Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Парламент журналистері
Parliamentary reporters
Пресс-галерея – парламенттің немесе басқа да заң шығарушы органның саяси журналистерге отырып, жиналатын және сөз сөйлеулер мен оқиғаларды бақылап, содан кейін хабарлайтын бөлігі. Бұл әдетте палата залына қарап тұрған галереялардың бірі болып табылады, сонымен қатар заң шығарушы немесе парламенттік ғимараттардағы түрлі бұқаралық ақпарат құралдарына (БАҚ) бөлінген жеке кеңселерді де қамти алады, мысалы, Ұлыбритания парламентінің Өкілдер палатасындағы «Шеттен келгендер галереясы» немесе Австралия Парламентінің Канберра пресс-галереясы.
The press gallery is the part of a parliament, or other legislative body, where political journalists are allowed to sit or gather to observe and then report speeches and events. This is generally one of the galleries overlooking the floor of the house and can also include separate offices in the legislative or parliamentary buildings accorded to the various media outlets, such as occurs with the Strangers Gallery in the British House of Commons or the Canberra Press Gallery in the Australian Parliament.
Шолу
АҚШ Сенаты алғашқы баспасөз галереясын 1841 жылы құрды, ал Өкілдер палатасы мен Сенат 1857 және 1859 жылдары қазіргі ғимараттарына көшкен кезде журналистерге арналған галереялар бөлді. (Ақ үй 1902 жылға дейін баспасөз бөлмесін белгілемеді.) Конгресс баспасөз галереяларын Палата мен Сенаттың сержанттары тағайындаған, ал журналистер сайлаған Тұрақты комитеттер басқарады. Алғашқы Тұрақты комитет 1879 жылы баспасөз галереяларынан лоббистерді жою мақсатымен құрылды. Палата мен Сенат басшыларының келісімімен журналистер аккредиттеу үшін талаптар жиынтығын жасады. Баспасөз билеттері тек журналистикадан негізгі табыс көзіне ие және күнделікті газетке телеграф арқылы хабарлайтын адамдарға ғана берілді. Бұл ережелер лоббистерді, сондай-ақ әйелдер мен азшылықтарды да алып тастады. 19 ғасырдағы әйел журналистер әлеуметтік жаңалықтарды жабумен ғана шектелді, бұл телеграфқа жұмсалатын шығынды ақтамайтын еді. Африка-американдық журналистер қара баспасөзге ғана қол жеткізе алды, ол кезде тек апталық газеттер ғана болды. 1940 жылдарға дейін әйелдер мен азшылықтар бұл кедергілерді жеңе алмады. 20 ғасырда радио журналистеріне де, егер олар бірден күнделікті газеттерде жұмыс істемесе, баспасөз билеттері берілмеді. Телерадио хабарларын таратушылардың наразылығына жауап ретінде Конгресс 1939 жылы әрбір палатада Радио галереясын, кейіннен Радио-телевизия галереясын құрды. Конгресс сондай-ақ журналдар мен бюллетеньдерді жазатын адамдар үшін Мерзімді баспасөз галереясын және баспасөз фотографтарының галереясын құрды. 1990 жылдарға қарай интернет журналистері мен блогерлер баспасөз билеттеріне өтініш беруді бастады. Бастапқы қарсылықтан кейін баспасөз галереялары өз ережелерін журналистикадан күнкөріс табатын және әрекет ету топтарымен қаржыландырылмаған адамдарды қабылдау үшін бейімдеді. Баспасөз галереяларын толтырған журналистер баспасөз корпусы деп аталады. Қазіргі кезде олардың саны мыңдаған, олар үкіметтің үш тармағында да ұқсас баспасөз операцияларына сүйенеді. Үкімет баспасөз корпусына жағдай жасауға тырысқанына қарамастан, баспасөз бен саясаткерлер арасындағы қарым-қатынас негізінен қарсыластық болып қала береді, саясаткерлердің бейтараптық пен бұрмалау туралы шағымдарымен және журналистердің үкіметтің жаңалықтарды манипуляциялау әрекеттеріне қарсы наразылықтарымен сипатталады.
The United States Senate established its first press gallery in 1841, and both the House of Representatives and Senate set aside galleries for reporters when they moved into their current chambers in 1857 and 1859. (The White House did not designate a press room until 1902.) The press galleries in Congress are operated by superintendents, appointed by the House and Senate sergeants at arms, and by Standing Committees of Correspondents, elected by the journalists. The first Standing Committee of Correspondents was created in 1879 to eliminate lobbyists from the press galleries. With the approval of House and Senate leaders, reporters drafted a set of requirements for accreditation. Press passes were issued only to those whose primary source of income was journalism, and who reported by telegraph to a daily newspaper. The rules eliminated lobbyists, but also women and minorities. Nineteenth century women reporters were confined to social news coverage, which did not justify the cost of telegraphing. African American reporters were limited to the black press, which were then all weekly papers. Not until the 1940s did women and minorities overcome these obstacles. In the twentieth century, the same rules denied press passes to radio reporters, unless they simultaneously reported for daily newspapers. In response to complaints from broadcasters, Congress in 1939 created a Radio Gallery in each house, later the Radio TV galleries. Congress also established a Periodical Press Gallery for magazine and newsletter writers, and a Press Photographers' Gallery. By the 1990s, Internet reporters and bloggers began applying for press passes. After initial resistance, the press galleries adjusted their rules to admit those who earn their living from their journalism, and who are not underwritten by advocacy groups. Reporters who occupy the press galleries are known as the press corps. Now numbering in the thousands, they rely on similar press operations in all three branches of the government. Despite the government's efforts to accommodate the press corps, however, the relationship between the press and the politicians remains essentially adversarial, punctuated by politicians' complaints of bias and misrepresentation, and by reporters' protests against government attempts to manipulate the news.