Кіріспе
Операның 16 ғасырдың соңында Италияда пайда болғаннан бері, негізгі репертуары қалыптасты, оны маңызды опера композиторлары басқарды. Ең алғашқы маңызды опера композиторы – Клаудио Монтеверди, ол ең алғашқы танымал операны, «L'Orfeo» операсын жазды, одан кейін тағы екеуін. 17 ғасырдың соңында оның ізбасары Франческо Кавалли және ағылшын Генри Перселл көптеген танымал опералар жазды. 18 ғасырдың басында Георг Фридерик Гендельдің опералары үстемдік құрды, ал басқа маңызды туындыларға Пепуштің «Кедей операсы», Перголезидің «La serva padrona» және Жан-Филипп Рамоның әртүрлі шығармалары кіреді. Бұл тізім 1984 және 2000 жылдар аралығында жасалған таңдаулы тізімдердегі олардың болуымен анықталған ең танымал операларға нұсқау береді. Тізімге енген опералар барлық маңызды жанрларды қамтиды және бүгінгі күні үнемі қойылатын барлық операларды қамтиды, 17 ғасырдан бастап 20 ғасырдың соңына дейінгі операларға дейін. Ондағы қысқаша түсіндірмелер әр операның маңыздылығын түсіндіреді. Тізім алғашқы қойылым жылына немесе, егер бұл композитордың қайтысынан ұзақ уақыт өткен болса, шамамен жазылған күні бойынша ұйымдастырылған.
Since the origins of opera in late 16th century Italy, a central repertoire has developed, shepherded by major opera composers. The earliest major opera composer is generally considered to be Claudio Monteverdi, who wrote the first prominent opera, L'Orfeo, followed by two others. Throughout the later 17th century, his successor Francesco Cavalli and the Englishman Henry Purcell wrote numerous prominent operas. The early 18th century was dominated by the operas of George Frideric Handel, while other important works include Pepusch's The Beggar's Opera, Pergolesi's' La serva padrona, and various works by Jean Philippe Rameau. This list provides a guide to the most prominent operas, as determined by their presence on a majority of selected compiled lists, which date from between 1984 and 2000. The operas included cover all important genres, and include all operas regularly performed today, from seventeenth century works to late twentieth century operas. The brief accompanying notes offer an explanation as to why each opera has been considered important. The organisation of the list is by year of first performance, or, if this was long after the composer's death, approximate date of composition.
16001699 жыл
1607 "Орфео" (Клаудио Монтеверди). Операның алғашқы шедеврі деп кеңінен танылған туынды. 1640 "Олиссаның отанына оралуы" (Монтеверди). Монтевердидің Венеция үшін жазған алғашқы операсы, Гомердің "Одиссеясы" негізінде құрылған, композитордың стереотиптерден гөрі нағыз тұлғаларды бейнелеу шеберлігін көрсетеді. 1642 "Поппеяның тәж киюі" (Монтеверди). Монтевердидің Венециялық көрермендері үшін жазған соңғы операсы, бүгінде жиі қойылады. Оның венециандық контексі осы дәуір операларына тән нәрсе – әдептік үлгіге бағынушылықтың толыққанды жоқтығын түсіндіруге көмектеседі. 1644 "Орминдо" (Франческо Кавалли). Каваллидің 20 ғасырда қайта жаңғырылған операларының бірі, "Орминдо" оның ең тартымды туындыларының бірі саналады. 1649 "Гиасон" (Кавалли). Каваллидің "Гиасонында" алғаш рет ария мен речитатив бөлініп жазылды. "Гиасон" 17 ғасырдың ең танымал операсы болды. 1651 "Ла Калисто" (Кавалли). Каваллидің Фаустинимен бірлесіп жазған он бір операсының тоғызыншысы, классикалық мифологияның құдайларын параболизациялауымен ерекшеленеді. 1683 "Дидо мен Эней" (Генри Перселл). Ағылшын тіліндегі алғашқы нағыз опералық шедевр деп жиі есептеледі. Көптегендердің сенуіне қарамастан, 1689 жылы қыздар мектебінде емес, 1683 жылы Карл II сарайында алғаш рет қойылған. 1692 "Әулие патшайым" (Пурселл). Нағыз опера емес, жартылай опера саналады, және Пурселлдің ең ұлы драмалық туындысы деп ойылады.
17001749
1710 Агриппина (Хандель). Гендельдің Италияда жазған соңғы операсы үлкен табысқа ие болды және итальян операсының композиторы ретінде беделін нығайтты. 1711 Ринальдо (Хандел). Гендельдің Лондон сахнасына арналған алғашқы операсы Лондон сахнасында орындалған тұңғыш итальян операсы болды. 1724 Джулио Чезаре (Хандель). Өзінің бай оркестрлеуімен танымал. 1724 Тамерлано (Хандел). Энтони Хикс Grove Music Online-да жазғандай, "ширалы драмалық күш" бар. 1725 Роделинда (Хандел). Роделинда Гендельдің шығармалары арасында мелодиялық жазудың толықтығы үшін жиі мақталады. 1728 "Күсірушінің операсы" (Иохан Кристоф Пепуш). Джон Гейдің пьесасына негізделген итальян операсының сатирасы, "Күсірушінің операсы" балада операсы қазіргі уақытқа дейін танымал болып келеді. 1731 Ацис және Галатея (Хандел). Гендельдің ағылшын либреттосына жазылған жалғыз театралды шығармасы. 1733 Орландо (Хандел). Энтони Хикс "ерекше" деп сипаттаған опера. 1735 Ариоданте (Хандель). Бұл опера да, Алчина да бүгінгі таңда сыншылардың жоғары беделін алады. 1735 Алчина (Хандель). Бұл шығарма да, Ариоданте де Гендельдің Ковент-Гардендегі алғашқы опералық маусымының бір бөлігі болды. 1735 "Сыбар Үндістан" (Рамо). Бұл шығармада Рамо опера-балетінің әдеттегі жеңіл түріне эмоционалдық тереңдік пен күш қосты. 1737 Кастор мен Поллюкс (Рамо). Бастапқыда орташа сәттілікке ие болған, 1754 жылы қайта жаңғыртылғанда Кастор мен Поллюкс Рамоның ең үздік жетістігі деп саналды. 1738 Серсе (Хандель). Опера сериясының әдеттегі үлгісінен ауытқу, Серсе Гендельдің басқа шығармаларында сирек кездесетін көптеген комикалық элементтерді қамтиды. 1740 Альфред (Томас Арн). "Rule Britannia" атты патриоттық әнмен танымал болған ағылшын операсы. 1744 Семеле (Хандель). Бастапқыда оратория ретінде орындалған Семеледің драмалық қасиеттері қазіргі уақытта опера сахнасында орындалатын жұмыстарға әкелді. 1745 Плате (Рамо). Рамоның ең танымал комедиялық операсы. Бастапқыда сарай ойын-сауығы болған, 1754 жылы қайта жаңғыру француз көрермендері арасында өте танымал болды. 1762 Орфео мен Эвридика (Кристоф Виллибальд Глюк). Глюктің ең танымал операсы. Композитор итальян операсының шектен шығуларын реформалауға тырысқан алғашқы шығарма. 1762 Артаксеркс (Томас Арн). Ағылшын тіліндегі алғашқы опера сериясы. Метастазионың 1729 жылғы "Артасерсе" либреттосынан кейін. 1767 Алсест (Глюк). Глюктің екінші "реформалық" операсы, қазіргі уақытта әдетте 1776 жылғы француздық қайта қарастырылуында беріледі. 1768 Бастиен және Бастиен (Вольфганг Амадей Моцарт). Моцарттың "Сингшпиль" атты бір актілі пьесасы Руссоның "Le devin du village" пьесасының пародиясы ретінде жазылған. 1770 Митридат, Понт патшасы (Моцарт). Моцарттың 14 жасында жазылған "Митридат" жұлдызды әншілер тобы үшін жазылған. 1777 Армид (Глюк). Глюк өзінің опералары арасында ең сүйікті француздық шығармасы үшін Луллидің либреттосын қолданды. 1779 Тавридадағы Ифигения (Глюк). Глюктің "соңғы және ең үлкен шедеврі". 1781 Идоменео (Моцарт). Моцарттың алғашқы жетілген операсы ретінде танымал, Идоменео ұзақ уақыт сахнадан тыс болғаннан кейін жазылған. 1782 "Серальдан ұрлау" (Моцарт). Моцарттың комикалық шедеврлерінің алғашқысы деп саналатын бұл шығарма бүгінде жиі орындалады. 1782 Сивилья шаштаразы (Джованни Паизиелло). Паизиеллоның ең танымал комедиялық операсы, кейін Россинидің сол есімді шығармасы оны басып қалдырды. 1786 "Шауспильдиректор" (Моцарт). Сол кездегі пьесалардан алынған диалогтар көп айтылған тағы бір "Сингшпиль", "Шауспильдиректор" сюжеті жаңадан құрылған компанияда примадонна болуға ұмтылатын екі сопраноны қамтиды. Антонио Сальеридің "Prima la musica e poi le parole" операсымен бірге премьераланды. 1797 Медея (Луиджи Керубини). Революциялық кезеңдегі француз операсы, бүгінгі күні жүйелі түрде орындалады. Мария Каллас секілді сопранолардың танымал көрінісі.
1735 Ariodante (Handel). Both this opera and Alcina enjoy high critical reputations today. 1735 Alcina (Handel). Both this work and Ariodante were part of Handel's first opera season at Covent Garden. 1735 Les Indes galantes (Rameau). In this work Rameau added emotional depth and power to the traditionally lighter form of opéra ballet. 1737 Castor et Pollux (Rameau). Initially only a moderate success, when it was revived in 1754 Castor et Pollux was regarded as Rameau's finest achievement. 1738 Serse (Handel). Deviation from the usual model of opera seria, Serse contains many comic elements rare in Handel's other works. 1740 Alfred (Thomas Arne). An English opera of all times, famous for the patriotic song "Rule Britannia". 1744 Semele (Handel). Originally performed as an oratorio, Semele's dramatic qualities have often led to the work being performed on the opera stage in modern times. 1745 Platée (Rameau). Rameau's most famous comic opera. Originally a court entertainment, a 1754 revival proved extremely popular with French audiences. 1762 Orfeo ed Euridice (Christoph Willibald Gluck). Gluck's most popular opera. The first work in which the composer tried to reform the excesses of Italian opera seria. 1762 Artaxerxes (Thomas Arne). The first opera seria in English. After Metastasio's 1729 libretto Artaserse. 1767 Alceste (Gluck). Gluck's second "reform" opera, nowadays usually given in its French revision of 1776. 1768 Bastien und Bastienne (Wolfgang Amadeus Mozart). Mozart's one act Singspiel was set to a parody of Rousseau's Le devin du village. 1770 Mitridate, re di Ponto (Mozart). Composed when Mozart was 14, Mitridate was written for a demanding cast of star singers. 1777 Armide (Gluck). Gluck used a libretto originally set by Lully for this French work, his favourite among his own operas. 1779 Iphigénie en Tauride (Gluck). Gluck's "last and perhaps greatest masterpiece". 1781 Idomeneo (Mozart). Usually thought of as Mozart's first mature opera, Idomeneo was composed after a lengthy break from the stage. 1782 Die Entführung aus dem Serail (Mozart). Often thought of as the first of Mozart's comic masterpieces, this work is frequently performed today. 1782 Il barbiere di Siviglia (Giovanni Paisiello). Paisiello's most famous comic opera, later eclipsed by Rossini's work of the same name. 1786 Der Schauspieldirektor (Mozart). Another Singspiel with much spoken dialogue taken from plays of that time, the plot of Der Schauspieldirektor features two sopranos vying to become prima donna in a newly assembled company. Premiered together with Antonio Salieri's Prima la musica e poi le parole
1797 Médée (Luigi Cherubini). Only French opera of the Revolutionary period to be regularly performed today. A famous showcase for sopranos such as Maria Callas.
18001832 жыл
1805 «Фиделио» (Людвиг ван Бетховен). Бетховеннің жалғыз операсы композитордың саяси еркіндікке деген құштарлығынан туындады. 1807 «Ла Вестале» (Гаспар Спонтини). Спонтинидің ғашық дін қызметкері туралы операсы Берлиозға зор әсер етті және француздық гран-операның алға басуы болды. 1812 «Жібек бағанасы» (Джоакино Россини). Россинидің ерте туындысы, бұл опера – тікелей комедиялық фарс. 1813 «Алжирдегі итальянка» (Россини). Ричард Осборн «Grove Music Online» сайтында бұл операны «Россинидің толыққанды екі актілік формадағы алғашқы буффо шедеврі» деп сипаттады. 1817 «Қарлығаш ұрысы» (Россини). Бұл операда Россини француз құтқару операсының ықпалында болды. 1825 «Ақ әйел» (Франсуа Адриан Бойелдье). Бойелдьенің ең сәтті комедиялық операсы сэр Уолтер Скотттың романдарынан шабыттанған 19 ғасырдың көптеген туындыларының бірі болды. 1826 «Коринф қоршауы» (Россини). Бұл туынды үшін Россини өзінің бұрынғы «Маомет II» операсын қайта жаңартып, оқиғаны басқа ортаға орналастырды. 1827 «Капитан» (Винченцо Беллини). Беллинидің екінші кәсіби қойылымы оның халықаралық беделін нығайтты. 1828 «Вампир» (Генрих Маршнер). Маршнер Вебер мен Вагнердің арасындағы маңызды байланыс болды, бұл готикалық опера оны көрсетеді. 1828 «Ори графы» (Россини). Россинидің операсы жылдар бойы жоғары сыншыл бағалауға ие болды: 19 ғасырдың сыншысы Генри Чорли «Le comte Ory-де жаман әуен жоқ, сұм әуен жоқ» деді, ал Ричард Осборн «Grove Music Online» сайтында жазғандай, бұл туынды «барлық комедиялық опералардың ішіндегі ең ақылды, ең сәнді және ең қалалық» деп аталады. 1830 «Фра Диаволо» (Даниел Аубер). 19 ғасырдың ең танымал комедиялық операларының бірі, Аубердің оқиғасы маңызды неаполитандық бүлікші көшбасшысына негізделген, тіпті Лорел мен Хардидің фильмін шабыттандырды. 1830 «Капулеттілер мен Монтектер» (Беллини). Беллинидің «Ромео мен Джульетта» нұсқасы. 1831 «Ұйықтап қалған қыз» (Беллини). Бұл туындының 1-ші актісінің финалындағы «D'un pensiero e d'un accento» концертатын кейіннен Артур Салливан «Төрелік сот» романында пародиалады. 1831 «Норма» (Беллини). Беллинидің ең танымал операсы, романтикалық опералардың үлгісі. Бұл туындының соңғы актісі оркестрлеудің ерекшелігімен көзге түседі. 1831 «Роберт дьявол» (Джакомо Мейербер). Мейербиердің Париж үшін жазған алғашқы Гранд-операсы, өлі монахтардың биімен сенсация тудырды. 1832 «Сүйкімділік әні» (Доницетти). Бұл туынды 1838-1848 жылдар аралығында Италияда ең көп қойылған опера болды. 1840 «Патшалық күні» (Верди). Вердидің соңғы операсынан басқа жалғыз комедиясы – «Фальстаф». 1842 «Жабайы аңшы» (Альберт Лорцинг). Лорцингтің «комедиялық шедеврі», неміс туындысы итальяндық опера буффа мен француз опера комигіне бәсекелесе алатынын көрсетуге арналған. 1842 «Набукко» (Верди). Верди бұл операны өзінің өнер мансабының нағыз бастамасы деп сипаттады. 1842 «Риенци, трибундардың соңғысы» (Вагнер). Вагнердің Гранд-опера дәстүріне қосқан үлесі. 1842 «Руслан мен Людмила» (Глинка). Пушкин ертегісінің эпизодтық нұсқасы кейінгі ресей композиторларына зор әсер етті. 1843 «Ұшатын голландиялық» (Вагнер). Вагнер бұл неміс романтикалық операсын өзінің мансабының нағыз бастамасы деп санайды. 1843 «Дон Паскуале» (Доницетти). Доницеттидің «комедиялық шедеврі» соңғы үлкен опера буффалардың бірі. 1843 «Бірінші крест жорығына шақырылған Ломбардиялықтар» (Верди). Вердидің «Набукко» операсынан кейінгі туындысы, Америкада қойылған алғашқы операсы болды. 1843 «Богемиялық қыз» (Майкл Балф). Гилберт пен Салливанның туындыларынан басқа, 19 ғасырдың ағылшын тіліндегі бірнеше елеулі операларының бірі. 1844 «Ласло Хуньяди» (Эркель). Эркельдің екінші операсы әдетте оның ең жақсысы деп саналады, бірақ оның кейінгі операсы «Банк Банға» қарағанда танымалдылығы жағынан екінші орында. 1859 «Маскарадтағы кеш» (Верди). Бұл опера цензурамен қиындықтарға тап болды, өйткені бастапқыда монархты өлтіру туралы айтылған. 1861 «Банк Бан» (Эркель). Эркельдің үшінші операсы Венгрияның «Ұлттық операсы» болып саналады. 1862 «Беатриче мен Бенедикт» (Берлиоз). Берлиоздың соңғы операсы – Шекспирге деген өмір бойына созылған құрметтің жемісі. 1862 «Тағдыр күші» (Верди). Бұл трагедия Санкт-Петербургтегі Император театры тапсырыс берген, ал Вердидің туындысына орыс дәстүрі әсер еткен болуы мүмкін. 1863 «Жеміс жинаушылар» (Жорж Бизе). Премьерасында салыстырмалы сәтсіздікке ұшыраса да, бұл Бизенің қазіргі уақытта ең көп қойылған екінші операсы және тенор/баритон дуэтімен ерекше танымал. 1864 «Қарапайым» (Оффенбах). Оффенбахтың грек мифологиясын мазақтайтын тағы бір опереттасы. 1864 «Мирейль» (Гуно). Гуноның туындысы Фредерик Мистральдың эпикалық поэмасына негізделген және прованс халық әндерін пайдаланады. 1865 «Африкалық» (Джакомо Мейербер). Мейербиердің соңғы Гранд-операсы, өлімнен кейін премьерасы өткен. 1865 «Тристан мен Изольда» (Вагнер). Бұл романтикалық трагедия Вагнердің ең радикалдық туындысы және музыка тарихындағы ең революциялық шығармалардың бірі. «Тристан аккорды» дәстүрлі тональностьтың бұзылуын бастады. 1866 «Мignon» (Амброаз Томас). Гётенің «Вильгельм Майстердің шеберлігі» романынан шабыттанған лирикалық туынды, бұл Томас операсының ең сәттісі болды, «Гамлетпен» бірге. 1866 «Сатып алынған келіншек» (Бедржих Сметана). Сметананың халық комедиясы оның барлық операларының арасында ең көп қойылған операсы. 1867 «Дон Карлос» (Верди). Вердидің Шилерден жасаған француздық гран-операсы қазір оның ең жоғары бағаланған туындыларының бірі. 1867 «Перттен келген әдемі қыз» (Бизе). Бизе бұл оперетта үшін сэр Уолтер Скотттың романына жүгінді. 1867 «Ромео мен Джульетта» (Гуно). Гуноның Шекспир трагедиясының нұсқасы оның екінші ең танымал туындысы. 1868 «Далибор» (Сметана). Чех тарихынан тақырыптарды зерттейтін Сметананың ең сәтті операларының бірі. 1868 «Нюрнберг шебер әншілері» (Вагнер). Вагнердің пісіп-жетілген операларының арасындағы жалғыз комедиясы, өнер дәстүрі мен жаңашылдық арасындағы қақтығыс туралы. 1868 «Гамлет» (Томас). Томас операсы Шекспирдің шығармасынан көп еркіндіктер алады. 1868 «Перикола» (Оффенбах). Перуде орын алған бұл оперетта комедия мен сезімталдықты біріктіреді. 1868 «Мефистофель» (Арриго Боито). Верди үшін либреттист ретінде ең танымал болса да, Боито композитор болды және бұл музыкалық нұсқаны жасауға көп жыл жұмсады. 1869 «Рейн алтыны» (Вагнер). Вагнердің эпикалық «Сақина» циклының «алдын ала кеші», сақинаның қалай жасалғанын және оған қарғыс салғанын айтады. 1870 «Валкирия» (Вагнер). «Сақинаның» екінші бөлімі, өлімдік Сигмунд пен Сиглинде туралы және құдайлардың патшасы Вотанға бағынбаған валькирия Брүнгильда туралы айтады. 1871 «Аида» (Верди). Барлық уақыттың ең ұлы тенор арияларының бірі – «Celeste Aida» операсында бар. 1874 «Борис Годунов» (Модест Мусоргский). Мусоргскийдің ұлы тарихи драмасы 17 ғасырдың басында Ресейдің анархияға құлауын көрсетеді. 1874 «Жарқанат» (Иоганн Штраус II). Мүмкін, барлық опереттердің ең танымал операсы. 1874 «Екі жесір» (Сметана). Сметананың тағы бір комедиясы, оның операларының арасында тек чех емес тақырыбы бар. 1875 «Кармен» (Бизе). Мүмкін, барлық француз операларының ең танымал операсы. Премьерадағы сыншылар Бизенің романтизм мен реализмді үйлестіруіне таң қалды.
1876-1899 жылдар
1876 жылы «Зигфрид» (Рихард Вагнер). «Сақина» циклінің үшінші бөлімінде батыр Зигфрид айдаһар Фафнерді өлтіріп, сақинаны иеленеді және Брунгильданы соққан сиқырдан босатады. 1876 жылы «Гёттердаммерунг» (Вагнер). «Сақина» циклінің соңғы бөлімінде қарғыс орындалып, Зигфрид пен Брунгильданың қазасына және құдайлардың құлауына әкеледі. 1876 жылы «Ла Джоконда» (Амилкаре Понкиелли). Вердидің «Аидасынан» басқа, бұл опера халықаралық репертуарда сақталған жалғыз итальяндық гранд-опера. 1877 жылы «Самсон және Далила» (Камиль Сен-Санс). Вагнердің операларына зор ықпал еткен опера. 1879 жылы «Евгений Онегин» (Пётр Ильич Чайковский). Чайковскийдің ең танымал операсы, Александр Пушкиннің поэма-романы негізінде жазылған. Композитор Татьяна кейіпкерімен терең байланыс сезінген. 1881 жылы «Геродиада» (Жюль Массне). Киелі кітаптағы Саломе туралы айтатын опера, бірақ Рихард Штраустың осы тақырыптағы туындысы Массненің жұмысын қалыпқа ендірді. 1881 жылы «Хоффманның ертегілері» (Жак Оффенбах). Оффенбахтың маңызды туынды жазу әрекеті өлімінен кейін аяқталмай қалды. Дегенмен, бүгінде бұл оның ең көп қойылатын операсы. 1881 жылы «Симон Бокканегра» (Джузеппе Верди). Верди бұл операны алғашқы қойылымнан кейін жиырма жылдан астам уақыттан соң қайта жөндеді. 1887 жылы «Отелло» (Верди). Вердидің кешкі кезеңіндегі алғашқы шедеврі Ариго Боитоның либреттосына қойылған. 1891 жылы «L'amico Fritz» (Масканьи). Бұл туынды опера семисериасының соңғы мысалы ретінде қарастырылады. 1892 жылы «Иоланта» (Чайковский). Чайковскийдің соңғы лирикалық операсы, оның інісі Модесттің либреттосына жазылған. 1892 жылы «Ла Валли» (Альфредо Каталани). Әдетте Каталанидің шедеврі саналады. 1892 жылы «Пальяччи» (Руджеро Леонкавалло). Ең танымал верист операларының бірі, көбінесе Масканьидің «Кавальерия рустикана» операсымен бірге қойылады. 1892 жылы «Вертер» (Массне). «Маноннан» кейін бұл Массненің ең танымал операсы. 1893 жылы «Фальстафф» (Верди). Вердидің соңғы операсы Боитоның тағы бір либреттосына қойылған. 1893 жылы «Манон Леско» (Джакомо Пуччини). Бұл туындының сәттілігі Пуччинидің заманауи музыканың бірінші дәрежелі композиторы ретінде беделін нығайтты.
1900-1920 жылдар
1900 Луиза (Гюстав Шарпентье). Италиялық веризмге французша балама беруге жасалған әрекет, Луиза Париждің жұмысшы табы ауданында өтеді. 1900 Тоска (Джакомо Пуччини). Тоска – Пуччинидің операларының ең вагнериандысы, оның жиі лейтмотивтерді қолдануымен ерекшеленеді. 1913 «Қысқа ғұмыр» (Мануэль де Фалла). Веризмнің ықпалымен жазылған испандық құмарлы драма. 1914 «Өлмес сағат» (Ратланд Боттон). Бьютонның келт ертегі операсы екі дүниежүзілік соғыс аралығында Ұлыбританияда үлкен танымалдылыққа ие болды. 1914 «Соловей» (Игорь Стравинский). Стравинскийдің стилі осы қысқа операны жазу кезінде түбегейлі өзгерді, ол ұстазы Римский-Корсаковтың ықпалынан «Көктемдік той» операсының өткір модернизміне қарай жылды. 1916 Савитри (Густав Холст). Холсттың индуизмге деген қызығушылығы оны «Махабхаратадан» осы эпизодты алуға итермеледі. 1917 Арлекино (Ферруччо Бусони). Бусони осы бір актілік туындысында итальяндық commedia dell'arte дәстүрін пайдаланды. 1917 «Флоренциялық трагедия» (Александр фон Землинский). Землинскийдің «декаденттік» бір актілік операсы Оскар Уайльдтың қысқа пьесасына негізделген. 1917 «Құс» (Пуччини). Алғашқыда сәтті болмаған Пуччини операны екі рет қайта жөндеді. 1920 «Өлі қала» (Эрих Вольфганг Корнгольд). Корнгольдтың сахнадағы ең танымал туындысы. 1920 «Бручек мырзаның Айға және 15 ғасырға саяхаты» (Яначек). Айда және 15 ғасырлық Богемияда өтетін комедиялық фантазия.
1921-1944 жылдар
1921 жылғы «Катя Кабанова» (Леош Яначек). Яначектың пісіп-жетілген кезеңінің маңызды операларының біріншісі, Островскийдің Ресей провинциясындағы діни фанатизм мен тыйым салынған махаббат туралы пьесасына негізделген. 1921 жылғы «Үш апельсинге деген құштарлық» (Сергей Прокофьев). Карло Гоццидің ертегісіне негізделген комедиялық опера. 1922 жылғы «Эркіндіксіз» (Александр фон Землинский). Оскар Уайльдтың туындысынан шабыттанған тағы бір қысқа Землинский операсы. Композитор өзін атаудың жұлдызымен теңестірді. 1924 жылғы «Күту» (Арнольд Шенберг). Атональді монодрама. 1924 жылғы «Хью Дровер» (Ральф Вон Уильямс). Көбінесе халық әндеріне негізделген баллада операсы. 1924 жылғы «Интермеццо» (Рихард Штраус). Композитордың өзінің некесінен алынған оқиғаға негізделген жеңіл оперетта стиліндегі туынды. 1925 жылғы «Воззек» (Албан Берг). 20 ғасырдың маңызды операларының бірі. Бергтің туындысы ерекше ерліксіз сюжетке негізделген, ол атоналды техниканы дәстүрлі техникамен үйлестіреді. 1926 жылғы «Кардиллак» (Пол Хиндемит). Хиндемит стиліндегі психопатиялық зергер туралы опера. 1926 жылғы «Хари Янош» (Золтан Кодалы). Кодалының ән-күйінде көптеген венгр халық әндері мен билері бар. 1926 жылғы «Король Роджер» (Карол Шимановский). Ең маңызды поляк операларының бірі, шығыс гармониясына толы. 1926 жылғы «Макропулос ісі» (Яначек). «Макропулос ісі» операсының тұңғыш қойылымы Яначектың операларының арасында көріп қалған соңғысы болды. 1926 жылғы «Турандот» (Джакомо Пуччини). Пуччинидің соңғы операсы оның қайтысынан кейін аяқталмаған күйде қалды. 1929 жылғы «Мұрын» (Дмитрий Шостакович). Гогольдің ерекше әңгімесі осы әзіл-сықақ сатирасының сюжетіне негіз болды. 1930 жылғы «Махагонни қаласының өрлеуі мен құлдырауы» (Вейл). Композитор мен либретто авторы Бертольд Брехт арасындағы шиеленіс салдарынан бұл операның композициясы қиын болды. 1935 жылғы «Эро с онога свијета» (Жаков Готовач) (көбінесе «Эро Джокер» деп аударылады). Ол көптеген опералар жазса да, ешқайсысы Хорватияда және шетелде Эроның үлкен жетістігіне жете алмады. Хорват халық ертегісі мен Милан Беговичтің керемет либреттосына негізделген бұл комедиялық операны Рихард Штраус және Вильгельм Фуртвенглер сияқты көптеген адамдар мақтады. Далмацияның ішкі аймағының фольклорынан шабыттанды, фольклор мен «классикалық музыка» арасындағы шекара жоқ болғандықтан, ол барлық уақыттағы ең жақсы және ең көп қойылатын хорват операсы болып саналады. 1935 жылғы «Шыбырсыз әйел» (Штраус). Бен Джонсонның пьесасы бойынша комикалық опера. 1935 жылғы «Порги мен Бесс» (Джордж Гершвин). Бастапқыда қаржылық сәтсіздікке ұшыраған, бірақ 1941 жылы операның речитативтерін сөйлеу диалогымен алмастырған қойылым сәтті аяқталды. 1937 жылғы «Лулу» (Берг). Бергтің екінші операсы оның қайтысынан бұрын аяқталмады, бірақ Фридрих Серханың аяқтаған нұсқасы 1979 жылы сәтті орындалды. 1937 жылғы «Теңізге саяхатшылар» (Вон Уильямс). Көбінесе Вон Уильямстың ең жақсы операсы деп саналатын бұл қысқа, фаталистік трагедия Ирландияның батысындағы Аран аралдарында орын алады. 1938 жылғы «Дафна» (Штраус). Лирикалық, пасторлық музыкасы бар мифологиялық опера. 1938 жылғы «Джульетта» (Бохуслав Мартину). Адамдар естеліктерін жоғалтқан қалада орын алатын бұл арманға ұқсас туынды «Мартинудің опералық шедеврі» деп аталады. 1938 жылғы «Матис дер Малер» (Хиндемит). Хиндемиттің ең жоғары бағаланған операсы – дағдарыс кезінде аман қалған суретші туралы терең мағыналы туынды, ол композитордың нацистер тұсындағы тәжірибесін көрсетеді. 1941 жылғы «Пол Буньян» (Бенджамин Бриттен). Бриттеннің операға жасаған алғашқы қадамы – американдық халық батыры туралы У. Х. Ауденнің либреттосымен жазылған жеңіл туынды. 1942 жылғы «Каприччио» (Штраус). Штраустың соңғы операсы – жанрдың өзі туралы әңгіме құрайтын туынды. 1943 жылғы «Атлантистің патшасы» (Виктор Уллман). Нацистік концлагерде жазылған және 1975 жылға дейін қойылмаған. Композитор мен либретто авторы Аушвиц концлагерінде қаза болды.
1945-1964 жылдар
1945 Питер Граймс (Бенджамин Бриттен). Бұл британдық опера тарихындағы маңызды туынды, ол Бриттеннің халықаралық музыкалық аренада танылуын белгіледі. 1945 Соғыс және бейбітшілік (Сергей Прокофьев). Прокофьев Лев Толстойдың романы негізінде жазылған бұл эпикалық операсымен орыс тарихи операсының дәстүріне қайта оралды. 1946 Монастырдағы жарқын той (Прокофьев). Россинидің опера-буффа стиліндегі музыкасы бар романтикалық комедия. 1946 Орталық (Джан Карло Менотти). Көптеген адамдар оны Меноттидің ең үздік туындысы деп санайды. 1946 Люкрецияның зорлауы (Бриттен). Бриттеннің алғашқы камералық операсы. 1947 Альберт Херринг (Бриттен). Бриттеннің комедиялық операсы ансамбльді пайдалануға негізделген. 1950 Консул (Менотти). Бұл опера Меноттидің ең диссонансты музыкасын қамтиды. 1956 Кандид (Леонард Бернштейн). Вольтердің шығармалары негізінде жазылған оперетта. Сопрано ариясы "Glitter and Be Gay" романтикалық дәуірдегі әшекей әндерінің пародиясын ұсынады. 1957 Кармелиттер диалогы (Пуленк). Пуленктің маңызды операсы француз революциясы кезінде монастырда өтеді. 1958 Ванесса (Сэмюэл Барбер). Ванесса композиторына 1958 жылы Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. 1959 Адамның дауысы (Пуленк). Бір ғана кейіпкері бар қысқа опера: сүйіктісіне телефон арқылы сөйлесіп жатқан үмітсіз әйел. 1960 Жазғы түнгі арман (Бриттен). Бриттеннің өзі және оның серіктесі Питер Пирс Шекспирдің пьесасынан бейімделген либреттоға негізделген шығармасы опера тарихында сирек кездеседі, себебі ол еркек басты рөлде контратенорды ұсынады. 1962 Патша Приам (Типпетт). Типпеттің екінші операсы, өзінің тағы бір "күрделі" либреттосына негізделген, Гомердің "Илиада" шығармасынан шабыттанды. 1969 Лудұнның шайтандары (Кржиштоф Пендерецкий). Пендерецкийдің алғашқы операсы оның ең танымал операсы болып табылады. 1978 Ұлы макабр (Дьердь Лигети). 1978 жылы Стокгольмде алғаш рет қойылған Лигети операны 1996 жылы қайта жөндеді. 1978 Лир (Ариберт Райман). Шекспирдің трагедиясы негізінде жазылған экспрессионист опера. Басты рөл атақты баритон Дитрих Фишер-Дискау үшін арнайы жазылған. 1980 Маяк (Дейвис). Дейвистің екінші камералық операсы өзінің либреттосына негізделген. 1984 Ахнатен (Филип Гласс). Оның алғашқы операсы "Эйнштейн жағажайда" емес, жазу стилі мен әдеттегі лирикалық стильде, және Ахнатеннің көптеген музыкалық бөлімдері Гласс жасаған ең диссонансты музыкалардың бірі болып табылады. 1986 Орфейдің бетпердесі (Биртуистл). Биртуистлдің ең амбициялы операсы Орфей туралы мифті әртүрлі бұрыштардан қарастырады. 1987 Қытай операсындағы түн (Джудит Вейр). Бұл туынды Юань әулетінің "Жао жетімі" атты қытай пьесасына негізделген. 1987 Қытайдағы Никсон (Джон Адамс). Музыкалық жағынан минималистік стильде жазылған бұл опера 1972 жылы Ричард Никсонның Мао Цзэдунмен өткен кездесуін баяндайды. 1991 Гауэн (Биртуистл). Биртуистлдің операсы ортағасырлық ағылшын поэмасы "Сэр Гауэн және Жасыл рыцарь" негізінде жазылған. 1701 Гүлдің күлтесі (Томас де Торрейон и Веласко, 1644 жылы Испанияда туған). Америкада жазылған ең ерте опера. 1711 Партенопа (Мануэль де Зумэя). Америкада туған композитордың жазған алғашқы операсы және Солтүстік Америкада қойылған ең ерте толық опера. 1755 Цефал және Прокрис (Франческо Арайя). Бірінші орыс операсы.