Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Экклздің шамамен 1706 жылы жазған операсы. "Семеле" – Джон Экклздің операсы, либреттосын Уильям Конгрев Овидийдің "Метаморфозалар" еңбегіндегі Семеле мифіне сүйене отырып жазған. Бұл ағылшын операсы дәстүрінің бір бөлігі болып табылады, алайда сол кездегі халықтың талғамы өзгергендіктен ешқашан сахнаға қойылған жоқ. Шындығында, опера ХХ ғасырдың ортасына дейін орындалмай келді, одан кейін сол либретто негізінде жазылған Джордж Фридерик Генделдің 1744 жылғы осы аттас секулярлық ораториясы оны қалыпқа келтірді.
Opera of about 1706 by John Eccles
Semele is an opera by John Eccles, written in about 1706 with a libretto by William Congreve drawing on the Semele myth from Ovid's Metamorphoses. It forms part of the English opera tradition of Blow's Venus and Adonis, but was never staged due to changes in popular taste at the time. Indeed, the opera remained unperformed until the mid twentieth century, eclipsed by George Frideric Handel's 1744 secular oratorio of the same name, based on the same libretto.
Бірінші акт
Семеле өзінің еркіне қарсы ханзада Афамусқа үйленуге жатыр, бірақ ол Юпитер құдайына ғашық. Юпитердің күркірегі тойды тоқтатады, ал Афамус Семеленің қарындасы Иномен жеке қалады. Ино Афамусқа деген махаббатын айтып жатқанда, Кадмус Семелені Юпитердің бүркіт түрінде көкке алып кеткенін хабарлайды.
Semele is about to be married against her will to Prince Athamus, though she loves the god Jupiter. Jupiter's thunder interrupts the ceremony, and Athamus finds himself left alone with Ino, Semele's sister. Ino is professing her love for Athamus when Cadmus enters to announce that Semele has been carried off to heaven by Jupiter in the form of an eagle.
2-ші акті
Юпитердің қызғанышпен күйеуі Юнона өзінің қызметшісі Ириске Семеле мен оның күйеуінің қайда екенін білуді тапсырды. Ирис олардың сарайда екенін, аждаһарлармен күзетіліп тұрғанын айтады. Сарай ішінде Юпитер мен Семеле өзара махаббаттары туралы ән шырқайды, бірақ Семеле қанағаттанбайды, өйткені өлімді болғандықтан бақытының уақытша екенін түсінеді. Юпитер оны мұндай ойлардан аулаққа шығаруға тырысып, көңіл көтеру үшін Иноны оған шақырады.
Juno, jealous wife of Jupiter, has instructed her handmaid Iris to find out where Semele and her husband are. Iris says that they are in his palace, guarded by dragons. Within the palace, Jupiter and Semele sing of their mutual love but Semele is not satisfied, realising that as a mortal her happiness must be transitory. Jupiter attempts to divert her from such thoughts, and to provide entertainment arranges for Ino to visit her.
3-ші акт
Ириспен бірге Юнона Сомнус құдайына барып, оның сиқырлы таяғын сұрап алады. Ол Сомнусты Иноны ұйықтатуға мәжбүр етеді, сонда ол оның орнын алады. Ино кейіпінде маскировкаланған Юнона Семелеге егер ол Юпитерді өзінің табиғи құдайлық күйінде өзінің алдына шығуға көндіре алса, өлместікке жету мүмкіндігі бар екенін айтады. Семеле мен Юпитер жалғыз қалғанда, Семеле одан алдымен ол не сұраса, соны орындайтынын уәде етеді, содан кейін ол одан құдай ретінде көрінуін талап етеді. Юпитер оған ақымақтық жасағанын ескертеді, бірақ оны ойынан қайтуға көндіре алмайды. Ол антын орындайды, өзінің ең жұмсақ оттарымен және найзағайларымен пайда болады, бірақ оны жойылудан құтқара алмайды. Соңғы сахнада Ино Атамасқа үйленеді, ал Аполлон Бакустың, Юпитер мен Семеледің дүниеге келмеген баласының, Семеле күлінен қайта тірілетінін пайғамбарлық етеді.
Juno, accompanied by Iris, visit the god Somnus and asks to borrow his magic rod to charm the dragons. She gets Somnus to put Ino to sleep so that she can take her place. Disguised as Ino, Juno falsely tells Semele that she has the opportunity to become immortal if only she can persuade Jupiter to appear before her as he really is, in his natural godly state. When Semele and Jupiter are alone, Semele first secures from him a vow that he will do whatever she asks, and then she demands that he appear as a god. Jupiter warns her of her folly but is unable to persuade her to change her mind. He carries out the vow, appearing with his most gentle fire and lightning, but is unable to save her from being destroyed. In the final scene, Ino marries Athamus and Apollo prophesies that Bacchus, the unborn child of Jupiter and Semele, will rise from Semele's ashes.
Тарих
Эклз Семеле операсының музыкасын 1706 жылдың соңында аяқтады деп саналады, ол жақын досы Уильям Конгревтің 1705–1706 жылдарға арналған либреттосына негізделген. Опера 1707 жылы Джон Ванбрудың Хэймаркеттегі жаңа Королева театрын ашуға арналған болуы мүмкін, бірақ лорд-канцлер Ванбрудың бәсекелесі Кристофер Ричке Лондондағы Драри-Лейндегі Корольдік театрда опералық қойылымдарға монополия берген соң, бұл мүмкін болмады. Конгрев пен Эклз Драри-Лейнде қойылымға келісуге мәжбүр болды, бірақ Рич оны сахнаға шығармады. Конгрев 1710 жылы либреттосын жариялады, бірақ Эклздің музыкасы естілмеді, сол кезде танымал мода опера-серияның итальяндық стиліне қарай бұрылды. Конгревтің либреттосы кейіннен Джордж Фридерик Гендельдің Семеле атты секулярлық ораториясы үшін сәл өңделген күйде қайта пайдаланылды. Эклстің "Семеле" операсы Блоудың "Венера мен Адонис" (шамамен 1683 жыл) операсымен басталып, Пурселлдің "Дидо және Эней" (шамамен 1685–1689 жылдар) операсын қамтитын ағылшын операсы дәстүрінің бір бөлігі болып табылады. 1707 жылы операның қойылмауы осы қысқа мерзімді дәстүрдің аяқталғанын растады. "Нью-Гроув" опера сөздігінде айтылғандай, "Семеле" сол кезде Лондонда қойылған басқа опералардан "әр жағынан да жоғары" болды. Кейінгі жылдары қойылымдардың аздығының себебі – қазіргі режиссерлер Генделдің сол либреттоға жасаған үлкенін операға айналдыруды өте оңай деп тапқандықтарында. Сент-Джонс, Смит-сквер, Лондон, 1972 жылдың 22 сәуірі. 2023 жылдың 18 қарашасында Америка барокко операсы Далласта "Семеле" операсын орындады.
Eccles probably completed the score of Semele in late 1706, basing his music on a libretto of 1705–6 by his close friend William Congreve. The opera may been intended to open John Vanbrugh's new Queen's Theatre in The Haymarket in 1707, but that became impossible when the Lord Chancellor gave Vanbrugh's competitor Christopher Rich at the Theatre Royal, Drury Lane a monopoly on opera productions in London. Congreve and Eccles were forced to agree to a production at Drury Lane, but Rich never brought it to the stage. Congreve published his libretto in 1710, but Eccles's music remained unheard, with popular fashion turning towards the Italianate style of opera seria. Congreve's libretto was later re used, in slightly amended form, by George Frideric Handel for his secular oratorio Semele. Eccles' Semele forms part of the English opera tradition that had begun with Blow's Venus and Adonis (c1683) and included Purcell's Dido and Aeneas (c. 1685–9). The non performance of the opera in 1707 confirmed the end of this short lived tradition. According to the New Grove Dictionary of Opera, Semele was 'in every way superior' to the other operas that were being performed in London at the time. The lack of productions in later years is attributable to the fact that modern directors have found Handel's greater setting of the same libretto so easy to turn into an opera. St John's, Smith Square, London, 22 April 1972. On 18 November 2023, American Baroque Opera performed Semele in Dallas.
Жазу
Антони Рули жетекшілік еткен Флорида штаты университетінің операсының 2004 жылғы CD жазбасы бар, сондай-ақ Джулиан Перкинс басқарған Кембридж Хендел опера компаниясымен бірлескен Ежелгі музыка академиясының 2019 жылғы жазбасы (2021 жылдың қаңтарында жарық көрген). CD: Ежелгі музыка академиясы, Каталог нөмірі: AAM012.
There is a 2004 recording on CD by Florida State University Opera conducted by Anthony Rooley, and a 2019 recording (published in January 2021), by the Academy of Ancient Music in partnership with the Cambridge Handel Opera Company, directed by Julian Perkins. CD: Academy of Ancient Music, Cat: AAM012