздік соғысының шешуші сәті болды. 1828 жылдың қазан айында француздар Ыбырайым әскерінен Пелопоннесті босату үшін әскерін түсірді, ал Ресей сәуір айынан бері Османдық империясына қарсы соғыста болды. Олардың қорғауында гректер қайта ұйымдасып, жаңа үкімет құрып, соғыстың соңғы шайқасы – Петра шайқасында Османдықтарды жеңді. Батыс державалары атысты тоқтатуды талап еткенге дейін олар мүмкіндігінше көп аумақты басып алуға тырысты. 1830 жылы Лондонда өткен конференцияда толық тәуелсіз грек мемлекеті құру ұсынылды (бұрынғы ұсыныстардағыдай автономия емес). Соңғы шегаралар 1832 жылғы Лондон конференциясында Артадан Волосқа дейін созылатын солтүстік шекарамен және аралдардың ішінде тек Эвбоя мен Киклад аралдарын қоса алғанда белгіленді. Гректер бұл шектеулі шекараға көңіл көншітпеді, бірақ Грекияның тәуелсіздігіне үлкен үлес қосқан Ұлыбритания, Франция және Ресейдің еркіне қарсы тұруға жағдайлары болмады. 1832 жылдың 11 мамырындағы конвенция бойынша Грекия егеменді мемлекет ретінде мойындалды. 1828 жылдан бері Грекияның губернаторы болған Каподистрия 1831 жылдың қазан айында Мавромихалис отбасы тарапынан өлтірілді. Республикалық үкіметпен одан әрі тәжірибелерді болдырмау үшін Ұлы державалар, әсіресе Ресей, Грекияның монархия болуын талап етті және Бавария ханзадасы Отто оның алғашқы патшасы болып сайланды.