Джон Гейдің 1728 ж. жазған "Жақпау Операсы" – сатиралық баллада операсы. Музыкасы Пепушпен жасалған, бүгінгі күнге дейін танымал. Театр тарихындағы рекорд!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1728 жылы Джон Гейдің жазған баллада операсы
1728 ballad opera by John Gay
«Күсік операсы» – 1728 жылы Джон Гей жазған үш актілі баллада операсы. Бұл Август эпосының маңызды туындыларының бірі және бір кездері кең таралған сатирикалық баллада операсының бүгінгі күнге дейін танымал болып келе жатқан жалғыз мысалы. Баллада опералары – операның кейбір конвенцияларын қолданатын, бірақ речитативсіз сатирикалық музыкалық пьесалар. Туындыдағы әндердің мәтіні сол кездегі танымал балладаларға, опера арияларына, шіркеу гимндеріне және халық әуендеріне негізделген. «Күсік операсы» 1728 жылғы 29 қаңтарда Линкольн Инн Филдс театрында тұңғыш рет қойылды және 62 рет тізбектеп көрсетілді, сол кезге дейінгі театр тарихындағы екінші ең ұзақ қойылым (1671 жылы Парижде Роберт Камбердің «Помон» операсы 146 рет қойылғаннан кейін). Бұл туынды Гейдің ең үлкен жетістігіне айналды және одан бері қойылып келеді; ол «он сегізінші ғасырдың ең танымал пьесасы» деп аталды. 1920 жылы «Күсік операсы» Лондонның Хаммерсмит қаласындағы Лирик театрында 1463 қойылымнан тұратын қайта жаңғыруды басталды, бұл сол кездегі кез келген музыкалық театр туындысы үшін рекордтық көрсеткіштің бірі болды. Бұл туынды Лондонда танымал болған итальян операсын сатиралайды. «Нью-Йорк Таймс» газетінің мәліметінше: «Гей бұл туындыны опера емес, антиопера ретінде жазды, оның 18 ғасырғы лондондық жұртшылыққа тартымды болған себебі – итальян операсының стилін паш ету және ағылшын жұртшылығының оған деген құштарлығы болды». Операның әсем музыкасы мен тақырыптарының орнына, туындыда таныс әуендер мен қарапайым адамдар бейнеленген. Әндердің кейбіреулері Гендель сияқты опера композиторларына тиесілі болды, бірақ олардың ең танымалдары ғана пайдаланылды. Көрермендер музыкамен бірге ән шырқап, кейіпкерлермен өзін байланыстыра алды. Бұл туынды саясатты, кедейлікті және әділетсіздікті сатиралайды, қоғамның барлық деңгейіндегі жемқорлық мәселесіне назар аударады. Лавиния Фентон, алғашқы Поли Пичм рөлін сомдаған актриса, бір түндік сенсацияға айналды. Оның суреттеріне үлкен сұраныс болды, оған арнап өлеңдер жазылды және оның өмірі туралы кітаптар жарық көрді. Бірнеше комедияда ойнағаннан және «Күсік операсының» көптеген қойылымдарында қатысқаннан кейін ол үйленген сүйіктісі Чарльз Паулетт, Болтонның 3-ші герцогымен бірге қашып кетті. Бертольд Брехт (Элизабет Хауптманның неміс тіліне аудармасы негізінде) 1928 жылы туындыны «Үш тиындық опера» (Die Dreigroschenoper) деп атап, түпнұсқа сюжеті мен кейіпкерлеріне жақын болғанмен, жаңа либретто және негізінен Курт Вайльдің жаңа музыкасын пайдаланды.
The Beggar's Opera is a ballad opera in three acts written in 1728 by John Gay with music arranged by Johann Christoph Pepusch. It is one of the watershed plays in Augustan drama and is the only example of the once thriving genre of satirical ballad opera to remain popular today. Ballad operas were satiric musical plays that used some of the conventions of opera, but without recitative. The lyrics of the airs in the piece are set to popular broadsheet ballads, opera arias, church hymns and folk tunes of the time. The Beggar's Opera premiered at the Lincoln's Inn Fields Theatre on 29 January 1728 and ran for 62 consecutive performances, the second longest run in theatre history up to that time (after 146 performances of Robert Cambert's Pomone in Paris in 1671). The work became Gay's greatest success and has been played ever since; it has been called "the most popular play of the eighteenth century". In 1920, The Beggar's Opera began a revival run of 1,463 performances at the Lyric Theatre in Hammersmith, London, which was one of the longest runs in history for any piece of musical theatre at that time. The piece satirised Italian opera, which had become popular in London. According to The New York Times: "Gay wrote the work more as an anti opera than an opera, one of its attractions to its 18th century London public being its lampooning of the Italian opera style and the English public's fascination with it." Instead of the grand music and themes of opera, the work uses familiar tunes and characters that were ordinary people. Some of the songs were by opera composers like Handel, but only the most popular of these were used. The audience could hum along with the music and identify with the characters. The story satirised politics, poverty and injustice, focusing on the theme of corruption at all levels of society. Lavinia Fenton, the first Polly Peachum, became an overnight success. Her pictures were in great demand, verses were written to her and books published about her. After appearing in several comedies, and then in numerous repetitions of The Beggar's Opera, she ran away with her married lover, Charles Powlett, 3rd Duke of Bolton. Bertolt Brecht (working from a translation into German by Elisabeth Hauptmann) adapted the work into Die Dreigroschenoper (The Threepenny Opera) in 1928, sticking closely to the original plot and characters but with a new libretto, and mostly new music by Kurt Weill.
Шығу тегі және талдау
Операның түпкілікті идеясы Джонатан Свифтке тиесілі, ол 1716 жылғы 30 тамызда Александр Поупқа «Ньюгейт пасторалын ұрылар мен жезөкшелер арасында қалай ойлайсың?» деп сұрады. Олардың досы Гей бұл пасторлық опера емес, сатиралық опера болатынын шешті. 1728 жылы алғаш рет қойылғанда Гей барлық әндерді ешқандай қосымша сүйемелдеусіз орындауды жоспарлаған, бұл оның туындысының шоқтықты және шыншыл атмосферасын күшейте түсетін еді. Бірақ, премьераға бір аптадай уақыт қалғанда, театр директоры Джон Рич, өзінің театрымен байланысты композитор Иоганн Кристоф Пепушқа операдағы екі әнге (соның ішінде Люсидің үшінші актідегі «I'm Like A Skiff on the Ocean Toss'd» әніне негізделген фуга) негізделген ресми француз увертюрасын жазуды және 69 әнді аранжировкалауды талап етті. Аранжировканы кім жасағаны туралы тікелей дәлелдер жоқ, бірақ 1729 жылы Dover Books баспасынан шыққан түпнұсқа партитураны зерттеу Пепуштің аранжировка жасағанын көрсетеді. Бұл туынды жоғары сыныптардың итальяндық операға деген құштарлығын сатиралық тұрғыдан сынайды, сонымен қатар белгілі виг саясаткері Роберт Уолполді, жалпы саясаткерлерді, сондай-ақ ұрыларды ұстаушы Джонатан Уайлд, қарақшы Клод Дюваль және түрмеден қашқан Джек Шепард сияқты әйгілі қылмыскерлерді паш етіп көрсетуге тырысты. Бұдан өзге, ол кең ауқымда әлеуметтік теңсіздік мәселесін көтеріп, төменгі топтағы ұрылар мен жезөкшелерді олардың аристократиялық және буржуазиялық «жақсыларымен» салыстырады. «Күсік операсы» әуендері белгілі халық балладаларына сілтеме жасайды, ал Гейдің өлеңдері көрермендерді қызықтыру үшін олардың сөздерімен ойнайды. Гей шотланд халық әуендерін, негізінен ақын Аллан Рамзидің өте танымал «Жігіт шопан» (1725) жинағынан және екі француз әнін (соның ішінде «Bergers, écoutez la musique!» әніне негізделген «Fill Every Glass» әнін) өзінің әзілге толы және сыни мәтіндеріне сәйкес пайдаланды. Макиаттың қазіргі қоғамды сатиралық сипаттауы («Соттың әдеттері бұрынғыдан да кең таралды») Генри Перселлдің «Lillibullero» әніне де салынған. Пепуш увертюраны жазды және 1728 жылғы 28 қаңтарда Линкольн Инн Филдс-те премьераға дейін барлық әуендерді аранжировкалады. Бірақ Пепуштің партитурасынан увертюра (толық оркестрмен) және фигуралы бассыз әндердің әуендері ғана сақталған. Әр түрлі реконструкциялар жасалды, ал американдық композитор Джонатан Добиннің 1990 жылғы реконструкциясы қазіргі заманғы бірнеше қойылымдарда қолданылды. Гей опералық үш акттық құрылымды (сол кездегі драмалық пьесалардағы бес акттық стандартқа қарамастан) пайдаланды және диалог пен сюжетті мұқият бақылап, қырық бес жылдам сахна мен 68 қысқа әннің әрқайсысында көрермендерді таң қалдыратын жағдайлар жасады. Операның сәттілігіне байланысты, жұртшылық сувенирлер мен естеліктерге ұмтылыс жасады, оларға Поллидің суреттері салынған жанкөйлектер мен киімдер, ойын карталары, пеш алдындағы экрандар, барлық кейіпкерлерді бейнелейтін парақшалар және операның жылдам жарияланған музыкалық партитурасы кірді. Кейбір зерттеушілер бұл пьесаны виг партиясының күшейіп бара жатқан билігіне жауап ретінде либертариандық құндылықтарды қолдайтын реакциялық шақыру деп қарастырады. Макиаттың кейіпі сыншылар тарапынан кейіпкер де, антикейіпкер де деп бағаланды. Харольд Джин Мосс Макиаттың асыл тұлға екенін дәлелдеп, «сүйіспеншілік пен өмірлік құштарлыққа ұмтылатын адам, Макиат өзін қоршаған құлдыраудың Мәсіх тәрізді құрбанына айналады» деп жазды. Керісінше, Джон Ричардсон «Eighteenth Century Life» журналында Макиаттың әдеби тұлға ретінде күштілігі оның кез келген түсіндірмеге қарсы тұруында, «күткені мен иллюзияға қарсы» екенін айтты. Алайда, Джек Шепардтың Ньюгейттен қашқаннан кейін қылмыскерлерге қызығушылық артып, «Күсік операсы» кейінгі британдық комедияларына, әсіресе ХІХ ғасырдағы британдық комедиялық операға және қазіргі заманғы мюзиклге үлкен әсер етті.
The original idea of the opera came from Jonathan Swift, who wrote to Alexander Pope on 30 August 1716 asking " what think you, of a Newgate pastoral among the thieves and whores there?" Their friend, Gay, decided that it would be a satire rather than a pastoral opera. For his original production in 1728, Gay intended all the songs to be sung without any accompaniment, adding to the shocking and gritty atmosphere of his conception. However, a week or so before the opening night, John Rich, the theatre director, insisted on having Johann Christoph Pepusch, a composer associated with his theatre, write a formal French overture (based on two of the songs in the opera, including a fugue based on Lucy's 3rd act song "I'm Like A Skiff on the Ocean Toss'd") and also to arrange the 69 songs. Although there is no external evidence of who the arranger was, inspection of the original 1729 score, formally published by Dover Books, demonstrates that Pepusch was the arranger. The work took satiric aim at the passionate interest of the upper classes in Italian opera, and simultaneously set out to lampoon the notable Whig statesman Robert Walpole, and politicians in general, as well as such notorious criminals as Jonathan Wild, the thief taker, Claude Duval, the highwayman, and Jack Sheppard, the prison breaker. It also deals with social inequity on a broad scale, primarily through the comparison of low class thieves and whores with their aristocratic and bourgeois "betters." The airs of The Beggar's Opera in part allude to well known popular ballads, and Gay's lyrics sometimes play with their wording in order to amuse and entertain the audience. Gay used Scottish folk melodies mostly taken from the poet Allan Ramsay's hugely popular collection The Gentle Shepherd (1725) plus two French tunes (including the carol "Bergers, écoutez la musique!" for his song "Fill Every Glass"), to serve his hilariously pointed and irreverent texts. Macheath's satire on modern society ("The modes of the court so common are grown") is also sung to Henry Purcell's Lillibullero. Pepusch composed an overture and arranged all the tunes shortly before the opening night at Lincoln's Inn Fields on 28 January 1728. However, all that remains of Pepusch's score are the overture (with complete instrumentation) and the melodies of the songs without figured basses. Various reconstructions have been attempted, and a 1990 reconstruction of the score by American composer Jonathan Dobin has been used in a number of modern productions. Gay uses the operatic norm of three acts (as opposed to the standard in spoken drama of the time of five acts), and tightly controls the dialogue and plot so that there are surprises in each of the forty five fast paced scenes and 68 short songs. The success of the opera was accompanied by a public desire for keepsakes and mementos, ranging from images of Polly on fans and clothing, playing cards and fire screens, broadsides featuring all the characters, and the rapidly published musical score of the opera. The play is sometimes seen to be a reactionary call for libertarian values in response to the growing power of the Whig party. The character of Macheath has been considered by critics as both a hero and an anti hero. Harold Gene Moss, arguing that Macheath is a noble character, has written, "[one] whose drives are toward love and the vital passions, Macheath becomes an almost Christ like victim of the decadence surrounding him." Contrarily, John Richardson in the peer reviewed journal Eighteenth Century Life has argued that Macheath is powerful as a literary figure precisely because he stands against any interpretation, "against expectation and illusion." although interest in criminals had recently been raised by Jack Sheppard's escapes from Newgate. The Beggar's Opera has had an influence on all later British stage comedies, especially on nineteenth century British comic opera and the modern musical.
1-ші акті
Пейчем, ұрыларды сатушы және ұстаушы, өз әрекеттерін ақтауға тырысады. Миссис Пейчем күйеуінің өнімсіз ұрыларды қара тізімге енгізгенін естіп, олардың бірі – Боб Бути (Роберт Уолполдың лақап аты) туралы наразылық білдіреді. Пейчемдер қыздары Полидің Пичмнің басты клиенті, әйгілі қарақшы Макиатқа жасырын үйленгенін біледі. Полиді енді өздерінің бизнесінде пайдалана алмайтындарын білген Пейчем мен оның әйелі, осындай күйеуді "құмар, ішімдік және әйелдермен жүру" арқылы қалай асырайтынын сұрайды. Дегенмен, күйеуін ақша үшін өлтіруге болатын болса, бұл олар үшін пайдалы болуы мүмкін деген шешімге келеді. Олар осы жұмысты істеу үшін кетеді. Бірақ Поли Макиатты жасырып қойған еді.
Peachum, a fence and thief catcher, justifies his actions. Mrs Peachum, overhearing her husband's blacklisting of unproductive thieves, protests regarding one of them: Bob Booty (the nickname of Robert Walpole). The Peachums discover that Polly, their daughter, has secretly married Macheath, the famous highwayman, who is Peachum's principal client. Upset to learn they will no longer be able to use Polly in their business, Peachum and his wife ask how Polly will support such a husband "in Gaming, Drinking and Whoring." Nevertheless, they conclude that the match may be more profitable to the Peachums if the husband can be killed for his money. They leave to carry out this errand. However, Polly has hidden Macheath.
2-ші акті
Макиат тавернаға барады, онда оны күмәнді мінез-құлқы бар әйелдер қоршап алады. Өз дәрежелеріне қарамастан, олар әдептілік танытып, тартымды әңгімелесуге тырысады, бірақ сөздері қалтақорлық және дүкендерден ұрлық жасау туралы болады. Макиат екеуінің (Дженни Дайвер, Суки Таудри) оны ұстау үшін Пичуммен сөз байласып алғанын кеш біледі де, Ньюгейт түрмесіне қамалады. Түрмені Пичумның әріптесі, сыбайлас түрме бастығы Локит басқарады. Оның қызы Люси Локит Макиатты өзіне үйленуге келісіп, сосын уәдесін бұзғаны үшін айыптайды. Ол оны азаптап жатқанын көруге қуанарын айтады. Макиат оны жұбатады, бірақ Полли келіп, оны күйеуі деп жариялайды. Макиат Люсиге Поллидің ақыл-есі дұрыс емес екенін айтады. Люси Макиаттың қашуына көмектеседі, әкесінің кілттерін ұрлап береді. Әкесі Макиаттың оған үйленуге уәде бергенін біліп, Макиат қайта ұсталса және дарға асылса, оның мүлігі Пичумның талабына ілігуі мүмкін деп алаңдайды. Локит пен Пичум Макиаттың тығылған жерін табады. Олар оның мүлігін бөлісуге келіседі.
Macheath goes to a tavern where he is surrounded by women of dubious virtue who, despite their class, compete in displaying perfect drawing room manners, although the subject of their conversation is their success in picking pockets and shoplifting. Macheath discovers, too late, that two of them (Jenny Diver, Suky Tawdry) have contracted with Peachum to capture him, and he becomes a prisoner in Newgate prison. The prison is run by Peachum's associate, the corrupt jailer Lockit. His daughter, Lucy Lockit, has the opportunity to scold Macheath for having agreed to marry her and then broken this promise. She tells him that to see him tortured would give her pleasure. Macheath pacifies her, but Polly arrives and claims him as her husband. Macheath tells Lucy that Polly is crazy. Lucy helps Macheath to escape by stealing her father's keys. Her father learns of Macheath's promise to marry her and worries that if Macheath is recaptured and hanged, his fortune might be subject to Peachum's claims. Lockit and Peachum discover Macheath's hiding place. They decide to split his fortune.
3-ші акт
Осы арада Поли Люсиге келісімге келу үшін барады, бірақ Люси оны улауға тырысады. Поли уланған сусыннан қиындықпен құтылады, ал екі қыз Макиаттың маскүнем Диана Трапс мырзаның кінәсінен қайта ұсталғанын біледі. Олар әкелерінен Макиаттың өмірін сақтап қалуды жалбарынады. Дегенмен, Макиат енді тағы төрт жүкті әйел оны күйеуі деп таласады. Ол өлімге кешіріліске дайын екенін жариялайды. Баяндаушы (Кеңсары) әдепті аяқтамада Макиат пен басқа да жаман адамдардың асылатынын айтса да, көрермендер қуанышты аяқтаманы күтеді, сондықтан Макиат кешіріледі және барлығы оның Полимен үйлену тойын тойлауға биге шақырылады.
Meanwhile, Polly visits Lucy to try to reach an agreement, but Lucy tries to poison her. Polly narrowly avoids the poisoned drink, and the two girls find out that Macheath has been recaptured owing to the inebriated Mrs Diana Trapes. They plead with their fathers for Macheath's life. However, Macheath now finds that four more pregnant women each claim him as their husband. He declares that he is ready to be hanged. The narrator (the Beggar), notes that although in a properly moral ending Macheath and the other villains would be hanged, the audience demands a happy ending, and so Macheath is reprieved, and all are invited to a dance of celebration, to celebrate his wedding to Polly.
Жалғасы
1729 жылы Гей «Полли» атты жалғасын жазды, оқиғасы Батыс Үндістанда өтеді: Макиат, жер аударылуға кесімді, қашып, қарақшы болады, ал миссис Трапс ақ құлдықпен айналысып, Поллиді бай плантатор Мистер Дукатқа сату үшін Шанхайға жібереді. Полли ер киімімен қашып құтылады, көптеген оқиғалардан кейін Кариб вождінің ұлына үйленеді. Дегенмен, «Поллидегі» саяси сатира «Жақпастың операсынан» гөрі тікелейірек болды, нәтижесінде премьер-министр Роберт Уолпол Лорд Чемберленге оны тыйым салуға талап етті, және ол елу жылдан кейін ғана сахнаға қойылды.
In 1729, Gay wrote a sequel, Polly, set in the West Indies: Macheath, sentenced to transportation, has escaped and become a pirate, while Mrs Trapes has set up in white slaving and shanghais Polly to sell her to the wealthy planter Mr Ducat. Polly escapes dressed as a boy, and after many adventures marries the son of a Carib chief. The political satire, however, was even more pointed in Polly than in The Beggar's Opera, with the result that Prime Minister Robert Walpole leaned on the Lord Chamberlain to have it banned, and it was not performed until fifty years later.
Бейімделулер
Көрсетілген уақытта Лондондағы қалыпты практика бойынша, операның толық "ноталары" жиналып, тез жарияланды. Әдеттегідей, бұл толық реттелген увертюрадан тұрады, одан кейін 69 әннің мелодиялары, тек ең қарапайым бас серіктестігімен қолдалады. Би музыкасының белгілері жоқ, аспаптық сүйемелдеулер немесе осыған ұқсас нәрселер, үш жағдайды қоспағанда: Люсидің "Егер оның тағдыры белгіленген болса" әнінде – "виолончель" деп белгіленген бір такт төмендейтін гамма; Трапедің "Менің жастық шағымда" әнінде, онда "фа-ла-ла хоры" "виолончель" деп жазылған; және соңғы кешірім биі, Макиаттың "Осылай тұрам мен түріктей" әнінде, онда "би" деп белгіленген 16 такттан тұратын екі бөлім бар. (1729 жылғы ноталарға қараңыз, бұрын Dover баспасынан шыққан). Түпнұсқалық орындаушылық партиялардың жоқтығы продюсерлер мен аранжировщиктерге еркіндік берді. Жекеленген аранжировкалар дәстүрі, кем дегенде, Томас Арнның 18 ғасырдағы аранжировкаларына дейін, бүгінгі күнге дейін сақталуда, романтикалықтан бароккоға дейінгі музыкалық стильдердің кең ауқымын қамтиды: Остин, Бриттен, Сарджент, Бонинге, Добин және басқа дирижерлер әрқайсысы әндерге жекелеген ерекшеліктер қосып, кейіпкерлерді бейнелеудің әртүрлі аспектілерін ерекшелендірді. Нэнси Доусонның 1700 жылдардың ортасында "Кедей операсының" актілері арасында билеген мүйізқұбыр әуені қазір "Біз мұнда мырза бұтасын айналып өтеміз" әні үшін қолданылады. Төменде 20 ғасырдағы операның ең жоғары бағаланған қойылымдары мен аранжировкаларының тізімі келтірілген. 1920 жылы баритон Фредерик Остин музыканы жаңадан аранжирледі (сонымен қатар Пичм рөлін орындады) және Лирикалық театрда, Хаммерсмитте ұзаққа созылған қойылымда (1463 қойылым) орындады. Ирландиялық баритон Фредерик Раналоу әр қойылымда капитан Макиат рөлін орындады. 1955 жылы дирижер сэр Малкольм Сарджент бұл нұсқаны Джон Кэмеронды Макиат рөлінде және Моника Синклерді Люси рөлінде жазды. 1928 жылы түпнұсқалық қойылымның 200 жылдығына Бертольт Брехт (сөздері) және Курт Вейл (музыкасы) Германияда "Үш тиындық опера" (Die Dreigroschenoper) атты жұмыстың танымал жаңа музыкалық бейімделуін жасады. Бұл шығармада түпнұсқа сюжетке өте жақыннан еріледі (дегенмен уақыт жүз жылдан астам алға жылжытылды), бірақ музыканың көп бөлігі жаңа. 1946 жылы Джон Ла Туш (кітап және ән мәтіні) және Дьюк Эллингтон (музыка) Бродвей үшін "Күсіктің демалыс күні" (Beggar's Holiday) атты жұмыстың тағы бір музыкалық бейімделуін жасады. Бұл оқиғаның жаңаша нұсқасы, ол алаяқ мафиозилер, алаяқ мадамдар, олардың азғын жезөкшелері, сұлулар мен көшедегі адамдар мекендейтін бұзылған әлемге бағытталған. 1948 жылы Бенджамин Бриттен жаңа үйлесімдермен және бұрыннан бар мелодияларды аранжирлеумен бейімделуді жасады. Қосымша диалогты продюсер Тайрон Гатри жазды. Питер Пирс Макиаттың алғашқы орындаушысы болды. Ол ағылшын опера тобының төрағасы Джеймс Холдейн Лориге арналған. Опера 1953 жылы фильмге айналдырылды, онда Лоренс Оливье капитан Макиат рөлінде ойнады. 1975 жылы чех драматургы (кейін президент) Вацлав Гавел музыкасыз бейімделуді жасады. 1977 жылы Нобель сыйлығын жеңіп алған Нигерия драматургы және драматург Воле Сойинка Opera Wonyosi (1981 ж. жарияланды), Джон Гейдің "Кедей операсы" және Бертольд Брехттің "Үш тиындық операсы" шығармаларының бейімделуін жазды, сахналады және режиссерлік етті; оның кейіпкерлерінің көпшілігі, сондай-ақ кейбір ариялар екі бұрынғы пьесадан алынған. 1978 жылы бразилиялық әнші-сазгер Чико Буарке Джон Гейдің "Кедей операсы" мен Бертольд Брехттің "Үш тиындық операсының" бейімделуін, жаңа әндермен және 1940 жылдардағы Рио-де-Жанейрода жазды, кейін режиссер Руй Гера оны фильм ретінде бейімдеді. 1981 жылы Ричард Бонинге мен Дуглас Гэмли Австралия операсы (қазіргі Австралия операсы) үшін жаңа редакцияны жасады. Ол сол жылы Джоан Сазерленд, Кири Те Канава, Джеймс Моррис және Анжела Лансберидің қатысуымен жазылды. Опера 1983 жылы BBC теледидары үшін бейімделді. Бұл қойылымды Джонатан Миллер режиссерлік етті, ал басты рөлдерді Роджер Далтри орындады. "Бақытты" соңы өзгертілді, сондықтан Макиатты асып тастады. 1984 жылы Алан Айкборнның "Құдайдан безген хор" (A Chorus of Disapproval) пьесасында (кейін фильмде) "Кедей операсының" әуесқойлық қойылымы басты сюжеттің қозғаушы күші болып табылады және үзінділер орындалады. 1990 жылы Джонатан Добин Ten Ten Players (қазіргі Theatre 2020) үшін өзінің кезеңдік стильдегі орындау нұсқасын жасады және ол сол кезден бері АҚШ-тың әртүрлі жерлерінде қойылды. Бұл басылым 1728 жылғы баспа басылымына негізделген және Пепуш толыққанды баяндаған увертюраны қамтиды, сондай-ақ 18 ғасырдағы түпнұсқалық қойылымның қалған 69 әуені мен билерін толықтырады. Бұл пьеса Майя Микинің зейнетке шығу пьесасы болды. 2008 жылы Австралияның Сидней театр компаниясы мен Out of Joint Theatre Company бірлесіп Стивен Джеффристің жазған және Макс Стаффорд Кларктың режиссерлік еткен "Жазаланғандар операсы" (The Convict's Opera) атты нұсқасын жасады. Бұл нұсқа Жаңа Оңтүстік Уэльске бағытталған жазаланғандар тасымалдайтын кемеде өтеді, онда жазаланғандар "Кедей операсының" нұсқасын қояды. Жазаланғандардың өмірі "Кедей операсының" кейіпкерлеріне шамалы ұқсас, ал пьесада заманауи танымал әндер орындалады. "Жазаланғандар операсы" 2009 жылдың басында Ұлыбритания бойынша гастрольдік сапарға шықты. Vanishing Point театр компаниясы 2009 жылы The Royal Lyceum Theatre және Belgrade Theatre, Coventry үшін "Кедей операсының" заманауи қойылымын жасады, ол жақын болашақтағы апокалиптикалық әлемде өтеді. Онда A Band Called Quinn тобының музыкасы қолданылды. Түпнұсқа опера 2011 жылдың жазында Regent's Park Open Air Theatre-да 18 ғасылдағы декорацияда, Люси Бейли режиссерлік еткен қойылымда орындалды. 2019 жылы Kneehigh Theatre Company Liverpool Everyman & Playhouse компанияларымен бірлесіп "Кедей операсының" жаңа бейімделуін жасады және "Dead Dog in a Suitcase (and other love songs)" атты қойылымды гастрольдік сапарға шығарды. 2021 жылы француз меццо-сопраносы және композиторы Элен Дюкос "Кедей операсынан" шабыттанған төрт актілі "Minuit Montmartre" операсын жасады. Алғашқы қойылым 10 шілдеде Парижде өтті.
As was typical practice of the time in London, a commemorative "score" of the entire opera was assembled and published quickly. As was common, this consisted of the fully arranged overture followed by the melodies of the 69 songs, supported by only the simplest bass accompaniments. There are no indications of dance music, accompanying instrumental figures or the like, except in three instances: Lucy's "Is Then His Fate Decree'd Sir" – one measure of descending scale marked "Viol." –; Trape's "In the Days of My Youth", in which the "fa la la chorus is written as "viol. "; and the final reprieve dance, Macheath's "Thus I Stand Like A Turk", which includes two sections of 16 measures of "dance" marked "viol." (See the 1729 score, formerly published by Dover). The absence of the original performing parts has allowed producers and arrangers free rein. The tradition of personalised arrangements, dating back at least as far as Thomas Arne's later 18th century arrangements, continues today, running the gamut of musical styles from Romantic to Baroque: Austin, Britten, Sargent, Bonynge, Dobin and other conductors have each imbued the songs with a personal stamp, highlighting different aspects of characterisation. The hornpipe tune to which Nancy Dawson danced between acts in The Beggar's Opera in the mid 1700s is now used for "Here We Go Round the Mulberry Bush". Following is a list of some of the most highly regarded 20th century arrangements and settings of the opera. In 1920, the baritone Frederic Austin newly arranged the music (and also sang the role of Peachum) for the long running production (1,463 performances) at the Lyric Theatre, Hammersmith. The Irish baritone Frederick Ranalow sang the role of Captain Macheath in every performance. In 1955 this version was recorded by conductor Sir Malcolm Sargent with John Cameron as Macheath and Monica Sinclair as Lucy. In 1928, on the 200th anniversary of the original production, Bertolt Brecht (words) and Kurt Weill (music) created a popular new musical adaptation of the work in Germany entitled Die Dreigroschenoper (The Threepenny Opera). In this work, the original plot is followed fairly closely (although the time is brought forward over a hundred years) but the music is almost all new. In 1946, John La Touche (book and lyrics) and Duke Ellington (music) created another musical adaptation of the work for Broadway entitled Beggar's Holiday. An updated rendition of the story focused on a corrupt world inhabited by rakish Mobsters, raffish Madams and their dissolute whores, panhandlers and street people. In 1948, Benjamin Britten created an adaptation with new harmonisations and arrangements of pre existing tunes. Additional dialogue was written by the producer, Tyrone Guthrie. Peter Pears was the first singer of Macheath. It was dedicated to James Haldane Lawrie, who would go on to chair the English Opera Group. The opera was made into a film version in 1953, and starred Laurence Olivier as Captain Macheath. In 1975, Czech playwright (and future president) Václav Havel created a non musical adaptation. In 1977, the Nigerian Nobel Prize winning playwright and dramatist Wole Soyinka wrote, produced and directed Opera Wonyosi (publ. 1981), an adaptation of both John Gay's The Beggar's Opera and Bertolt Brecht's The Threepenny Opera; most of his characters as well as some of the arias are from the two earlier plays. In 1978, the Brazilian singer songwriter Chico Buarque wrote Ópera do Malandro (1978), an adaptation of both John Gay's The Beggar's Opera and Bertolt Brecht's The Threepenny Opera, with new songs and set in 1940s Rio de Janeiro,which was later adapted as a film by director Ruy Guerra. In 1981 Richard Bonynge and Douglas Gamley arranged a new edition for The Australian Opera (now Opera Australia). It was recorded the same year with Joan Sutherland, Kiri Te Kanawa, James Morris and Angela Lansbury. The opera was adapted for BBC television in 1983. This production was directed by Jonathan Miller and starred Roger Daltrey in the role of Macheath, Stratford Johns as Peachum, Gary Tibbs as Filch, and Bob Hoskins as the Beggar. The "happy" ending was changed so that Macheath is hanged instead of being reprieved. In 1984 in the play (and later film) A Chorus of Disapproval by Alan Ayckbourn, an amateur production of The Beggar's Opera is a major plot driver and excerpts are performed. In 1990 Jonathan Dobin created his period styled performing edition for the Ten Ten Players (now Theatre 2020) and it has since been performed at venues throughout the United States. This edition is based on the 1728 printed edition and includes the full overture as detailed by Pepusch and fleshes out all of the remaining 69 airs and dances of the original 18th century production. The play was Maya Miki's retirement play. In 2008 the Sydney Theatre Company of Australia and Out of Joint Theatre Company co produced a version entitled The Convict's Opera written by Stephen Jeffreys and directed by Max Stafford Clark. This version is set aboard a convict ship bound for New South Wales, where convicts are putting on a version of The Beggar's Opera. The lives of the convicts partly mirror their characters in The Beggars' Opera, and modern popular songs are performed throughout the piece. The Convict's Opera began touring the UK in early 2009. The theatre company Vanishing Point created a modern production of The Beggar's Opera in 2009 for The Royal Lyceum Theatre and Belgrade Theatre, Coventry, set in a near future apocalypse world. It features music from A Band Called Quinn. The original opera was performed in an 18th century setting at the Regent's Park Open Air Theatre in summer 2011 in a production directed by Lucy Bailey. In 2019, Kneehigh Theatre Company in association with Liverpool Everyman & Playhouse created and toured a reinvention of The Beggar's Opera, called Dead Dog in a Suitcase (and other love songs). In 2021, French mezzo soprano and composer Hélène Ducos created Minuit Montmartre, a four act opera inspired by The Beggar's Opera. The first performance took place in Paris on July 10.