Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондон, Мидленд және Шотландия темір жолы (LMS) құрамына кірген компаниялардан түрлі көлік құралдары паркін мұра етті. LMS өзі салған құрамдарды үш бөлек кезеңге бөлуге болады, олар I-ден III-ге дейін нөмірленген.
The London, Midland and Scottish Railway (LMS) inherited several styles of coaching stock from its constituents. Stock built by the LMS itself can be categorised into three separate periods, numbered I to III.
Алдын ала топтастырудан қалған компаниялардан мұрагерлік алған вагондар
Топтастыруға дейінгі компаниялардан әртүрлі типтегі вагондар мұраға көшкен.
Various types of coaches were inherited from pre grouping companies.
Бұрынғы Глазго және Оңтүстік-Батыс темір жолы
1914 жылы "Birmingham Railway Carriage and Wagon" компаниясы "Glasgow and South Western Railway" үшін салған жеті бөлімдік бүйірлік дәлізді үшінші класс вагонды Шотландия темір жол сақтау қоғамы Фолкирк қаласында сақтап тұр.
A 1914 seven compartment side corridor third built by Birmingham Railway Carriage and Wagon for the Glasgow and South Western Railway is preserved by the Scottish Railway Preservation Society at Falkirk.
Бұрынғы Таулы теңіз жолы
1897 жылдан бастап, Жоғарғы теміржолдың басты желілерінде көбінесе боги-вагонды құрамалар қолданыла бастады. Дегенмен, алты дөңгелекті вагондар 1908 жылға дейін пайда болған жоқ. Алты дөңгелекті композиттік купе, №89, кейіннен пайдаланудағы вагондардың құрамында болды және қазір Шотландия теміржол сақтау қоғамында Фолкирк қаласында сақталуда.
From 1897 bogie stock was generally introduced for main line services on the Highland Railway. However, six wheelers appeared as late as 1908. An example of a six wheel composite coupé, No. 89, latterly in service stock, is preserved by the Scottish Railway Preservation Society at Falkirk.
Бұрынғы Ланкашир және Йоркшир темір жолы
L&Y үшін (көбінесе Ньютон-Хит зауытында) салынған жүздеген вагондар LMS қорына өтті, оның ішінде 6 дөңгелекті салон-вагондар да болды. Ньютон-Хит 1920 жылдары бірнеше жыл бойы LMS үлгілерін жасады. Қазіргі таңдағыда LMS қызметіне алынған екі L&Y вагоны сақталған және Уорт-Вэлли темір жолында сирек қоғамдық пайдалану үшін қалпына келтірілген, бірақ олардың біреуі 1956 жылы Вулвертонда салынған BR шассиіне орнатылған. Бұл вагондар Ланкашир және Йоркшир темір жол қорына тиесілі.
Many hundreds of carriages built for the L&Y (mainly at Newton Heath works) came into LMS stock, including some 6 wheel saloons. Newton Heath also built LMS designs for a few years in the 1920s. Currently two ex L&Y carriages taken into LMS service have been preserved and restored for irregular public use on the Worth Valley Railway, although one is mounted on a BR underframe built at Wolverton in 1956. These are owned by the Lancashire & Yorkshire Railway Trust.
LMS-тің құрастырған вагондары
LMS вагондарының дизайны мен құрылысы өте біркелкі үлгіде жүргізілді. Әртүрлі қызметтер мен қажеттіліктерге қарай көптеген вагон түрлері салынды, бірақ жалпы алғанда, дизайндық ерекшеліктердің дамуы логикалық болды. Дизайнның үш анық кезеңін бөліп қарастыруға болады, соңғысы Ұлыбританиядағы теміржолдарды ұлттықтандырудан кейін де жалғасты.
The design and building of LMS coaches followed a very standardised pattern. Very many types of coaches were built to suit the various services and needs but, in general, the progression of design features was a logical one. Three quite distinct periods of design can be recognised, the last of which continued until after nationalisation of the railways in Britain.
І кезең (1923-1928/9 жылдар)
LMS I кезеңіндегі вагондардың жалпы стилі Ұлыбританияның басқа аймақтарында кең таралған идеяларға ұқсас болды. Олар ағаш қаңқалы және панельдік, жартылай эллипстік шатыры, барлық жақтан дәлізді вагондардың бөлімшелеріне есіктері және Midland темір жолының соңғы дизайнынан алынған болат астарлы шассиде орналасқан. Терезелерді желдету көбінесе төмен түсетін жарықтар арқылы жүзеге асырылды. Шатыр желдеткіштері көбінесе торпеда тәрізді болды. Вагонды автоматты емес бұрандалы байланыстармен жабдықталды, ал дәлізді вагондар британдық стандартты қайшы тәрізді дәліз байланысын пайдаланды (Ұлы Батыс темір жолында да қолданылды). Көбінесе екі төрт дөңгелекті богилерде қозғалды, олардың дөңгелек аралығы 9 фут 0 дюйм болатын, компанияның барлық қызмет ету кезеңінде дерлік өзгермеген бір тіреуіш конструкциясынан тұрды. Кейбір арнайы көліктер он екі дөңгелекті шассиде жүрді, ал олардың алты дөңгелекті богилері 12 фут 6 дюйм дөңгелек базасында, Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолының дизайнына негізделген. Асхана вагондарынан басқа барлық вагондар электрмен жарықтандырылды және стандартты түрде вакуумды тежегішпен жабдықталды. LMS вагондарының алғашқы дизайнында Midland темір жолына тән ерекшеліктер енгізілді, олар басқа желілерден ерекшеленді. Олардың ең айқын нұсқасы – вестибюльді вагондардың әр бөліміндегі екі терезелі орналасуы. Бұл екі тіктөртбұрышты терезеден (біреуі бекітілген, біреуі төмен түсетін) тұрды, бір терезеге немесе екі жақтағы төртбұрышты жарықтары бар орталық төмен түсетін терезеге қарағанда. Бұл терезелердің бекітілген жарығының үстіндегі қабырға панелінде әдетте Stones үлгісіндегі желдеткіш орналастырылған. Осы кезеңде LMS компаниясы ыңғайлы және сапалы, бірақ дизайны революциялық емес көптеген стандартты вагондарды енгізді. Сыртқы түрінен бұл ертедегі LMS вагондары толық панельдік және бұрандалы стильде, Crimson Lake түстік схемасымен өте тартымды болды. Жаңа идеялардың алғашқы белгісі 1927 жылы шыққан бірнеше әдемі дәлізді вагондар болды. LMS алғаш рет дәлізді вагондарда сыртқы бөлімше есіктерінен бас тартып, олардың орнына үлкен терезелерді енгізді. Бастапқыда әр бөлімшеде екі терезе болды (біреуі бекітілген, біреуі рамсыз төмен түсетін), бұрын қарастырылған Midland үлгісіндегі вестибюльді вагондар сияқты. Олар стандартты екі терезелі стильден рамсыз төмен түсетін терезелердің және екі терезе үстіндегі Stones желдеткіштерінің болуымен ерекшеленді, бұл стиль жақын арада басқа вагондарда да қолданыла бастады. 1930 жылға қарай бұл стиль кейбір композиттерде пайда болды, олардың үстінде орталықта бір Stones желдеткіші және кең дәліздің бойында 4 фут 6 дюйм енді үлкен терезелер болды. Қазіргі заманғы жайлылыққа қарай ақырын дамып келе жатқан процестегі келесі қадам – 1928 жылы Royal Scot және басқа да престижді пойыздарға қосылған он өте сәнді вагонды құрылысымен бір терезелі бөлімше дизайнының енгізілуі болды. Олардың бесеуі жартылай ашық, әрқайсысында төрт орындықтан тұратын үш бөлімшесі бар, әр жолаушыға бұрыштағы орын тиеді. Ашық бөлігінде 18 орындық екі және бір орынды орналасу болды. Бұл вагондар асханалық вагон ретінде жіктеліп, әдетте асханалық вагонмен бірге жүретін. Қалған бесеуі де дәл осындай сәнді салондық вагон болды, онда бірінші сыныпты 10 жолаушы сегіз жеке креслода және диванға орналастырылды. Олар да екі терезелі орналасудың орнына үлкен бір терезелі болды. 1929 жылы осы 10 вагонға бірінші немесе үшінші сыныпты жолаушыларға арналған 25 бейтарап вестибюльді вагон қосылды. Бұл 42 орындық, жеті бөлімшелі (екі және бір орынды) вагондар болды, олар да асханалық вагон ретінде тағайындалды. Осымен, LMS дәлізді вагондарында бір терезелі стиль енді толыққанды қалыптасқан деуге болады. Бұл 1928–29 жылғы вагондарда бір терезе болғанымен, олар әлі де биік белдік дизайнымен және толық сыртқы бұрандамен жасалған, LMS вагондарының көпшілігі сияқты, және бір терезе бұрынғыдан жақсырақ болғанына қарамастан, биік белдік салдарынан көру қиын болды деген пікірлер бар. Бұл, әсіресе, төменгі орындықтарымен танымал болмаған салондық вагондарда байқалды. Сондықтан бір терезелі дизайн биік белдік стилінде жалғастырылмады. 1925–26 жылдары бірнеше толық металл вагондар енгізілді. Бұл үшінші сыныптың ашық және тежегіш вагондары, сондай-ақ көптеген толық тежегіш вагондар болды, олар сыртқы подрядчиктермен салынды, бәлкім сол кездегі болат өнеркәсібіне көмектесу үшін. Құрылысынан басқа, олардың екі терезелі стилі мен ішкі орналасуы сол кездегі басқа вагондардан ешқандай артықшылықты көрсетпеді, ал сыртқы түрі псевдо-толық бұрандалы стильде жасалған.
The general styling of LMS Period I coaches followed much the same ideas as were prevalent elsewhere in Britain. They were wooden framed and panelled, had a fully beaded body with a semi elliptical roof, doors to all compartments of side corridor coaches, and were mounted on a steel underframe derived from the final Midland Railway design. Window ventilation was mainly by droplight. Roof ventilators were generally of the torpedo type. The coaches were fitted with non automatic screw couplers and gangwayed stock made use of scissors type British Standard pattern corridor connection (as also used on the Great Western Railway). Most coaches ran on two four wheel bogies which were of a 9 ft 0 in wheelbase single bolster design which hardly changed for the whole of the company's life. Some special vehicles ran on twelve wheel chassis and the six wheel bogie on these vehicles was of 12 ft 6 in wheel base, based on the London and North Western Railway design. All coaches except kitchen cars were electrically lit and normally fitted with vacuum brake as standard. Certain characteristic Midland Railway features were incorporated in the design of early LMS coaches which distinguished them from those of other lines. Most noticeable of these was the twin window arrangement in each seating bay of the vestibule coaches. This took the form of two rectangular windows side by side (one fixed and one drop light), rather than a single window or centre drop light with two flanking quarterlight arrangement. There was generally a Stones pattern ventilator in the eaves panel above the fixed light of these window pairs. During this period, the LMS company introduced a considerable quantity of conventional coaches which were comfortable and well built but whose designs were not particularly revolutionary. Externally, these early LMS coaches were extremely attractive in the fully panelled and beaded style and with the fully lined Crimson Lake livery. The first indication of changing ideas were some very handsome corridor vehicles in 1927. For the first time, the LMS abandoned outside compartment doors in corridor coaches and introduced larger windows in their stead. At first there were two such windows in each compartment (one fixed and one frameless droplight) in the manner of the characteristic Midland pattern vestibule coaches already considered. They differed from the normal twin window style in having frameless droplights and Stones ventilators over both windows and the style soon became adopted for other vehicles. By 1930 it had made its appearance in some composites, this time with but one Stones ventilator centrally over the window pair and with large 4 ft 6 in wide corridor side windows. The next development in the somewhat tentative progression towards more up to date amenity was the development of a single window per bay design which was introduced in 1928 with the building of ten very palatial carriages for inclusion in the Royal Scot and other prestige trains. Five of these coaches were semi open firsts that had three compartments all finished in a different style with only four seats in each; each passenger thus had a corner seat. The open end was rather more conventional, seating 18 in two and one arrangement. These coaches were classed as dining vehicles and generally ran next to a kitchen car. The other five coaches were equally luxurious lounge brakes with accommodation for 10 first class passengers in eight individual armchairs and a settee. They again had large single windows instead of the two window arrangement. These 10 vehicles were followed in 1929 by a similarly styled batch of 25 neutral vestibule coaches for either first or third class passengers. These were 42 seaters with seven bays arranged two and one and again designated as dining vehicles. With these, the single window style could finally be said to have 'arrived' in LMS gangwayed coaches. Although these 1928–29 coaches had single windows, they were still of the high waisted design with full exterior beading as indeed were most LMS coaches to this time and there is some evidence that although the single window was more appreciated than the earlier arrangement, it was not always easy to see out of it because of the high waist. This was, apparently, particularly irksome in the lounge brakes which with their very low seated chairs were, seemingly, never very popular. Thus it was that the single window design was not perpetuated in the high waisted style. Some all steel coaches were introduced in 1925–26. These were open thirds and brake thirds, together with a large number of full brakes, which were built by outside contractors, probably to assist the steel industry at that time. Construction apart, however, their two window style and interior layout showed no advance on the other coaches of the time while externally they were finished in a pseudo fully beaded style.
ІІ кезең (1929-1932 жж.)
LMS вагондарының екінші кезеңінің басталуы бұрын айтылған жоғары белдікті, бір терезелі конструкциялардың енгізілуімен шамалас болды, ал жаңа ой-пікірлер 1929 жылы алты сәнді тежегіш вагондардың пайда болуымен бірінші рет көрініс берді, олар әр жағынан екі орындық бөлімшелі және кеңінен жабдықталған санитарлық бөлмелерімен ерекшеленді. Бұл жаңа вагондардың барлығы бір терезелі болғанмен, вагондардың белдері бұрынғыдан әлдеқайда төмен болды. Басты сыртқы айырмашылық – терезелердің тереңдетілуі нәтижесінде белдік панелінің жойылғандығы. Алайда, жаңа вагондар әлі де ағашпен қапталған, толықтай бекітілген және әдемі безендірілген дизайнмен жасалған. I кезеңдегі алдыңғы вагондары сияқты, бұл вагондар да Корольдік шотланд сияқты маңызды пойыздарға жіберілді. Бұл төмен белдікті дизайнға көшу жаңа құрылыстың үлгісін толыққанды белгілемеді, себебі дәліздік композиттер толық бекітілген екі терезелі стильде жасала берді, ал дәліздік үштен бірі мен тежегіш үштен бірі 1930 жылға дейін толық бөлім есіктерімен жабдықталды. Осылайша, LMS вагондарының екінші кезеңінің бірінші бөлігінде стильдердің араласуы байқалды. Осы екінші кезеңде вестибюльді вагондарға ең көп назар аударылды. Біріншісі – 18 метрлік, 42 орындық кеңістікке арналған бірнеше вагондар. Олардың кейбіреулері тамақтану вагондары ретінде жіктеліп, бірінші рет жасалды, бірақ бірнеше жылдан кейін Stanier 65 фут (20 м) бірінші классты вагондары пайда болғаннан кейін төмендетілді. Олардан кейін жалпыға бірдей қызмет көрсетуге арналған 56 орындық вагондар келді. Бастапқы 42 орындық вагондарға ұқсас 42 орындық тағы бір партия жасалды, бірақ олар тамақтану вагондары ретінде жіктемелді. Бұл 18 метрлік вагондардың барлығы төмен белдікті және ағашпен қапталған, сыртында толық бекіткіштермен жабдықталған. Алайда, төмен белдікті вестибюльді вагондардың үлкен тобы – 57 фут (17 м), 56 орындық нұсқасы, оның 300 данасы 1931 және 1932 жылдары салынды. Олар 60 фут (18 м) нұсқасынан денесі болаттан жасалған және сыртында бояумен имитацияланған бекіткіштермен ерекшеленді. Дегенмен, олардың барлық басқа аспектілері II кезең стиліне сәйкес келіп, терезе жиегінің көтерілген қалыптарын сақтап қалды. 1930–31 жылдары барлық дәліздік вагондар да жаңа төмен белдікті стильге көшті. Негізінен композиттер мен тежегіш композиттерге қатысты болғанымен, 1930 жылы дәліздік үштен бірі жаңа стандарттарды орнатты. Бұл вагондардың саны онға жуық болды, бірақ олардың 18 метрлік шассиінде тек жеті бөлімше болды. Әр жақтағы дәстүрлі төрт орындық орналасқандықтан, бөлімшелер арасындағы кеңістік 6 фут 6 дюймнан кем емес болды. Олар да ағашпен қапталған және толық бекітілген, сондай-ақ өте ыңғайлы деп есептелді. Алайда, одан артық вагондар жасалмады, мүмкін, олар кеңістікті тым көп пайдаланды және 1924 мен 1928 жылдар арасында бұрынғы үлгілердің көп саны салынғандықтан. Олар дәліздік үштен бірінің осы ұзындықта салынған жалғыз вагондары болды. Мамандандырылған вагондарға қатысты, бұл дизайнның екінші кезеңі негізінен 36 данасы салынған тамақтану вагондарымен ұсынылды, бұл LMS-тің алғашқы алты жылында жаңа тамақтану вагондарының жетіспеушілігін толықтырды. Жоғарыда айтылған 57 фут вестибюльді үштен бірі сияқты, бұл тамақтану вагондары болат панельдермен қапталған және бояумен имитацияланған бекіткіштермен жабдықталған. Сондай-ақ, бұл уақытта 12 дөңгелекті композиттік ұйықтайтын вагондардың екі партиясы салынды, олар жоғары белдікті және белгілі бір LNWR стильдік ерекшеліктерін сақтап, бірақ рамасыз шамдармен жабылған. Олар LMS вагондарының негізгі тенденциясынан тыс тұрды. 2-ші кезеңдегі дәлізсіз вагондар 1-ші кезеңдегі үлгілерден көп айырмашылық танытпады.
The start of the second phase in LMS carriage design was almost contemporary with the introduction of the previously mentioned high waisted, single window designs and the new trend of thought was first exemplified by the appearance in 1929 of six luxury brake firsts with two a side compartment seating and somewhat palatial toilet accommodation. These new carriages all had single windows but the waist of the coach was much lower than hitherto. The principal external difference was the elimination of the waist panel as result of deepening of windows. The new coaches were, however, still wood panelled and fully beaded and with the full lining represented very handsome designs. As with their Period I predecessors, these coaches went to the more important trains such as the Royal Scot. This low waisted trend in design only partially set the pattern for new construction because corridor composites continued to come out in the fully beaded two window style and the corridor thirds and brake thirds continued to have full compartment doors until 1930. Thus there was a certain amount of overlapping styles during the first part of the second period of LMS coach building. It was again the vestibule coach which received the bulk of attention during this second phase. The first were a series of spacious 60 feet (18 m) long 42 seaters. Some of these, which were classified as dining vehicles were built as firsts but were downgraded a few years later on the advent of the Stanier 65 feet (20 m) firsts. They were followed by a 56 seater for general service. More 42 seat coaches followed which, although identical to the original 42 seaters, were not classed as diners. All these 60 feet (18 m) coaches had the new low waist and were wood panelled with full outside beading. However, a much larger group of low waisted vestibule coaches was the 57 feet (17 m), 56 seat version of which 300 were built in 1931 2 and differed from the 60 feet (18 m) version in that they were steel clad with simulated external beading in paint. They did, however, follow the Period II style in all other respects and retained the raised window edge mouldings. Eventually in 1930–31, the new low waisted style was adopted for all corridor stock too. Although mainly confined to composites and brake composites, it was a batch of corridor thirds in 1930 that really set new standards. These coaches were but 10 in number but had only seven compartments on a 60 feet (18 m) underframe. Although the traditional four on each side seating was retained, the compartments were no less than 6 ft 6 in between partitions. They were again wood panelled and fully beaded and were, reputedly, extremely comfortable. However, no more were built possibly because they were a little extravagant of space and large numbers of the earlier designs had been built between 1924 and 1928. They were to be the only corridor thirds to be built to this length. On the specialised coaching side, this second phase of design was represented mainly by dining cars of which 36 were built which made amends for the relative lack of new dining cars during the first six years of the LMS. Like the 57 ft vestibule thirds mentioned earlier, these diners were steel panelled with painted simulated beading. There were also two batches of 12 wheel composite sleeping cars built at this time that retained a high waist and certain LNWR styling features but were flush clad with frameless droplights. They were distinctly outside the main trend of LMS coach design. Period 2 non corridor stock differed little from the Period 1 examples.
III кезең (1933 жылдан бастап)
1932 жылы Уильям Станиер LMS бас инженер-механик лауазымына тағайындалды және ол қызметке кіріскеннен кейін көп ұзамай, толыққанды тегіс қабырғалы LMS вагондары пайда болды. Осыдан кейін бұл вагондар әрдайым «Станиер» моделі деп аталатын болды. Көптеген мысалдары 1967-68 жылдарға дейін сақталған LMS тегіс қабырғалы вагоны, алдыңғы үлгілерінен негізінен терезе пішінімен ерекшеленді, олардың бұрыштары енді дөңгеленген. Әрине, барлық бұрынғы вагондардың терезе бұрыштары да сәл дөңгеленген, бірақ Станиер вагондарымен салыстырғанда, I және II кезеңдегі вагондардың терезелері дерлік тік бұрышты болды. Екінші маңызды айырмашылық терезе ауданында болды. I кезеңде таза ауа кіргізудің басты тәсілі – төмен түсетін терезелер болды, олар жиі Stones және Dewel үлгісіндегі шыны желдеткіштермен толықтырылып, ақырында (II кезеңде) оларды толығымен ығыстырды. Станиер вагондарымен бірге, терезелердің жоғарғы бөлігіне енгізілген, қазір таныс сырғанамалы желдеткіш пайда болды. Бастапқыда бұл желдеткіш бір бөлігі ғана жылжымалы болатын, бірақ 1934 жылы екі кең сырғанамалы бөлігі бар тереңірек желдеткішпен ауыстырылды, ол соңғы уақытқа дейін сақталды. 1947-48 жылдары сырғанамалы бөліктер қысқартылды және осы түрі Британ темір жолының (BR) стандартты вагонының ерекшелігі ретінде сақталды. Станиер кезеңінде дәлізсіз вагондар 1920 жылдары белгіленген үлгіден көп өзгермеді, тек сыртқы қабырғасы тегіс болды. Дизайн әлі де биік болды және отыру орналасуы бұрынғы жылдардағыдай қалды. Станиер басқару кезінде ауданаралық дәретханалар салынбады және Лондон-Тилбери және Саутхенд бөлімі үшін бірнеше дәретхана-купелерден басқа, барлық Станиер дәлізсіз вагондары қала маңындағы типте болды. 1938 жылы үш тіркелген вагондардан тұратын қызықты партия жасалды, бірақ олар аса танымал болған жоқ.
In 1932, William Stanier took up his appointment as Chief Mechanical Engineer to the LMS and the first of the completely flush sided LMS coaches emerged soon enough after his assumption of office to lead to the coaches ever afterwards being referred to as "Stanier" stock. The LMS flush sided coach, of which many examples still remained as late as 1967–8, differed in appearance from its predecessors mainly in the shape of its windows which now exhibited well rounded corners. All the earlier coaches had, of course, been built with slightly rounded window corner mouldings but by comparison with Stanier vehicles, the Period I and II coach window was almost square cornered. The second major visible difference was also in the window area. During Period I, the favoured method of admitting fresh air was the droplight which was frequently supplemented by and finally (in Period II) in large measure superseded by the Stones and Dewel pattern glass vane ventilator. With the Stanier stock was introduced the now familiar sliding ventilator incorporated in the upper part of the window. Initially this was quite shallow with only one section moveable but in 1934 this was replaced by a deeper ventilator with two wide sliding sections which remained almost until the end. From about 1947–8, the sliding portions were somewhat shortened and in this form were retained as a feature of the British Railways (BR) standard coach. During the Stanier period, non corridor coaches varied little from the pattern laid down in the 1920s except for the flush clad exterior. The design was still high waisted and the seating arrangements never changed from the earlier years. No inter district lavatory sets were built during the Stanier regime and apart from a few lavatory composites for the London Tilbury and Southend section, all the Stanier non corridor stock was of the suburban type. There was an interesting batch of articulated triplets made in 1938 but these do not seem to have been very popular.
Ұлттықлендіргеннен кейінгі кезең
LMS дизайнымен жасалған вагондар 1947 жылдан кейін бірнеше жыл бойы, британдық темір жолының Mark 1 үлгісі енгізілгенге дейін салына берді. Бұл қысқа мерзім, шындығында, Станиер дәуірінің жалғасы ғана болды және ол флеш-сайдты вагондар сияқты жаңа кезең емес еді. Дегенмен, кейінірекгі коридорлы вагондар енгізілген дөңгелек тәбәнде терезелерінің арқасында "Porthole" деген атпен ерекшеленді. Бұл вагондардың құрылысы 1947 жылдан кейін бір-екі жылдан басталып, сондықтан оларды LMS вагондары деп толыққанды айтуға болмайды. Бірақ, олар LMS вагондар салу дәстүрінің тікелей жалғасы болғандықтан, осы жинаққа қосылды. Олар Stanier вагондарының соңғы үлгілерінен (олардың өзі BR кезеңінде де салынып келді) бастысымен дөңгелек тәбәнде терезелерімен (бұрынғы тікбұрышты терезелердің орнына) және соғыстан кейінгі торпеда тәрізді желдеткіштермен, сондай-ақ жылдам ашылатын терезелердің соңғы үлгісімен ерекшеленді.
LMS design coaches continued to be built for several years after 1947 until the introduction of the British Railways Mark 1. This short lived period was, in fact, little more than a continuation of the Stanier era and was not really a new phase in the same sense that the flush sided stock itself was. Later corridor coaches have, however, been distinguished by the name "Porthole" stock by virtue of the circular toilet window feature which they introduced. This stock actually commenced building a year or two after 1947 and was, therefore, not strictly LMS stock as such but it was in the direct tradition of LMS coach building practice and has, therefore, been included here. It differed from the last versions of the Stanier stock proper (which themselves were built well into BR days) principally in the circular toilet windows which replaced the earlier rectangular ones, but also in having post war torpedo ventilators and the final style of sliding window ventilators.
Сақтау
Северн аңғары темір жолы ІІІ кезеңдегі вагондардың толық жиынтығына ие. RFO No. 7511 теміржолдың тамақ пойыздарында пайдалану үшін қайта жаңартылды. LMS Carriage Association (link) бірнеше вагонға ие, олардың көпшілігі Пик-рельсте орналасқан, бірақ екеуі (27162 және 27001) Экклсборн аңғары темір жолында орналасқан. I, II және III кезеңдердің толық жиынтықтары әртүрлі жағдайда Ұлыбритания бойынша сақталған. Мидленд темір жолының Баттерлидегі коллекциясы ең әртүрлі және бірегей болып табылады, бірақ Бонес және Киннел темір жолы (онда үш ІІІ кезеңдік вагон көрсетіледі) және Strathspey темір жолы (онда екі ІІІ кезеңдік вагон бар, бірақ олар қазір қолданылмайды) да бар. Кейли және Уорт аңғары темір жолында екі қалалық вагон сақталған, екеуі де қазіргі уақытта қолданылмайды және жұртшылыққа көрсетілмейді. Біреуі 1938 жылы салынған 9 бөлімді үшінші класс вагон, ол 1960 жылдары BR жолаушылар қызметінен тікелей сатып алынған, екіншісі – 1951 жылы LMS дизайны бойынша салынған және BR бөлімшелік вагон ретінде пайдаланылған композит вагон.
The Severn Valley Railway has a complete rake of Period III coaches. RFO No. 7511 has also been restored for use on the railway's dining trains. The LMS Carriage Association (link) also owns several coaches, most of which are based at Peak Rail, although two (27162 and 27001), are based at the Ecclesbourne Valley Railway. Whole sets of Period I, II and III in varying states have been preserved across the U. K. The Midland Railway Butterley has possibly the most varied and unique collection, but others include the Bo'ness and Kinneil Railway, which has three Period III coaches on display, and the Strathspey Railway, which has two Period III coaches, although these are currently not in use. Two suburban coaches survive on the Keighley and Worth Valley Railway, both currently out of use and not on public display. One is a 9 compartment third built in 1938 and purchased directly from BR passenger service in the 1960s, the other a composite built to LMS design in 1951 and used as a departmental mess van by BR.