Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армияның бұрынғы бөлімшесі
Former British Army unit
Екінші дүниежүзілік соғыстың броньды құрамы, қараңыз
the Second World War armoured formation, see
2-ші жаяу әскер дивизиясы – 1809 және 2012 жылдар аралығында көп рет құрылып, таратылған британдық армияның жаяу әскер дивизиясы. Ол генерал-лейтенант Артур Уэлсли тарапынан Жарым арал соғысында (Наполеон соғыстарының Коалициялық соғыстарының бөлігі) 2-дивизия ретінде қызмет ету үшін құрылды. 1814 жылы дивизия таратылды, бірақ келесі жылы Жетінші коалиция соғысына қатысу үшін қайта құрылды. Бұл құрама Ватерлоо шайқасында шайқасып, күнінің соңғы француз шабуылын жеңуде маңызды рөл атқарды. Содан кейін Францияға басып кіріп, оккупациялық армияның бөлігі болды және Париж қаласынан өтуге рұқсат алған жалғыз британдық күш болды. 1818 жылғы желтоқсанда дивизия тағы да таратылды. 19 ғасырдың ортасы мен соңында 2-дивизия деп аталатын бірнеше құрамалар құрылды. Эверард Вайралл, дивизияның Бірінші дүниежүзілік соғыс тарихын жазған, олардың тек екісін ғана дивизияның тарихының жалғасы деп санады. Біріншісі 1854 жылы Ресей империясына қарсы Қырым соғысына қатысу үшін құрылды, Инкерман шайқасында және Севастополь қамалында шайқасты. 1856 жылы, жаулық аяқталғаннан кейін, ол таратылды. Екінші құрама 1899 жылы Екінші Бур соғысы үшін құрылды. Лейдисмит қамалын азат етуге қатысқан барлық шайқастарда болды, содан кейін Бур территориясына енді. 1900 жылдың соңында, конвенциялық соғыс аяқталғаннан кейін, дивизия күштерін Бур партизандық тактикасымен күресу үшін жылдам топтарға немесе гарнизондық қалаларға қайта бағыттау мақсатымен таратылды. Дивизия 1902 жылы қайта құрылды, бірақ бұл жолы тұрақты құрама ретінде, емес, белгілі бір төтенше жағдай үшін құрылған емес. Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Оңтүстік Англиядағы Альдершотта орналасқан. 1914 жылы соғыс басталғаннан кейін бірнеше апта өткен соң, Британдық экспедициялық корпусының бөлігі ретінде Францияға жөнелтілді. Бұл құрама Батыс майданында қызмет етіп, ауыр шығындарға ұшырады. Соғыстан кейін дивизия Алдершотқа оралды және соғыс аралық кезеңде сол жерде қалды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде құрама соғыстың алғашқы кезеңінде Францияға қайтадан жөнелтілді. Франция шайқасында Дюнкерк портына кері шегініп, Ұлыбританияға эвакуацияланды. Содан кейін Бирмада қызмет етіп, Британдық Үндістанда соғысты аяқтады. Соғыстан кейінгі жылдары дивизия британдық әскер құрамында болды және Германиядағы Рейн армиясының бөлігі болды. 1976 жылы құрама 2-ші бронетанкті дивизияға айналдырылды және 1982 жылдың соңына дейін осы рөлді сақтады. Содан кейін Германияда таратылды, ал 2-дивизия 1983 жылы Англияның Йорк қаласында қайта құрылды. Салқын соғыс аяқталғаннан кейін және британдық армияның көлемі азайғаннан кейін ол қайтадан таратылды, бірақ 1990 жылдардың ортасында қайта құрылды. Мыңжылдық басында дивизия Шотландияның Эдинбург қаласына көшіп, 2012 жылы соңғы рет таратылды.
The 2nd Infantry Division was an infantry division of the British Army that was formed and disestablished numerous times between 1809 and 2012. It was raised by Lieutenant General Arthur Wellesley for service in the Peninsular War (part of the Coalition Wars of the Napoleonic Wars) as the 2nd Division. It was disestablished in 1814, but re formed the following year for service in the War of the Seventh Coalition. The formation fought at the Battle of Waterloo and played an important role in defeating the final French attack of the day. It then marched into France and became part of the Army of Occupation, and was the only British force allowed to march through Paris. In December 1818, the division was disbanded once again. During the mid to late 19th century, several formations bearing the name 2nd Division were formed. Only two such were considered part of the division's lineage by Everard Wyrall, who compiled its First World War history. The first was created in 1854 to take part in the Crimean War against the Russian Empire, fighting in the Battle of Inkerman and throughout the Siege of Sevastopol. In 1856, after the conclusion of hostilities, it was stood down. The second incarnation was raised in 1899 for the Second Boer War. It took part in all the battles that made up the Relief of Ladysmith, before advancing into Boer territory. At the end of 1900, when conventional warfare ended, the division was broken up so its forces could be reassigned to mobile columns or to garrison towns in an effort to combat the Boer guerrilla tactics. The division was re formed in 1902, but this time as a permanent formation and not on an ad hoc basis for a particular emergency. It was based at Aldershot, in southern England, before the First World War. In 1914 it was deployed to France a few weeks after the start of the war, as part of the British Expeditionary Force. The formation served on the Western Front and suffered heavy casualties. After the war, the division returned to Aldershot where it remained throughout the inter war period. During the Second World War, the formation was again deployed to France in the opening stages of the conflict. In the subsequent Battle of France it was forced back to the port of Dunkirk and evacuated to the United Kingdom. It then served in Burma, and ended the war in British India. The division remained within the British order of battle in the post war years, and formed part of the British Army of the Rhine in Germany. In 1976 the formation was transformed into the 2nd Armoured Division and maintained this role until the end of 1982. It was then disbanded in Germany, and the 2nd Division was re formed in York, England, in 1983. Following the end of the Cold War and the decrease in the size of the British Army, it was again disbanded; only to be re raised in the mid 1990s. At the turn of the millennium the division moved to Edinburgh, Scotland, and was most recently disbanded in 2012.
Жарым арал соғысы
Француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстарының басында бригада британдық армияның науқандарда қолданған ең ірі ұйымдастырылған құрамасы болды. Ол екі немесе одан көп батальоннан тұратын, генерал-майордың басқаруымен біріктірілген және армияның шағын мөлшеріне және оның жүргізген операцияларына сай келді. Қажет болған жағдайда, ірі күштер арнайы түрде құрылатын, «жолдар» немесе «бағандар» түрінде біріктірілген бірнеше бригадалардан тұратын. Армияның және оның операцияларының кеңеюімен дивизиялар құрылды – әдетте генерал-лейтенанттың басқаруымен екі немесе одан көп бригададан тұратын бір құрама. Дивизия тұжырымы жаңа емес еді және басқа еуропалық армиялар Жеті жылдық соғыстың (1756–1763) соңына қарай оны қолданған. 1809 жылдың 18 маусымында Пиреней соғысында Испания мен Португалиядағы британдық күштердің қолбасшысы генерал-лейтенант Артур Уэлсли әскерін төрт дивизияға: 1-ші, 2-ші, 3-ші және 4-ші дивизияларға бөлісті. Генерал-майор Роуленд Хиллге 3900 сарбаздық жаңа құрылған 2-дивизияның басқаруы тапсырылды. Ол алғаш рет Талавера шайқасында (1809 жылдың 27–28 шілдесі) қатысты және екі күндік шайқаста 888 адам қаза тапты. Дивизияның қазіргі күші 10 000 сарбазды құрады, соның ішінде португалдық әскерлер де болды. Ол 1810 жылдың 27 қыркүйегінде Бусако шайқасында болды, бірақ шайқасқа қатыспады. Қазан айына қарай Альхандра маңындағы Торрес-Ведра қорғаныс желісінде редуттарды бекітті. Француз күштері дивизияның күзет бекеттерімен шайқасқанда, негізгі позицияға шабуыл жасалмады. Қараша айында қызбадан зардап шеккен Хиллдің орнына дивизияның бригада командирлерінің бірі генерал-майор Уильям Стюарт келді. Уэлслидің негізгі күштерінен бөлінген дивизия 1811–1812 жылдардағы маңызды шайқастардың көпшілігін жіберіп алды және «Күзету дивизиясы» деген лақап ат алды. Осыған қарамастан, дивизия сол кезеңде бірнеше шайқастарға қатысты. Альбуэра шайқасында Стюарт дивизияны басқаруы және бұйрықтарды орындамауы үшін сынға ұшырады. Дивизия испандық күштерге жақын орналасқанда, Стюарт өзінің жетекші бригадасына француздықтардың қапталдарына шабуыл жасауға бұйрық берді. Стюарт бригада командирінің өз қапталын қорғауды құру туралы өтінішін елемеді, осылайша оны осал қалдырды. Бригада осы маневрді орындап жатқанда, көзді соқырлататын нөсер жаңбырдан жасырынған 800 поляк сүңгілері бригаданың ашық қапталына жақындады. Сүңгілеушілер британдық қапталға шабуыл жасап, 1248 адамды, яғни бригаданың 75 пайызын құрбан етті. Бұл шайқаста дивизияның жалпы шығыны 2868 адамды құрады. 1811 жылдың 28 қазанында дивизия испандық атқыштармен бірге Арройо-дос-Молинос шайқасына қатысып, Арройо-дос-Молиносты басып алды, гарнизонды шашыратып, 1300 тұтқынға алды, 101 сарбазын жоғалтты. 1812 жылдың 19 мамырында Алмараз шайқасында дивизияның 900 сарбазы Наполеон бекінісіне күтпеген шабуыл жасады. Қатал, қанағаттанарлық шайқастан кейін олар гарнизонды шегінуге мәжбүрледі. Бекіністің артиллериясы жақын маңдағы Форт-Рагуза гарнизонын бағындыру үшін қолданылды, оны дивизия басып алды, содан кейін Таго өзенінде маңызды өткелді қамтамасыз етті. Шайқас нәтижесінде шамамен 400 француздық сарбаз қаза тапты, ал дивизия 189 сарбазды жоғалтты, оның ішінде 37 сарбаз қаза тапты. 1812 жылдың соңында коалициялық күштердің шегінуін жауып жатқанда, дивизия көпірді толығымен бұзуға қол жеткізбеді. Бұл француз күштеріне Тагоны күткеннен жылдам кесіп өтуге мүмкіндік берді. Келесі жылы, 21 маусымда дивизия Витория шайқасында британдық оң қапталдағы күшке қосылып, 1110 сарбазды жоғалтты. Шілдеде дивизия Памплона қоршауына қысқа уақытқа қатысып, Пиреней шайқасында көптеген шайқастарға қатысты. Ең танымал шайқас Майя шайқасы болды. 1813 жылдың 25 шілдесіне таңертең француз күштері дивизия позициясының оңтүстігіне шабуыл жасады. Бұл Стюарттың назарын аударды, ол ешкімге хабарламай, қайда кеткенін ешкімге айтпастан, тергеуге кетті. Оман Стюарттың «Майя асуын қорғауға жасалған өте жеткіліксіз шаралардың кінәсін де мойындауы керек» деп жазды. Француз әскерлері жерді пайдаланып, дивизияға көрінбей жақындады, шабуыл жасап, бес жеңіл жаяу әскер ротасын басып алды. Содан кейін дивизия бірнеше қарсы шабуылдар жасады. Түстен кейін Стюарт қайтып келді және жаңа позицияға шегінуді ұйымдастырды, жаңа шабуылдарды тойтарды және күнді өтпелі жолды бұғаттаған күшті позицияда аяқтады, бірақ оны жоғалтқан болатын. Осыған қарамастан, Хилл, енді оның корпусының командирі, Стюартқа қараңғыда шегінуге бұйрық берді. Шайқас нәтижесінде дивизия 1320 сарбазды жоғалтты, соның ішінде жараланған Стюарт та болды. Шілде айының соңы мен тамыз айының басында дивизия тағы 516 сарбазды жоғалтты. Дивизия келесі айларда Ронсесваль асуларын қорғады, содан кейін Францияға шабуыл жасау кезінде бірнеше шайқастарға қатысты. Олардың ішінде 903 сарбазды құрбан еткен қанды Нивель шайқасы, Сен-Пьердегі қанды шайқас, сондай-ақ Орт және Эйр-сюр-л’Адурда салыстырмалы түрде аз шығынмен шайқастар болды. Дивизия науқанда маңызды рөл атқармады, ол 1814 жылдың 12 сәуірінде Тулузды басып алғаннан кейін аяқталды. Темдеу арасында, француз императоры Наполеон Парижді басып алғаннан кейін 31 наурызда тақтан бас тарды. Алтыншы коалиция соғысы аяқталғаннан кейін дивизия таратылды. Әскерлер Бордоға аттанды, онда олар Ұлыбританияға қайтып келді немесе 1812 жылғы соғысқа қатысу үшін Солтүстік Америкаға тасымалданды.
During the French Revolutionary Wars and early in the Napoleonic Wars, the brigade was largest organised formation used by the British Army during campaigns. These consisted of two or more battalions grouped together under the command of a major general, and suited the small size of the army and the operations it conducted. When needed, larger forces were assembled on an ad hoc basis; these included multiple brigades that were grouped into "lines" or "columns". As the army and its operations grew, it implemented divisions—a single formation of two or more brigades that was usually commanded by a lieutenant general. The division concept was not new and had been used by other European armies towards the end of the Seven Years' War (1756–1763). On 18 June 1809 Lieutenant General Arthur Wellesley, commander of British forces in Spain and Portugal during the Peninsular War, reorganised his force into four divisions: the 1st, the 2nd, the 3rd, and the 4th. Major General Rowland Hill was given command of the newly formed 2nd Division, which was around 3,900 men strong. It first saw action at the Battle of Talavera (27–28 July 1809), and suffered 888 casualties over two days of fighting. The division, now 10,000 strong and including embedded Portuguese troops, was present at the Battle of Bussaco on 27 September 1810 but did not see combat. By October it was manning redoubts in the Torres Vedra defensive line, near Alhandra. While French forces skirmished with the division's pickets, the main position was not engaged. In November, Hill, who was suffering from fever, was replaced by Major General William Stewart; one of the division's brigade commanders. Detached from Wellesley's main force, the division missed most of the major battles during the 1811–12 period and acquired the nickname the "Observing Division". Despite this, the division was involved in several battles during that period. At the Battle of Albuera Stewart received criticism for his handling of the division and ignoring orders. As the division moved to take position alongside engaged Spanish forces, Stewart ordered his lead brigade to strike the flank of the attacking French. Stewart ignored a request by the brigade commander to establish his own flank guard, thus leaving it vulnerable. While the brigade was engaged in this manoeuvre, and concealed by a blinding hailstorm, 800 Polish lancers had approached the brigade's open flank. The lancers charged into the British flank, inflicting 1,248 casualties, or 75 per cent of the brigade's strength. The total divisional losses in the battle amounted to 2,868. On 28 October 1811 the divisionwith attached Spanish cavalrytook part in the Battle of Arroyo dos Molinos, where it captured Arroyo dos Molinos, scattered the garrison and took around 1,300 prisoners with a loss of 101 men. On 19 May 1812, at the Battle of Almaraz, 900 men of the division entered Fort Napoleon by surprise. After a fierce, closely fought battle they forced the garrison to retreat. The fort's guns were used to subdue the garrison of nearby Fort Ragusa, which the division occupied, and then secured an important river crossing over the Tagus. The fighting resulted in around 400 French casualties, and the division suffered 189 casualties including 37 killed. In late 1812, while it covered the retreat of coalition forces, the division failed to fully destroy a bridge. This allowed French forces to cross the Tagus faster than anticipated. The following year, on 21 June, the division fought at the Battle of Vitoria, where it formed part of the British right flank and suffered 1,110 casualties. In July the division briefly took part in the Siege of Pamplona, before it fought numerous engagements during the Battle of the Pyrenees. The most notable was the Battle of Maya. During the morning of 25 July 1813 French forces attacked to the south of the division's position. This attracted Stewart's attention, and he left to investigate without leaving instructions or informing anyone where he had gone. Oman wrote Stewart "must also be given the discredit of the very inadequate arrangements that had been made for the defence" of the Maya pass. French troops, who had made use of the terrain, advanced undetected towards the division, attacked, and overran five light infantry companies. The division then conducted several piecemeal counter attacks. In the afternoon Stewart returned and organised a withdrawal to a new position, fended off new attacks, and ended the day in a strong position that blocked the pass despite having lost possession of it. Despite this, Stewart was ordered to withdraw after dark by Hill, who was now his corps commander. The fighting resulted in the division suffering 1,320 casualties, which also included Stewart who was wounded. Over the rest of July and into August, the division lost a further 516 casualties. The division next defended the Pyrenees passes at Roncesvalles over the following months, before it fought in several engagements during the advance into France. These included the Battle of Nivelle, a bloody engagement at Saint Pierre that cost 903 casualties, and fighting at Orthez and Aire sur l'Adour with relatively few casualties. The division played no further major role in the campaign, which concluded after the capture of Toulouse on 12 April 1814. Meanwhile, Napoleon, Emperor of the French, had abdicated following the capture of Paris on 31 March. With the War of the Sixth Coalition over, the division was broken up. The troops marched to Bordeaux, where they either returned to the United Kingdom or were transported to North America to take part in the ongoing War of 1812.
Ватерлоо
Соғыс аяқталғаннан кейін британдық және Ганновер әскерлері Оңтүстік Нидерландыға (бұрынғы Австрия Нидерланды) кірді, бұл Англо-голландиялық күштердің аймақты бақылауға алу әрекетінің бір бөлігі болды, олар Вена конгресінде саяси шешім күтіп отырды. 1814 жылдың соңында генерал-лейтенант сэр Генри Клинтон осы күштерге басшылық ету және оларды жаттықтыру үшін келді. 1815 жылдың 11 сәуірінде Наполеон билікке оралғаннан кейін Жетінші коалиция соғысы басталған соң, осы күштердің бөлімдері Клинтон басқаруымен 2-дивизияға айналды. Дивизия британдық жеңіл жаяу әскері мен атушылардан тұратын бір бригададан, негізінен эмигрант неміс әскерлерінен құралған Корольдік неміс легионынан (KGL) және жақында құрылған Ганноверлік Ландвердің бір бригадасынан тұрды. 1815 жылдың 18 маусымында Ватерлоо шайқасында дивизия Хиллдің 2-корпусының құрамына кірді. Дивизияның 6450 адамы күнін резервте бастап, британдық позицияның оң жақ қанатын қорғады. Кешке қарай, француздық жеңіл әскерлері британдық артиллериясына шабуыл жасағанда, генерал-майор Фредерик Адам басқаратын дивизияның жеңіл жаяу әскер бригадасы оларды кері тарту үшін алға жылды және артиллерияны қорғады. Содан кейін ол және KGL бригадасы британдық позицияның алдындағы маңызды тактикалық нысана болған Угумон шатосының артына орналасты. Жаяу әскерлік түзілімдер жасап, француздық жеңіл әскерлерінің атысына ұшыраған бригадалар шатоны қорғауға көмектесті және басқа британдық күштерге шабуыл жасаған француздық атқыштарға оқ атты. KGL бригадасы бірнеше тікелей атқыштар шабуылын да тойтарды. Шамамен сағат 19:30-да Император гвардиясының Орта гвардиясы британдық оң жақ қанатқа шабуыл жасап, британдық гвардия полкімен қақтығысқа түскенде соңғы француз шабуылы басталды. Адам өз бригадасын солға бұрып, француздық қанатқа қарсы тұру үшін тізімге келтірді. Оның әскерлері, әсіресе 52-ші (Оксфордшир) жаяу әскер полкі, қызу шайқаста француздықтарға залпы оқтар атып, содан кейін шабуыл жасады. Бұл, британдық гвардияның қарсыласуымен бірге, француз шабуылын тоқтатты және Орта гвардияның кері шегінуіне себеп болды. Ганноверлік әскерлер олардың қанатын жауып, Адам бригадасы ағылшын-голландиялық армияның жалпы шабуылынан бұрын француздықтарды қуды. Француздар шегінгеннен кейін Ганновер және KGL әскерлері Угумон шатосының айналасындағы ормандарды тазартты, ал Ганновер бригадасының басқа бөлімдері алға жылды. Адамның бригадасы, бір Ганноверлік батальонмен бірге, француз позициясының орталығы - Ла Белль Альянс тавернасына қарай жылды. Тавернаның жанында Император гвардиясының бөлімдері, соның ішінде Ескі гвардияның бөлімдері, артқы күзет ретінде шаршы жасады. Адамның әскерлері олармен қақтығысты және кері шегінуге мәжбүрледі. Олар шайқастың аяқталуын білдірген қараңғыда тоқтады, оның барысында дивизия 1563 қаза тапты. Шайқас аяқталғаннан кейін дивизия коалиция күштерінің қалған бөлігімен бірге Францияға аттанды. Олар 1 шілдеде Париждің шетіндегі Сен-Дениге келді. Алты күннен кейін Адамның бригадасы Парижге кірді және Елисей далаларымен жүріп өтті, бұл астанаға кірген жалғыз британдық күш болды. Қазан айында 2-дивизияны қоса алғанда, оккупациялық армия құрылды. Жыл соңына қарай дивизияның неміс бөлімдері кетіп, оларды жаңадан құрылған британдық бригада алмастырды. Клинтон дивизияның басшысы болып қалды, ол және оккупациялық армия 1818 жылдың желтоқсан айында таратылып, Франциядан Ұлыбританияға қайтқанға дейін.
At the end of the war, British and Hanoverian troops moved into the Southern Netherlands (previously Austrian Netherlands), as part of an Anglo Dutch effort to secure the territory while they awaited a political outcome at the Congress of Vienna. Lieutenant General Sir Henry Clinton arrived in late 1814 to command and train these forces. On 11 April 1815, after the outbreak of the War of the Seventh Coalition upon Napoleon's return to power, elements of this force became the 2nd Division under Clinton's command. This force comprised one brigade of British light infantry and riflemen, one brigade of the King's German Legion (KGL)a British unit consisting mainly of expatriate German troops, and one brigade of recently raised Hanoverian Landwehr. At the Battle of Waterloo, on 18 June 1815, the division formed part of Hill's 2nd Corps. The division's 6,450 men started the day in reserve and protected the right flank of the British position. During the afternoon, when French skirmishers attacked British cannons, the division's light infantry brigadeunder the command of Major General Frederick Adammoved forward to drive them back and protect the guns. Afterwards, it and the KGL brigade advanced to a position behind Château d'Hougoumont, an important tactical strongpoint in front of the British line. Formed into infantry squares and under fire from French skirmishers, the brigades assisted in the château's defence, and fired at French cavalry attacking other British forces. The KGL brigade also fended off several direct cavalry attacks. Around 19:30 the final French attack began when the Imperial Guard's Middle Guard advanced on the British right flank and engaged the British Foot Guard regiments. Adam responded by wheeling his brigade left into a line to face the French flank. His troops, particularly the 52nd (Oxfordshire) Regiment of Foot, fired volleys into the French in a fierce firefight, and then charged. This, in conjunction with the resistance of the British foot guards, halted the French attack and caused the Middle Guard to retreat. With Hanoverian troops covering their flank, Adam's brigade advanced after the French before a general advance by the Anglo–Dutch army. With the French in retreat, the Hanoverian and KGL troops cleared the woods around the Château d'Hougoumont, while other elements of the Hanoverian brigade advanced. Adam's brigade, with one Hanoverian battalion in support, advanced towards the La Belle Alliance inn, the centre of the French position. Near the inn, Imperial Guard units, including elements of the Old Guard, had formed a square as a rearguard. Adam's troops engaged them and forced them to retreat. They halted at dusk, which heralded the close of the battle, during which the division had suffered 1,563 casualties. Following the battle, the division marched into France with the rest of the coalition force. It arrived at Saint Denis, on the outskirts of Paris, on 1 July. Six days later, Adam's brigade entered Paris and marched along the Champs Élysées, the only British troops to enter the capital. In October the Army of Occupation was formed and included the 2nd Division. By the end of the year the German elements of the division had left, and a newly formed British brigade had replaced them. Clinton remained in command of the division until it and the Army of Occupation were disbanded in December 1818, when they left France for the UK.
Виктория дәуірі
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде 2-дивизияның ресми тарихшысы Эверард Вайралл дивизияның тарихын Жартыарал соғысы, Ватерлоо шайқасы, Қырым соғысы және Екінші буер соғысымен байланыстырды. Бұл тарихтан бөлек, 19 ғасырда бірнеше 2-дивизиялар құрылды, олардың әрқайсысы жеке жағдайда шақырылды. 1851 жылы Сегізінші Ксоса соғысы кезінде полковник Джордж Маккиннон басшылығымен 1250 саяқты 2-дивизия ұйымдастырылды. 1857 жылы Екінші опиум соғысына қатысу үшін Үндістан армиясынан экспедициялық күш құрылды. Бұл күшке генерал-майор Роберт Непьер басқаратын 2-дивизия кірді. 1871 жылдың қыркүйегінде Англияда жаттығу маневрлері үшін ғана құрылған, шамамен 10 000 саяқты әскерден тұратын 2-дивизияға генерал-майор Джордж Джексон Кэри қолбасшылық етті. 1879 жылы генерал-майор Эдвард Ньюдегейт Англо-зулу соғысы кезінде 2-дивизияға басшылық етті. 1882 жылғы ағылшын-египет соғысы кезінде генерал-лейтенант Эдвард Брюс Хамли жаңадан құрылған тағы бір 2-дивизияға қолбасшылық етті.
Everard Wyrall, the official historian of the 2nd Division during the First World War, described the division's lineage as including the Peninsular War, the Battle of Waterloo, the Crimean War, and the Second Boer War. Outside of this lineage, other 2nd Divisions were raised during the 19th century, each on an ad hoc basis. A 1,250 strong 2nd Division was organised in 1851 under Colonel George Mackinnon, during the Eighth Xhosa War. In 1857 an expeditionary force was formed from the Indian Army for service in the Second Opium War. The force contained a 2nd Division, which was under the command of Major General Robert Napier. Major General George Jackson Carey took command of a 2nd Division, which was around 10,000 men strong and had been formed in September 1871 solely for training manoeuvres in England. In 1879 Major General Edward Newdegate commanded a 2nd Division during the Anglo Zulu War. During the 1882 Anglo Egyptian War, Lieutenant General Edward Bruce Hamley commanded another newly established 2nd Division.
Қырым соғысы
1854 жылғы 28 наурызда Осман империясын қолдау мақсатында, британдықтар мен Екінші француз империясы Ресей империясына соғыс жариялады. Ағылшын-француз әскерлері Константинопольді қажет болған жағдайда қорғау мүмкіндігін болжап, Галлиполиге қонды. Маусымның ортасында британдықтар Осман Болгариясының Қара теңіз жағалауындағы Варна қаласына жылжуды бастады. Варнада олар дивизияларға бөлінді, бірақ экспедициялық корпус холера індетіне ұшырады. 20 маусымда сержант Джордж де Лейси Эвансқа шамамен 3500 сарбаздан тұратын дивизияның басшылығы тапсырылды. Тарихшы Клайв Понтинг оны 1830 жылдардағы Пиреней және испан Карлист соғыстарындағы қызметіне сүйене отырып, "Еуропалық соғыстың ең аз тәжірибесі бар жалғыз британдық қолбасшы" деп сипаттады. Осы кезеңде британдық стратегиялық саясаттың мақсаты – соғысты аяқтау және британдықтардың ұзақ мерзімді мақсаттарын іске асыру үшін Севастопольде орналасқан Ресейдің Қара теңіз флотын жою болатын. Француздар да осы мақсатты қабылдады. 14 қыркүйекте ағылшын-француз экспедициясы Севастопольдің солтүстігіне қонды. Олар оңтүстікке қарай жылжып, Алма өзенінде ресейлік әскерлерге кездесті, бұл одан әрі ілгерілеуге кедеріс келтірді. Британдықтар мен француздар арасында байланыс нашар болды және британдық экспедициялық корпусының командирі жалпы шайқас жоспарын жеткізбеді. 20 қыркүйекте дивизия британдықтардың оң қанатын құрады, ал француздар олардың оң жағында болды. Түстен кейін олар өзеннен шабуыл жасап, қарсы шабуылды тойтарды және ресейліктерді олардың ұстанымдарынан ығыстырды. Күні бойында 498 сарбаз қаза тапты, оның ішінде жараланған Эванс та болды. 23 қыркүйекте ілгерілеу жалғасты, ал қазан айында экспедициялық корпус ресейлік портын қоршап алды. Осыдан бастап Севастополь қамалы басталды. 26 қазанда дивизия ресейлік шабуылды тойтарып, өзінің 100 сарбазына қарағанда 270 ресейлік сарбазды жойды. Осы шайқас кезінде Эванс жылқысынан құлап жарақат алды, және оның орнына бригада командирлерінің бірі, генерал-майор Джон Пеннефатер тағайындалды. 5 қарашада, тым тұманды ауа райында, 2-дивизия басып қырылған ресейлік күштердің шабуылына ұшырады және Инкерман шайқасында маңызды рөл атқарды. Пеннефатер өз күштеріне қарсы шабуылға өтуді бұйырды, олар жақын арадағы штыкпен шайқаста ресейліктерге ауыр зиян келтірді. Дивизия кейінгі ресейлік шабуылдардан кейін күні бойы шайқасты жалғастырды және кем дегенде 744 сарбазды жоғалтты, оның ішінде 194 қаза тапты. Шайқас одақтастардың жеңісімен аяқталғанымен, ол қамалды 1855 жылдың қысына дейін созған жағдайларды жасады. Қала бірнеше ірі артиллериялық оққа түскеннен кейін, дивизия 1855 жылғы Ұлы Редан шайқасына дейін және оның ішінде ресейлік қорғаныс позицияларына бірнеше сәтсіз шабуылдар жасады. Бұл дивизияның жорықтағы соңғы күш-жігері болды. Экспедициялық корпус 1856 жылы соғыс аяқталғанға дейін Қырымда қалды, содан кейін армия демобилизацияланды.
On 28 March 1854, in support of the Ottoman Empire, the British and the Second French Empire declared war on the Russian Empire. Anglo French forces landed at Gallipoli, to be in a position to defend Constantinople if needed. In mid June the British force advanced to Varna, on the Black Sea coast of Ottoman Bulgaria. At Varna they were reorganised into divisions, and the expeditionary force suffered from a cholera outbreak. Sir George de Lacy Evans was given command of the division, which was around 3,500 men strong, on 20 June. Clive Ponting, a historian, described him as "the only British commander with even the remotest experience of European war", based on his service in the Peninsular War and Spanish Carlist Wars of the 1830s. During this period, British strategic policy was to destroy the Russian Black Sea Fleet based at Sevastopol to end the war and carry out long term British goals. The French also adopted this immediate goal. On 14 September the Anglo French expeditionary landed north of Sevastopol. They marched south and encountered the Russians at the Alma River, which blocked further progress. Communication between the British and French was poor, and the British expeditionary force's commander did not communicate the overall battle plan. On 20 September the division formed the right wing of the British advance with the French on their right. In the afternoon, it attacked across the river, fended off a counter attack, and pushed the Russians from their positions, suffering 498 casualties during the day including Evans who was wounded. The advance resumed on 23 September, and the expeditionary force surrounded the Russian port in October. This began the Siege of Sevastopol. On 26 October the division fended off a Russian attack, and inflicted around 270 casualties for 100 of their own. During this action, Evans was injured when he fell from his horse, and Major General John Pennefather, one of his brigade commanders, replaced him. On 5 November, under heavy fog, the 2nd Division was assailed by an overwhelming Russian force and played an important role during the Battle of Inkerman. Pennefather ordered his force to counter attack, and they inflicted heavy losses on the Russians that saw close range bayonet fighting. The division continued to fight throughout the day following subsequent Russian attacks and suffered at least 744 casualties, including 194 killed. Although the battle ended in an Allied victory, it created the conditions that dragged the siege on through the winter into 1855. After the city had been subjected to several major cannonades, the division launched several failed attacks on Russian defensive positions, leading up to, and including the Battle of the Great Redan in 1855. This marked the division's final effort of the campaign. The expeditionary force remained in the Crimea until the war ended in 1856, after which the army demobilised.
Екінші Бура соғысы
Франко-прус соғысынан кейін (1870–71) британдық армия прус армиясы қолданғанға ұқсас ұйымды қарастырып, оны іске асыруға тырысты. Нәтижесінде 1875 жылғы мобилизация жоспары сегіз армия корпусына бөлінген жиырма төрт дивизияны қарастырды. Бұл құрылымдар болған жоқ, ал жоспар дағдарыс кезінде бірігуі тиіс шашыраңқы бөлімшелерді іздеді. 1899 жылдың 11 қазанында Екінші Бур соғысы басталды, бұл Британ империясы мен Оңтүстік Африка Республикасы және Оранж еркін мемлекеті арасындағы шиеленістің күшеюімен байланысты. Оған жауап ретінде және Оңтүстік Африкадағы әскери күштерін нығайту үшін британ үкіметі Натал дала күштерін жұмылдырды. Бұл күш, сондай-ақ Бірінші армия корпусы деп аталды, 1875 жылғы мобилизация жоспарының I корпусымен сәйкес келіп, 1-ші, 2-ші және 3-ші дивизияларды қамтыды. Мобилизация кезінде 2-дивизия 3-ші (Хайленд) және 4-бригададан тұрды және оған генерал-майор Фрэнсис Клери басшылық етті. Дивизия Оңтүстік Африкаға келгенге дейін бурлар британдық Кейп және Натал колонияларына басып кірді және тиісінше Кимберли мен Лэдисмит қалаларын қоршап алды. Бірінші армия корпусын пайдалану үшін стратегиялық жоспар болмағандықтан, ол келген кезде бөлік-бөлікпен қолданылды. Хайленд бригадасы Кимберлиге көмек көрсету колоннасына тағайындалды, ал 4-бригада Лэдисмитке көмек көрсету үшін Наталға жіберілді. Генерал-лейтенант лауазымына көтерілген Клери 2 желтоқсанда Лэдисмитке оңтүстік жақтан, Фререге келді. 2-дивизияның құрамына 4 бригада, 7 атты пехота ротасы, инженерлер және артиллерия кірді. Бұл күштің құрамында 16 000 адам және 44 артиллерия құралы болды. Клери бұл күшті Тугела өзенінен өтіп, қарсы жағалаудағы бурлардың бекіністі позицияларын бұзып, Лэдисмитті босатуға қолдануды жоспарлады. Коленсо шайқасында бұл әрекет сәтсіз аяқталды. Шайқас алдында артиллерия батареясы өзенге және бурлардың позициясына жақындады. Бұл салдарынан бурлар шабуылға шыққанда экипаждың көп бөлігі зардап шекті. Бірінші армия корпусының қолбасшысы генерал Редверс Буллер шайқаста болды және Клериге қолбасшылықты тапсырды. Артиллерия қауіпті жағдайға түскен кезде Буллер белсенділік танытты. Ол қару-жарақтарды кері қайтаруға және дивизияны кері шегінуге бұйрық берді. Шайқаста Клеридің басқаруындағы күштер 1127–1138 адамнан зардап шекті. Коленсо британдықтардың бір апта ішінде тапқан жеңілістерінің бірі болды, ол «Қара апта» деп аталды. 1900 жылдың қаңтар айында күштер қайта ұйымдастырылып, 2-дивизия 2-ші және 5-ші бригадалардан ғана құралды. 6 қаңтарда дивизия Коленсодағы бурлардың позицияларын бомбалады. Екі күннен кейін 2-ші және 5-ші дивизиялар Лэдисмитті босатуға жасалған екінші әрекетке қатысты. 18 қаңтарда дивизия Спрингфилдке жақын өзеннен өтіп, Колленсоны батыс жағынан айналып өтті. Содан кейін ол екі әрекет жасады: бірі келесі күні, екіншісі 22 қаңтарда. Алдын ала шабуыл Шпион-Коп шайқасында жеңіліске ұшырады, бірақ дивизия шайқасқа қатыспады. 5 ақпанда Ваал-Кранц шайқасында 2-дивизия Тугела өзенінен көпір салды. Буллер Клеридің одан әрі ілгерілеуге рұқсат беру туралы өтінішін қабылдамады, ал бурлар биік жерді басып алып, дивизияны өзенге қарсы қысты. Бұл позиция артиллерия оғы астында 7 ақпанға дейін сақталды, содан кейін дивизия 290 адамнан зардап шеккеннен кейін кері шегінді. Дивизия келесі шайқасқа 17 ақпанда Тугела биіктіктерінің шайқасында қатысты, онда 170 адамнан айырылып, стратегиялық маңызды төбені басып алды. 24 және 26–27 ақпанда тағы да шайқастар болды. Тугела биіктіктерінің шайқасында бурлар жеңілді, Лэдисмит қоршауы алынды. Дивизия мамыр айына дейін Наталда демалды, содан кейін Буллер корпусының басына Оңтүстік Африка Республикасының астанасы Преторияға қарай аттанды. Ол шілде айының бірінші аптасында Преторияның оңтүстігіндегі Йоханнесбургке жақын жерге келді және Кимберлиден алға жылжыған британдықтардың негізгі күштерімен қосылды. Дивизия шығысқа қарай жылжиды және 8 тамызда шайқас жасады, содан кейін Амерсфортты басып алды. Төрт күннен кейін дивизия 182 бурлық командалық бөлімнің берілуін қабылдады. Британдықтардың негізгі күштерінің қалған бөлігімен бірге ол кері шегінген бурлардың командаларын қуып, шығысқа қарай алға жылды. Бұл бурлар партизандық соғыс тактикасын қабылдағандықтан, соғыстың дәстүрлі кезеңінің аяқталуын білдірді. Осы кезеңде британдықтардың негізгі күштері талау және фермаларды өртеу тактикасын қолданды; Буллер өз әскерлеріне осыған ұқсас әрекеттерге тыйым салды. Дивизия байланыс желілерін күзету үшін кері шегінді, содан кейін қыркүйек айында…
Following the Franco Prussian War (1870–71) the British Army reviewed and attempted to implement a similar organisation to that used by the Prussian Army. The resultant 1875 mobilisation scheme called for twenty four divisions spread across eight army corps. These formations did not exist, and the scheme looked for scattered units to coalesce in a time of crisis. The Second Boer War broke out on 11 October 1899, after tensions rose between the British Empire and the South African Republic and the Orange Free State. In response, and to reinforce their military presence in southern Africa, the British Government mobilised the Natal Field Force. This force, also known as the First Army Corps, corresponded with the ICorps of the 1875 mobilisation scheme, and include the 1st, 2nd, and 3rd Divisions. On mobilisation, the 2nd Division consisted of the 3rd (Highland) and the 4th Brigade, and was commanded by Major General Francis Clery. Before the division arrived in southern Africa, the Boers invaded the British Cape and Natal colonies, and besieged Kimberley and Ladysmith respectively. As there was no strategic plan in place for the use of the First Army Corps, it was used piecemeal as it arrived. The Highland Brigade was assigned to the Kimberley relief column, while the 4th Brigade was dispatched to Natal to relieve Ladysmith. Clery, promoted to lieutenant general, arrived at Frere, south of the Ladysmith, on 2 December. The 2nd Division swelled to include four brigades, seven mounted infantry companies, engineers, and artillery. This force totalled 16,000 men and 44 artillery pieces. Clery intended to use this force to push across the Tugela River, punch through the entrenched Boer positions on the opposite bank and relieve Ladysmith. At the subsequent Battle of Colenso this effort was defeated. Before the fighting, an artillery battery had moved close to the river and the Boer positions. This resulted in many of the crew being rendered casualties once the Boer onslaught started. General Redvers Buller, commander of the First Army Corps, was present at the battle and had left Clery to command. Once the artillery became endangered, Buller asserted himself. He ordered the guns retrieved, and the withdrawal of the division. In the fighting, Clery's command suffered 1,127–1,138 casualties. Colenso was one of a string of defeats that the British suffered in a one week period, which became known as Black Week. In January 1900 the force was reorganised so that the 2nd Division comprised just the 2nd and 5th Brigades. On 6 January the division bombarded Boer positions at Colenso. Two days later the 2nd and the 5th Divisions took part in the second attempt to relieve Ladysmith. On 18 January the division crossed the river near Springfield and outflanked Colenso to the west. It then fought two subsequent actions: one the next day, the other on 22 January. The advance resulted in defeat at the Battle of Spion Kop, although the division did not take part in the battle. On 5 February, at the Battle of Vaal Krantz, the 2nd Division established a bridgehead across the Tugela. Buller denied Clery's request for approval to further advance, and the Boers seized the high ground and penned the division against the river. The position was held, under artillery fire, until 7 February when the division was withdrawn after suffering 290 casualties. The division next saw action on 17 February at the Battle of the Tugela Heights, where it captured a strategically important hill with the loss of 170 men. Further actions were fought on 24 and 26–27 February. The Battle of the Tugela Heights saw the Boers defeated, and the siege of Ladysmith lifted. The division rested in Natal until May, then spearheaded Buller's corps advance to the South African Republic capital of Pretoria. It arrived near Johannesburg, south of Pretoria, in the first week of July and linked up with the main British force that had already arrived following their advance from Kimberley. The division moved east and fought an action on 8 August and then occupied Amersfoort. Four days later the division took the surrender of a 182 strong Boer commando unit. Along with the rest of the main British force, it advanced farther east in pursuit of Boer commandos who had retreated. This marked the end of the conventional stage of warfare, as the Boers adopted guerrilla warfare tactics. During this period, the main British force had employed looting and burning farms as a tactic; Buller forbade his troops from doing similar. The division moved back to guard the lines of communication, and was then spread out between Ladysmith and Heidelberg, near Johannesburg, during September. By the end of 1900 the field divisions had been broken up to disperse the troops to garrison towns and create more mobile forces to counter the new Boer tactics.
Реформалық кезең
Соғыстан алынған сабақтарға жауап ретінде, оның ішінде армияның соғыс басталған алғашқы айлардағы кемшіліктері, Соғыс министрі Сент Джон Бродрик тұрақты армияны реформалауға кірісті. Ол алты армия корпусын құруды көздеді, олардың үшеуі армияның қатарындағы әскерлерден тұратын тұрақты құрылымдардан құралды. Олар империялық дағдарыс немесе еуропалық соғыс болған жағдайда дереу жөнелтуге дайын болады. 1902 жылы үш корпус құрылды, бұл әрқайсысы екі бригададан тұратын тоғыз дивизия құруға мүмкіндік берді. Бұл 1902 жылғы 1 сәуірде генерал-майор Чарльз Дугластың басшылығымен құрылған 2-дивизияны қамтыды. Дивизия 3-ші және 4-ші бригадалардан тұрды және Олдершотта орналасқан. Дивизия тек екі дивизиядан тұратын 1-ші армия корпусының құрамына кірді (соғыс жағдайында 3-ші дивизия жұмылдырылатын еді). 1907 жылы Халдейн реформалары тұрақты армияны әрқайсысы үш бригададан тұратын алты жаяу әскер дивизиясына қайта құрылымдады. Олар соғыс жағдайында Еуропаға жіберілетін британдық экспедициялық корпусының (БЭК) негізін құрайтын еді. Бұл 2-дивизияны қамтыды, ол сол кезде 4-ші (Гвардия), 5-ші және 6-шы бригадалардан тұрды. 1-ші және 2-ші дивизиялар Олдершоттағы әскери округке, Олдершот командасына бөлінді. Соғыс басталған кезде Олдершот командасы жаңа I корпустың ядросын құрады, ол кейін БЭК-пен бірге жөнелтілетін еді. 2-дивизия 1912 және 1913 жылдардағы армиялық маневрлерге қатысты.
In response to the lessons learnt from the war, which included the army's failings in the opening months, the Secretary of State for War, St John Brodrick, set out to reform the standing army. He intended to create six army corps, three of which would be composed of permanent standing formations that consisted of the army's regulars. They would be ready for immediate dispatch in light of an imperial crisis or in the event of European war. In 1902 three corps were formed that would allow up to nine divisions, each of two brigades, to be created. This included the 2nd Division formed on 1 April 1902, under the command of Major General Charles Douglas. The division consisted of the 3rd and the 4th Brigades, and was based in Aldershot. The division was part of the 1st Army Corps, of only two divisions (the 3rd Division would be mobilised in the event of war). In 1907 the Haldane Reforms further restructured the regular army into six infantry divisions, each with three brigades. These would form the basis of any British Expeditionary Force (BEF) that would be dispatched to Europe in the case of war. This included the 2nd Division, which then consisted of the 4th (Guards), the 5th, and the 6th Brigades. The 1st and the 2nd Divisions were allocated to Aldershot Command, a military district based at Aldershot. On the outbreak of war, Aldershot Command would form the nucleus of a new I Corps, which would then be dispatched with the BEF. The 2nd Division took part in the Army Manoeuvres of 1912 and 1913.
1914 жыл
1914 жылғы 28 шілдеде Бірінші дүниежүзілік соғыс басталды, ал бір аптадан кейін Германия Бельгияны басып алды, ал Британ империясы Германия империясына қарсы соғысқа кірді. Сол күні резервтегілер шақырылып, дивизияны толық күшке жеткізу үшін бөлімге қосылуға бұйырылды. BEF дивизияларының әрқайсысының штаты 18 179 адамнан тұрды. Бұл процесс 9 тамызға дейін созылды. Үш күннен кейін дивизияның көп бөлігі Саутгемптоннан кемелерге мінді және келесі күні Ле-Хаврға түсіп, орналасты. 21 тамызға қарай дивизия Францияға толыққандай жетіп, Бельгия шекарасында BEF-тің қалған бөлігімен бірікті. Келесі күні BEF француздың 5-армиясымен бірге Бельгияға ілгеріледі. Дивизиялық барлау тобы 23 тамызда Мон қаласының шетінде неміс күштерімен кездесті. Бұл дивизияның соғыстағы алғашқы қазаларына және соғыс барысында дивизия мүшелерінің алатын он сегіз Виктория кресінің біріншісіне әкелді. II корпус Мон шайқасындағы шайқастың негізгі күші болса, дивизия қаладан оңтүстікке қарай 5 миль (8 км) жерге орналасып, неміс әскерлерінің қозғалысы туралы жалған хабарлармен және артиллериялық оқтармен күресті. Түн батқаннан кейін стратегиялық шегініс жасалып, дивизия мен BEF-ке шегінуге бұйрық берілді; бұл Ұлы шегініс деп аталды. Көптеген жабдықтарын тастауға мәжбүр болған дивизия бірнеше артқы күзет шайқастарында қатысты. Оларға 25 тамызда Францияның Ландреси қаласынан ұрыс, келесі күні Ле-Гранд-Файт артқы күзеті және 1 қыркүйекте Виллерс-Коттерэдегі артқы күзет шайқастары кірді. 380 миль (612 км) шегінгеннен кейін дивизия 5 қыркүйекте Парижге жақын Фонтенэге жетті. Ағылшын-француз және неміс әскерлерінің орналасуындағы стратегиялық өзгеріске байланысты BEF-ке Марнаның бірінші шайқасында қарсы шабуыл жасау бұйрық берілді. Аздаған қақтығыстардан басқа, дивизия көп шайқас көрмеді. Олар француздардың жеңілісінен кейін шегініп келе жатқан немістердің артынан ілгеріледі. Дивизия қыркүйек айының басында неміс артқы күзеттеріне қарсы бірнеше шайқастарда қатысты. Содан кейін ол Энаның бірінші шайқасында соғысты, онда алғашқы траншеялар құрыла бастады. 843 адам қаза тауып, тағы 1000-нан астам адам жоғалып кетті. Бірінші Ипр шайқасында екі тараптың да кең ауқымды траншеялар ішінде бекініп алғандығы байқалды, дивизия көптеген шайқастарға қатысты. Бес апталық шайқаста дивизия 5769 адамнан зардап шекті және 11 500 адамға дейін азайды. Бұл 1914 жылғы дивизияның жалпы қазасын 10 069-ға жеткізді. Жылдың қалған бөлігінде дивизия демалып, қайта жабдықталды, оқу-жаттығулар өтті, траншеяларды жасақтады және жөндеді, сондай-ақ өзара артиллериялық оқ жаудырды. 3 желтоқсанда дивизияны Георг V және Уэльс принці (болашақтағы VIII Эдуард) қарады. Соңғысы айдың соңында екі күнге дивизиямен бірге болып, траншеядағы әскерлерді қарап шықты.
On 28 July 1914 the First World War began and a week later Germany invaded Belgium, and the British Empire entered the war against the German Empire. The same day, reservists were called up and ordered to join the division to bring it up to full strength. The war establishment of each of the BEF's divisions was 18,179 men. This process took until 9 August. Three days later, the majority of the division embarked ships at Southampton and began landing at Le Havre the following day. By 21 August the division had fully arrived in France and had assembled on the Belgian border along with the rest of the BEF. The next day, the BEF advanced into Belgium with the French Fifth Army. The divisional reconnaissance elements made contact with German forces on 23 August on the outskirts of Mons. This resulted in the division's first casualties of the war, as well as the first of eighteen Victoria Cross that would be earned by members of the division during the war. While IICorps saw the brunt of the fighting during the Battle of Mons, the division entrenched around 5 mile (8 km) south of the city and contended with shellfire and false reports of German movements. At nightfall, following a strategic reverse, the division and the BEF were ordered to retreat; a move known as the Great Retreat. Forced to abandon large quantities of supplies, the division withdrew and fought several rearguard actions. These included fighting at Landrecies, France, on 25 August; the rearguard affair of Le Grand Fayt the following day; and the rearguard actions of Villers Cotterêts on 1 September. After a 236 mile (380 km) retreat, the division arrived at Fontenay, near Paris, on 5 September. Owing to a strategic change in the Anglo French and German dispositions, the BEF was ordered to counter attack during the First Battle of the Marne. With the exception of skirmishing, the division saw little fighting. They advanced after the retreating Germans, who had been defeated largely by the French. The division fought several actions against German rearguards during early September. It then fought in the First Battle of the Aisne, which saw the first trench networks begun. It suffered 843 casualties and upwards of 1,000 more were recorded as missing. During the First Battle of Ypres, which now saw both sides entrenched within extensive networks, the division fought numerous actions. In five weeks of battle, the division suffered 5,769 casualties and was reduced to 11,500 men. This brought the division's total casualties in 1914 to 10,069. For the rest of the year, the division rested, refitted, undertook training, manned and repaired trenches, and engaged in mutual artillery bombardments. On 3 December the division was reviewed by George V and the Prince of Wales (the future Edward VIII). The latter returned to stay with the division later in the month, for two days, and reviewed troops in the trenches.
1915 жыл
1915 жылдың ақпан айында дивизия шағын шабуылдар жасап, бірнеше неміс бекіністерін басып алды. 2-дивизия наурыз айында Нев-Шапель шайқасына қатысып, 600-дан астам салдатынан айырылды, ал одан кейін траншеялық шабуылдар жасалды. Дивизияның әрекеттері, екінші Артуа шайқасының бөлігі болған Фестубер шайқасы (мамыр) мен Лус шайқасы (қыркүйек-қазан) арасында жүрді. Алғашқы қанды шайқаста немістерге аз ғана үстемдік қолы жетті, оларға ауыр шығын келтірілді, ал дивизия 5 446 салдатынан айырылды. Луста дивизия алғаш рет химиялық қару қолданды. Желдің әлсіздігіне байланысты газ бұлттары дивизияның қатарымен бой көтерді. Бірінші күнгі шабуылдың нәтижелері әртүрлі болды – шабуылдардың кейбіреуі сарқылып қалды, ал неміс траншеяларының алдыңғы қатарының бөліктері басып алынды. Одан кейін шағын шабуылдар жасалып, неміс контршабуылдары тойтарылды. Шайқас аяқталған кезде дивизия 3400 салдатынан айырылды, олардың көп бөлігі бірінші күні қаза тапты.
During February 1915 the division launched minor attacks and captured several German positions. Trench raids followed, until the 2nd Division took part in the Battle of Neuve Chapelle in March, and suffered over 600 casualties. Trench raids were sandwiched between the division's activities in the Battle of Festubertpart of the Second Battle of Artoisin May, and the Battle of Loos (September–October). The bloody fighting of the former saw minor advances made, heavy casualties inflicted on the Germans, and a further 5,446 divisional casualties. At Loos the division deployed chemical weapons for the first time. Due to light wind the gas clouds hung along the division's line. The first day's attack had mixed results, and ranged from an attack that stalled as soon as the men left their trenches, to sections of the German first line of trenches being captured. Afterwards, minor attacks were launched and German counter attacks fended off. By the end of the battle the division had lost 3,400 men with the majority inflicted on the first day.
1916 жыл
1916 жылдың басында дивизия Вими қырқасына неміс шабуылы кезінде шағын қорғаныс рөлін атқарды. Келесі маңызды әрекет 1916 жылдың жазында болды, сол кезде дивизия Сомма шайқасында, әсіресе Дельвилл Вуд, Гильмонт және Анкре шайқастарында күш сынасты. Дивизия 26 шілдеде Девилл Вудты қайтарып алу үшін шабуылға кірісті, ол бұрын немістер басып алып, кейін қарсы шабуылда қайта жоғалтқан еді. Екі күндік шайқаста дивизия орманды тазартты. Келесі күндері бірнеше неміс қарсы шабуылына тойтарыс берді. 30 шілдеде дивизия Гильмонтты және жақын орналасқан Фальфемонт шаруашылығын басып алу үшін шабуылға шықты. Бұл әрекеттертің нәтижесі әртүрлі болды. Бес күндік шайқастан кейін, 31 шілдеде дивизия 3000-нан астам жарақат алды және тек бір батальон ғана келесі шабуылға дайын екенін хабарлады. Дивизия 8 тамызда Гильмонтты қайта басып алуға тырысқанға дейін, ауыр артиллериялық оққа түсулерге және траншея шабуылдарына ұшырады. Бұл күш-жігер 55-ші (Батыс Ланкашир) дивизиясымен бірлесіп 9 тамызға дейін жалғасты, бірақ сәтсіз аяқталды. Дивизия басқа секторға ауыстырылды. Олар өзара бомбалау және траншея шабуылдарында қатысты. 13 қарашада Анкре шайқасы басталды, ол Сомма шайқасының соңғы кезеңі болды. Дивизия Бомонт-Амельді басып алуға көмектесті және шамамен 3000 жарақат алды. Сомма шабуылы аяқталғаннан кейін дивизия демалысқа және оқу-жаттығуларға жіберілді.
In early 1916 the division played a minor defensive role during the German attack on Vimy Ridge. The next major action came during the summer of 1916, when the division fought in the Battle of the Somme, in particular the Battles of Delville Wood, Guillemont and Ancre. The division entered the offensive on 26 July to retake Deville Wood, which had been captured and then lost to a German counter attack. In a two day battle the division cleared the wood. It fended off several German counter attacks over the following days. On 30 July the division launched an attack to capture Guillemont and the nearby Falfemont Farm. these actions met with mixed results. After five days of fighting, by 31 July, the division had suffered over 3,000 casualties and reported that only one battalion was ready for further offensive operations. The division remained on the line, subject to heavy shelling and trench raids, before it renewed efforts to take Guillemont on 8 August. This effort, alongside the 55th (West Lancashire) Division, lasted through 9 August and failed. The division was relieved and moved to a different sector of the front. It engaged in mutual bombardments and trench raids. On 13 November the Battle of Ancre began and was the final stage of the Somme fighting. The division assisted in the Capture of Beaumont Hamel, and suffered almost 3,000 casualties. With the conclusion of the Somme offensive, the division was withdrawn from the line for rest and to train.
1917 жыл
1917 жылдың басында дивизия Анкре аңғарында траншеялық шабуылдар мен ұсақ шайқастар жүргізді. 16 наурызда немістер Хинденбург шебіне жоспарланған шегініс жасады, ал дивизия олардың артынан жылжуды жалғастырды. Сәуір айында дивизия Нивель шабуылының британдық бөлігі болған Арас шайқасына қатысты. Атап айтқанда, дивизия 27-29 сәуір аралығында Арле шайқасында және 3-4 мамыр аралығында Скарп шайқасында күш сынасты. Біраз демалыс пен жаттығудан кейін дивизия қайтадан майданға оралып, траншеялық соғысқа түсті. Қазан айында дивизияға қосылған жаңа сарбаздар бұрынғы әскерлердің деңгейіне жету үшін қарқынды оқ ату жаттығуларынан өтті. Дивизия 27 қарашада Камбре шайқасы барысында алдыңғы қатардағы траншеяларға кіре бастады. Шайқастың он күнінен кейін, 30 қарашада дивизия неміс контршабуына қарсы қорғаныс шараларын жүзеге асырды. Шайқастың нәтижелері әртүрлі болды: кейбір бөлімдер өз позицияларын ұстап тұрды, ал басқалары кері шегінуге мәжбүр болды. Шайқас кезінде сегіз пулеметтен тұратын бір батарея 70 000 оқ, ал тағы екі батарея барлығы 100 000 оқ атып шығарды. Дивизия күні ішінде шамамен 2000 қаза тапты, оның ішінде Эссекс полкінің 13-ші батальонының D компаниясының барлық сарбаздары қаза болды немесе тұтқынға алынды. Жыл соңына дейін дивизия майданды қорғап, траншеялық соғысқа қатысты. 1917 жылғы жалпы шығын 8770 адамды құрады.
During the opening months of 1917 the division conducted trench raids and minor attacks in the Ancre Valley. On 16 March the Germans undertook a planned retreat to the Hindenburg Line, and the division advanced after them. In April the division took part in the Battle of Arras, the British part of the Nivelle offensive. In particular, the division fought between 27 and 29 April, in the Battle of Arleux, and between 3 and 4 May in the Battle of the Scarpe. After a period of rest and training the division returned to the frontline and re engaged in trench warfare. In October the additions to the division were put through intensive musketry training to bring them up the standard of the remaining pre war regulars. The division started to enter the trenches on the front, during the Battle of Cambrai on 27 November. On the tenth day of the battle, 30 November, the division fought in a defensive action against a determined German counter attack. Results of the fighting were mixed: some units held their positions, and others were forced back up to During the fighting, one battery of eight machine guns fired 70,000 rounds and another two batteries fired 100,000 between them. The division suffered around 2,000 casualties during the day, and included the entire DCompany of the 13th Battalion, Essex Regiment being killed or taken prisoner. For the remainder of the year, the division manned the front and engaged in trench warfare. Total casualties for 1917 amounted to 8,770.
1918 жыл
1918 жылға қарай британдық армияның Франциядағы алдыңғы шептегі жаяу әскерлерінің саны қаза болғандар мен жарамды күштердің жетіспеуі салдарынан азайды, бұл адам күші дағдарысына алып келді. Адам күшін жинақтау және жаяу әскерге қолжетімді пулемет пен артиллерияның үлесін арттыру үшін дивизиядағы батальондардың саны он екіден тоғызға дейін, ал әр бригададағы батальондардың саны төртеуден үшке дейін азайтылды. Бұл дивизияның штатын 18 825 адамнан 16 035 адамға дейін төмендетті. 2-ші дивизия үшін бұл өзгеріс ақпан айында үш батальон таратылған кезде жүзеге асты. Бір батальонның әскерлері дивизияның басқа бөлімшелеріне қайта бөлінді, ал қалғандары кетіп қалды. Бұл кезеңде дивизия командирі генерал-майор Сесил Перейра: «Көптеген шайқастардан аман қалған ескі сарбаздар осыдан қатты қиындық көріп отыр» деді. Жылдың басында дивизия тағы да алдыңғы шепте тұрды. Оның 20 наурызда аяқталған соңғы аптасында неміс газынан 3000 адам қаза тапты. 21 наурызда Германия «Майкл» операциясын бастады. Бұл шабуыл олардың көктемгі шабуылының бастапқы соққысы болды, мақсаты – бірден, шешуші соққы беріп соғысты жеңіп алу еді. Немістер британдық және француз әскерлерін бөліп, солтүстікке қарай жылжуды және Франциядағы британдық күштердің басым бөлігімен жою шайқасына түсуді көздеді. Мақсаты – британдықтарды мүлдем жеңіске ұшыратып, елді соғыстан бас тартуға мәжбүр ету, бұл өз кезегінде француздарды бейбітшілікке келісуге мәжбүрлейтін еді. Нәтижесінде, қатты әлсіреген дивизия 21 наурызда қайтадан алдыңғы шепке кіріп, сәуір айында ауыр шайқастарға қатысты. 4 сәуірде дивизиядан күштер алынғанда 4000 адам қаза тауып, жауынгерлік қабілеті шамамен 6000 адамға дейін азайды. Уайралл: «2-ші дивизия сияқты жақсы көрсеткіштері бар ұрыс дивизияларына ұзақ уақытқа саптан шығуға рұқсат етілмейді» деп жазды. Осыған байланысты дивизия 15 сәуірде қайтадан алдыңғы шепке оралды және көп ұзамай қайтадан шайқасқа қатысты. 6 маусымда неміс шабуылы аяқталды. Дивизия күшін қайта толықтап, жаңадан келген американдық әскерлерді оқыта бастады. 8 тамызда одақтас әскерлер Амиен шайқасын бастады, бұл соғыстың жүз күндік шабуылының бастамасы болды. 21 тамызда дивизия екінші Сомма шайқасының бөлігі – Альберттің үшінші шайқасына қатысып, бірнеше ауылды азат етті. Содан кейін 2-3 қыркүйек аралығында Аррас шайқастары болды, содан кейін Канал дю Норға қарай жылдам жылжу болды. Айдың қалған бөлігінде дивизия Хавринкур шайқасына дайындық операцияларына, содан кейін Канал дю Нор шайқасына қатысты. Қазан айында дивизия Камбрейдің екінші шайқасында соғысып, Форенвилл ауылын азат етті. Осы шабуыл кезінде дивизияның қаза тапқандары 3900-ге жетті. 17-25 қазан аралығында Сель шайқасы болды, дивизия Мормал орман шетіне жетті. Уайралл дивизияның кейбір ескі сарбаздары бұл орманды соңғы рет 1914 жылы басып өткенін айтты. Дивизия 1 қарашада соңғы траншеялық шабуылын жасады, содан кейін резервке көшіп, соғысты Франциядағы Ле Кесно маңында аяқтады. Соғыстың соңғы жылындағы қаза тапқандардың саны 10201-ге жетті. Тарихшы Дон Фарр дивизияның «керемет репутациясы» бар екенін және соғыс бойы «BEF-тің ең жақсыларының бірі» ретінде бағаланғанын жазды.
By 1918 the number of front line infantry within the British Army in France had decreased because of casualties and a lack of eligible reinforcements, leading to a manpower crisis. To consolidate manpower and to increase the ratio of machine guns and artillery support available to the infantry, the number of battalions in a division was reduced from twelve to nine; with each brigade being reduced from four to three battalions. This reduced the establishment of a division from 18,825 men to 16,035. For the 2nd Division, this change took place in February when three battalions were disbanded. The troops from one were redistributed to other units within the division, while the others left. Major General Cecil Pereira, the division's commander during this period, said "The old soldiers who have survived many a fight are very hard hit by this." During the opening months of the year, the division again manned the frontline. Its last week in the line, which ended on 20 March, saw the division suffer 3,000 casualties from the German use of gas. On 21 March Germany launched Operation Michael. This attack, which became the opening salvo of their spring offensive, aimed to deliver a single, decisive, war winning blow. The Germans intended to strike the southern British flank, to separate the British and French armies and then move north to engage the bulk of the British forces in France in a battle of annihilation. The aim was to inflict such a defeat upon the British that the country would abandon the war, which in turn would force the French to sue for peace. As a result, the greatly weakened division reentered the line on 21 March and engaged in heavy fighting through April. When the division was relieved on 4 April it had suffered 4,000 casualties and been reduced to a fighting strength of around 6,000. Wyrall wrote, "fighting divisions with such fine records as that held by the 2nd Division were not allowed long out of the line". Consequently, the division returned to the frontline by 15 April, and was soon engaged in more back and forth fighting. By 6 June the German offensive had ended. The division rebuilt its strength, trained, and tutored newly arrived American troops. On 8 August the Allied armies launched the Battle of Amiens that began the Hundred Days Offensive, the culminating offensive of the war. On 21 August the division took part in the Third Battle of Albert, part of the Second Battle of the Somme, and liberated several villages. This was followed by fighting at Arras, between 2–3 September, and then an advance to the Canal du Nord. Over the course of the rest of the month, the division took part in preliminary operations for the Battle of Havrincourt and then the Battle of the Canal du Nord. In October the division fought at Second Battle of Cambrai and liberated the village of Forenville. By this point of the offensive, divisional casualties had reached 3,900. The Battle of the Selle followed, between 17 and 25 October, and the division reached the outskirts of Forêt de Mormal. Wyrall noted that some of the division's old hands had last marched through this forest in 1914. The division carried out its last trench raid of the war on 1 November, before it moved into reserve and ended the war near Le Quesnoy, France. Casualties in the final year of the war amounted to 10,201. Don Farr, a historian, wrote the division had "an excellent reputation" and continued "to be rated as one of the BEF's best" throughout the war.
Соғыс аралығы
Жарыс аяқталғаннан кейін дивизия Германияға кіріп, Рейн армиясы деп аталатын британдық оккупациялық күштеріне қосылды. Ол 9 желтоқсанда Германияға кірді және 27 желтоқсанда Дюрен мен Кельн арасына жетті. 1919 жылдың 17 ақпанында дивизия демобилизацияланды. Дивизия құрамындағы 6 әскерлік батальон, артиллерия және бір инженерлік бөлім елге қайтаруға бұйрық алды. Германияда қалған әскерлерімен бірге дивизия жеңіл дивизия деп қайта аталды, ал 2-дивизияның мәні жойылды. 1919 жылдың 28 маусымында 2-дивизия Альдершотта қайта құрылды және Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгідей бригадаларды қамтыды. 1923 жылы Альдершотта соғыста қаза болғандарды еске алу үшін ескерткіш орнатылды. Ескерткіштің дизайны дивизияның таңбасын қамтиды, ол орталық қызыл жұлдызға сүйенген, екі жағында ақ жұлдыздар орналасқан.
After the conclusion of fighting, the division advanced into Germany to join the occupation force, the British Army of the Rhine. It entered Germany on 9 December and arrived between Düren and Cologne on 27 December. On 17 February 1919 the division was demobilised. The six regular army battalions within the division, along with the artillery and one engineer unit, were ordered home. The division, with the troops remaining in Germany, was re designated as the Light Division and the 2nd Division ceased to exist. On 28 June 1919 the 2nd Division was re formed in Aldershot, and included the same brigades as before the First World War. In 1923 a memorial was erected in Aldershot to commemorate the war's casualties. The design incorporated the division's insignia as the memorial rested on a central red star flanked by two white stars.
Франция шайқасы және отандық қорғаныс
1939 жылдың 3 қыркүйегінде Ұлыбритания Германияның Польшаға жасаған шабуылына жауап ретінде Германияға соғыс жариялады. Дивизия 1939 жылдың 21 қыркүйегінде Шербурға қонды және 3 қазанда Франция-Бельгия шекарасына жетті. BEF-тің басқа үш дивизиясымен бірге ол Лилльдің шығысында орналасты. Жылдың қалған бөлігінде және 1940 жылы дивизия жаттығулар жасады және далалық бекіністерді салуға көмектесті. Тарихшы және бұрынғы британдық генерал Дэвид Фрейзер BEF-тің кәсіби құрамалары шағын қаруда жақсы оқытылған, бірақ тактикалық дағдылары жеткіліксіз болды деп жазды. Қозғалмалы болғанымен, құрамаларда соғыстар арасындағы бюджеттің қысқартылуына байланысты арнайы қару-жарақ, оқ-дәрі, қосалқы бөлшектер мен байланыс құралдары болмады. 1940 жылдың 10 мамырында Германия Бельгияға басып кірді. Осыған жауап ретінде ағылшын-француз әскерлері Достасқандардың Дайл жоспарына сәйкес Бельгияға кірді. Дивизия Диль өзеніне қиындықсыз жетті. Дивизия 15 мамырдағы алғашқы шайқасында тактикалық жетістікке жеткенімен, стратегиялық жағдай BEF-ті келесі күні кері шегінуге мәжбүр етті. Дивизия 27 сағат ішінде 64 шақырымға шегінді. Стратегиялық жағдай нашарлаған сайын, бірнеше дивизияға BEF-тің шегіну жолының бойында кордон құруға бұйрық берілді. Ла-Бассе каналы мен Франциядағы Аа өзені – BEF-тің оңтүстік және батыс жағын қорғайтын жалғыз бекінілген позициялар болды. 2-дивизия каналдың бір бөлігін қорғады және 25-26 мамырда бірнеше шайқасқа қатысты. 26 мамырда BEF-тің көп бөлігі француз жағалауында қоршалып, позицияны ұстап тұруға мүмкіндік болмағандықтан, британдықтардың қолында қалған жалғыз порт – Дюнкерктен эвакуациялау туралы шешім қабылданды. 2-дивизияға басқа құрамалардың кері шегінуіне мүмкіндік беру үшін каналдағы позициясын сақтауға бұйрық берілді. Тарихшы Хью Себаг Монтефиоре бұл "BEF-тің кез келген бөлімшесіне тапсырылған ең қиын міндет" екенін және осы міндеттің қиындығын "үйге оралған сарбаздардың аз санынан бағалауға болады" деп жазды. 28 мамырда 2-дивизияға 3-ші және 7-ші танк дивизиялары, СС дивизиясы "Тотенкопф" шабуыл жасады, сонымен қатар әуе шабуылына ұшырады. Ауыр шайқастарда 2-дивизия 13 000 адамнан 2 500 адамға дейін азайды, өлмегендер немістерге тұтқынға алынды. 5-ші бригаданың 1-ші батальоны, Корольдік Камерон таушылары эвакуацияланған кезде, олардың саны 79 адамға дейін азайды. Бұл – әскери операцияның осы кезеңіне дейін BEF-тің бір батальонындағы ең көп шығын болды. Шайқас аяқталғаннан кейін 2-дивизияның 97 мүшесі Ле-Парадис қырғынында қаза болды. Францияда BEF-ке арналған Екінші дүниежүзілік соғыстың тарихын жазған Лайонель Эллис дивизия "шын мәнінде зейнеткерлікке шығудың жолын ашық ұстау үшін өзін құрбан етті", немістерді тежеді және француз құрамаларының тұтқынға алынбауын қамтамасыз етті деп мәлімдеді. 28-29 мамыр түнінде дивизия Дюнкерк периметріне кері шегінді, одан эвакуацияланды. Англияға оралғаннан кейін дивизия Йоркширге жіберілді. 1942 жылдың сәуір айында дивизия округті қорғауға тағайындалды. Сонымен қатар, ол қайта құрылды, жаттықтырылды және жағалауды қорғау жұмысына көмектесті. 15 сәуірде 16 000 сарбаздық дивизия Ұлыбританиядан кетіп қалды. Бұл дивизия Солтүстік Африканың Батыс шөлінде британдық 8-ші армияны нығайтуға арналған еді. Мамыр айында конвойға Британдық Үндістанға баруға бұйрық берілді, себебі онда азаматтық шиеленіс күшейді.
On 3 September 1939 the UK declared war on Germany, in response to the German invasion of Poland. The division landed at Cherbourg on 21 September 1939 and arrived on the Franco–Belgian border on 3 October. Along with the three other divisions of the BEF, it was based east of Lille. During the rest of the year and into 1940, the division trained and assisted in the construction of field fortifications. David Fraser, a historian and former British general, wrote that the regular formations of the BEF were well trained in small arms, but lacked tactical skill. Though mobile, the formations lacked specialist weapons, ammunition, spare parts, and communication equipment because of the budget cuts of the inter war period. On 10 May 1940 Germany invaded Belgium. In response Anglo–French armies moved into Belgium in accordance with the Allied Dyle Plan. The division reached the River Dyle without difficulties. Although the division achieved tactical success in its first action on 15 May, strategic developments forced the BEF withdraw the next day. The division retreated 40 mile (64 km) within 27 hours. As the strategic situation grew worse, several divisions were ordered to form a cordon around the BEF's line of retreat. The La Bassée Canal and the river Aa, in France, were the only defensible positions that covered the BEF's southern and western flank. The 2nd Division defended part of the canal and engaged in several actions on 25–26 May. On 26 May, with the majority of the BEF bound within a closing perimeter on the French coast and lacking the ability to hold the position, the decision was made to evacuate from Dunkirk, the only remaining port in British hands. The 2nd Division was ordered to maintain its position at the canal, to allow other formations to retreat. Hugh Sebag Montefiore, a historian, wrote this was "the most difficult assignment handed to any unit in the BEF" and that the difficulty of this task "can be gauged by the small number of soldiers who returned home". On 28 May, the 2nd Division was assailed by the 3rd and 7th Panzer Divisions, the SS Division Totenkopf, and also came under air attack. The heavy fighting saw the 2nd Division reduced from 13,000 men to around 2,500, those who were not killed were taken prisoner by the Germans. By the time the 5th Brigade's 1st Battalion, Queen's Own Cameron Highlanders was evacuated, it had been reduced to 79 men. To this point in the campaign, this was the highest number of casualties suffered by a single battalion within the BEF. After the fighting had ended, 97 members of the 2nd Division were murdered in the Le Paradis massacre. Lionel Ellis, who wrote the volume focused on the BEF in France for the History of the Second World War, stated the division "had indeed sacrificed itself to keep open the line of retirement", delayed the Germans, and ensured French formations were not trapped. During the night of 28–29 May, the division withdrew into the Dunkirk perimeter, from where it evacuated. On returning to England the division was dispatched to Yorkshire. Through April 1942, the division was assigned to the defence of the county. It was also rebuilt, trained, and assisted in coastal defence duties. On 15 April the 16,000 strong division left the UK. It had been intended that the division to reinforce the British Eighth Army in the North African Western Desert. In May the convoy was ordered to sail for British India because of increasing civil tension there.
Үндістан мен Бирма
Дивизия 1942 жылдың шілдесінде келді, бастапқыда Пунада орналасып, кейін Ахметнагарда бекінді. Азияда, 1941 жылдың желтоқсанында Жапонияның соғысқа кіргенінен және Малайя кампаниясы мен Сингапур шайқасының аяқталуынан кейін, Бирма кампаниясы британдық күштердің Жапонияға қарсы күрескен негізгі операциялық аймағы болды. Сол кездегі логистикалық қиындықтарға байланысты дивизияны Бирмаға жіберуге болмады. Оның орнына дивизия Азиядағы британдық стратегиялық резервтің бір бөлігіне айналды. Шілдеде, неміс әскерлерінің Кеңес Одағының Кавказ аймағына ілгерілеуіне байланысты, егер неміс күштері Таяу Шығысқа енсе, 2-ші және 5-ші дивизиялар Ирак Корольдігіне жөнелтілуге дайындалды. Сонымен қатар, 1942 жылдың шілдесінде Эль-Аламейннің бірінші шайқасында Мысырға қарсы жапондықтардың шабуылы тоқтатылды. Тамыз айында екі дивизия тағы да Таяу Шығысқа күш түсу үшін ұсынылды. Бірақ, 1942 жылдың қазан және қараша айларындағы Екінші Эль-Аламейн шайқасында Окпан күштерінің жеңілісінен кейін, ешқандай әрекет жасалмады. Бұл шайқас, 1942 жылдың тамызынан 1943 жылдың ақпанына дейінгі Сталинград шайқасында неміс әскерлерінің жеңілісінен кейін, Таяу Шығысқа қауіптің жойылды. 1942 жылдың қарашасында дивизияның 6-шы жаяу әскер бригадасы бөлініп, бірнеше британдық Үндістан армиясының құрамына қосылды және Бирмадағы Аракан кампаниясында шайқасты. 1943 жылдың маусымында дивизияға қайта қосылды. 1942-1944 жылдары 2-ші дивизия Ахметнагардағы базасында жаттығулар жасады. Ол Белгаум маңында орман соғысын жүргізу үшін бір бригаданы кезекпен жіберді, сондай-ақ бірлескен операцияларды орындау үшін әскерлерді Бомбейге жөнелтті. Дивизия "Анаким" операциясына қатысқандықтан, судан қорғаныс жаттығулары да өткізілді. 1943 жылдың қарашасына жоспарланған бұл операция Рангунға десант түсіруді көздеді, бұл Бирманы қайта басып алуға бағытталған ірі әрекеттің бір бөлігі болды. Соғыстың басқа театрларындағы жағдайлар Үндістанға кемелердің жетіспеушілігіне әкелді, нәтижесінде бұл операция үнемі кейінге шегерілді. 1943 жылы дивизия Тегеранға (Иран) көшуге алдын ала дайындық жасады, бірақ соңында бармады. Бирманы қайта басып алу жоспарларының өзгеруіне байланысты, 1943 жылдың соңында дивизия "Булфрог" операциясына тағайындалды. Рангунға шабуыл жасаудың орнына, бұл десанттық операция Бирманың Аракан жағалауындағы Акиаб маңында жүзеге асыру жоспарланған. "Анаким" сияқты, бұл да Бирмаға жаңа шабуылмен бірге жүргізілуі керек еді. 1944 жылдың қаңтарына қарай бұл және барлық десанттық операциялар дивизияның орналасуымен бірге тоқтатылды. Келесі айда британдықтар жапондықтардың шабуылына дайындық бастады. Наурыз айында Жапония Үндістанға басып кірді, содан кейін Имфал мен Кохиманы қоршауға алды. Осыған жауап ретінде 2-ші дивизия британдық 14-ші армияға қосылды және Читтагонгқа көшуге бұйрық берілді. Кохимадағы шайқастың нәтижесінде дивизия Ассам провинциясына ауыстырылды. 2000 миль (3219 км) жол жүргеннен кейін дивизия 12 сәуірде қарсы шабуылға көшті. 7-ші Үндістандық жаяу әскер дивизиясымен бірлесіп, дивизия Кохимадағы жапондық қоршауды бұзып, оларды шегінуге мәжбүр етті. Имфалға қарай жылжуда дивизия жапондық күштермен бірнеше шайқастар жүргізді. 20 маусымда дивизия Имфалдан алға жылжыған британдық үнді күштерімен қосылды, бұл қоршауды аяқтады. Бұл шайқастар барысында дивизия жапондық 31-ші дивизияны жоюға көмектесті және 2125 адам қаза тапты. Үндістандағы британдық жаяу әскерінің күшеюі шектеулі болды. Дивизияны майданда ұстап тұру және шығынды өтеу үшін театрдағы бірнеше британдық зениттік бөлімшелер таратылды. Бұл шамамен 3500 британдық сарбазды босатты, олардың 2500-і 2-ші дивизияға жіберілді. Қарашада дивизия Бирмаға қарай қозғала бастады, ал 7 желтоқсанда Язагё шекарасынан өтіп, топтасты. "Капитал" операциясының бір бөлігі ретінде 2-ші дивизия 150 миль (241 км) алға жылжып, Мандалайға аттану үшін қажетті бірнеше маңызды әуежайларды басып алды. 1944 жылдың соңында дивизия Мандалайдың солтүстігіндегі Шюбо маңында орналасты. Күшті жаңбыр ілгерілеуді кешіктірді, ал қала 1945 жылдың 11 қаңтарына дейін басып алынбады. 1945 жылдың алғашқы үш айында дивизия Мейктила және Мандалай шайқасына қатысты. Бұл 21 наурызда соңғысының басып алынуымен аяқталды, оған дивизия да үлес қосты. Негізгі күштер Рангунға қарай жылжуды жалғастырғанда, дивизия Мандалай маңындағы жапондық позицияларды тазартумен айналысты. Бирманы қайта басып алу соңғы кезеңге жеткенде, қолданылмайтын күштер Үндістанға қайтарылды. Британдық әскерлердің Азиядағы жетіспеушілігіне байланысты 2-ші және 36-шы жаяу әскер дивизияларына демалыс беруге шешім қабылданды, бұл оларды толық күшпен ұстау мүмкіндігін шектеді. Бұл, ішінара, Азияда кем дегенде үш жыл сегіз ай қызмет еткен сарбаздарды Ұлыбританияға қайтаруға бағытталған "питон" жоспарының нәтижесі болды. 2-ші дивизия Бирмадағы көлік құралдарын қалдырды, ал әскерлер 10-20 сәуір аралығында Үндістанға ұшырылды. Үндістанда дивизия Калькуттаға тасымалданды, онда қайта жарақтандырылып, "Дракула" операциясына тағайындалды – Рангунға десант түсіру. Бірақ, қала басқа күштермен босатылды және 2-ші дивизия портына аттанбады. Бирма қайта басып алынғаннан кейін, британдықтар Малайяны қайта басып алуға көшті. "Zipper" кодолық атымен белгіленген десанттық операция Малайя жағалауына күштерді түсіруді және содан кейін Сингапурді босатуды көздеді. 2-ші дивизия бұл операцияға қатысуға таңдалмады, өйткені 1945 жылы оның 10 000 әскері қайта отанына қайтарылатын болды, бірақ байланыс және әкімшілік көмек көрсетті. Жапонияның капитуляциясы бұл жоспарды тоқтатты, ал дивизия соғысты Пунада аяқтады.
The division arrived in July 1942, and was based initially at Poona before it established itself at Ahmednagar. In Asia, following the Empire of Japan's entry into the war in December 1941 and the conclusion of the Malayan campaign and the Battle of Singapore, the Burma campaign was the primary theatre of operations where British forces were engaged against those of Japan. Because of the logistical issues at the time, the division could not be employed in Burma. Instead, the division formed part of the British strategic reserve in Asia. In July, as a result of the German advance into the Caucasus region of the Soviet Union, the 2nd and the 5th Divisions were selected to be deployed to the Kingdom of Iraq if German forces entered the Middle East. Concurrently, an Axis advance into Egypt was stopped at the First Battle of El Alamein, in July 1942. In August the two divisions were again offered as reinforcements to move into the Middle East. No move was undertaken, as a result of the defeat of the Axis forces at the Second Battle of El Alamein (October and November 1942). This battle followed the defeat of German forces during the Battle of Stalingrad (August 1942 – February 1943), removed the threat to the Middle East. In November 1942 the division's 6th Infantry Brigade was detached and assigned to several British Indian Army formations, and fought in the Arakan Campaign in Burma. It returned to the division in June 1943. The 2nd Division spent 1942 to 1944 training at its Ahmednagar base. It dispatched one brigade at a time to conduct jungle warfare training near Belgaum, and also sent troops to Bombay to undertake combined operations training. Amphibious warfare training took place as well, as the division has been assigned to take part in Operation Anakim. This operation, scheduled for November 1943, was a proposed landing that would take place at Rangoon as part of a larger effort to retake Burma. Developments around the other theatres of the war caused a shortage of shipping to India, which resulted in the continued postponement to this operation. During 1943, the division made preliminary preparations for a move to Tehran, Iran, but ultimately did not go. Shifting Allied plans for the reconquest of Burma saw the division, by late 1943, assigned to Operation Bullfrog. Rather than an assault on Rangoon, this proposed amphibious landing would take place near Akyab, on the Arakan coastline of Burma. Like Anakim, this would be in conjunction with a new offensive into Burma. By January 1944 this and all amphibious operations had been cancelled along with the proposed deployment of the division. The following month, the British frontline started to prepare for an expected Japanese offensive. In March Japan invaded India, and then besieged Imphal and Kohima. In response the 2nd Division was assigned to the British Fourteenth Army and ordered to move to Chittagong. As a result of the fighting at Kohima, the division was diverted to the province of Assam. After a move of 2000 mile (3219 km), the division launched a counter attack on 12 April. In conjunction with the 7th Indian Infantry Division, the division broke the Japanese siege of Kohima and forced them to retreat. Advancing towards Imphal, the division fought several actions with Japanese forces. On 20 June the division linked up with British Indian forces who had advanced from Imphal, which ended that siege. In the course of this fighting, the division assisted in the destruction of the Japanese 31st Division, and suffered 2,125 casualties. British infantry reinforcements within India were scarce. To maintain the division in the field and make up losses, several British anti aircraft units in the theatre were disbanded. This released around 3,500 British soldiers, of whom 2,500 were dispatched to the 2nd Division. In November the division started to move towards Burma, and by 7 December was concentrated across the border at Yazagyo. As part of Operation Capital, the 2nd Division then advanced 150 mile (241 km) and captured several important airfields that were required for the supply effort for the advance to Mandalay. At the end of 1944 the division was near Shwebo, north of Mandalay. Heavy rain delayed progress, and the city was not captured until 11 January 1945. In the opening three months of 1945, the division took part in the Battle of Meiktila and Mandalay. This culminated with the capture of the latter on 21 March, in part by the division. While the main advance proceeded to Rangoon, the division cleared bypassed Japanese positions near Mandalay. As the reconquest of Burma entered its final stage, those forces that were not going to be used were withdrawn to India. The 2nd and the 36th Infantry Divisions were selected to be relieved because of the increasing shortage of British manpower in Asia, which impeded the ability to maintain them at full strength. This was, in part, the result of the "python" scheme that aimed to repatriate soldiers who had served in Asia for at least three years and eight months back to the UK. The 2nd Division left their transport in Burma, and the troops were flown to India between 10 and 20 April. In India, the division was transported to Calcutta, where it was re equipped and assigned to Operation Draculaan amphibious assault on Rangoon. In the event, the city was liberated by other forces and the 2nd Division did not depart for the port. With Burma retaken, the British set their sights on the recapture of Malaya. An amphibious landing, codenamed Operation Zipper, aimed to land forces along the Malayan coastline and then liberate Singapore. The 2nd Division was not chosen to take part in this operation, as 10,000 of its troops were due to repatriated during 1945, but did provide communication and administrative assistance. The surrender of Japan forestalled this endeavour, and the division ended the war back at Poona.
Соғыстан кейінгі және "салқын соғыс" кезеңдері
Пунада дивизияға 36-шы жаяу әскер дивизиясы қосылды. 1945 жылдың тамызында 2-дивизия 36-дивизияны сіңіріп алды, содан кейін ол таратылды. 5-ші жаяу әскер бригадасы дивизиядан шығып, Британдық Достастықтың оккупациялық күштерінің құрамында Жапонияға жіберілді. Қарашада 2-дивизия Малайяға келді. Ол жапондықтардың қарсыласуы тоқтағаннан кейін заң мен тәртіпті сақтау үшін Сингапур мен Малайяның маңызды нысандарын басып алды. Дивизия 1946 жылға дейін Малайяда болды, содан кейін таратылды. Осы кезеңде Үндістанда Кохима соғыс зираттары құрылып, дивизияға арналды. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында Ұлыбританияға Германияның солтүстік-батысындағы оккупациялық аймақ берілді және оккупациялық күштерін басқару үшін Рейн армиясын (BAOR) құрды. 53-ші (Уэльс) жаяу әскер дивизиясы 1947 жылдың ақпанына дейін осы армияның құрамында болды. Одан кейін ол 2-ші жаяу әскер дивизиясы болып қайта саналды. Алдыңғы 2-дивизияның құрамында болған Малайядан келген әскерлердің бір бөлігі жаңа дивизияны толықтыру үшін Германияға жіберілді. Дивизия 1980 жылға дейін BAOR құрамында болды. Дивизияның штаб-пәтері Дюссельдорфта, кейін Бундеде орналасқан. 1958 жылы дивизия атауынан «жаяу әскер» деген сөз алынып тасталды. Сол жылы Алдершоттағы Корольдік гарнизон шіркеуінде дивизияның Екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқандарына арналған ескерткіш орнатылды. 1970 жылдары Ұлыбритания азайып бара жатқан ресурстарын және Кеңес Одағынан туындаған күшейіп келе жатқан қауіпті өзінің міндеттемелерімен қатар келтіруге тиіс болды. 1975 жылғы Мейсон шолуы, жаңа қорғаныс саясатын баяндайтын үкіметтік ақ парақ, BAOR-ді қайта құруға шақырды. Бұл бригада деңгейіндегі басқаруды жоюды қамтыды. Бұл саяси өзгеріс BAOR-дің 1960 жылдары басталған доктриналық өзгерісімен сәйкес келді және 1970 жылдардың басында 1-дивизиямен бастау алды. Қайта құру BAOR-ді төрт дивизияға дейін жеткізді, бұл 1950 жылдардың соңынан бері бірінші рет болды, олардың әрқайсысы екі бронетанкілік полк, үш механикаландырылған жаяу әскер батальоны және екі артиллериялық полктан тұрды. 1976 жылдың 1 қыркүйегінде осы қайта құрудың бөлігі ретінде 2-дивизия 2-бронетанкілік дивизия болып қайта аталды.
At Poona the division was joined by the 36th Infantry Division. In August 1945 the 2nd Division absorbed the 36th Division, and the latter then ceased to exist. The 5th Infantry Brigade left the division and was dispatched to Japan as part of the British Commonwealth Occupation Force. In November, the 2nd Division arrived in Malaya. It occupied Singapore and key locations throughout Malaya in an effort to maintain law and order, which had broken down following the Japanese surrender. The division remained in Malaya until 1946, when it was disbanded. During this period, the Kohima War Cemetery was established in India and dedicated to the division. At the end of the Second World War the UK was allocated an occupation zone in northwest Germany and formed a new British Army of the Rhine (BAOR) to administer its occupation forces. The 53rd (Welsh) Infantry Division was part of this army until February 1947. At that point it was renumbered as the 2nd Infantry Division. Some troops from Malaya, who had been part of the earlier 2nd Division, were shipped to Germany to bring the new division up to strength. The division remained part of the BAOR until the 1980s. The division was headquartered at Düsseldorf, and later at Bunde. In 1958 the "infantry" designation was dropped from the division's title. The same year, a memorial to the division's Second World War casualties was installed at the Royal Garrison Church in Aldershot. By the 1970s the UK had to reconcile its decreased resources with its commitments, as well as the increased threat from the Soviet Union. The 1975 Mason Review, a Government white paper that outlined a new defence policy, called for BAOR to be restructured. This included the elimination of the brigade level of command. This political change coincided with a BAOR doctrinal change that had started in the 1960s, and was pioneered by the 1st Division in the early 1970s. The restructure increased BAOR to four divisions, for the first time since the end of the 1950s, each composed of two armoured regiments, three mechanised infantry battalions, and two artillery regiments. On 1 September 1976, as part of this restructure, the 2nd Division was re designated as the 2nd Armoured Division.
21 ғасырдағы "Қара соғыс"
1983 жылдың 1 қаңтарында Англияның Йорк қаласындағы Имфал казармасында 2-ші жаяу әскер дивизиясы қайта құрылды. Қайта құрылған дивизияға Солтүстік Йоркширдің Топклиф қаласындағы Аланбрук казармасында орналасқан аумақтық 15-бригада; Нотингемде орналасқан аумақтық 49-бригада; Катерик гарнизонындағы тұрақты армияның 24-бригадасы; және Ньюкасл-апон-Тайнде орналасқан 29-инженерлік бригада бекітілді. 1987 жылдың 24 маусымында Елизавета II Йорк Минстерде дивизияға арналған ескерткішті ашты. Салқын соғыс аяқталғаннан кейін, дивизия 1992 жылдың басында Ұлыбритания үкіметінің «Өзгеріс опциялары» жоспарының аясында таратылды. 1994 жылы 2-дивизия Йорк қаласында оқу орталығы ретінде қайта құрылды және бұрынғы Шығыс округінің орнын басты. 1998 жылы дивизияда 28 500 адам болды. 1998 жылғы Стратегиялық қорғаныс сараптамасының бөлігі ретінде британдық армия шығындарды қысқарту мақсатында Ұлыбританиядағы әскерлерін қайта құрылымдады. Осыған сәйкес, 2000 жылдың сәуірінде 2-дивизия Шотландия округін өз құрамына қосты. Содан кейін дивизия штаб-пәтері Эдинбургқа жақын орналасқан Крейгхоллға көшірілді. Дивизия құрамына Йоркта орналасқан 15 (Солтүстік-Шығыс) бригадасы; Престонда орналасқан 42 (Солтүстік-Батыс) бригадасы; Стерлингте орналасқан 51 (Шотландия) бригадасы; және Эдинбургте орналасқан 52-ші жаяу әскер бригадасы кірді. Дивизияның бөлімдері Честерде де орналасқан. 2002 жылы дивизияда шамамен 2100 адам болды және олар Солтүстік Англия мен Шотландиядағы әскерилердің басқаруымен және оқытылуымен айналысты. Соғыс жағдайында, дивизия сол кездегі армияның жауынгерлік құралымдарына сәйкес 16 000–18 000 адамға дейін кеңейтілуі тиіс болды. 2012 жылдың сәуірінде, тағы бір қайта құрылым аясында дивизия таратылды.
On 1 January 1983 the 2nd Infantry Division was re formed, based at Imphal Barracks, in York, England. The re formed division was assigned the territorial 15th Brigade at Alanbrooke Barracks, Topcliffe, North Yorkshire; the territorial 49th Brigade, based in Nottingham; the regular army 24th Brigade, at Catterick Garrison; and the 29th Engineer Brigade, based in Newcastle upon Tyne. On 24 June 1987 Elizabeth II unveiled a memorial to the division at York Minster. Following the end of the Cold War, the division was disbanded in early 1992 as part of the British Government's Options for Change plan. In 1994 the 2nd Division was re established in York as a training formation and replaced the existing Eastern District. In 1998 the division was 28,500 strong. As part of the 1998 Strategic Defence Review, the British Army restructured its forces within the UK to cut costs. In line with this, in April 2000, the 2nd Division absorbed Scotland District. The division headquarters was then moved to Craigiehall, near Edinburgh. The division then comprised the 15th (North East) Brigade based in York; the 42nd (North West) Brigade based in Preston; the 51st (Scottish) Brigade based in Stirling; and the 52nd Infantry Brigade based in Edinburgh. Elements of the division were also based in Chester. The division was around 2,100 men strong in 2002 and was responsible for the administration and training of soldiers in the north of England and in Scotland. If war broke out, it was to expand to 16,000–18,000 men, in line with the army's combat formations of that time. In April 2012, as part of a further restructure, the division was disbanded.
Таңба
1916 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық армия дивизиялары бөлімше таңбаларын қабылдады. 2-дивизия таңдаған дизайн "Бірінші корпустың екінші дивизиясын" көрсететін, I Корпусты білдіретін бір үлкен қызыл жұлдыздың екі жағында орналасқан екі ақ жұлдызбен (дивизия) белгіленді. 1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде жаңа таңба қабылданды. Оны 1939 жылы дивизия басшылығына тағайындалған генерал-майор Чарльз Лойд жасады. Ол бұрын 1-ші (Гвардиялық) бригадаға қолбасшылық еткен, және олар бригада таңбасы ретінде бір кілтті пайдаланған. Лойд осы дизайнды жаңа басшылығы үшін жаңартты, екінші кілтті қосып. Бұл дизайн Екінші дүниежүзілік соғыс, Суық соғыс бойында және 2012 жылы дивизия таратылғанға дейін қолданылды. Сонымен қатар, бұл таңба Йорк архиепископының елтаңбасына ұқсас екені және сол аймақта әскер жинауға сілтеме жасауы мүмкін екені айтылды.
In 1916, during the First World War, the British Army divisions adopted formation signs. The design the 2nd Division chose, represented "The Second Division of the First Corps", which was indicated by two white stars (the division) either side of a single larger red star that represented ICorps. In 1940, during the Second World War, a new insignia was adopted. Major General Charles Loyd, who had taken command of the division in 1939, designed it. He had previously commanded the 1st (Guards) Brigade before his appointment to the division, and they had used a single key as a brigade insignia. Loyd updated that design for his new command, by adding a second key. The design was used throughout the Second World War, through the Cold War, and until the division was disbanded in 2012. It has also been highlighted that the insignia resembles the coat of arms of the Archbishop of York, and could reference troop recruitment in that area.