Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Камерун саясаты сайлау автократиясы аясында жүзеге асырылады, онда 1992 жылдан бері көп партиялық сайлаулар өткізіліп келеді, биліктегі партия әрбір сайлауда жеңіске жетеді және Пол Бия 1982 жылдан бері президент болып табылады. Камерун 1960 жылы тәуелсіздік алғаннан бері бір партиялық мемлекет болып келді және оны тек екі президент басқарды: Ахмаду Ахиджо және Пол Бия. Саяси оппозиция қысымға ұшырап, сайлаулар биліктегі партияның пайдасына манипуляцияланады. Ресми түрде, бұл унитарлық президенттік республика болып табылады, онда Камерун Президенті мемлекет басшысы және үкімет басшысы болып табылады, сонымен қатар көп партиялық жүйе бар. Премьер-министр лауазымы бар және формальды түрде үкімет басшысы болып саналады, бұл жартылай президенттік жүйені білдіреді, бірақ іс жүзінде президентке көмек көрсетуге ғана қызмет етеді. Атқару билігі үкімет тарапынан жүзеге асырылады. Заң шығару билігі Камерун Үкіметі мен Камерунның Ұлттық Ассамблеясында шоғырланған.
The politics of Cameroon takes place in the context of an electoral autocracy where multi party elections have been held since 1992, the ruling party wins every election, and Paul Biya has been president since 1982. Since Cameroon's independence in 1960, it has been a single party state and ruled only by two presidents: Ahmadou Ahidjo and Paul Biya. Political opposition are repressed and elections are manipulated in favor of the ruling party. Nominally, it is a unitary presidential republic, whereby the President of Cameroon is both head of state and head of government, and of a multi party system. A prime ministerial position exists and is nominally head of government, implying a semi presidential system, although de facto only serves to assist the president. Executive power is exercised by the government. Legislative power is vested in both the government and the National Assembly of Cameroon.
Саяси ахуал
1997 жылы үкімет бірнеше саяси партия құруға рұқсат беретін және азаматтық бірлестіктер мен жеке газеттерді құруға қойылған шектеулерді жеңілдететін заң қабылдады. Камерунның алғашқы көппартиялық парламенттік және президенттік сайлауы 1992 жылы, ал 1996 жылы жергілікті сайлаулар және 1997 жылы парламенттік және президенттік сайлаудың тағы бір турында өтті. Үкімет тәуелсіз сайлау комиссиясын құру жөніндегі оппозицияның талаптарын қарастырудан бас тартқандықтан, үш ірі оппозициялық партия 1997 жылғы қазан айында өткен президенттік сайлауды бойкоттады, оған Бия оңай жеңіске жетті. Оппозициялық партиялардың бірі – НҰДП-ның (NUDP) жетекшісі Белло Буба Майгари кейін үкіметке қосылды. Камерунда бірнеше тәуелсіз газет бар. 1996 жылы цензура жойылды, бірақ үкімет кейде газеттерді тәркілейді немесе тоқтатады, сондай-ақ журналистерді ұстайды. 1990 жылғы заң жеке радио және телеарналарға рұқсат бергенімен, 1998 жылғы наурыз айына дейін үкімет ешқандай лицензия берген жоқ. Камерун үкіметінің адам құқықтары жөніндегі есебі жылдар бойы жақсарып келеді, бірақ ол әлі де жетілмейді. Тұтқындарды ұрып-соғу, негізсіз ұстау және заңсыз іздеулер сияқты құқық бұзушылықтар туралы хабарлар келіп түсуде. Сот жүйесі көбінесе сыбайлас жемқорлыққа, тиімсіздікке және саяси ықпалға ұшырайды. Ерекше атап өтерлік жайт, Камерун – екі Конституция бірдей қолданылатын жалғыз ел. Мысалы, 1972 жылғы Конституцияда Премьер-министр Мемлекет басшысының қабілетсіздігі, қайтысы, отставкаға кетуі немесе жауапкершіліктен қашуы жағдайында конституциялық мұрагері ретінде белгіленген. Керісінше, 1996 жылғы Конституциялық реформа Сенат Төрағасын конституциялық мұрагер ретінде белгілейді; бірақ 1996 жылғы реформамен көзделген Сенат әлі құрылмаған. Президенттік мерзімді 5 жылдан 7 жылға ұзартудан басқа, 1996 жылғы Конституциялық реформаның өте аз түзетулері қолданылды.
The government adopted legislation in 1997 to authorize the formation of multiple political parties and ease restrictions on forming civil associations and private newspapers. Cameroon's first multiparty legislative and presidential elections were held in 1992 followed by municipal elections in 1996 and another round of legislative and presidential elections in 1997. Because the government refused to consider opposition demands for an independent election commission, the three major opposition parties boycotted the October 1997 presidential election, which Biya easily won. The leader of one of the opposition parties, Bello Bouba Maigari of the NUDP, subsequently joined the government. Cameroon has a number of independent newspapers. Censorship was abolished in 1996, but the government sometimes seizes or suspends newspapers and occasionally arrests journalists. Although a 1990 law authorizes private radio and television stations, the government has not granted any licenses as of March 1998. The Cameroonian Government's human rights record has been improving over the years but remains flawed. There continue to be reported abuses, including beatings of detainees, arbitrary arrests, and illegal searches. The judiciary is frequently corrupt, inefficient, and subject to political influence. Worthy of note is the fact that Cameroon is the only country in which two Constitutions are applicable side by side. For example, the 1972 Constitution designates the Prime Minister as constitutional successor of the Head of State in case of incapacity, death, resignation or unaccountable absence of the incumbent. Contrarily, the 1996 Constitutional Reform designates the President of the Senate as constitutional successor; but the Senate (provided for by 1996 Reform) does not exist. Apart from increasing the presidential mandate from 5 years to 7 years, very few amendments of the 1996 Constitutional Reform have been applied.
Заң шығарушы билік
180 мүшеден тұратын Ұлттық Ассамблея жылына үш рет (наурыз/сәуір, маусым/шілде және қараша/желтоқсан) кезекті сессияларда жиналады және соңғы уақытқа дейін атқарушы билік ұсынған заңнамаға елеулі өзгерістер енгізбей келді. Заңдар қатысушы мүшелердің көпшілік дауысымен немесе, егер президент екінші рет қарауды талап етсе, жалпы мүшелер санының көпшілігімен қабылданады. Үкіметтің 1972 жылғы Конституцияны реформалауға берген уәдесінен кейін Ұлттық Ассамблея 1995 жылдың желтоқсанында бірқатар түзетулерді қабылдады, олар 1996 жылдың қаңтарында жарияланды. Түзетулерде екі палаталы заң шығарушы орган құрамында 100 мүшеден тұратын Сенат құру, өңірлік кеңестер құру және президенттік мерзімді 7 жылға белгілеу, бір рет қайта сайлану мүмкіндігі қарастырылған. Сенаторлардың үштен бірін Президент тағайындайды, ал қалған үштен екісі тікелей емес сайлау арқылы сайланады. Үкімет 2013 жылы Сенатты құрды.
The 180 member National Assembly meets in ordinary session three times a year (March/April, June/July, and November/December), and has seldom, until recently, made major changes in legislation proposed by the executive. Laws are adopted by majority vote of members present or, if the president demands a second reading, of a total membership. Following government pledges to reform the strongly centralized 1972 constitution, the National Assembly adopted a number of amendments in December 1995 which were promulgated in January 1996. The amendments call for the establishment of a 100 member senate as part of a bicameral legislature, the creation of regional councils, and the fixing of the presidential term to 7 years, renewable once. One third of senators are to be appointed by the President, and the remaining two thirds are to be chosen by indirect elections. The government has established the Senate in 2013.
Сот тармағы
Сот жүйесі атқару билігінің Әділет министрлігіне бағынышты. Жоғарғы Сот заңның конституциялықтығын президенттің сұрауы бойынша ғана тексеруге құқылы.
The judiciary is subordinate to the executive branch's Ministry of Justice. The Supreme Court may review the constitutionality of a law only at the president's request.
Әйелдердің рөлі
Камерун парламентінде "үлгілі камерундық әйел" бейнесінің құрылысы туралы мақаласында Лилиан Атанга, танымал идеалды қолдау үшін пайдаланылатын аргументтерді және "статус-квоны сақтау және ұстап тұруға (мысалы, әйелдерді үй шаруасындағы немесе аспазшы ретінде бейнелеу)" бағытталған дискурстарды зерттейді.
In an article on the construction of a ‘model Cameroonian woman’ in the Cameroonian parliament, Lilian Atanga, examines arguments used to perpetuate a popular ideal and discourses which "sustain and maintain the status quo (e. g. of women as domestic or women as cooks)".