Ішкі кеңістіктің дизайны және оның маңызы

Кіріспе

Интерьерлік дизайн – ғимараттың ішкі кеңістігін оның пайдаланушылары үшін жақсартуға бағытталған өнер мен ғылым. Бұл кеңістікті пайдаланатын адамдар үшін денсаулыққа пайдалы және эстетикалық тұрғыдан әдемі ортаны құруды қамтиды. Ішкі дизайнер – бұл егжей-тегжейге назар қойып, шығармашылықпен жобаларды жоспарлайтын, зерттейтін, үйлестіретін және басқаратын маман. Интерьерлік дизайн – тұжырымдамалық әзірлеу, кеңістік жоспарлау, нысанды тексеру, жобалау, зерттеу, жобаға қатысты тараптармен байланыс, құрылыс жұмыстарын басқару және дизайнды іске асыру сияқты көп қырлы қызметтерді қамтитын мамандық.

Тарих және қазіргі терминдер

Бұрын интерьерлер ғимарат салу процесінің бір бөлігі ретінде инстинктивті түрде жасалатын. Интерьер дизайны кәсібі – қоғамның дамуы және өнеркәсіптік процестердің нәтижесінде пайда болған күрделі архитектураның салдары. Кеңістікті тиімді пайдалану, адамның денсаулығы мен функционалды дизайнға ұмтылыс заманауи интерьер дизайны мамандығының қалыптасуына үлкен үлес қосты. Интерьер дизайны кәсібі АҚШ-та жиі қолданылатын интерьер декораторының қызметінен ерекшеленеді; бұл термин Ұлыбританияда сирек кездеседі, онда интерьер дизайны кәсібі әлі де реттелмеген, демек, толыққанды мамандық деп санауға ерте. Ежелгі Үндістанда архитекторлар интерьер дизайнерлерінің де қызметін атқарған. Бұл туралы үнді мифологиясындағы құдайлардың бірі – архитектор Вишвакарма туралы айтылады. Осы архитекторлардың 17 ғасырғы үнді үйлерін жобалау кезінде сарайлардың ішінде ежелгі мәтіндер мен оқиғаларды бейнелейтін мүсіндер кездеседі, ал орта ғасырларда қабырға суреттері Үндістандағы сарайлар сияқты кеңінен таралған. Көптеген дәстүрлі үйлер бұзылып, олардың орнына заманауи ғимараттар салынғанмен, Раджастханның Шекхавати аймағында әлі де қабырға суреттері сақталған 2000-ға жуық хавели бар. Ежелгі Египетте "жан үйлері" (немесе үйлердің модельдері) қабірлерге тағамдық құрбандықтарды қою үшін орналастырылған. Осы модельдер арқылы египеттік әулеттердің әртүрлі кезеңдеріндегі тұрғын үйлердің интерьер дизайнының ерекшеліктері, мысалы, желдеткіштер, портиктер, бағаналар, лоджиялар, терезелер мен есіктердің өзгерістері туралы мәліметтерді анықтауға болады. Ішкі қабырғаларды бояу кем дегенде 5000 жылдан бері бар, оның мысалдары Бродгардың Нессінен бастап, Скара Брей қонысындағы интерьерлерде де кездеседі. Гректер, ал кейін римдіктер б.з.д. бірінші мыңжылдықта үйлесімді, сәнді мозаикалық едендерді, моншаханаларды, дүкендерді, әкімшілік кеңселерді, кастраларды (бекіністерді) және ғибадатханалардың интерьерлерін енгізді. Ішкі безендіруді шығаруға арналған мамандандырылған цехтар мен Витрувийдің «Сәулет туралы он кітабы» сияқты римдік архитекторлар анықтаған формаларға сәйкес салынған ғимараттардағы стандартты жиһаз пайда болды. 17-18 ғасырларда және 19 ғасырдың басында интерьерді безендіру үй шаруасындағы әйелдің немесе интерьердің көркемдік стилі туралы кеңес беретін төсемшінің немесе шебердің міндеті болды. Архитекторлар да өз ғимараттарының интерьер дизайнын аяқтау үшін шеберлерді немесе қолөнершілерді жұмысқа тартатын.

In the past, interiors were put together instinctively as a part of the process of building. The profession of interior design has been a consequence of the development of society and the complex architecture that has resulted from the development of industrial processes. The pursuit of effective use of space, user well being and functional design has contributed to the development of the contemporary interior design profession. The profession of interior design is separate and distinct from the role of interior decorator, a term commonly used in the US; the term is less common in the UK, where the profession of interior design is still unregulated and therefore, strictly speaking, not yet officially a profession. In ancient India, architects would also function as interior designers. This can be seen from the references of Vishwakarma the architect—one of the gods in Indian mythology. In these architects' design of 17th century Indian homes, sculptures depicting ancient texts and events are seen inside the palaces, while during the medieval times wall art paintings were a common feature of palace like mansions in India commonly known as havelis. While most traditional homes have been demolished to make way to modern buildings, there are still around 2000 havelis in the Shekhawati region of Rajashtan that display wall art paintings. In ancient Egypt, "soul houses" (or models of houses) were placed in tombs as receptacles for food offerings. From these, it is possible to discern details about the interior design of different residences throughout the different Egyptian dynasties, such as changes in ventilation, porticoes, columns, loggias, windows, and doors. Painting interior walls has existed for at least 5,000 years, with examples found as far north as the Ness of Brodgar, as have templated interiors, as seen in the associated Skara Brae settlement. It was the Greeks, and later Romans who added co ordinated, decorative mosaics floors, and templated bath houses, shops, civil offices, Castra (forts) and temple, interiors, in the first millennia BC. With specialised guilds dedicated to producing interior decoration, and formulaic furniture, in buildings constructed to forms defined by Roman architects, such as Vitruvius: De architectura, libri decem (The Ten Books on Architecture). Throughout the 17th and 18th century and into the early 19th century, interior decoration was the concern of the homemaker, or an employed upholsterer or craftsman who would advise on the artistic style for an interior space. Architects would also employ craftsmen or artisans to complete interior design for their buildings.

Коммерциялық интерьерді жобалау және басқару

XIX ғасырдың ортасы мен соңында интерьер дизайны қызметтері күрт кеңейді, өйткені өнеркәсіптік дамыған елдерде орта таптың саны мен әл-ауқаты артып, жаңа мәртебелерін бекіту үшін байлықтың үй ішіндегі белгілерін иеленгісі келді. Ірі жиһаз фирмалары жалпы интерьер дизайны мен басқаруға көшті, әртүрлі стильдегі толық үй жиһаздарын ұсынды. Бұл бизнес-модель ғасырдың ортасынан 1914 жылға дейін гүлденді, содан кейін бұл рөлді көбінесе әуесқойлар болған тәуелсіз дизайнерлер иеленді. Бұл 20 ғасырдың ортасында кәсіби интерьер дизайнының қалыптасуына жағдай жасады. 1950-1960 жылдары төсемшелер өздерінің қызмет аясын кеңейтті. Олар бизнесін кеңірек және көркемдік тұрғыдан қарастырып, жиһаздарын жұртшылыққа жарнамалай бастады. Офистер, қонақүйлер және қоғамдық ғимараттар сияқты жобалардағы ішкі жұмыстарға деген сұраныстың өсуіне байланысты бұл кәсіпорындар көлемі жағынан үлкендеп, күрделенді, құрылысшылар, ағаш шеберлері, гипстерлер, тоқыма дизайнерлері, суретшілер және жиһаз дизайнерлері, сондай-ақ инженерлер мен техниктер жұмыстың орындалуын қамтамасыз ету үшін жұмылдырылды. Фирмалар кеңейіп келе жатқан орта таптың назарын аудару үшін әртүрлі сәнді стильдердегі каталогтарды басып, таратуды бастады. Осы типтегі фирмалар Азамат соғысынан кейін Америкада пайда болды. Екі неміс эмигрант ағайындылары құрған Гертер ағайындылары төсем қоймасы ретінде басталып, жиһаз жасаушылар мен интерьерді безендірушілердің алғашқы фирмаларының біріне айналды. Өздерінің дизайн бюросымен және жиһаз жасау және төсемшелік шеберханаларымен Гертер ағайындылары интерьерді безендірудің барлық аспектісін орындауға дайын болды, соның ішінде сәндік панельдер мен мантолар, қабырға және төбе безендірулері, үлгілі едендер, кілемдер мен перделер. Интерьер дизайны теориясын орта тапқа танымал етудегі маңызды тұлға – архитектор Оуэн Джонс, он тоғызыншы ғасырдың ең ықпалды дизайн теоретиктерінің бірі. Джонстың ең маңызды алғашқы жобасы – 1851 жылы ол Жозеф Пакстонның Ұлы көрмені өткізуге арналған алып Кристалл сарайын безендірумен қатар, экспонаттарды орналастыруға да жауапты болды. Ол интерьердегі темір конструкциялар үшін қызыл, сары және көк түстердің даулы палитрасын таңдады және газеттердегі бастапқы жағымсыз жарнамаға қарамастан, ақырында патшайым Викторияның мақтауына ие болды. Оның ең маңызды жарияланымдарының бірі – «Орнамент грамматикасы» (1856), онда Джонс интерьер дизайны мен безендірудің 37 негізгі принципін қалыптастырды. Джонс сол кездегі жетекші интерьер дизайн фирмаларының кейбірінде жұмыс істеді; 1860 жылдары ол Лондонның Джексон және Грэм фирмасымен бірлесіп, өнер коллекционері Альфред Моррисон және Мысыр Хедиві Исмаил Паша сияқты жоғары мәртебелі клиенттер үшін жиһаз және басқа да жабдықтар жасады. 1882 жылы Лондон почтасының анықтамалығында 80 интерьер декораторы тіркелген. Осы кезеңнің ең танымал компаниялары – Крейс, Уоринг және Гиллоум және Холланд және ұлдары; осы фирмаларда жұмыс істеген танымал декораторлар Томас Эдвард Колкатт, Эдвард Уильям Годвин, Чарльз Барри, Готфрид Семпер және Джордж Эдмунд Стрит.

In the mid to late 19th century, interior design services expanded greatly, as the middle class in industrial countries grew in size and prosperity and began to desire the domestic trappings of wealth to cement their new status. Large furniture firms began to branch out into general interior design and management, offering full house furnishings in a variety of styles. This business model flourished from the mid century to 1914, when this role was increasingly usurped by independent, often amateur, designers. This paved the way for the emergence of the professional interior design in the mid 20th century. In the 1950s and 1960s, upholsterers began to expand their business remits. They framed their business more broadly and in artistic terms and began to advertise their furnishings to the public. To meet the growing demand for contract interior work on projects such as offices, hotels, and public buildings, these businesses became much larger and more complex, employing builders, joiners, plasterers, textile designers, artists, and furniture designers, as well as engineers and technicians to fulfil the job. Firms began to publish and circulate catalogs with prints for different lavish styles to attract the attention of expanding middle classes. This type of firm emerged in America after the Civil War. The Herter Brothers, founded by two German émigré brothers, began as an upholstery warehouse and became one of the first firms of furniture makers and interior decorators. With their own design office and cabinet making and upholstery workshops, Herter Brothers were prepared to accomplish every aspect of interior furnishing including decorative paneling and mantels, wall and ceiling decoration, patterned floors, and carpets and draperies. A pivotal figure in popularizing theories of interior design to the middle class was the architect Owen Jones, one of the most influential design theorists of the nineteenth century. Jones' first project was his most important—in 1851, he was responsible for not only the decoration of Joseph Paxton's gigantic Crystal Palace for the Great Exhibition but also the arrangement of the exhibits within. He chose a controversial palette of red, yellow, and blue for the interior ironwork and, despite initial negative publicity in the newspapers, was eventually unveiled by Queen Victoria to much critical acclaim. His most significant publication was The Grammar of Ornament (1856), in which Jones formulated 37 key principles of interior design and decoration. Jones was employed by some of the leading interior design firms of the day; in the 1860s, he worked in collaboration with the London firm Jackson & Graham to produce furniture and other fittings for high profile clients including art collector Alfred Morrison as well as Ismail Pasha, Khedive of Egypt. In 1882, the London Directory of the Post Office listed 80 interior decorators. Some of the most distinguished companies of the period were Crace, Waring & Gillowm and Holland & Sons; famous decorators employed by these firms included Thomas Edward Collcutt, Edward William Godwin, Charles Barry, Gottfried Semper, and George Edmund Street.

Кәсіби интерьер дизайнына көшу

20-шы ғасырдың басында әуесқой кеңесшілер мен басылымдар интерьер дизайнында ірі сауда компанияларының монополиясына күшті қарсылық көрсетті. Англиялық феминист автор Мэри Хавейс 1880-ші жылдары кеңінен таралған эсселер сериясын жазды, онда ол орта таптың адамдарының бөлшек саудагерлер ұсынған қатаң үлгілерге сәйкес үйлерін жиһаздандыруға құштарлығын сынады. Ол әрбір клиенттің жеке қажеттіліктері мен талғамдарына сай келетін жеке стильді қабылдауды жақтады: «Менің берік сенімімнің бірі және жақсы талғамның алғашқы қағидаларының бірі – біздің үйлеріміз, балық қабығы мен құс ұясы сияқты, біздің жеке талғамымыз бен әдеттерімізді көрсетуі керек». Өндірушілер мен саудагерлерден тәуелсіз, жеке көркемдік мамандық ретінде безендіруді дамытуға 1899 жылы Британдық безендірушілер институтының құрылуы түрткі болды. Президенті Джон Дибл Крейс болған институт ел бойынша 200-ге жуық безендірушіні біріктірді. 1915 жылы Лондондық анықтамалықта 127 интерьер безендіруші тізімделген, олардың 10-ы әйелдер болды. Рода Гаррет және Агнес Гаррет 1874 жылы үйді безендіруші мамандығын алғашқы кәсіби түрде меңгерген әйелдер еді. Олардың дизайнға қатысты жұмыстарының маңыздылығы сол кезде Уильям Морриспен теңестірілді. 1876 жылы олардың «Сурет салу, ағаш және жиһаз арқылы үйді безендіруге ұсыныстар» атты еңбегі көркемдік интерьер дизайны туралы идеяларын кең орта тапқа жеткізді. 1900 жылы «The Illustrated Carpenter and Builder» басылымы жағдайды былай сипаттады: «Жақында ғана адам үйін жиһаздауды жоспарлағанда, ол барлық саудагерлерге барып, жиһазды бөлек-бөлек таңдайтын. Бүгінде ол өнер жиһаздары мен керек-жарақтарын сататын саудагерді шақырады, ол үйдің барлық бөлмелерін қарап шығып, өзінің көркемдік ойын мәселеге қолданады». Америкада Кандис Уилер алғашқы әйел интерьер дизайнерлерінің бірі болды және американдық дизайндағы жаңа стильді дамытуға көмектесті. Ол көптеген ірі американдық қалаларда әйелдер үшін өнер курстарын ұйымдастыруға ықпал етті және үй дизайны саласындағы ұлттық сарапшы саналды. Жаңа мамандыққа маңызды әсер еткен «Үйлерді безендіру» атты нұсқаулықты Эдит Уортон мен архитектор Огден Кодман 1897 жылы Америкада жазды. Кітапта авторлар Виктория стиліндегі интерьерді безендіруді, әсіресе терезелердегі ауыр перделермен, Виктория стиліндегі әшекейлермен және тым көп жиһазбен толтырылған бөлмелерді сынады. Олардың пікірінше, мұндай бөлмелер дұрыс кеңістікті жоспарлау мен сәулеттік дизайн есебінен жайлылықты төмендетіп, сирек қолданылады. Бұл кітап маңызды туынды саналады және оның сәттілігі авторлары ұсынған тәсілмен жұмыс істейтін кәсіби безендірушілердің пайда болуына әкелді, олардың ішіндегі ең танымалдары – Эльси де Вольф. Эльси де Вольф – алғашқы интерьер дизайнерлерінің бірі. Өсіп келе жатқан кезеңіндегі Виктория стилін қабылдамай, ол үйде жайлы жиһазбен бірге, жанды түстерге толы стильді таңдады. Оның дизайны жеңіл, жаңа түстермен және нәзік Чиноизері жиһаздарымен ерекшеленді, бұл Виктория стиліндегі ауыр, қызыл перделер мен төсемдерге, қара ағашқа және күрделі өрнекті обойларға қарама-қарсы болды. Оның дизайны да практикалық болды; ол Виктория стиліндегі үйлерде жиналған қажетсіз заттарды жойып, адамдарға көптеген қонақтарды ыңғайлы түрде қабылдауға мүмкіндік берді. 1905 жылы де Вольфке Мэдисон даңғылында орналасқан Colony Club-тың ішкі дизайнын жасау тапсырылды, оның ішкі дизайны бірден танымал болды. Ол өзінің идеяларын 1913 жылы кеңінен оқылған «Жақсы талғаммен үй» атты кітабында жинақтады. Англияда Сири Моэм алғашқы ақ бөлмені жасаған аңызға айналған дизайнер ретінде танылды. 1910-шы жылдардың басында мансабын бастаған ол көп ұзамай халықаралық деңгейде танымал болды, кейіннен бизнесін Нью-Йорк пен Чикагоға кеңейтті. Виктория дәуірінде дүниеге келген ол қара түстер мен шағын кеңістіктермен сипатталатын заманда, жарыққа толы бөлмелерді және ақ түстің әртүрлі реңктеріндегі жиһазбен безендірді, сондай-ақ айналы экрандарды пайдаланды. Айналы экрандардан басқа, оның тауар белгісіне ақ пергаментпен қапталған кітаптар, ақ фарфор тұтқалары бар ас-аяқ жиынтығы, пальма жапырақтары, қабықшалары немесе дельфин бейнесіндегі гипстен жасалған консоль үстелдер, төселген және жиектелген шаңғы төсектері, тері кілемдер, ақ былғарымен қапталған асхана креслолары, градуяланған шыны шарлардан жасалған шамдар және гүл шоқтары кірді.

By the turn of the 20th century, amateur advisors and publications were increasingly challenging the monopoly that the large retail companies had on interior design. English feminist author Mary Haweis wrote a series of widely read essays in the 1880s in which she derided the eagerness with which aspiring middle class people furnished their houses according to the rigid models offered to them by the retailers. She advocated the individual adoption of a particular style, tailor made to the individual needs and preferences of the customer:One of my strongest convictions, and one of the first canons of good taste, is that our houses, like the fish's shell and the bird's nest, ought to represent our individual taste and habits. The move toward decoration as a separate artistic profession, unrelated to the manufacturers and retailers, received an impetus with the 1899 formation of the Institute of British Decorators; with John Dibblee Crace as its president, it represented almost 200 decorators around the country. By 1915, the London Directory listed 127 individuals trading as interior decorators, of which 10 were women. Rhoda Garrett and Agnes Garrett were the first women to train professionally as home decorators in 1874. The importance of their work on design was regarded at the time as on a par with that of William Morris. In 1876, their work – Suggestions for House Decoration in Painting, Woodwork and Furniture – spread their ideas on artistic interior design to a wide middle class audience. By 1900, the situation was described by The Illustrated Carpenter and Builder:Until recently when a man wanted to furnish he would visit all the dealers and select piece by piece of furniture Today he sends for a dealer in art furnishings and fittings who surveys all the rooms in the house and he brings his artistic mind to bear on the subject. In America, Candace Wheeler was one of the first woman interior designers and helped encourage a new style of American design. She was instrumental in the development of art courses for women in a number of major American cities and was considered a national authority on home design. An important influence on the new profession was The Decoration of Houses, a manual of interior design written by Edith Wharton with architect Ogden Codman in 1897 in America. In the book, the authors denounced Victorian style interior decoration and interior design, especially those rooms that were decorated with heavy window curtains, Victorian bric a brac, and overstuffed furniture. They argued that such rooms emphasized upholstery at the expense of proper space planning and architectural design and were, therefore, uncomfortable and rarely used. The book is considered a seminal work, and its success led to the emergence of professional decorators working in the manner advocated by its authors, most notably Elsie de Wolfe. Elsie De Wolfe was one of the first interior designers. Rejecting the Victorian style she grew up with, she chose a more vibrant scheme, along with more comfortable furniture in the home. Her designs were light, with fresh colors and delicate Chinoiserie furnishings, as opposed to the Victorian preference of heavy, red drapes and upholstery, dark wood and intensely patterned wallpapers. Her designs were also more practical; she eliminated the clutter that occupied the Victorian home, enabling people to entertain more guests comfortably. In 1905, de Wolfe was commissioned for the interior design of the Colony Club on Madison Avenue; its interiors garnered her recognition almost over night. She compiled her ideas into her widely read 1913 book, The House in Good Taste. In England, Syrie Maugham became a legendary interior designer credited with designing the first all white room. Starting her career in the early 1910s, her international reputation soon grew; she later expanded her business to New York City and Chicago. Born during the Victorian Era, a time characterized by dark colors and small spaces, she instead designed rooms filled with light and furnished in multiple shades of white and mirrored screens. In addition to mirrored screens, her trademark pieces included: books covered in white vellum, cutlery with white porcelain handles, console tables with plaster palm frond, shell, or dolphin bases, upholstered and fringed sleigh beds, fur carpets, dining chairs covered in white leather, and lamps of graduated glass balls, and wreaths.

Кеңейту

Интерьер дизайны мамандығы Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін дамып, нығайды. 1950 жылдардан бастап үйге жұмсалатын қаржы көбейді. Интерьер дизайны курстары ашылып, оқулықтар мен анықтамалық материалдарды жариялау қажеттігі туды. Интерьер дизайнерлері мен декоративтік өнер мамандарынан ерекшеленетін фирмалардың тарихы бойынша мәліметтер қолжетімді болды. Мамандық үшін білім беруді, біліктілікті, стандарттарды және тәжірибені реттейтін ұйымдар құрылды, олар дизайнның түрлі салаларын басқарды. Интерьер дизайны мамандығының жеке өкілдігі кейін ғана қалыптасты. АҚШ-та 1957 жылы Ішкі Дизайнерлердің Ұлттық Қоғамы, ал Ұлыбританияда 1966 жылы Интерьер Декораторлары мен Дизайнерлер қауымдастығы құрылды. Еуропа бойынша 1949 жылы құрылған Финляндия Ішкі Сәулетшілер қауымдастығы және 1994 жылы Халықаралық Интерьер Дизайны қауымдастығы сияқты басқа да ұйымдар ашылды. Интерьер дизайнерлері үшін түстермен бай тәжірибе жинақтау, олардың психологиялық әсерін түсіну және әр түрлі орындар мен жағдайлардағы әр түстің мағынасын білу маңызды, бұл әр орынға лайықты үйлесімдер жасауға көмектеседі. Түстерді үйлестіру бақылаушының сезімін қалыптастыруға әкелуі мүмкін, соның салдарынан оларға жағымды немесе жағымсыз әсер тигізуі мүмкін. Түстер бөлмені тыныш, қуантарлық, жайлы, стрестік немесе әсерлі ете алады. Түстердің үйлесімділігі шағын бөлмені үлкен немесе кішкентай етіп көрсетуі мүмкін. Сондықтан интерьер дизайнері клиенттердің тілегіне сәйкес, олар сол кеңістікте қалай көрінуге және сезінуге ниеттенетінін ескере отырып, орынға лайықты түстерді таңдауы керек.

Коммерциялық

Коммерциялық дизайн көптеген мамандықтарды қамтиды. Бөлшек сауда: сауда орталықтары, универмагтар, арнайы дүкендер, визуалды тауар орналастыру және көрме залдары. Визуалды және кеңістіктік брендтеу: кеңістікті корпоративтік брендті жеткізу үшін қолдану. Корпоративтік: банктер сияқты кез келген бизнес үшін кеңсе дизайны. Денсаулық сақтау: ауруханалар, қарттарға көмектесетін орталықтар, медициналық кеңселер, стоматологиялық кеңселер, психиатриялық емдеу орындары, зертханалар, медициналық мамандардың орталықтары. Қонақжайлық және демалыс: қонақ үйлер, мотельдер, курорттар, круиздік кемелер, кафелер, барлар, казинолар, түнгі клубтар, театрлар, музыка және концерт залдары, опера үйлері, спорт ареналары, мейрамханалар, спортзалдар, денсаулық сақтау орталықтары мен спа-салондары және т.б. Мемлекеттік мекемелер: үкіметтік кеңселер, қаржы институттары (банктер мен несие одақтары), мектептер мен университеттер, діни орталықтар және т.б. Өнеркәсіптік нысандар: өндіріс және оқу орталықтары, сондай-ақ импорт және экспорт терминалдары. Мұндай жұмыстар көбінесе ең көп уақытты алады. Интерьер дизайнерлері жиі қысқа мерзімде тапсыру, бюджетті сақтау және клиенттердің қажеттіліктері мен тілектерін орындау үшін стрессте жұмыс істейді. Кейбір жағдайларда, лицензияланған мамандар жобаны клиенттерге бекітуге немесе құрылысқа рұқсат алуға жібермес бұрын тексеріп, қол қояды. Лицензиялы тексеру және қол қою қажеттілігі жергілікті ережелерге, заңнамаға және жұмыстың көлеміне байланысты өзгереді. Олардың жұмысы әртүрлі орындарға сапар шегуді қамтиды. Дегенмен, технологияның дамуымен клиенттермен байланыс және дизайн нұсқаларын ұсыну процесі жеңілдеп, сапарларды азайтады.

Ар деко стилі

Ар-деко стилі 20 ғасырдың басында Еуропада модерн стилінің ықпалы азайған кезде пайда болды. "Арт-деко" термині 1925 жылы Парижде өткен "Exposition Internationale des Arts Decoratifs et Industriels Modernes" халықаралық өнеркәсіптік және декоративтік өнер көрмесінен алынған. Арт-деко дәстүрлі классикалық ықпалдарды теріске шығарып, оның орнына геометриялық пішіндер мен металл түстерін басымдыққа қойды. Арт-деко стилі дизайнның барлық саласына, әсіресе интерьер дизайнына әсер етті, себебі ол жаңа технологиялар мен материалдарды алға қоятын интерьерді безендірудің алғашқы стилі болды. Арт-деко стилі негізінен геометриялық пішіндерге, ағымдағы сызықтарға және таза сызықтарға негізделген. Бұл стиль бұрынғыдан мүлдем өзгеше, механикаландырылған өмірдің өткір, салқын бейнесін ұсынды. Арт-деко декоративтік және интерьер дизайнының дәстүрлі материалдарын қабылдамай, хром, шыны, тот баспайтын болат, жылтыр маталар, айналар, алюминий, лак, инкрустацияланған ағаш, акула терісі және зебра терісі сияқты ерекше материалдарды пайдалануды жөн көрді. Лондондағы Остин Рид дүкеніндегі шаштаразды П.Ж. Уэствуд жобалаған. Ол металл материалдарын қолданғандықтан тез арада Ұлыбританиядағы ең сәнді шаштараз болып танылды. Орыс тегі британдық дизайнер Серж Чермаев өз жобаларында салқын металл түстерін және сәнді беткейлерді кеңінен пайдаланды. Оның 1930 жылғы британдық киім тігу фирмасы үшін жасаған көрме залы күміс сұр түсті фонға және қара айналы шыны қабырға панельдеріне ие болды. Қара және ақ түс 1920-1930 жылдары өте танымал болды. Сол кезде қара-ақ клеткалы плиткалар, едендер мен қағаз түстері өте сәнді саналды. Стиль дамыған сайын, жарқын түстер де танымал бола бастады. Арт-деко жиһазы мен шамдары инкрустацияланған ағаш пен жылтыратылған беткейлердің арқасында жалтыраған, сәнді көрініске ие болды. Жиһаздың жиектері көбінесе қисық, геометриялық пішіндермен және таза сызықтармен жасалған.

Қазіргі заманғы өнер

Қазіргі заманғы дизайн 20-ғасырдың басындағы декоративтік өнерден, көбінесе Ар-Декодан өркендеді. Бұл стильді алғаш таныстырғандардың бірі Франк Ллойд Райт болды, бірақ ол 1930 жылдары «Fallingwater» деп аталатын үйді аяқтағанға дейін кеңінен танымал болған жоқ. Қазіргі заманғы өнер 1950-ші және 60-шы жылдардағы өркендеуіне жетті, сондықтан бүгінгі дизайнерлер мен декораторлар қазіргі заманғы дизайнды «орта ғасыр» деп атайды. Геометриялық суреттер мен қалың сызықтар аймақтың тоқыма және өрім үлгілерінен бейімделген сияқты көрінеді. «Арабияның қалған бөлігіндегі архитектура мен декорацияның қарапайымдылығына қарағанда, Асирдің ерекшелігі – көрікті түстер мен әшекейлері. Сурет үйдің ішінде қабырғаларға, есіктерге, баспалдақтарға және тіпті жиһазға дейін жалғасады. Үйді бояғанда, қауымдастықтағы әйелдер бір-біріне көмектесіп, жұмысты аяқтайды. Содан кейін ғимарат олардың ортақ талғамы мен білімін көрсетеді. Аналар осы білімді қыздарына жеткізеді. Бұл өнер тік сызықтардың геометриясына негізделген, тоқыма өріміне тән суреттерді, әртүрлі түсті тығыз жолақтарды ұсынады. Белгілі бір мотивтер қайта-қайта пайда болады, мысалы үшбұрышты михраб немесе «шегіну орыны» және пальмет. Бұрын бояулар минералды және өсімдік пигменттерінен жасалған. Көктемгі гүл және люцернадан жасыл түс алынды. Көк түс – индиго өсімдігінен. Ал қызыл түс – анар мен белгілі бір сортаң топырақтан. Сурет салуға қолданылатын қылқалам ешкінің құйрығындағы қатайған түктерден жасалған. Бірақ бүгінде әйелдер жаңа көріністер жасау үшін заманауи өндірістік бояуларды қолданады, бұл әлеуметтік және экономикалық өзгерістердің көрсеткішіне айналды». Асир провинциясындағы әйелдер көбінесе үйдің ішкі кеңістігін безендіру және бояу жұмысын аяқтайды. «Отбасының байлығын суреттерінен білуге болады», – дейді Ум Абдулла: «Егер олардың ақшасы жеткіліксіз болса, әйел тек мотолатты – қарапайым, түзу сызықтарды, қызыл, жасыл, сары және қоңыр түстерде үш-алты рет қайталайтын суреттерді ғана салады». Егер әйелдер қабырғаларды өздері бояғысы келмесе, олар жұмысты басқа әйелдермен айырбастай алады. Фатима Абу Гахас сияқты бірнеше сауд арабтық әйелдер мәжліс суретшілері ретінде танымал болды.

Modern design grew out of the decorative arts, mostly from the Art Deco, in the early 20th century. One of the first to introduce this style was Frank Lloyd Wright, who had not become hugely popularized until completing the house called Fallingwater in the 1930s. Modern art reached its peak during the 1950s and '60s, which is why designers and decorators today may refer to modern design as being "mid century". The geometric designs and heavy lines seem to be adapted from the area's textile and weaving patterns. "In contrast with the sobriety of architecture and decoration in the rest of Arabia, exuberant color and ornamentation characterize those of Asir. The painting extends into the house over the walls and doors, up the staircases, and onto the furniture itself. When a house is being painted, women from the community help each other finish the job. The building then displays their shared taste and knowledge. Mothers pass these on to their daughters. This artwork is based on a geometry of straight lines and suggests the patterns common to textile weaving, with solid bands of different colors. Certain motifs reappear, such as the triangular mihrab or 'niche' and the palmette. In the past, paint was produced from mineral and vegetable pigments. Cloves and alfalfa yielded green. Blue came from the indigo plant. Red came from pomegranates and a certain mud. Paintbrushes were created from the tough hair found in a goat's tail. Today, however, women use modern manufactured paint to create new looks, which have become an indicator of social and economic change." Women in the Asir province often complete the decoration and painting of the house interior. "You could tell a family's wealth by the paintings," Um Abdullah says: "If they didn't have much money, the wife could only paint the motholath, the basic straight, simple lines, in patterns of three to six repetitions in red, green, yellow and brown." When women did not want to paint the walls themselves, they could barter with other women who would do the work. Several Saudi women have become famous as majlis painters, such as Fatima Abou Gahas.

БАҚ-тың танымал болуы

Интерьер дизайны телешоулардың тақырыбына айналды. Ұлыбританияда интерьерді жобалау және безендіру бағдарламаларына 60 минуттық өзгеріс (ITV), Бөлмелерді ауыстыру (BBC) және Үй сату (Channel 4) кіреді. Бұл бағдарламаларда жұмыс істейтін танымал дизайнерлерге Линда Баркер және Лоуренс Ллевелин Боуэн жатады. АҚШ-та TLC арнасы Сауда орындары деп аталатын танымал бағдарламаны көрсетті, бұл шоу Ұлыбританияның Бөлмелерді ауыстыру бағдарламасына негізделген. Сонымен қатар, HGTV және DIY Network де интерьер дизайны мен безендіру туралы көптеген бағдарламаларды көрсетеді, онда әртүрлі жобалар бойынша әртүрлі интерьер дизайнерлерінің, безендірушілердің және үйді жақсарту мамандарының жұмыстары көрсетіледі. Көркем интерьер дизайнерлеріне "Дизайн әйелдер" сериалындағы Sugarbaker сегіз қызы және "Уилл мен Грейс" сериалындағы Грейс Адлер кіреді. "Үй жасау" деп аталатын тағы бір шоу бар. Екі команда және екі үй бар, судьялардың пікірінше, ең нашар бөлмені жобалап, жасаған команда шығарылады. Нейси Нэш жүргізетін Style Network арнасының тағы бір шоуы – "Таза үй", онда клиенттерге ұнайтын тақырыптық бөлмелерге айналдырылған шалақы үйлер көрсетіледі. Басқа шоуларға "Дизайн бір тиынға", "Сатуға дайын" және Амброуз Прайстың сәндеу оқиғалары кіреді. "Design Star" шоуы эфирге шыққан бес маусымнан бері танымал болды. Бұл шоудың жеңімпаздары өздерінің жеке телешоуларын алады, олардың ішінде Дэвид Бромстадтың "Түс шашыратуы", Ким Майлздың "Myles of Style", Дженнифер Бертрадтың "Жаңа бояу!", Антонио Баллатордың "Антонионың емделуі" және Эмили Хендерсонның "Стильшінің құпиялары" бар. Bravo интерьер дизайнерлерінің өмірін зерттейтін түрлі шоулар да ұсынады. Оларға Джефф Льюис пен оның дизайнерлер тобының өмірін зерттейтін "Flipping Out" және интерьер дизайнерлері Натан Тернер, Джеффри Алан Маркс, Мэри Макдональд, Кэтрин Ирландия және Мартин Лоуренс Буллардтың өмірін зерттейтін "Миллион долларлық безендірушілер" кіреді. Интерьер дизайны радио бағдарламаларының да тақырыбына айналды. АҚШ-та танымал интерьер дизайны және өмір салты шоуларына Марта Стюарт Living және Карен Миллспен Living Large кіреді. Бұл бағдарламаларда өз жұмыстарымен танымал болған интерьер дизайнерлерінің ішінде Банни Уильямс, Барбара Барри және Кэти Ирландия бар. Интерьер дизайны туралы көптеген журналдар бар, олар түс палитрасы, жиһаз, өнер және интерьер дизайнының басқа да элементтері туралы кеңес береді. Бұл журналдар көбінесе белгілі бір аудиторияны қызықтыру үшін бір-бірімен байланысты тақырыптарға баса назар аударады. Мысалы, Dwell сәулетке, ал Veranda сәнді өмір салтына баса назар аударады. Lonny Magazine және жаңадан қайта іске қосылған Domino Magazine жас, заманауи, қалалық аудиторияға қызмет етеді және интерьер дизайнына қолжетімділік пен өз қолыңызбен жасау (DIY) тәсілдерін баса көрсетеді.

Interior design has become the subject of television shows. In the United Kingdom, popular interior design and decorating programs include 60 Minute Makeover (ITV), Changing Rooms (BBC), and Selling Houses (Channel 4). Famous interior designers whose work is featured in these programs include Linda Barker and Laurence Llewelyn Bowen. In the United States, the TLC Network aired a popular program called Trading Spaces, a show based on the UK program Changing Rooms. In addition, both HGTV and the DIY Network also televise many programs about interior design and decorating, featuring the works of a variety of interior designers, decorators, and home improvement experts in a myriad of projects. Fictional interior decorators include the Sugarbaker sisters on Designing Women and Grace Adler on Will & Grace. There is also another show called Home MADE. There are two teams and two houses and whoever has the designed and made the worst room, according to the judges, is eliminated. Another show on the Style Network, hosted by Niecy Nash, is Clean House where they re do messy homes into themed rooms that the clients would like. Other shows include Design on a Dime, Designed to Sell, and The Decorating Adventures of Ambrose Price. The show called Design Star has become more popular through the five seasons that have already aired. The winners of this show end up getting their own TV shows, of which are Color Splash hosted by David Bromstad, Myles of Style hosted by Kim Myles, Paint Over! hosted by Jennifer Bertrand, The Antonio Treatment hosted by Antonio Ballatore, and finally Secrets from a Stylist hosted by Emily Henderson. Bravo also has a variety of shows that explore the lives of interior designers. These include Flipping Out, which explores the life of Jeff Lewis and his team of designers; Million Dollar Decorators explores the lives of interior designers Nathan Turner, Jeffrey Alan Marks, Mary McDonald, Kathryn Ireland, and Martyn Lawrence Bullard. Interior design has also become the subject of radio shows. In the U. S., popular interior design & lifestyle shows include Martha Stewart Living and Living Large featuring Karen Mills. Famous interior designers whose work is featured on these programs include Bunny Williams, Barbara Barry, and Kathy Ireland, among others. Many interior design magazines exist to offer advice regarding color palette, furniture, art, and other elements that fall under the umbrella of interior design. These magazine often focus on related subjects to draw a more specific audience. For instance, architecture as a primary aspect of Dwell, while Veranda is well known as a luxury living magazine. Lonny Magazine and the newly relaunched, Domino Magazine, cater to a young, hip, metropolitan audience, and emphasize accessibility and a do it yourself (DIY) approach to interior design.