Канада саяхатшысы және Британдық Колумбияның экс-премьері Джон Робсонның өмірі мен қызметі

Кіріспе

Джон Робсон (14 наурыз 1824 – 29 маусым 1892) – канадалық журналист және саясаткер, Британдық Колумбияның тоғызыншы премьер-министрі болған.

Журналист және белсенді

Робсон өмірінің басында Канада батысында және Канада шығысындағы Монреальде саудагер болып жұмыс істеді. 1859 жылы Фрейзер каньонындағы алтын асығу туралы жаңалықты естіген соң, Робсон сол кездегі Британдық Колумбия колониясына Батыс Канададан көшіп келді. Кен іздеуде сәттілікке ие болмаған Робсон ағасына, методист пасторына, жаңа колонияның астанасы Нью-Вестминстерде шіркеу құрылысын аяқтауға көмектесті. Ол сол жерде қоныстанды және реформаторлар арасында жауапты үкіметтің белсенді жақтаушысы ретінде танылды, сондықтан ол жаңа газеттің редакторы болып жұмысқа қабылданды – «The British Columbian». Колониялық губернатор, сэр Джеймс Дугластан, билікті демократиялық түрде сайланған ассамблеяға беруді жақтауы оны Дугласпен қақтығысқа түсірді. Дуглас Викториядан Британдық Колумбия мен Ванкувер аралы колониясын басқарды, және бұл жағдай Робсон мен оның газетінен наразылық тудырды. Робсон басқа колониялық дәуірдегі редакторлармен бірігіп, губернаторға және оның шенеуніктерге, соның ішінде бас судья сэр Мэтью Бейли Бегбиге қарсы күресті. 1862 жылы Бегби «Cottonwood Scandal» кезінде Робсонға қарсы сотқа қарсы айыптау қойды, өйткені ол бас судьяның жер алыпсатарлардан пара алғандығы туралы дәлелсіз мәлімдеме жасаған. Робсон 1860 жылдары Нью-Вестминстер қалалық кеңесінде қызмет етті, содан кейін Британдық Колумбия заң шығару кеңесіне тағайындалды. 1864 жылы Дуглас зейнетке шықты және колонияның өз резиденциялық губернаторы Фредерик Сеймур болды. Осы кезде Робсон жауапты үкімет туралы риторикасын жұмсартты, өйткені колониялық ассамблея күшін арттыра бастады. Ол 1866 жылы Ванкувер аралымен колонияның бірігуіне ықылассыз қолдау көрсетті, бірақ 1869 жылы Робсон газетінің кеңсесін бұғаздан Викторияға көшірді. Ол жақын арада Де Космос құрған бәсекелес «Daily British Colonist» (қазіргі «Victoria Times Colonist») газетімен сатып алынды. Робсон онда алты жыл саяси редактор болып жұмыс істеді және колонияның Канадамен бірігуі үшін ынталы жақтаушы болды, ол 1867 жылдың 1 шілдесінде Британдық Солтүстік Американың төрт колониясының конфедерациясы ретінде құрылды. Де Космос және Роберт Бивенмен (сондай-ақ болашақ премьер-министрлер) бірге Робсон Конфедерация лигасының құрылысын ұйымдастырды, ол Сеймурды, сондай-ақ Лондон мен Оттаваны Британдық Колумбияның Конфедерацияға қабылдануына итермеледі. Робсонның күш-жігері ақырында нәтижесін берді, 1871 жылдың 20 шілдесінде Британдық Колумбия алтыншы провинция ретінде қабылданды.

Robson spent his early life as a merchant in Canada West and Montreal in Canada East. In 1859, upon news of the Fraser Canyon Gold Rush, Robson moved west to the then Colony of British Columbia from Upper Canada. Unsuccessful at prospecting, Robson helped his brother, a Methodist minister, complete construction of a church in New Westminster, the capital of the new colony. He settled there and evidently became known in reformist circles as an articulate advocate of responsible government, for he was shortly hired as editor of a new newspaper, The British Columbian. His advocacy of devolution of power from the colonial governor, Sir James Douglas, to a democratically elected assembly brought him into conflict with the august and autocratic Douglas. Douglas governed both British Columbia and the Colony of Vancouver Island from Victoria, and this absence incurred further complaint from Robson and his paper. Robson joined forces with other colonial era editors such as Amor De Cosmos in railing against the Governor and his officials, including Chief Justice Sir Matthew Baillie Begbie. In 1862, Begbie cited contempt of court charges against Robson during the Cottonwood Scandal for publishing an unproven allegation that the Chief Justice had accepted a bribe from land speculators. Robson served on the New Westminster town council in the 1860s before being appointed to the British Columbia legislative council. By 1864, Douglas had retired and the colony finally had its own resident governor, Frederick Seymour. By now, Robson had toned down his rhetoric about responsible government as the colonial assembly began to accrue more power. He was a reluctant supporter of the colony's union with Vancouver Island in 1866, but by 1869, Robson had moved his newspaper's operations across the Strait to Victoria. It was soon bought out by the rival Daily British Colonist (today the Victoria Times Colonist), which had been founded by De Cosmos. There Robson served as political editor for six years, and became a passionate advocate for the colony's union with Canada, formed as a confederation of four colonies of British North America on 1 July 1867. Together with De Cosmos and Robert Beaven (also future premiers), Robson founded the Confederation League which lobbied Seymour, as well as London and Ottawa, for British Columbia's entry into Confederation. Robson's advocacy eventually paid off when British Columbia was admitted as the sixth province on 20 July 1871.

Облыстық саяси мансап

Британ Колумбиясының отаршылдық дәуірінде Робсон қысқа ғана уақытқа колониялық жиналыста қызмет еткенімен, оның саяси қызметі көбінесе редакторлық және лоббилік жұмыстармен шектелді. Бірақ, 1871 жылы колония конфедерацияға қосылғаннан кейін, ол Нанаимо округінен жаңа провинцияның алғашқы заң шығару жиналысына сайланды. Ол бұрынғы одақтасы Де Космос және премьер-министр Джордж Энтони Уолкемге қарсы оппозицияға шықты, сондай-ақ әйелдерге сайлау құқығын беруді қоса алғанда, реформаларды жақтады. 1874 жылғы федералды сайлауда Александр Маккензидің либерал партиясын қолдағандығы үшін, оған Канадалық Тынық мұхиты темір жолындағы қамқорлық лауазымы берілді, ол осы қызметте бес жыл бойы болды. Содан кейін Робсон Нью-Вестминстерде газет сатып алып, оны екі жыл бойы шығарды және редакциялады. 1882 жылы жеті жылдық үзілістен кейін Робсон провинциялық заң шығару жиналысына Нью-Вестминстерден депутат ретінде оралды. Ол премьер-министрлер Уильям Смит және А.Э.Б. Дэвидің басшылығымен түрлі маңызды кабинеттік портфельдерде қызмет етті, онда ол халыққа білім беруді, қоныстануды жеделдетуді, геологиялық барлауды және зерттеулерді жақсартуды, сондай-ақ темір жол сияқты көлік ұйымдарына субсидия беруді жақтады. Ол сонымен қатар жерге жасалған спекуляцияға қарсы болды, оны қоныстануға кедергі келтіретін және жерді экономикалық тұрғыдан пайдалы ресурстарға айналдыруды қиындататын фактор деп есептеді. Оның ең үлкен жетістігі, шамасы, Гранвиллде Канадалық Тынық мұхиты темір жолының терминалын салуды ынталандыру және жергілікті тұрғындарды өздерінің елді мекенін корпорация ретінде тіркеуге шақыру болды. Осылайша, Робсонның ықпалымен, жаңа муниципалитет 1886 жылы құрылғанда Ванкувер деп аталды. Дэви ауырған кезде Робсон міндетті түрде премьер-министрлік қызметін атқарды. Дэвидің 1889 жылы қайтыс болуынан кейін Робсон премьер-министр болып тағайындалды. 1890 жылы жұмыс жүктемесін азайту мақсатында, ол Нью-Вестминстердің қарбалас, өсіп келе жатқан сайлау округін тастап, провинцияның орталық аймағындағы, шекаралық Карибу сайлау округінің депутаты болды. Оның қысқа мерзімді қызметі, негізінен, Доминион жерлері заңы бойынша шаруаларға жер беруді жеңілдетуге жасаған әрекеттерімен және Викториядан батысқа қарай орналасқан Эскимальтта құрғақ док салу үшін федералды үкіметтен көмек сұрауымен есте қалады. Робсон 1892 жылы қайтыс болды, ол Лондонға сапар барысында карета есігіне саусағын қысып алып, қан улануынан көз жұмды. Джон Робсон Британдық Колумбияның Виктория қаласындағы Росс Бэй зиратында жерленген.

During British Columbia's colonial days, Robson had briefly served in the colonial assembly, but otherwise his political activity was limited to editorializing and lobbying. Once the colony joined confederation in 1871, however, he ran and was elected to the new province's first legislative assembly as a representative for Nanaimo. There he became an opponent of his former ally De Cosmos as well as Premier George Anthony Walkem, and advocated reforms, including female suffrage. His support for Alexander Mackenzie's Liberals in the 1874 federal election, won him a patronage appointment with the Canadian Pacific Railway, a position he held for five years. Following this, Robson purchased a newspaper in New Westminster, which he published and edited for two years. In 1882, after a seven year absence, Robson returned to the provincial legislature as one of the members for New Westminster. He served in various high profile cabinet portfolios under Premiers William Smithe and A. E. B. Davie, where he earned a reputation as an advocate for public education, accelerated settlement, improved exploration and surveys, and subsidies to transportation providers, such as railways. He was also a vigorous opponent of land speculation, seeing it as a hindrance to settlement and transforming land into economically viable resources. Perhaps his greatest success came as the leading advocate for constructing the Canadian Pacific Railway terminus at Granville, and his encouragement of the citizens there to incorporate their locality. It was Robson who was responsible for having the legislature name the new municipality Vancouver upon its incorporation in 1886. During Davie's illness, Robson served as acting premier. Upon Davie's death 1889, Robson was appointed premier. In 1890, to ease his workload, he moved from representing the busy, growing riding of New Westminster to becoming one of the members for the vast, frontier electoral district of Cariboo in the province's Central Interior. His brief tenure is chiefly remembered for his continued actions to enable Dominion Lands Act homesteading, as well as his lobbying of the federal government to construct a dry dock at Esquimalt, just west of Victoria. Robson remained premier until his death in 1892, which occurred after he hurt his finger in the door of a carriage during a visit to London, and got blood poisoning. John Robson is interred in the Ross Bay Cemetery in Victoria, British Columbia.