Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Теңіз сүтқоректілерінің түрі (Enhydra lutris)
Species of marine mammal (Enhydra lutris)
Теңіз суыры (Enhydra lutris) – Солтүстік Тынық мұхитының солтүстік және шығыс жағалауларында табиғи ортада өсетін теңіз сүтқоректісі. Ересек теңіз суырының салмағы әдетте 14-45 кг аралығында болады, бұл оларды мысықтұқымдастардың ең ауыр өкілдері етеді, бірақ теңіз сүтқоректілерінің ішіндегі ең кішілерінің қатарында. Көптеген теңіз сүтқоректілерінен айырмашылығы, теңіз суырының негізгі жылу сақтаушы қабаты – өте қалың жүн, ол жануарлар әлеміндегі ең тығыз жүн болып табылады. Құрлықта да жүре алатындықтан, теңіз суыры толығымен теңізде өмір сүруге қабілетті. Теңіз суыры жағалауға жақын жерлерде тіршілік етеді, теңіз түбіне сүңгіп азық іздейді. Ол негізінен теңіз омыртқасыздарымен қоректенеді, мысалы, теңіз кірпілері, әртүрлі моллюскалар мен қабықтылылар, сондай-ақ балықтың кейбір түрлері. Оның азық іздеу және тамақтану әдеттері ерекше. Жемін алу үшін тастарды пайдалануы және қабықшаларын ашуы оны құралдарды қолданатын сирек сүтқоректілердің бірі етеді. Оның көп бөлігінде ол – түйіршік түр, теңіз кірпілерінің санын бақылап, олардың теңіз балқылау ормандарының экожүйесіне зиян келтіруіне жол бермейді. Оның рационында адамдар тағам ретінде бағалайтын түрлер де бар, бұл теңіз суыры мен балық шаруашылығы арасында қақтығыстарға себеп болады. Бір кезде саны 150 000–300 000 деп есептелген теңіз суыры 1741–1911 жылдар аралығында терісі үшін көптеп ауланды, нәтижесінде әлемдік популяциясы 1000–2000 жекеге дейін азайды, бұл олардың тарихи ареалының бір бөлігін құрады. Кейіннен халықаралық аулауға тыйым салу, теңіз суырын сақтау жөніндегі шаралар және бұрынғы мекендеу орындарына қайта қоныстандыру бағдарламалары популяцияның қалпына келуіне көмектесті, ал түрлер бұрынғы ареалының шамамен екі үшін бір бөлігін қамтиды. Теңіз суырының қалпына келуі теңізді қорғау саласындағы маңызды жетістік деп есептеледі, бірақ Алеут аралдарындағы және Калифорниядағы популяциялар соңғы кезде азайды немесе депрессивті деңгейде тұрақталды. Осы себептерге байланысты теңіз суыры әлі де жоюға жақын түрлердің тізіміне енгізілген.
The sea otter (Enhydra lutris) is a marine mammal native to the coasts of the northern and eastern North Pacific Ocean. Adult sea otters typically weigh between , making them the heaviest members of the weasel family, but among the smallest marine mammals. Unlike most marine mammals, the sea otter's primary form of insulation is an exceptionally thick coat of fur, the densest in the animal kingdom. Although it can walk on land, the sea otter is capable of living exclusively in the ocean. The sea otter inhabits nearshore environments, where it dives to the sea floor to forage. It preys mostly on marine invertebrates such as sea urchins, various mollusks and crustaceans, and some species of fish. Its foraging and eating habits are noteworthy in several respects. Its use of rocks to dislodge prey and to open shells makes it one of the few mammal species to use tools. In most of its range, it is a keystone species, controlling sea urchin populations which would otherwise inflict extensive damage to kelp forest ecosystems. Its diet includes prey species that are also valued by humans as food, leading to conflicts between sea otters and fisheries. Sea otters, whose numbers were once estimated at 150,000–300,000, were hunted extensively for their fur between 1741 and 1911, and the world population fell to 1,000–2,000 individuals living in a fraction of their historic range. A subsequent international ban on hunting, sea otter conservation efforts, and reintroduction programs into previously populated areas have contributed to numbers rebounding, and the species occupies about two thirds of its former range. The recovery of the sea otter is considered an important success in marine conservation, although populations in the Aleutian Islands and California have recently declined or have plateaued at depressed levels. For these reasons, the sea otter remains classified as an endangered species.
Эволюция
Теңіз семізігі – Mustelidae отбасының ең ауыр мүшесі (гиганттық семізгік ұзын, бірақ айтарлықтай жұқа), бұл отбасы 13 семізгік түрін және қаз, қарақұйрық және микс сияқты құрлықта тіршілік ететін жануарларды қамтитын әртүрлі топ. Балық тұяқтылардың арасында ол оя немесе қуыс жасамай, ішек бездерінің жұмыс істемейтінімен және өмірінің соңына дейін судан шықпай өмір сүре алуымен ерекшеленеді. Генетикалық талдаулар теңіз семізігі мен оның ең жақын туыстары – африкалық дақты мойынды семізгік, еуразиялық семізгік, африкалық тырнақсыз семізгік және азиялық кіші тырнақты семізгік шамамен 5 миллион жыл бұрын ортақ ата-бабаға ие болғанын көрсетеді. Қазбалық дәлелдер Enhydra туысы Солтүстік Тынық мұхитында шамамен 2 миллион жыл бұрын оқшауланғанын, бұл қазір жойылған Enhydra macrodonta және қазіргі теңіз семізігі Enhydra lutris-ке жол ашқанын көрсетеді. Enhydra reevei түрі Плейстоцен кезеңінен Шығыс Англиядан сипатталған. Қазіргі теңіз семізігі бастапқыда Хоккайдоның солтүстігінде және Ресейде пайда болды, содан кейін шығысқа қарай Алеут аралдарына, Аляска материгіне және Солтүстік Америка жағалауына тарады. Киттер, сиреналар және сопақшалар теңізге шамамен 50, 40 және 20 миллион жыл бұрын келгенмен салыстырғанда, теңіз семізігі теңіз өміріне салыстырмалы түрде жаңадан келген. Дегенмен, кейбір жағдайларда теңіз семізігі топырақтыларға қарағанда суға жақсы бейімделген, себебі сопақшалар бала туу үшін құрлыққа немесе мұзға шығуға мәжбүр. Солтүстік теңіз семізігінің (Enhydra lutris kenyoni) геномы 2017 жылы толық секвенирленді, бұл теңіз семізігінің құрлықта тіршілік ететін мустелидтерден эволюциялық айырмашылықтарын зерттеуге мүмкіндік береді.
The sea otter is the heaviest (the giant otter is longer, but significantly slimmer) member of the family Mustelidae, a diverse group that includes the 13 otter species and terrestrial animals such as weasels, badgers, and minks. It is unique among the mustelids in not making dens or burrows, in having no functional anal scent glands, and in being able to live its entire life without leaving the water. Genetic analysis indicates the sea otter and its closest extant relatives, which include the African speckle throated otter, Eurasian otter, African clawless otter and Asian small clawed otter, shared an ancestor approximately 5 million years ago. Fossil evidence indicates the Enhydra lineage became isolated in the North Pacific approximately 2 million years ago, giving rise to the now extinct Enhydra macrodonta and the modern sea otter, Enhydra lutris. One related species has been described, Enhydra reevei, from the Pleistocene of East Anglia. The modern sea otter evolved initially in northern Hokkaidō and Russia, and then spread east to the Aleutian Islands, mainland Alaska, and down the North American coast. In comparison to cetaceans, sirenians, and pinnipeds, which entered the water approximately 50, 40, and 20 million years ago, respectively, the sea otter is a relative newcomer to a marine existence. In some respects, though, the sea otter is more fully adapted to water than pinnipeds, which must haul out on land or ice to give birth. The full genome of the northern sea otter (Enhydra lutris kenyoni) was sequenced in 2017 and may allow for examination of the sea otter's evolutionary divergence from terrestrial mustelids.
Таксономия
Теңіз суырының алғашқы ғылыми сипаттамасы 1751 жылғы Георг Стеллердің далалық жазбаларында кездеседі, ал түрді Карл Линней 1758 жылғы «Жаратылыс жүйесі» кітабының 10-шы басылымында сипаттаған. «Суда» деген мағынаны білдіретін грек сөзі «hydra» және «суыр» деген мағынаны білдіретін латын сөзі «lutris» осы атының негізі. Бұрын оны кейде «теңіз құндызы» деп атаған. Азиялық теңіз суыры – ең ірі түрі, оның бас сүйегі басқа екі түрге қарағанда сәл кең, ал мұрын сүйектері қысқа. Солтүстік теңіз суырының төменгі жақ сүйегі (жауырыны) ұзын, ал оңтүстік теңіз суырының тұмсығы ұзын, тістері кішкентай.
The first scientific description of the sea otter is contained in the field notes of Georg Steller from 1751, and the species was described by Carl Linnaeus in his landmark 1758 10th edition of Systema Naturae. meaning "in the water", and the Latin word lutris, meaning "otter". It was formerly sometimes referred to as the "sea beaver". The Asian sea otter is the largest subspecies and has a slightly wider skull and shorter nasal bones than both other subspecies. Northern sea otters possess longer mandibles (lower jaws) while southern sea otters have longer rostrums and smaller teeth.
Сипаттама
Теңіз суыры – ең кішкентай теңіз сүтқоректілерінің бірі, бірақ ең ауырлысы. Еркек теңіз суырының салмағы әдетте және ұзындығы болады, бірақ салмағы бар мысалдар да тіркелген. Аналықтары кішірек, салмағы және ұзындығы шамасында болады. Түгі ұзын, су өткізбейтін қорғаушы түктер мен қысқа астыңғы түктерден тұрады; қорғаушы түктер тығыз астыңғы түк қабатын құрғақ ұстайды. Суық су теріге мүлдем жетпейді және жылу шығыны шектеледі. Дегенмен, осы оқшаулау түрінің әлеуетті кемшілігі – суыр суға батқанда ауа қабатының қысылуы, осылайша жануар азық іздеген кезде тереңдегі түктің оқшаулау қасиеттерін төмендетуі. Қорғаушы түктердің суды ығыстыру қабілеті тазалығына байланысты болғандықтан, теңіз суыры денесінің кез келген бөлігіндегі түкті қол жеткізіп, күтіміне ала алады, осы үшін икемді терісі мен ерекше серпімді қаңқасының көмегіне сенеді. Түсі әдетте күміс сұр дақтармен қою қоңыр болады, бірақ сары немесе сұр қоңырдан қараға дейін өзгеруі мүмкін. Ересектерде басы, мойны және кеудесі қалған денесінен ақшыл түсті болады. Суда жүзуге көмектесетін артқы аяқтары ұзын, кең жайылған және толығымен қанатты болады. Құйрығы салыстырмалы түрде қысқа, жуан, сәл жалпақ және бұлшықетті. Алдыңғы лапалары қысқа, қайтарылатын тырнақтары бар, алақандарында сырғалған жемді ұстауға мүмкіндік беретін қалың төсемдері бар. Сүйектері остеосклерозға ұшырайды, олардың тығыздығы артып, жүзуге қабілетін азайтады. Теңіз суыры сүтқоректілердің су ортасына енуінің эволюциялық процесіне түсінік береді, бұл сүтқоректілер эволюциясының барысында көптеген рет болған. Шамамен 3 миллион жыл бұрын теңізге оралған теңіз суыры түктен майға өтудің бастапқы кезеңін көрсетеді. Теңіз суырының түгі оның кішілігіне және өмірін су және құрлық ортасында бөлуіне байланысты әлі де тиімді. Алайда, теңіз суыры дамып, өмірінің көбірек бөлігін теңізде өткізуге бейімделген сайын, майдың конвергентті эволюциясы оқшаулау үшін түкке тәуелділікті майға тәуелділікпен алмастыратынын көрсетеді. Бұл теңіз суырының суға бату сипатына байланысты ерекше маңызды; суға бату ұзақ және терең болған сайын ауа қабатының жылуды сақтау немесе жүзуге қабілеті төмендейді, бұл теңіз суырының эволюциялық болашағында түкке қарағанда тиімдірек болуы мүмкін. Теңіз суыры денесінің артқы жағын, оның ішінде құйрығы мен артқы аяқтарын жоғары және төмен қозғалтып су астында жылдамдайды және сағатына дейін жылдамдыққа жете алады. Су бетінде әдетте арқасымен жүзіп, лапалары мен құйрығын жақтан-жаққа қозғалтады. Тыныш күйде төрт аяғын денесіне жиырып, жылуды сақтау үшін пайдаланады, ал ыстық күндері салқындату үшін артқы аяқтарын суға малып қоюы мүмкін. Теңіз суырының үлкен өкпе сыйымдылығы – құрлықтағы сондай шамадағы сүтқоректілерге қарағанда шамамен 2,5 есе көп – және түгіндегі ауа оның денесін өте жүзуге қабілетті етеді. Теңіз суыры құрлықта қисайып, домалап жүреді және секіріп жүгіре алады. Зерттеушілер оларға көзбен көргенде, жел жануарларға қарай соққанда теңіз суырының жылдам әрекет ететінін байқаған, бұл иіс сезу қабілетінің ескерту ретінде көру қабілетінен маңыздырақ екенін көрсетеді. Басқа байлаулар теңіз суырының көру қабілетінің су үстінде де, су астында да пайдалы екенін, бірақ егердің көру қабілеті сияқты жақсы еместігін көрсетеді. Оның есту қабілеті де өте жақсы да, нашар да емес. Ересектің 32 тісі, әсіресе азу тістері, тамақты кесу үшін емес, ұсақтау үшін жалпақ және дөңгелектелген. Егерлер мен теңіз суырылары – төменгі тіс тістерінің үш емес, екі жұбы бар жалғыз етқоректілер; ересектердің тіс формуласы: Теңіз естілеңдерін жегеннен кейін тістер мен сүйектер кейде қызғылт түске боялады. Теңіз суырының метаболизмі салыстырмалы түрде үлкен құрлықтағы сүтқоректілерге қарағанда екі-үш есе жоғары. Оның күн сайын өзінің салмағының 25-38%-ын тамақтандыру арқылы суық су ортасынан болатын жылу жоғалуына қарсы тұру үшін қажетті калорияларды жағуы керек. Оның ас қорыту тиімділігі 80-85% шамасында, ал тамақ үш сағат ішінде қорытылып, шығарылады.
The sea otter is one of the smallest marine mammal species, but it is the heaviest mustelid. Male sea otters usually weigh and are in length, though specimens up to have been recorded. Females are smaller, weighing and measuring in length. The fur consists of long, waterproof guard hairs and short underfur; the guard hairs keep the dense underfur layer dry. Cold water is kept completely away from the skin and heat loss is limited. However, a potential disadvantage of this form of insulation is compression of the air layer as the otter dives, thereby reducing the insulating quality of fur at depth when the animal forages. As the ability of the guard hairs to repel water depends on utmost cleanliness, the sea otter has the ability to reach and groom the fur on any part of its body, taking advantage of its loose skin and an unusually supple skeleton. The coloration of the pelage is usually deep brown with silver gray speckles, but it can range from yellowish or grayish brown to almost black. In adults, the head, throat, and chest are lighter in color than the rest of the body. The hind feet, which provide most of its propulsion in swimming, are long, broadly flattened, and fully webbed. The tail is fairly short, thick, slightly flattened, and muscular. The front paws are short with retractable claws, with tough pads on the palms that enable gripping slippery prey. The bones show osteosclerosis, increasing their density to reduce buoyancy. The sea otter presents an insight into the evolutionary process of the mammalian invasion of the aquatic environment, which has occurred numerous times over the course of mammalian evolution. Having only returned to the sea about 3 million years ago, sea otters represent a snapshot at the earliest point of the transition from fur to blubber. In sea otters, fur is still advantageous, given their small nature and division of lifetime between the aquatic and terrestrial environments. However, as sea otters evolve and adapt to spending more and more of their lifetimes in the sea, the convergent evolution of blubber suggests that the reliance on fur for insulation would be replaced by a dependency on blubber. This is particularly true due to the diving nature of the sea otter; as dives become lengthier and deeper, the air layer's ability to retain heat or buoyancy decreases, which would most likely prove advantageous over fur in the evolutionary future of sea otters. The sea otter propels itself underwater by moving the rear end of its body, including its tail and hind feet, up and down, and is capable of speeds of up to When at the surface, it usually floats on its back and moves by sculling its feet and tail from side to side. At rest, all four limbs can be folded onto the torso to conserve heat, whereas on particularly hot days, the hind feet may be held underwater for cooling. The sea otter's body is highly buoyant because of its large lung capacity – about 2.5 times greater than that of similar sized land mammals – and the air trapped in its fur. The sea otter walks with a clumsy, rolling gait on land, and can run in a bounding motion. Researchers have noted when they approach in plain view, sea otters react more rapidly when the wind is blowing towards the animals, indicating the sense of smell is more important than sight as a warning sense. Other observations indicate the sea otter's sense of sight is useful above and below the water, although not as good as that of seals. Its hearing is neither particularly acute nor poor. An adult's 32 teeth, particularly the molars, are flattened and rounded for crushing rather than cutting food. Seals and sea otters are the only carnivores with two pairs of lower incisor teeth rather than three; the adult dental formula is The teeth and bones are sometimes stained purple as a result of ingesting sea urchins. The sea otter has a metabolic rate two or three times that of comparatively sized terrestrial mammals. It must eat an estimated 25 to 38% of its own body weight in food each day to burn the calories necessary to counteract the loss of heat due to the cold water environment. Its digestive efficiency is estimated at 80 to 85%, and food is digested and passed in as little as three hours.
Мінез-құлық
Теңіз суыры күндіз тіршілік етеді. Ол таңертең, күн шығар алдында бір сағаттай ертерек тамақтануға және жеуге белсенді болады, содан кейін күндізгі уақытта тынығады немесе ұйықтайды. Кешке дейін бірнеше сағат бойы тамақ іздеу жалғасады, ал үшінші тамақ іздеу кезеңі түнгі жартыда болуы мүмкін. Теңіз суыры көп уақытын жүнін күтуге жұмсайды, оған жүнді тазалау, түйіндерін шешу, түсіп қалған жүнді алып тастау, жүнді сүртіп суын сығып, ауа толтыру және жүніне ауа үрлеу кіреді. Сырт қараушыға олар тырқылып жатқандай көрінеді, бірақ олардың жүнінде биттер немесе басқа да паразитер жоқ. Тамақтанғанда теңіз суыры жиі суға домалайды, бұл оның жүнінен тамақ қалдықтарын жуып тастау үшін жасалғандықтан болуы мүмкін. Теңіз суыры кептерлер мен басқа да организмдерді ламинариядан жұлып алып, моллюскаларды іздеу үшін су астындағы лайға терең қазып табады. Әрбір алдыңғы аяғының астында кеудеге дейін созылатын, икемді тері қалтасы бар. Осы қалтаға (көбінесе сол жаққа) жануар жинаған тамақты су бетіне әкеліп сақтайды. Бұл қалтада сондай-ақ, теңіз суырына тән, қабыршақты моллюскалар мен шатырларды ашу үшін қолданылатын тас та бар. Су бетінде ол арқасымен жүзіп, алдыңғы аяқтарымен тамақты жыртып, аузына жеткізеді. Кішкентай шатырларды қабықтарымен бірге жұтып жіберсе, үлкен шатырлардың қабықтарын бұрап ажырата алады. Теңіз суыры тікендермен қапталған үлкен теңіз кірпісін жеу үшін тікендері ең қысқа жерінен тістейді және кірпінің қабығынан жұмсақ ішіндегісін сорып алады. Теңіз суырының аң аулау және тамақтану кезінде тастарды пайдалануы оны құралдарды қолданатын сиырбас тұқымдас жануарлардың санаулы түрлерінің бірі етеді. Ең ірі топта 2000-нан астам теңіз суырылары кездескен. Тынығып, тамақтанғанда теңізге қарай ағылып кетпеу үшін теңіз суыры ламинарияға оралады. Егер еркек теңіз суыры ұрықтану маусымында аналықтары жиі баратын аумақта өмір сүрсе, оның жұптасу мүмкіндігі артады. Күз – көбейту маусымының шыңы болғандықтан, еркектер көктемнен күзге дейін өз аумағын қорғайды. Бұл түр әртүрлі дыбыстау мінез-құлқымен ерекшеленеді. Баланың айқаюы көбінесе шағаланың дауысына ұқсас. Қиындыққа тап болған немесе қорқып қалған ересектер сыбызғыдай, сызылдайды немесе өте ауыр жағдайда айқайлайды. Теңіз суыры ойыншыл және әлеуметтік болғанымен, олар толыққанды әлеуметтік жануарлар емес. Олар көп уақытын жалғыз өткізеді және әрбір ересек жануар өз аң аулау, күтім және қорғану қажеттіліктерін өзі қанағаттандыра алады. Туу жыл бойы жүреді, солтүстік популяцияларда мамыр мен маусым аралығында, ал оңтүстік популяцияларда қаңтар мен наурыз аралығында болады. Калифорнияда теңіз суыры Аляскадағыдан екі есе жиі көбейеді. Баланың түкті жүні шамамен 13 аптадан кейін ересектің жүніне ауысады. Теңіз суырының екі құрсақ безінен шығатын сүті майға толы және басқа теңіз сүтқоректілерінің сүтіне ұқсас, ал басқа сиырбас тұқымдастардың сүтінен ерекшеленеді. Анасының басшылығымен бала бірнеше апта бойы жүзуді және суға секіруді үйренеді, содан кейін су түбіне жетеді. Бастапқыда ол жинаған заттардың тағамдық құндылығы аз болады, мысалы, жарқын түсті теңіз жұлдыздары мен тас-талшықтар. Ал кейде бала ересек болғанға дейін анасынан сүт еміп өседі. Аналық жануар ұрпақты тамақтандыру және тәрбиелеудің барлық міндеттерін өз мойнына алады және кейде жетім қалған балаларды күтіп-бағуды байқаған. Теңіз суыры аналарының балаларына деген құлшынысы туралы көп жазылған – анасы баласына үнемі көңіл бөледі, оны суық судан алыстатып, көкірегінде ұстап, жүнін мұқият күтеді. Тамақ іздеп жүрген кезде ол өзінің жас ұлын суда жүзіп, кейде оны суға тастап кетпеу үшін ламинарияға орап қояды; егер бала ұйықтамаса, ол қайтып келгенше қатты жылайды. Аналар өз балаларын өлгеннен кейін бірнеше күн бойы көтеріп жүреді. Әйелдер шамамен үш немесе төрт жасында жыныстық жағынан жетіледі, ал еркектер шамамен бес жасында; алайда еркектер көбінесе бірнеше жылдан кейін ғана сәтті көбейеді. Тұтқындықта ұсталған еркек 19 жасында ұрпақ тапты. Табиғатта теңіз суыры 23 жылға дейін өмір сүреді. Тұтқындықта ұсталған бірнеше жануар 20 жылдан астам өмір сүрді, ал Сиэтл аквариумындағы Этика атты аналық 28 жасында қайтыс болды. Табиғатта теңіз суырының тістері жиі тозғандықтан, олардың өмір сүру ұзақтығы қысқарақ көрінеді.
The sea otter is diurnal. It has a period of foraging and eating in the morning, starting about an hour before sunrise, then rests or sleeps in mid day. Foraging resumes for a few hours in the afternoon and subsides before sunset, and a third foraging period may occur around midnight. Sea otters spend much of their time grooming, which consists of cleaning the fur, untangling knots, removing loose fur, rubbing the fur to squeeze out water and introduce air, and blowing air into the fur. To casual observers, it appears as if the animals are scratching, but they are not known to have lice or other parasites in the fur. When eating, sea otters roll in the water frequently, apparently to wash food scraps from their fur. The sea otter may also pluck snails and other organisms from kelp and dig deep into underwater mud for clams. Under each foreleg, the sea otter has a loose pouch of skin that extends across the chest. In this pouch (preferentially the left one), the animal stores collected food to bring to the surface. This pouch also holds a rock, unique to the otter, that is used to break open shellfish and clams. At the surface, the sea otter eats while floating on its back, using its forepaws to tear food apart and bring it to its mouth. It can chew and swallow small mussels with their shells, whereas large mussel shells may be twisted apart. To eat large sea urchins, which are mostly covered with spines, the sea otter bites through the underside where the spines are shortest, and licks the soft contents out of the urchin's shell. The sea otter's use of rocks when hunting and feeding makes it one of the few mammal species to use tools. The largest raft ever seen contained over 2000 sea otters. To keep from drifting out to sea when resting and eating, sea otters may wrap themselves in kelp. A male sea otter is most likely to mate if he maintains a breeding territory in an area that is also favored by females. As autumn is the peak breeding season in most areas, males typically defend their territory only from spring to autumn. The species exhibits a variety of vocal behaviors. The cry of a pup is often compared to that of a gull. Distressed or frightened adults may whistle, hiss, or in extreme circumstances, scream. Although sea otters can be playful and sociable, they are not considered to be truly social animals. They spend much time alone, and each adult can meet its own hunting, grooming, and defense needs. Births occur year round, with peaks between May and June in northern populations and between January and March in southern populations. In California, sea otters usually breed every year, about twice as often as those in Alaska. Birth usually takes place in the water and typically produces a single pup weighing Mothers have been observed to lick and fluff a newborn for hours; after grooming, the pup's fur retains so much air, the pup floats like a cork and cannot dive. The fluffy baby fur is replaced by adult fur after about 13 weeks. The milk from a sea otter's two abdominal nipples is rich in fat and more similar to the milk of other marine mammals than to that of other mustelids. A pup, with guidance from its mother, practices swimming and diving for several weeks before it is able to reach the sea floor. Initially, the objects it retrieves are of little food value, such as brightly colored starfish and pebbles. at the other extreme, a pup may be nursed until it is almost adult size. Females perform all tasks of feeding and raising offspring, and have occasionally been observed caring for orphaned pups. Much has been written about the level of devotion of sea otter mothers for their pups – a mother gives her infant almost constant attention, cradling it on her chest away from the cold water and attentively grooming its fur. When foraging, she leaves her pup floating on the water, sometimes wrapped in kelp to keep it from floating away; if the pup is not sleeping, it cries loudly until she returns. Mothers have been known to carry their pups for days after the pups' deaths. Females become sexually mature at around three or four years of age and males at around five; however, males often do not successfully breed until a few years later. A captive male sired offspring at age 19. In the wild, sea otters live to a maximum age of 23 years, Several captive individuals have lived past 20 years, and a female at the Seattle Aquarium named Etika died at the age of 28 years. Sea otters in the wild often develop worn teeth, which may account for their apparently shorter lifespans.
Халық саны мен таралуы
Теңіз саңырауқұлақтары жағалау суларында, тереңдікте өмір сүреді және әдетте жағалаудан бір шақырым (2/3 миль) қашықтықта болады. Олар көбінесе теңіздің күшті желдерінен қорғалған аймақтарда кездеседі, мысалы, тасты жағалаулар, қалың кельп ормандары және тосқауыл рифтерде. Олар көбінесе тасты төсектермен байланысты болғанымен, теңіз саңырауқұлақтары теңіз түбінің негізінен саз, құм немесе лайдан тұратын жерлерде де өмір сүре алады. Олардың солтүстік ареалы мұзбен шектеледі, себебі теңіз саңырауқұлақтары су астындағы мұздарда тіршілік ете алады, бірақ құрлыққа тірелген мұздарда емес. Әдетте, жекелеген саңырауқұлақтар бірнеше шақырымдық аумақта қоныстанады және жыл бойы сонда қалады. Теңіз саңырауқұлақтарының саны бұрын 150 000-ден 300 000-ға дейін жететін болған деп есептеледі. 2004 және 2007 жылдар аралығында жасалған бағалаулар бойынша, бүкіл әлемде шамамен 107 000 теңіз саңырауқұлағы бар.
Sea otters live in coastal waters deep, and usually stay within a kilometre (2/3 mi) of the shore. They are found most often in areas with protection from the most severe ocean winds, such as rocky coastlines, thick kelp forests, and barrier reefs. Although they are most strongly associated with rocky substrates, sea otters can also live in areas where the sea floor consists primarily of mud, sand, or silt. Their northern range is limited by ice, as sea otters can survive amidst drift ice but not land fast ice. Individuals generally occupy a home range a few kilometres long, and remain there year round. The sea otter population is thought to have once been 150,000 to 300,000, Population estimates made between 2004 and 2007 give a worldwide total of approximately 107,000 sea otters.
Жапония
Адель Огден "Калифорния теңіз саңырауқұлақтары саудасы" еңбегінде батыс теңіз саңырауқұлақтарының "Езодан солтүстік-шығысқа қарай Курил аралдары мен Камчаткадан Алеут аралдарына дейін" ауланғанын жазды.
Adele Ogden wrote in The California Sea Otter Trade that western sea otter were hunted "from Yezo northeastward past the Kuril Group and Kamchatka to the Aleutian Chain".
Ресей
Қазіргі уақытта батыс теңіз суырының ең тұрақты және қауіпсіз ареалы Ресейдің Қиыр Шығыс жағалауында, елдің солтүстік-батыс Тынық мұхитының суларында (атап айтқанда Камчатка мен Сахалин аралында) орналасқан, және олар кейде Охот теңізінде және оның төңірегінде кездеседі.
Currently, the most stable and secure part of the western sea otter's range is along the Russian Far East coastline, in the northwestern Pacific waters off of the country (namely Kamchatka and Sakhalin Island), occasionally being seen in and around the Sea of Okhotsk.
Британдық Колумбия
Солтүстік Американың Аляскадан оңтүстікке қарайғы жағалауында теңіз суырының таралу аймағы үздірілген. Ванкувер аралында 20-ғасырға дейін қалған популяция сақталды, бірақ 1911 жылғы халықаралық қорғау шартына қарамастан, ол жойылып кетті, соңғы теңіз суыры 1929 жылы Кюкотт маңында ұсталды. 1969 жылдан 1972 жылға дейін 89 теңіз суыры Аляскадан Ванкувер аралының батыс жағалауына ұшақпен немесе кемемен тасылды. Бұл популяция 2013 жылы 5600-ден асып, жылдық өсім көрсеткіші шамамен 7,2% құрады, ал олардың ареалы аралдың батыс жағалауында солтүстікке қарай Скотт мүйісіне дейін, Королева Шарлотта бұғазы арқылы Бротон архипелагына және оңтүстікке қарай Клайокотт шығанағы мен Тофиноға дейін кеңейді. 1989 жылы Британ Колумбиясының орталық жағалауында жекелеген колония табылды. 2004 жылы шамамен 300 жануардан тұратын бұл колонияны ауыстырылып келтірілген суырылар құрған ба, әлде бұрын байқалмаған қалдық популяция ма, белгісіз. 2013 жылы бұл популяция 1100-ден асып, жылдық өсім көрсеткіші шамамен 12,6% болды, ал ареалына Аристазабал аралы және Милбанк шығанағынан оңтүстікке қарай Калверт аралы кірді.
Along the North American coast south of Alaska, the sea otter's range is discontinuous. A remnant population survived off Vancouver Island into the 20th century, but it died out despite the 1911 international protection treaty, with the last sea otter taken near Kyuquot in 1929. From 1969 to 1972, 89 sea otters were flown or shipped from Alaska to the west coast of Vancouver Island. This population increased to over 5,600 in 2013 with an estimated annual growth rate of 7.2%, and their range on the island's west coast extended north to Cape Scott and across the Queen Charlotte Strait to the Broughton Archipelago and south to Clayoquot Sound and Tofino. In 1989, a separate colony was discovered in the central British Columbia coast. It is not known if this colony, which numbered about 300 animals in 2004, was founded by transplanted otters or was a remnant population that had gone undetected. By 2013, this population exceeded 1,100 individuals, was increasing at an estimated 12.6% annual rate, and its range included Aristazabal Island, and Milbanke Sound south to Calvert Island.
Аляска
Аляска – теңіз суырының таралған ареалының орталық бөлігі. 1973 жылы Аляскадағы саны 100 000-нан 125 000-ға дейін бағаланды. Бірақ 2006 жылға қарай Аляскадағы саны шамамен 73 000-ға дейін төмендеді. Бұл өзгерістің көп бөлігін Алеут аралдарындағы теңіз суырының санының күрт азаюы құрайды; осы азаюдың себебі әлі белгісіз, бірақ оркалардың шабуылдауы күдік тудырады. Вашингтон штатында теңіз суыры негізінен сыртқы жағалауларда ғана кездеседі. Олар Олимпия жағалауында жағадан алты футқа дейін жүзе алады. Сан-Хуан аралдары мен Пьюджет шығанағында теңіз суыры көргендердің көпшілігі Солтүстік Америка өзен суыры болып шығады, олар жағалау бойында жиі кездеседі. Дегенмен, биологтар 1990 жылдардың ортасынан бері осы аймақтарда теңіз суырының жеке-жеке кездесетінін растады. 2004 жылы Араго мүйісіндегі Симпсон рифінде бір еркек теңіз суыры алты ай бойы тұрды. Бұл аталық Вашингтон штатындағы колониядан келген деп есептеледі, бірақ жағалаудағы дауылдан кейін жоғалып кетті. 2009 жылдың 18 ақпанында Орегон жағалауындағы Депое шығанағында еркек теңіз суыры байқалды. Ол Калифорниядан немесе Вашингтондан келген болуы мүмкін.
Alaska is the central area of the sea otter's range. In 1973, the population in Alaska was estimated at between 100,000 and 125,000 animals. By 2006, though, the Alaska population had fallen to an estimated 73,000 animals. A massive decline in sea otter populations in the Aleutian Islands accounts for most of the change; the cause of this decline is not known, although orca predation is suspected. In Washington, sea otters are found almost exclusively on the outer coasts. They can swim as close as six feet off shore along the Olympic coast. Reported sightings of sea otters in the San Juan Islands and Puget Sound almost always turn out to be North American river otters, which are commonly seen along the seashore. However, biologists have confirmed isolated sightings of sea otters in these areas since the mid 1990s. In 2004, a male sea otter took up residence at Simpson Reef off of Cape Arago for six months. This male is thought to have originated from a colony in Washington, but disappeared after a coastal storm. On 18 February 2009, a male sea otter was spotted in Depoe Bay off the Oregon Coast. It could have traveled to the state from either California or Washington.
Калифорния
Калифорниялық теңіз суырының тарихи саны 16 000-ға жуық деп есептелген, бірақ тері саудасы олардың санын азайтты, нәтижесінде олардың жойылып кеткені болжалды. Бүгінгі күнгі Калифорниялық теңіз суырының популяциясы 1938 жылғы наурыз айында Биксби көпірінің жанында шамамен 50 теңіз суырынан тұратын бір топтың ұрпақтары болып табылады. Олардың негізгі ареалы біртіндеп кеңейіп, Сан-Матео округындағы Пиджон-Пойнттен Санта-Барбара округына дейін созылады. Бұрын Сан-Франциско шығанағында теңіз суыры көптеп кездесетін. Тарихи жазбалар бойынша, Ресей-Америка компаниясы испандықтар оларды тұтқынға алып немесе Сан-Хосе, Сан-Матео, Сан-Бруно және Ангел аралының жағалауларында теңіз суырын аулағанда атып өлтіргеніне қарамастан, бірнеше рет алеуттарды Сан-Франциско шығанағына жасырын кіргізген. Форт-Росс негізін қалаушы Иван Кусков 1812 жылы Бодега шығанағына екінші сапарында суырының азайып бара жанын байқағаннан кейін, алеуттардың бір тобын Сан-Франциско шығанағына жіберді, онда олар басқа ресейлік және американдық топтармен кездесіп, үш айда 1160 теңіз суырын аулады. 1817 жылға қарай аймақтағы теңіз суырының саны дерлік жойылып, ресейліктер Сан-Францискодан оңтүстікке қарай аң аулауға рұқсат сұрады. 1833 жылы тері аулаушылар Джордж Нидевер мен Джордж Юнт "Петалума шығанағының бойымен, содан кейін Сан-Хоакин өзеніне" каноэмен жүріп, теңіз суыры, бобр және өзен суырының терілерімен оралды. Теңіз суырының қалдық популяциясы 1840 жылға дейін сақталған болуы мүмкін, сол кезде Rancho Punta de Quentin капитаны Джон Б. Р. Куперге, Бостоннан келген теңіз капитанына, Мексика губернаторы Хуан Баутиста Альварадо Corte Madera Creek сағасында кең таралған теңіз суырын аулауға лицензия берді. 1980 жылдардың соңында USFWS 140-қа жуық оңтүстік теңіз суырын Оңтүстік Калифорниядағы Сан-Николас аралына көшірді, материкте мұнай төгілсе, резервтік популяция құру ниетімен. Биологтарды таң қалдырғандай, Сан-Николас теңіз суырының көп бөлігі құрлыққа қайта жүзіп келді. 2005 жылға қарай Сан-Николас аралында 30 ғана теңіз суыры қалды, бірақ олар аралдың маңындағы мол жемге тоймақтанып, баяу өсіп жатты. 2016 жылдың көктемінде Сан-Николас аралында 104 теңіз суыры саналды, бұл 5 жылдық оң үрдісті жалғастырып, жылына 12%-дан астам өсімді көрсетті. USFWS көшіру бағдарламасын іске асырған кезде, 1986 жылы Калифорниялық популяцияны "аймақтық басқару" арқылы басқаруға тырысты. Теңіз суыры мен балық шаруашылығы арасындағы бәсекелестікті басқару үшін ол Консепсия нүктесінен Мексика шекарасына дейінгі "суыры жоқ аймақ" деп жариялады. Бұл аймақта Сан-Николас аралы ғана теңіз суырының мекендеу орыны ретінде белгіленді, ал аймақта басқа жерде табылған теңіз суыры ұсталып, басқа жерге көшірілуі керек еді. Көптеген көшірілген суырылар өлгеннен кейін және ережелерді елемейтін және аймаққа жүзіп келген жүздеген суырыларды ұстап алу қиын болғандықтан бұл жоспарлар тоқтатылды. Алайда, 2005 жылы қоғамдық пікір білдіргеннен кейін Балық және жабайы табиғат қызметі бұл мәселе бойынша ресми шешім қабылдаған жоқ. Абалон балықшылары теңіз суырының шабуылына байланысты абалонның азаюына кінәлі болса да, Оңтүстік Калифорнияда коммерциялық абалон балық аулау 1997 жылы, көп жылдар бұрын, Point Conception-нен оңтүстікке қарай қоныс аулағаннан кейін тоқтатылды. Сонымен қатар, теңіз суырымен ешқашан кездеспейтін ақ абалон (Haliotis sorenseni) саны 1996 жылға қарай 99%-ға азайып, жойылып бара жатқан түр ретінде федералды тізімге енгізілген алғашқы теңіз омыртқасыз жануарына айналды. Оңтүстік теңіз суырының ареалы 1911 жылы қорғаудан бері Биг Сурдағы 50 жеке тұлғадан тұрақты түрде кеңейіп келе жатқанмен, 2007 жылдан 2010 жылға дейін суырының саны мен ареалы қысқарды және 2010 жылдан бері аз жетістікке жетті. 2010 жылдың көктеміне қарай солтүстік шекара Тюнитас сағасынан Пьюжон Пойнттан оңтүстік-шығысқа қарай жылжыды, ал оңтүстік шекара Гавиота жағалауында шамамен Көмір мұнай нүктесінен Гавиота мемлекеттік паркіне дейін жылжыды. Микроцистин деп аталатын токсин цианобактериялардың бір түрі (Microcystis) арқылы шығарылады. Цианобактериялар септик пен ауыл шаруашылығы тыңайтқыштарынан алынған азот пен фосформен байытылған тоңазытқышта кездеседі және жаңбырлы маусымда өзендердің ағыны жоғары болғанда теңізге шайылып кетуі мүмкін. 2010 жылы Калифорнияның жағалауында рекордтық мөлшерде теңіз суырының денелері табылды, ал акула шабуылдарының көбеюі өлім-жітімнің маңызды бөлігін құрады. Ақ акулалар салыстырмалы түрде майға кедей теңіз суырын жемейді, бірақ акула шағып өлтірілген денелер 1980 жылдардағы 8%-дан 1990 жылдардағы 15%-ға және 2010 және 2011 жылдардағы 30%-ға дейін өсті. Оңтүстік теңіз суырының тізімнен шығарылуына қарастыру үшін, АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметі (USFWS) популяция үш қатарынан жылдар бойы 3090-нан асуы керек екенін анықтады. Қайта қалпына келтіру жұмыстарына жауап ретінде, популяция 20 ғасырдың ортасынан 2000 жылдардың басына дейін тұрақты түрде өсті, содан кейін 2005 жылдан 2014 жылға дейін 3000-ға жуық деңгейде тұрақталды. Бұл кезеңнің соңында теңіз суырының ареалының солтүстік (қазіргі Пьюжон Пойнт) және оңтүстік шекаралары қысқарды, бұл акула шабуылдарының өліміне байланысты болды, бұл популяция платоға жеткеніне қатысты алаңдаушылықты тудырды. Алайда, 2015 жылдан 2016 жылға дейін популяция айтарлықтай өсті, АҚШ Геологиялық қызметінің (USGS) Калифорниялық теңіз суырының сараптамасының 3 жылдық орташа көрсеткіші 2016 жылы 3272-ге жетті, бұл Құрлықтағы түрлерді қорғау туралы заңнан (ESA) шығару шегінен алғаш рет асып түсті. Егер популяция өсуін жалғастырса және ESA тізімінен шығарылса, Оңтүстік теңіз суыры әлі де штаттық ережелермен және Теңіз сүтқоректілерін қорғау туралы заңмен толық қорғалған болар еді, ол қорғау үшін жоғары шектік мәндерді белгілейді, шамамен 8400 жеке тұлға. Алайда, 2017 жылдың көктемінде USGS теңіз суырының сараптамасының тізімінен шығарудың күмән тудырды, 2016 жылғы 3615 жеке тұлғадан 2688-ге дейін төмендеді, бұл Калифорниялық теңіз суырының популяциясының 25%-ын құрады.
The historic population of California sea otters was estimated at 16,000 before the fur trade decimated the population, leading to their assumed extinction. Today's population of California sea otters are the descendants of a single colony of about 50 sea otters located near Bixby Creek Bridge in March 1938 by Howard G. Sharpe, owner of the nearby Rainbow Lodge on Bixby Bridge in Big Sur. Their principal range has gradually expanded and extends from Pigeon Point in San Mateo County to Santa Barbara County. Sea otters were once numerous in San Francisco Bay. Historical records revealed the Russian American Company snuck Aleuts into San Francisco Bay multiple times, despite the Spanish capturing or shooting them while hunting sea otters in the estuaries of San Jose, San Mateo, San Bruno and around Angel Island. The founder of Fort Ross, Ivan Kuskov, finding otters scarce on his second voyage to Bodega Bay in 1812, sent a party of Aleuts to San Francisco Bay, where they met another Russian party and an American party, and caught 1,160 sea otters in three months. By 1817, sea otters in the area were practically eliminated and the Russians sought permission from the Spanish and the Mexican governments to hunt further and further south of San Francisco. In 1833, fur trappers George Nidever and George Yount canoed "along the Petaluma side of [the] Bay, and then proceeded to the San Joaquin River", returning with sea otter, beaver, and river otter pelts. Remnant sea otter populations may have survived in the bay until 1840, when the Rancho Punta de Quentin was granted to Captain John B. R. Cooper, a sea captain from Boston, by Mexican Governor Juan Bautista Alvarado along with a license to hunt sea otters, reportedly then prevalent at the mouth of Corte Madera Creek. In the late 1980s, the USFWS relocated about 140 southern sea otters to San Nicolas Island in southern California, in the hope of establishing a reserve population should the mainland be struck by an oil spill. To the surprise of biologists, the majority of the San Nicolas sea otters swam back to the mainland. By 2005, only 30 sea otters remained at San Nicolas, although they were slowly increasing as they thrived on the abundant prey around the island. The spring 2016 count at San Nicolas Island was 104 sea otters, continuing a 5 year positive trend of over 12% per year. When the USFWS implemented the translocation program, it also attempted, in 1986, to implement "zonal management" of the Californian population. To manage the competition between sea otters and fisheries, it declared an "otter free zone" stretching from Point Conception to the Mexican border. In this zone, only San Nicolas Island was designated as sea otter habitat, and sea otters found elsewhere in the area were supposed to be captured and relocated. These plans were abandoned after many translocated otters died and also as it proved impractical to capture the hundreds of otters which ignored regulations and swam into the zone. However, after engaging in a period of public commentary in 2005, the Fish and Wildlife Service failed to release a formal decision on the issue. Although abalone fisherman blamed the incursions of sea otters for the decline of abalone, commercial abalone fishing in southern California came to an end from overfishing in 1997, years before significant otter moved south of Point Conception. In addition, white abalone (Haliotis sorenseni), a species never overlapping with sea otter, had declined in numbers 99% by 1996, and became the first marine invertebrate to be federally listed as endangered. Although the southern sea otter's range has continuously expanded from the remnant population of about 50 individuals in Big Sur since protection in 1911, from 2007 to 2010, the otter population and its range contracted and since 2010 has made little progress. As of spring 2010, the northern boundary had moved from about Tunitas Creek to a point southeast of Pigeon Point, and the southern boundary has moved along the Gaviota Coast from approximately Coal Oil Point to Gaviota State Park. A toxin called microcystin, produced by a type of cyanobacteria (Microcystis), seems to be concentrated in the shellfish the otters eat, poisoning them. Cyanobacteria are found in stagnant water enriched with nitrogen and phosphorus from septic tank and agricultural fertilizer runoff, and may be flushed into the ocean when streamflows are high in the rainy season. A record number of sea otter carcasses were found on California's coastline in 2010, with increased shark attacks an increasing component of the mortality. Great white sharks do not consume relatively fat poor sea otters but shark bitten carcasses have increased from 8% in the 1980s to 15% in the 1990s and to 30% in 2010 and 2011. For southern sea otters to be considered for removal from threatened species listing, the U. S. Fish and Wildlife Service (USFWS) determined that the population should exceed 3,090 for three consecutive years. In response to recovery efforts, the population climbed steadily from the mid 20th century through the early 2000s, then remained relatively flat from 2005 to 2014 at just under 3,000. There was some contraction from the northern (now Pigeon Point) and southern limits of the sea otter's range during the end of this period, circumstantially related to an increase in lethal shark bites, raising concerns that the population had reached a plateau. However, the population increased markedly from 2015 to 2016, with the United States Geological Survey (USGS) California sea otter survey 3 year average reaching 3,272 in 2016, the first time it exceeded the threshold for delisting from the Endangered Species Act (ESA). If populations continued to grow and ESA delisting occurred, southern sea otters would still be fully protected by state regulations and the Marine Mammal Protection Act, which set higher thresholds for protection, at approximately 8,400 individuals. However, ESA delisting seems unlikely due to a precipitous population decline recorded in the spring 2017 USGS sea otter survey count, from the 2016 high of 3,615 individuals to 2,688, a loss of 25% of the California sea otter population.
Мексика
Тарихшы Адель Огден теңіз суырықтарының "Төменгі Калифорнияда" (қазіргі Баха Калифорния түбегі) ерекше көп кездесетінін айтты, онда "жеті шығанақ негізгі орталықтар болған". Ең оңтүстік шегі Пунта Морро Гермосо, Пунта Евгенияның оңтүстігінде, Себастьян Вискайно шығанағының оңтүстік-батыс жағалауындағы мүйіс болды. Суырықтар сондай-ақ Сан-Бенито аралынан, Седрос аралынан және шығанақтағы Исла Нативидад аралынан да ауланды. Дегенмен, 2014 жылғы зерттеуде ғалымдар Баха Калифорния түбегінің жағалауында аталық және аналық суырықтардың бар екенін растады, олар 2005 жылдан бастап суырықтардың сол жерге тарағанын болжайды. Бұл теңіз суырықтары Сан-Николас аралынан тараған болуы мүмкін, себебі жекелеген суырықтар 100 км-ден астам қашықтықты жүзіп өткені тіркелген. Бұл жануарлардың генетикалық талдауы Калифорния, яғни АҚШ суырықтарының шығу тегімен сәйкес келді, бірақ бір суырықтың бұрын хабарланбаған гаплотипі болды және ол Мексиканың түпкілікті суырық популяциясының қалдығы болуы мүмкін.
Historian Adele Ogden described sea otters are particularly abundant in "Lower California", now the Baja California Peninsula, where "seven bays were main centers". The southernmost limit was Punta Morro Hermoso about south of Punta Eugenia, in turn a headland at the southwestern end of Sebastián Vizcaíno Bay, on the west coast of the Baja Peninsula. Otter were also taken from San Benito Island, Cedros Island, and Isla Natividad in the Bay. However, male and female otters have been confirmed by scientists off shores of the Baja Peninsula in a 2014 study, who hypothesize that otter dispersed there beginning in 2005. These sea otters may have dispersed from San Nicolas Island, which is away, as individuals have been recorded traversing distances of over Genetic analysis of most of these animals were consistent with California, i. e. United States, otter origins, however one otter had a haplotype not previously reported, and could represent a remnant of the original native Mexican otter population.
Диета
Теңіз саңырауқұлақтарының жоғары энергетикалық қажеттіліктері олардың күніне дене салмағының кем дегенде 20% -ын тұтынуын қажет етеді. Теңіз саңырауқұлақтары 100-ден астам түрлі жемді жейді. Олардың жемі кішкентай шаян мен қабылдақтардан алып сегізқарғаларға дейін өзгереді. Теңіз саңырауқұлақтары шұбарлар, құсқұйрықтар және т.б. сияқты түрлі жемдердің мөлшері әртүрлі болғанда, ұқсас түрдегі кішірек нұсқаларға қарағанда ірілерін таңдауға бейім. Солтүстік аймақтарда балық та жейді. 1960 жылдары Амчитка аралында жүргізілген зерттеулерде, теңіз саңырауқұлақтарының саны толыққанды деңгейде болған кезде, теңіз саңырауқұлақтарының асқазанынан табылған азықтың 50% -ы балықтан тұрды. Бұл балық түрлері көбінесе тереңде тіршілік ететін, жайпақ немесе баяу қозғалатын түрлер болды, мысалы, Hemilepidotus hemilepidotus және Tetraodontidae тұқымдасы. Көпшілік пікірдің қарамастан, теңіз саңырауқұлақтары сирек теңіз жұлдыздарын жейді, ал жеген кез келген ламинария теңіз саңырауқұлағының денесінен қорытылмаған күйінде өтеді. Белгілі бір аймақтағы жекелеген саңырауқұлақтардың азық іздеу әдістері мен жем түрлері әртүрлі болуы мүмкін және аналарының үлгілерін ұстанады. Жергілікті популяциялардың диетасы уақыт өте келе өзгереді, себебі теңіз саңырауқұлақтары ірі теңіз құйрықтары сияқты өте сүйікті жемдердің популяциясын айтарлықтай азайта алады, сонымен қатар жемнің болуына адамдардың балық аулауы сияқты басқа да факторлар әсер етеді. Дегенмен, олар ешқашан бір аймақтан толығымен жем түрін жоя алмайды. 2007 жылы Калифорнияда жүргізілген зерттеу көрсеткендей, азық-түлік жетіспейтін аймақтарда жемнің әртүрлілігі артады. Бірақ таңқаларлық жайт, осы аймақтардағы жекелеген саңырауқұлақтардың диетасы азық-түлік мол аймақтардағыға қарағанда маманданған болып көрінеді.
High energetic requirements of sea otter metabolism require them to consume at least 20% of their body weight a day. Sea otters consume over 100 prey species. Its prey ranges in size from tiny limpets and crabs to giant octopuses. Where prey such as sea urchins, clams, and abalone are present in a range of sizes, sea otters tend to select larger items over smaller ones of similar type. In a few northern areas, fish are also eaten. In studies performed at Amchitka Island in the 1960s, where the sea otter population was at carrying capacity, 50% of food found in sea otter stomachs was fish. The fish species were usually bottom dwelling and sedentary or sluggish forms, such as Hemilepidotus hemilepidotus and family Tetraodontidae. Contrary to popular depictions, sea otters rarely eat starfish, and any kelp that is consumed apparently passes through the sea otter's system undigested. The individuals within a particular area often differ in their foraging methods and prey types, and tend to follow the same patterns as their mothers. The diet of local populations also changes over time, as sea otters can significantly deplete populations of highly preferred prey such as large sea urchins, and prey availability is also affected by other factors such as fishing by humans. however, they never completely wipe out a prey species from an area. A 2007 Californian study demonstrated, in areas where food was relatively scarce, a wider variety of prey was consumed. Surprisingly, though, the diets of individuals were more specialized in these areas than in areas where food was plentiful.
Қалпақ саудасы
Теңіз суырықтарының жүні барлық сүтқоректілердің ішінде ең қалың болып келеді, бұл оларды көптеген аңшылардың жиі нысанына айналдырады. Археологиялық дәлелдер көрсетіп тұрғандай, мыңдаған жылдар бойы жергілікті халықтар теңіз суырықтарын тамақ және жүн үшін аулап келген. 18 ғасырда басталған, шамамен бір миллион теңіз суырығын қырған ірі аулау, теңіз жүні саудасының бір бөлігі болды. Осы кезде аңшылар мен саудагерлер әлемнің түкпір-түкпірінен келіп, суырық жүніне деген шетелдік сұранысты қанағаттандыруға тырысты. Оларды Қытайға сатты. Ресей де сол кезде Тынық мұхитының солтүстік бөлігін зерттеді және Арктика жағалауын картаға түсіріп, Сібірден Солтүстік Америкаға дейінгі жолдарды табу үшін Витус Берингті жіберді. 1741 жылы Солтүстік Тынық мұхитына екінші сапарында Беринг Командор аралдарындағы Беринг аралынан кеме апатына ұшырап, өзі және оның көптеген экипажы қаза тапты. Табиғатты зерттеуші Георг Стеллер сияқты аман қалған экипаж мүшелері арал жағалауларында теңіз суырықтарын тауып, қысты теңіз суырықтарын аулаумен және суырық жүнімен құмар ойындар ойнаумен өткізді. Олар Сібірге оралғанда, 1000-ға жуық теңіз суырығын өлтіріп, жүніне жоғары баға қоя алды. Осылайша «Ұлы аулау» деп аталатын оқиға басталды, ол тағы да жүз жылға созылды. Ресейліктер теңіз суырығын Сібір арқылы кең таралуына себеп болған және оның шығындарын өтеген сабан жүнінен әлдеқайда құнды деп тапты. Егер Берингтің аман қалғандары әкелген теңіз суырығының жүні Киакта бағасымен сатылса, олар Беринг экспедициясының оннан бір бөлігін төлер еді. Орыс жүн аулаушы экспедициялары көп ұзамай Командор аралдарындағы теңіз суырықтарының популяциясын азайтты, ал 1745 жылы олар Алеут аралдарына көшуді бастады. Орыстар бастапқыда осы аралдардың Алеут тұрғындарымен суырық жүні үшін сауда жасады, бірақ кейіннен Алеуттарды құлдыққа түсірді, әйелдер мен балаларды тұтқынға алды және Алеут еркектерін азаптап, өлтірді. Көптеген алеуттарды орыстар өлтірді немесе аңшылар әкелген аурулардан қайтыс болды. 1760 жылдары орыстар Аляскаға жетті. 1799 жылы патша Павел I бәсекелес жүн аулау компанияларын Ресейлік Америка компаниясына біріктірді, оған император жарғысы мен қорғанысын берді, сондай-ақ сауда құқықтары мен аумақтық сатып алу монополиясын берді. Александр I тұсында саудагерлер басқаратын компанияның әкімшілігі Императорлық әскери-теңіз флотына берілді, негізінен, әскери офицерлердің тума жерлерді қорлау туралы қобалжытатын есептеріне байланысты; 1818 жылы Алясканың жергілікті тұрғындарына Ресей империясындағы қала тұрғыны мәртебесіне тең азаматтық құқықтар берілді. Оңтүстік аймақтағы аулауға басқа да елдер қосылды. Қазіргі Мексика мен Калифорнияның жағалауында испандық зерттеушілер теңіз суырығының жүнін америкалықтардан сатып алып, Азияға сататын. 1778 жылы британдық барлаушы капитан Джеймс Кук Ванкувер аралына жетіп, алғашқы халықтардан теңіз суырығының жүнін сатып алды. Кейін Кук кемесі Қытай портына тоқтаған кезде, жүндер тез арада жоғары бағаға сатылып, көп ұзамай «жұмсақ алтын» деп аталды. Бұл туралы хабар тараған сайын, бүкіл Еуропа мен Солтүстік Америкадан адамдар теңіз суырығының жүнін сату үшін Тынық мұхитының солтүстік-батысына келе бастады. Ресей Алясканы 1867 жылы АҚШ-қа сатқан кезде Аляска халқының саны 100 000-нан асып кетті, бірақ американдықтар аулауды қайта бастады және теңіз суырықтарын тез жоюға тырысты. Бағалар түрдің сирек кездесетіндігіне байланысты көтерілді. 1880 жылдары Лондон нарығында бір жүн 105 - 165 доллар әкелді, бірақ 1903 жылы жүн 1125 долларға дейін бағалана бастады. Бұл түрдің саны өте аз, мүмкін, 1000-2000-ға жуық ғана, сондықтан көпшілік бұл түрдің жойылып кетуіне сенімді. Алайда, IUCN теңіз суырықтарын әлі де жойылып бара жатқан түрлер тізіміне енгізді және теңіз суырықтарына төнген қауіпті мұнаймен ластану, киіктердің жыртқышы, браконьерлік және балық шаруашылығымен қақтығыстар ретінде сипаттады. Теңіз суырықтарын балық аулау құралдарымен араластырған жағдайда батып кетуі мүмкін. 1991 жылы Кеңес Одағы ыдырағаннан кейін Ресейдің Қиыр Шығысында браконьерлік аулау үлкен алаңдаушылық туғызды, алайда ол қатаң құқық қорғау және экономикалық жағдайлардың жақсаруымен айтарлықтай төмендеді. Теңіз суырықтарына ең үлкен қауіп - мұнайдың төгілуі, өйткені олар жылыну үшін теңіз суырықтарының жүніне тәуелді. Жүні мұнаймен сіңген кезде, ол ауаны ұстау қабілетін жояды және жануарлар тез гипотермиядан өледі. Оқиғаны жария еткен медиадан туған теңіз суырықтарына деген халықтың ықыласын сипаттай келе, АҚШ Балық және жабайы табиғат қызметінің өкілі былай деп жазды:
Sea otters have the thickest fur of any mammal, which makes them a common target for many hunters. Archaeological evidence indicates that for thousands of years, indigenous peoples have hunted sea otters for food and fur. Large scale hunting, part of the Maritime Fur Trade, which would eventually kill approximately one million sea otters, began in the 18th century when hunters and traders began to arrive from all over the world to meet foreign demand for otter pelts, which were one of the world's most valuable types of fur. and sold them to the Chinese at Kyakhta. Russia was also exploring the far northern Pacific at this time, and sent Vitus Bering to map the Arctic coast and find routes from Siberia to North America. In 1741, on his second North Pacific voyage, Bering was shipwrecked off Bering Island in the Commander Islands, where he and many of his crew died. The surviving crew members, which included naturalist Georg Steller, discovered sea otters on the beaches of the island and spent the winter hunting sea otters and gambling with otter pelts. They returned to Siberia, having killed nearly 1,000 sea otters, and were able to command high prices for the pelts. Thus began what is sometimes called the "Great Hunt", which would continue for another hundred years. The Russians found the sea otter far more valuable than the sable skins that had driven and paid for most of their expansion across Siberia. If the sea otter pelts brought back by Bering's survivors had been sold at Kyakhta prices they would have paid for one tenth the cost of Bering's expedition. Russian fur hunting expeditions soon depleted the sea otter populations in the Commander Islands, and by 1745, they began to move on to the Aleutian Islands. The Russians initially traded with the Aleuts inhabitants of these islands for otter pelts, but later enslaved the Aleuts, taking women and children hostage and torturing and killing Aleut men to force them to hunt. Many Aleuts were either murdered by the Russians or died from diseases the hunters had introduced. By the 1760s, the Russians had reached Alaska. In 1799, Tsar Paul I consolidated the rival fur hunting companies into the Russian American Company, granting it an imperial charter and protection, and a monopoly over trade rights and territorial acquisition. Under Aleksander I, the administration of the merchant controlled company was transferred to the Imperial Navy, largely due to the alarming reports by naval officers of native abuse; in 1818, the indigenous peoples of Alaska were granted civil rights equivalent to a townsman status in the Russian Empire. Other nations joined in the hunt in the south. Along the coasts of what is now Mexico and California, Spanish explorers bought sea otter pelts from Native Americans and sold them in Asia. In 1778, British explorer Captain James Cook reached Vancouver Island and bought sea otter furs from the First Nations people. When Cook's ship later stopped at a Chinese port, the pelts rapidly sold at high prices, and were soon known as "soft gold". As word spread, people from all over Europe and North America began to arrive in the Pacific Northwest to trade for sea otter furs. Russian hunting expanded to the south, initiated by American ship captains, who subcontracted Russian supervisors and Aleut hunters When Russia sold Alaska to the United States in 1867, the Alaska population had recovered to over 100,000, but Americans resumed hunting and quickly extirpated the sea otter again. Prices rose as the species became rare. During the 1880s, a pelt brought $105 to $165 in the London market, but by 1903, a pelt could be worth as much as $1,125. So few remained, perhaps only 1,000–2,000 individuals in the wild, that many believed the species would become extinct. However, the IUCN still lists the sea otter as an endangered species, and describes the significant threats to sea otters as oil pollution, predation by orcas, poaching, and conflicts with fisheries – sea otters can drown if entangled in fishing gear. Poaching was a serious concern in the Russian Far East immediately after the collapse of the Soviet Union in 1991; however, it has declined significantly with stricter law enforcement and better economic conditions. The most significant threat to sea otters is oil spills, to which they are particularly vulnerable, since they rely on their fur to keep warm. When their fur is soaked with oil, it loses its ability to retain air, and the animals can quickly die from hypothermia. Describing the public sympathy for sea otters that developed from media coverage of the event, a U. S. Fish and Wildlife Service spokesperson wrote: