Боб пен Рэй: Америкалық комедиялық дуэт және Tex Blaisdell өмірі

Кіріспе

Америкалық комедиялық дуэт, нағыз өмірдегі Текс Блейсделл

Боб пен Рэй – бес онжылдыққа созылған мансабы бар американдық комедиялық дуэт. Оған комиктер Боб Эллиотт (1923–2016) және Рэй Гоулдинг (1922–1990) кірген. Дуеттің форматы көбінесе олар өнер көрсеткен ортаны пародизациялаудан тұрды, мысалы, радио немесе теледидарда сұхбат жүргізу, диалогтар өте ерекше, бірақ көбінесе тірі кездейсоқ хабарлама сияқты, көңілсіз стильде ұсынылды.

Радио

Эллиотт пен Гулдинг радио хабаршылары ретінде бастады (Эллиотт диджей, ал Гулдинг жаңалықтарды оқушы) Бостон қаласындағы WHDH станциясында өздерінің жеке бағдарламаларымен, және әрқайсысы эфирде болғанда бір-біріне қонаққа баратын. Олардың бейресми әңгімелесіп, әзілдесуі соншалықты тартымды болды, WHDH оларды команда ретінде шақырып, «Ред Сокс» бейсбол трансляциясы жаңбырдың салдарынан тоқтатылғанда эфирді толтыруды тапсыратын. Эллиотт пен Гулдинг (әлі «Боб пен Рей» деп танылмаған) күні бойы импровизациялық комедиялық қойылымдар жасап, студия музыканттарымен әзілдесетін. Эллиотт пен Гулдингтің әзіл-қалжыңдарына адамдар қызығушылық танытты, ал WHDH оларға 1946 жылы жеке апталық бағдарламасын берді. «Боб пен Реймен түскі аспап» бағдарламасы бастапқыда 15 минуттық болды, бірақ көп ұзамай жарты сағатқа дейін ұзартылды. (Бобтің неге бірінші болып аталғанын түсіндіргенде, Гулдинг «Боб пен Реймен түскі аспап» атауы «Рей мен Бобпен түскі аспаптан» гөрі жақсырақ естіледі деп мәлімдеді.) Олардың айтулы сөздері: «Бұл Рей Гулдинг, жұмыс тапсаңыз, хат жазыңыз», және «Боб Эллиотт, жұмыс тапсаңыз, бармақтарыңыздан ілініп тұрыңыз».

Боб пен Реймен бірге таңертеңгі шоу

Боб пен Рейдің таңертеңгі бағдарламасы дүйсенбіден сенбіге дейін WHDH арнасында эфирге берілді. Апта ішіндегі жарты сағаттық бағдарлама тікелей эфирде болды, ал сенбі күнгі бағдарламалар көбінесе 25 минуттық болып, кейде алдын ала жазылып алынды. Музыканттар Кен Уилсон (орган) және Билл Грин (пиано) әр бағдарламаны "Коллегиат" әнін көтеріңкі орындаумен ашатын. Боб пен Рейдің кейінірек, мұқият жоспарланған және уақыты белгіленген бағдарламаларымен таныс жанкүйерлер "Боб пен Реймен бірге таңертеңгілік" бағдарламасының сақталған эпизодтарына таң қалуы мүмкін. Бұл бағдарламалар толығымен спонтанды және әрқашан еркін мінезді болды, Боб пен Рейдің қаншалықты епті және жылдам ойлайтынын көрсетті. Олар кез келген қызықты тақырыпты бірнеше минут бойы талқылап, содан кейін бірден басқа тақырыпқа көшетін. Егер Рей алыс қала туралы айтса, Боб саяхат туралы баяндама жасайтын, ал екеуі бірге деректі фильм сияқты нәрсе жасайтын. Егер еңбек үнемдейтін құрал туралы сөз болса, үй шаруашылығы жөніндегі сарапшы Мэри Маргарет МакГун (Рей) микрофонға келіп, күмәнді рецепт беретін немесе керексіз құрылғыны жарнамалайтын. Егер идея қызығуын жойса, Боб пен Рейдің ковбой артисі Текс Блейсделл (Бобтың дауысы, лаконикалық түрде айтылады) ештен келмей, өзінің соңғы жеке өнерін көрсетуі үшін екінші сортты театрға шақыратын. Студияға соққан барлық кейіпкерлердің аты Стёрдли болатын, ол бағдарламаның танымал сөзіне айналды. "Боб пен Реймен бірге таңертеңгілік" бағдарламасының тұрақты бөлігі "Линда Лавлидің өмірі мен махаббаты" атты сабын операсының пародиязы болды. Рей Линда рөлін жұмсақ, демді фальцетпен ойнаса, Боб оның жақын досы Дэвидті тоқтап, ойлап айтылатын баритонмен бейнелейтін. Боб пен Рей әр оқиғаның қалай дамитынын білмегендіктен, әрқайсысы екіншісіне ишара жасап, диалогты айналдыратын, жағдайдың бақылаудан шығуына дейін. 1948 жылғы бір бағдарламада Линда оқиғаның ортасында шұғыл телефон қоңырауына жауап беру үшін үзіліс жасады, бірақ Дэвид бұл жағдайға қарсы өзінің қоңырауына жауап берді; содан кейін Линда есікте біреу тұрғанын хабарлады және үшінші телефон қоңырауына жауап берді, оған Дэвид жауап берді, ал Линда есіктегі қонақты қарсы алып, төртінші телефон қоңырауына жауап берді. Бағдарлама жарнамалық роликке уақыт бөлгенде, команда сол үлгіде жалғастыратын. Актер Базил Ратбоунның куәлігінен кейін Боб пен Рей британдық акцентпен жұмбақтың сырын ашатын. Ойыншық дүкенінің жарнамасынан кейін Боб бірден "Рэй аға" айтқан балаларға арналған әңгімені бастайтын. 1948 жылдың қазан айынан бастап Mission Bell Wines үшін үнемі жарысатын ән жарнамасын пародизациялады, онда диктор ашылу хоры мен жабылу джинглі арасында жарнама мәтінін тікелей оқуы керек болды. Боб пен Рей көптеген еркіндіктерге ие болды, әнді мас күйінде әндетіп немесе жазылған мәтінді сарказммен толықтырып айтты. Музыканттар Уилсон мен Грин әр бағдарламада екі ән орындайтын. Боб пен Рей оларды жиі оқиғаға тартатын, олардың киімдері, демалыс жоспарлары, музыкалық шеберлігі немесе еңбек этикасы туралы пікір білдіретін (Рей: "Маған бәрібір, сіздердің екеуіңіздің артыңызда Петрилло тұрса да, сіздер әрқашан мұнда өзіңіздің жеріңіздей ойлайсыз"). Бір эпизодта Боб пен Рей Уилсон мен Гриннің дуэтіне түсініктеме беріп, содан кейін Уилсон мен Гриннің музыка мектебінің көптеген табыс оқиғаларын талқылады. Бұлардың бәрін Боб пен Рей дауыстап орындады, барлығы нашар музыканттар және барлығы Стёрдли деп аталды. "Боб пен Реймен бірге таңертеңгілік" бағдарламасында студиялық аудитория болмаса да, жергілікті тұрғындар (көбінесе жоғары мектеп және колледж студенттері) Боб пен Рейді көру үшін күнделікті студияға келіп тұратын. Команданың фантазиялық ойларынан туған қызықты жағдайлар студиядан тыс күлкіні тудыратын.

Matinee with Bob and Ray was broadcast Monday through Saturday on WHDH. The weekday half hours were broadcast live; the Saturday shows were usually 25 minutes long and were sometimes recorded in advance. Staff musicians Ken Wilson (organ) and Bill Green (piano) opened each show with a sprightly rendition of "Collegiate". Fans who are familiar with Bob and Ray's later routines, which were carefully scripted and timed, might be surprised by surviving episodes of Matinee with Bob and Ray. These shows were completely impromptu and always irreverent, demonstrating how very alert and quick witted Bob and Ray were. They would follow any comic thread for a few minutes, and then just as suddenly abandon it to move on to another topic. If Ray happened to mention a distant city, Bob would solemnly introduce a travelogue and the pair would narrate a mock documentary. A chance remark about a labor saving device would bring home economics expert Mary Margaret McGoon (Ray) to the microphone, offering an unlikely recipe or promoting a useless appliance. If an idea ran out of steam, Bob and Ray's cowboy entertainer Tex Blaisdell (voiced by Bob in a laconic drawl) came out of nowhere to plug his latest personal appearance in some tenth rate theater. Almost all of the incidental characters passing through the studio were named Sturdley, which became a buzzword of the series. A regular feature of Matinee with Bob and Ray was a soap opera parody, "The Life and Loves of Linda Lovely". Ray would portray Linda, using a soft, breathy falsetto, with Bob portraying her beloved David in a halting, deliberate baritone. Neither Bob nor Ray knew what each story would involve, so each would cue the other and bat the dialogue back and forth as each situation got out of hand. A 1948 broadcast had Linda suddenly interrupting the story to take an urgent phone call, only to have David counter this turn of events by taking his own call; then Linda announced someone at the door and took a third phone call, which David accepted while Linda greeted the guest at the door and took a fourth phone call. When the show took time out for a recorded commercial, the team would continue in the same vein. A testimonial by actor Basil Rathbone would be followed by Bob and Ray adopting British accents and outlining a mystery. A commercial for a toy dealer would result in Bob immediately introducing a children's story as told by "Uncle Ray". Beginning in October 1948 they satirized a regularly scheduled singing commercial for Mission Bell Wines, which called for an announcer to read the ad copy live between the opening chorus and the closing jingle. Bob and Ray took any number of liberties, singing the copy drunkenly or punctuating the written copy with sarcastic remarks. Musicians Wilson and Green performed two selections during each show. Bob and Ray often dragged them into the action, with comments about their clothes, their vacation plans, their musicianship, or their work ethic (Ray: "I don't care if you two have Petrillo behind you, you always come in here thinking you own the place."). One episode had Bob and Ray commenting on a Wilson Green duet and then discussing the many success stories of the Wilson and Green School of Music. These were all voiced by Bob and Ray, all awful musicians, and all named Sturdley. Although Matinee with Bob and Ray did not have a studio audience, local residents (often high school and college students) dropped by the studio daily to watch Bob and Ray. The team's wilder flights of fancy would elicit laughter off mike.

Басқа радио жобалары

Боб пен Реймен бірге көрсетілетін "Маттине" Жаңа Англиядағы тыңдаушылардың сүйіктісіне айналды, бұл Эллиотт пен Гулдингті Нью-Йорктегі NBC назарына жеткізді. Олар NBC, CBS және Mutual желілерінде, сондай-ақ Нью-Йорк қаласындағы WINS, WOR және WHN станцияларында қырық жылдан астам уақыт бойы эфирде болды. 1973 жылдан 1976 жылға дейін олар WOR станциясында төрт сағаттық шоудың кешкі жүргізушілері болды. Соңғы рет олар 1987 жылы Ұлттық радиодан естілді. Олар NBC-нің "Monitor" бағдарламасында тұрақты қатысушылар болды, егер бағдарламаның жоспарланған бөлімдерінде қиындықтар туса, олар кез келген уақытта эфирге шығуға дайын тұратын. Олар таңғажайып түрлі форматтар мен уақыт кезеңдерінде де естілді, мысалы, 1954-55 жылдары түнгі он сағатқа дейін апта сайын бір сағаттық шоу трансляцияланды. Осы кезеңде олар "Боб пен Реймен таңдап ойнаңыз" атты көрермендер қатысатын ойын-сауық шоуын ұйымдастырды, бірақ ол ұзаққа соқпады. Бұл кезде желілік станциялар радио және телешоуларға билеттерді кез келген адамға таратып, орынды толтыратын. "Таңдап ойнаңыз" бағдарламасында екі комедияшы Боб пен Рейдің комедиялық стилімен таныс емес көрермендер кейде наразылық білдіретін. Олардың кейбір радио эпизодтары жазылып алынды, ал басқалары "MAD" журналында жариялану үшін комикстерге бейімделді. Олардың алғашқы шоулары көбінесе импровизацияланған, бірақ кейінгі бағдарламалар сценарийлерге көбірек сүйенді. Боб пен Рей өздерінің материалдарының көп бөлігін жасап, импровизациялағанмен, жазушылардан да эскиздерді қабылдады. Біріншісі – Бостондық радиожурналист Джек Бове, ол 1930 жылдары Бостондағы WEEI станциясында әнші болып жұмыс істеген, ал 1940-1950 жылдары бірнеше эстрадалық оркестрлермен жұмыс істеді. Оның жанкүйері – пионер радио юморисі Реймонд Найт болды, ол идеялар мен эскиздер ұсынды. (Боб Эллиот кейін Найттың жесіріне үйленді.) Ең өнімді тәуелсіз автор – Том Кох (айтылуы "Кук"). 1955 жылы ол "Monitor" журналының штатты жазушысы болды және Эллиотт пен Гулдингке 10 материал жіберді. "Олар сегізін сатып алды", – деп есіне алады Кох. – "Мен оларға тағы он материал жібердім, олар бірде-бірін қайтарған жоқ". Кох әрқашан өз жұмысын кеңсеаралық немесе почта арқылы жіберді, ал Эллиотт пен Гулдинг кейде онымен жеке кездессе де, жұмыс қарым-қатынасы қашықтықтан болды: "Төлем келіп, осымен аяқталды". Кох Боб пен Рей стилін осыншалықты жақсы түсіргендіктен, олар оның сценарийлерін сөзсіз оқып шығарды. Кох Эллиотт пен Гулдингпен үш онжылдық бойы үздіксіз жұмыс істеді.

Matinee with Bob and Ray became a favorite with listeners in New England, which brought Elliott and Goulding to the attention of NBC in New York. They continued on the air for over four decades on the NBC, CBS, and Mutual networks, and on New York City stations WINS, WOR, and WHN. From 1973 to 1976, they were the afternoon drive hosts on WOR, doing a four hour show. In their last incarnation, they were heard on National Public Radio, ending in 1987. They were regulars on NBC's Monitor, often on standby to go on the air at short notice if the program's planned segments developed problems, and they were also heard in a surprising variety of formats and time slots, from a 15 minute series in mid afternoon to their hourlong show aired weeknights just before midnight in 1954–55. During that same period, they did an audience participation game show, Pick and Play with Bob and Ray, which was short lived. It came at a time when network pages filled seats for radio TV shows by giving tickets to anyone in the street, and on Pick and Play the two comics were occasionally booed by audience members unfamiliar with the Bob and Ray comedy style. Some of their radio episodes were released on recordings, and others were adapted into graphic story form for publication in MAD magazine. Their earlier shows were mostly ad libbed, but later programs relied more heavily on scripts. While Bob and Ray created and improvised much of their material, they did accept sketches from writers. The first was Boston broadcaster Jack Beauvais, who had performed as a singer for WEEI in Boston during the 1930s and also worked for some of the big bands in the 1940s and 1950s. The pioneering radio humorist Raymond Knight was a fan, and submitted ideas and sketches. (Bob Elliott later married Knight's widow.) The most prolific freelance author was Tom Koch (pronounced "Cook"). In 1955 he was a staff writer for Monitor, and he sent Elliott and Goulding 10 bits. "They bought eight," recalled Koch, "so I sent them 10 more and they never did reject another one." Koch always submitted his work by interoffice or postal mail, and although Elliott and Goulding spoke with him in person occasionally, the working relationship was remote: "The check would come and that would be it." Koch captured the Bob and Ray style so well that the team would recite from his scripts verbatim. Koch remained with Elliott and Goulding, off and on, for three decades.

Парадиялар мен пародиялар

Басқа радио бағдарламаларының пародиялары тағы да жиі кездесетін, оның ішінде "Мэри Бэкстейдж, асыл әйел", "Бір жігіттің отбасы" және "Пенни әпкесінің күнге толы асханасы" (сәйкесінше, аялының тағдыры, бір адамның отбасы және Дженни әпкесінің шынайы өмір оқиғалары) сияқты ұзаққа созылған мыс опералары да болды. "Мэри Бэкстейдж" соншалықты ұзақ экранда болды ki, көптеген тыңдаушыларға ол пародиаланған бағдарламадан да жақсы таныс болды. Тағы бір мыс операсының пародиясы – "Гарриш Саммит" (Боб пен Рей 1980 жылдары Ұлттық қоғамдық радиода жұмыс істеген кезде орындаған), онда қорғасын кені бар бай отбасы мүшелері арасындағы ұсақ-түйек дау-жанжалдар суреттеледі. Олар сондай-ақ "Жоғалған адамдарды іздеуші мырза Кин" бағдарламасын "Мырза Трейс, көптеген адамдардан да шебер" деген пародиалық бағдарламамен сатиралады. Әр "Мырза Трейс" эскизі қарапайым сюжетпен басталып, жақын арада диалогтарда ("Мырза Трит, жоғалған адамдарды іздеуші", "Тридлге берген дауысқа рахмет, Пит") және атыс-шабысқа ("Сен мені аттың! Мен өлдім!") толығымен мағынасыз нәрсеге айналатын. Жастарға арналған оқиғалар да сатирикалық көзқараспен қарастырылды: Джек Армстронг "Джек Хедстронг" болды, ал Том Корбет, ғарыш кадеті – "Лоуренс Фехтенбергер, жұлдызаралық офицер үміткері". "Доктор I.Q., ақыл-ой банкирі" атты викториналық бағдарлама "Доктор О.К., сезімтал банкир" деп пародиаланды. Ал нағыз доктор I.Q. көрермендер арасынан қатысушыларды таңдау үшін қашықтан микрофондармен жабдықталған бірнеше көмекшілері болса, доктор О.К. (Боб) бір ғана көмекшімен (Рей ойнаған Эд Стёрдли) жұмыс істеуге мәжбүр болды, ол театрдың айналасында жүгіріп шаршап құлады. Тағы да жалғасып жатқан пародиялар (жалпы және нақты) ойын-сауық бағдарламалары ("64 центтік сұрақ"), балалар бағдарламалары ("Мырза Ғылым", "Типпи ғажайып иттің", "Мэт Неффер, әлемдік шойын балқыту шебері"), өзін-өзі жетілдіру семинарлары ("Доктор Джойс Данстабл") және шетелдік интригалар ("Эльмер В. Литцингер, тыңшы") кірді. 1959 жылы Боб пен Рей Нью-Йорктан CBS үшін сәтті желілік радио бағдарламасын бастады, ол Гоулдингтің өткір кіріспесінің қысқартылған нұсқасымен кеңінен танылды: Боб пен Рей CBS радио желісін ұсынады. CBS бағдарламалау бөлімі желідегі драмалық және спорттық бағдарламаларды насихаттау үшін сценарийлерді жиі ұсынды, бірақ Боб пен Рей осы сценарийлерді толығымен оқымайтын және көбінесе осы бағдарламалардағы кейіпкерлердің дауыстарын еліктейтін. "Gunsmoke" және "Yours Truly, Johnny Dollar" бағдарламалары жиі пародиаланды, ал "Johnny Dollar" толыққанды пародияға, "Ace Willoughby, International Detective" бағдарламасына шабыт берді. Әр бөлімде Уиллоуби (Рэй, Джонни Доллар жұлдызы Боб Бейлидің мінсіз еліктеуімен) алаяқтарды қуа жөнелді, бірақ алаяқтар оны тапқанда оны ұрып-соғып, жеңіске жетті. Боб пен Рей он жылдан кейін "Мэнникс" детективтік бағдарламасының пародиясында "Ace Willoughby" форматын қайта қарады. Олардың "Blimmix" деп аталатын нұсқасында ақылсыз детектив және қарсыластың рөліндегі кез келген қарапайым қылмыскер болды, әр сегменттің соңында Блиммикс ұрып-соғылды. Нақты бағдарламалар мен жанрларды пародиалаудан басқа, Эллиотт пен Гулдингтің көптеген эскиздері репортаж мен сұхбат берудің табиғи абсурдтығына қатысты болды. Бір ерекше тұрақты эскизде Эллиотт Комодо драконы туралы сарапшы, ал Гулдинг берілген ақпараттың артында қалып қоятын тығыз репортер рөлінде болды. Тағы бір эскизде Эллиотт Американың баяу сөйлейтіндерінің өкілі ("Гленс-Фолс, Нью-Йорк" штаб-пәтері) рөлінде болды, оның сөздер арасындағы ұзақ үзілістер Гулдингті қынжырлатты. Екеуі де осы эскиздерді көп рет орындады. Олардың "Әлемдегі ең нашар адам" деген кейіпкері (Нью-Йорк журналының театр сыншысы Джон Саймонға сілтеме, ол олардың сахналық шоуына жағымсыз пікір берген) көп жылдардан кейін MSNBC жүргізушісі Кит Олберманға тиесілі болды.

Spoofs of other radio programs were another staple, including the continuing soap operas "Mary Backstayge, Noble Wife", "One Fella's Family", and "Aunt Penny's Sunlit Kitchen" (which spoofed Backstage Wife, One Man's Family, and Aunt Jenny's Real Life Stories, respectively). "Mary Backstayge" was serialized for such a long period of time that it became better known to many listeners than the show it lampooned. Another soap opera spoof, "Garish Summit" (which Bob and Ray performed during their stint on National Public Radio in the 1980s), recounts the petty squabbles for power among the wealthy family members who own a lead mine. They also satirized Mr. Keen, Tracer of Lost Persons with the continuing parody, "Mr. Trace, Keener than Most Persons". Each Mr. Trace sketch began with a simple plot that soon degenerated into total gibberish where the dialogue was concerned ("Mister Treat, Chaser of Lost Persons", "Thanks for the vote of treedle, Pete") and gunplay ("You You've shot me! I'm dead."). Juvenile adventures were given the satiric treatment: Jack Armstrong became "Jack Headstrong", and Tom Corbett, Space Cadet became "Lawrence Fechtenberger, Interstellar Officer Candidate." The quiz show "Dr. I. Q., the Mental Banker" was parodied as "Dr. O. K., the Sentimental Banker". Whereas the real Dr. I. Q. had several assistants with remote microphones, scattered through the audience to select contestants, Dr. O. K. (Bob) had to make do with a single assistant (Ed Sturdley, played by Ray), who eventually became exhausted from running around the theater. Other continuing parodies (both generic and specific) included game shows ("The 64 Cent Question"), children's shows ("Mr. Science", "Tippy the Wonder Dog", "Matt Neffer, Boy Spot Welding King of the World"), self help seminars ("Dr. Joyce Dunstable"), and foreign intrigue ("Elmer W. Litzinger, Spy"). In 1959 Bob and Ray launched a successful network radio series for CBS, broadcast from New York, known colloquially by a shortening of Goulding's wry introduction: Bob & Ray Present the CBS Radio Network. The CBS programming department frequently supplied scripts promoting the network's dramatic and sports shows, but Bob and Ray never read these scripts entirely straight, and would often imitate the character voices heard on these shows. Gunsmoke and Yours Truly, Johnny Dollar were frequent targets, and Johnny Dollar inspired a full fledged parody, "Ace Willoughby, International Detective". In each installment, Willoughby (Ray, doing a letter perfect impersonation of Johnny Dollar star Bob Bailey) traveled around the globe in pursuit of crooks, but always gave up when the crooks found him and kept beating him up. Bob and Ray revisited the Ace Willoughby format a decade later in a parody of the TV detective show Mannix. Their version, called "Blimmix", featured a dimwitted detective and whatever thug served as the antagonist, with Blimmix being beaten up at the end of each segment. In addition to parodies of specific programs and genres, many of Elliott and Goulding's sketches turned on the inherent absurdities of reportage and interviewing. One particularly enduring routine cast Elliott as an expert on the Komodo dragon, and Goulding as the dense reporter whose questions trailed behind the information given. Another featured Elliott as the spokesman for the Slow Talkers of America ("headquarters" in Glens Falls, New York), whose lengthy pauses between words increasingly frustrate Goulding. The pair performed both of these sketches many times. Their character known as "The Worst Person in the World" (a reference to New York magazine theatre critic John Simon, who gave their stage show a negative review) was, many years later, appropriated by MSNBC host Keith Olbermann.

Теледидар

1950 жылдардың басында екеуінің “Боб пен Рей” деп аталатын 15 минуттық телесериалы болды. Ол 1951 жылғы 26 қарашада NBC телеарнасында Одри Медоустың тұрақты актер құрамымен бірге басталды. Екінші маусымда атауы “Клуб Эмбасси” болып өзгерді, ал Клорис Личман “The Jackie Gleason Show” актер құрамына қосылу үшін сериалды тастаған Одри Медоусты алмастырып, актер құрамына тұрақты мүше ретінде қосылды. Сериалдағы пародияхта актрисалар Мэри Бэкстейдж және Линда Лавли рөлдерін сомдады. 1952 жылдың жазында ғана жарты сағатқа дейін ұзартылып, серия 1953 жылдың 28 қыркүйегіне дейін жалғасты. 1989 жылы “The Higgins Boys and Gruber” шоуы “The Comedy Channel” телеарнасында басталғанда, ол кейде Боб пен Рейдің 1951–1953 жылдардағы шоуларының толық эпизодтарын (“Clutch Cargo” және “Supercar” эпизодтарымен бірге) қамтыды. Дуэт мансабының соңғы кезеңінде көбірек теледидарда болды, Бад Уильямс-младший (Эллиот) және Уолтер Гуджент (Гулдинг) басты рөлдерімен Курт Воннегуттың Хьюгоға ұсынылған “Уақыт пен Тимбукту арасында: ғарыш фантазиясы” (1972) бірнеше Воннегут романдары мен әңгімелері бойынша бейімделген. (Воннегут бірде Боб пен Рейге комедиялық материал ұсынған болатын.) Фред Барзик осы WGBH/PBS өндірісін, ғарышкер ақынның Chrono Synclastic Infundibulum арқылы сапары туралы ғылыми фантастикалық комедияны басқарды. Бұл телеспектакль алғаш рет Боб пен Рейдің және басқа актерлердің көптеген скриншоттары бар басылымда жарияланды. Боб пен Рей сонымен қатар Гудсон Тодманның “The Name's the Same” ойынын өткізді, оны бастапқыда Роберт К. Льюис өткізді. Боб пен Рей қысқаша комедиялық ойын ойнайтын, содан кейін атақтылар тобы байқаушылардың атақты аттарын болжауға тырысатын. Олар шоуды дәстүрлі түрде аяқтады: Рей “Егер жұмыс тапсаң, жаз” деп, Боб “Бас бармақтарыңнан асылып тұр” деп аяқтады. Ойынның қатаң форматы командаға өзінің әзіл-сықағына жол бермеді, ал олардың қонақ ретінде жүруі 10 аптаға ғана созылды. Соңғы хабарлауда олар әдеттегі “Егер жұмыс тапсаң, жаз” деген сөздерді қалдырып, жай ғана “Қош бол!” деп айтты. Келесі аптада олардың орнына сериалды аяқтаған Клифтон Фадиман келді. 1950 жылдардың аяғында Боб пен Рей радио мен теледидарда Берт пен Гарри Пильдің дауыстары ретінде болды, олар Пильс сырасының өте сәтті жарнамалық науқанынан шыққан екі анимациялық кейіпкер. Бұл жергілікті пісірілген сыра болғандықтан, жарнамалар бүкіл елде көрсетілмеді, бірақ жарнама кампаниясының танымалдылығы ұлттық баспасөзде жарияланды. Осы жарнамалардың табысына сүйене отырып, олар Goulding Elliott Graybar (осылай аталған, өйткені кеңселер Нью-Йорктегі Грейбар ғимаратында орналасқан) компаниясының үндеуін сәтті іске қосты. 1971 жылы Боб пен Рей балалар телеарнасының “Электр компаниясы” бағдарламасына екі қысқа анимациялық фильмде өз дауыстарын берді; бірінде, қарама-қарсыны түсіндіре отырып, Рей алдымен лифтілер, содан кейін есіктер, ақырында крандар үшін “сөз жазушы” болды. Екіншісі, аяғында “а” деген сөзді суреттеген, Рей “Лоренцо Магнифист” ретінде ойларды оқи алады және Бобтың ой-санасындағы сөзді оқып көруге тырысады, ол “күлкі”, “құмыра”, “шаш”, “мысық”, “мысық”, “мама”, “мама”, т.б. (Бобтың сөзі “Колумб” болған.) 1973 жылы Боб пен Рей екі арнада эфирге шығарылған тарихи теледидар бағдарламасын жасады: студияның жартысы Нью-Йорктегі PBS филиалы WNET телеарнасында, ал екінші жартысы тәуелсіз WNEW телеарнасында көрсетілді. Төрт эскиз, соның ішінде ядролық соғыс туралы аллегория ретінде қызмет еткен соғыс тартысы орындалды. Бағдарламаның екі бөлігін Теледидар және радио музейінде көруге болады. 1979 жылы олар ұлттық теледидарға NBC арнасында алғашқы Saturday Night Live актерлік құрамындағы Боб және Рей, Джейн, Ларайн және Гилдамен бірге арнайы шоумен оралды. Оған эскиз кірді (Эллиотт пен Гулдинг жазған жоқ), онда команда орындықтарда, бизнес костюмдерде, көрерменге қараған, қозғалмай-ақ, Род Стюарттың “Do Ya Think I'm Sexy?” атты үлкен хитінің дуэтімен ән шырқады. Эллиотт пен Гулдинг сценарийді алдын ала қарап, идеяны мүлдем ұнатпады және одан бас тартуға тырысты, бірақ олардың әнді өшіріп орындаулары сағаттың басты бөлігіне айналды. Бағдарламаның басында олар “Пенсильванияның жаңа астанасы” үшін ұсыныстар алатын байқау жариялады, бірақ Харрисбургке жақын жерде болған Трой Майл Айленд ядролық апатын нақты атамады. 1980 жылы олар Кливлендте сахналанған скетч шоу - SCTV актерлерімен бірге CBS үшін бір сағаттық пилотты кешкі уақытта түсірді. Шоу теледидар және радио музейінде көптеген көрсетілімдермен сүйікті культ болды. Мұнан кейін 1980-ші жылдардың басында PBS арнасында арнайы бағдарламалар сериясы жарық көрді. 1982 жылы Рей Гулдинг New York Times газетіне: “Бұл бізге үнемі болып жатыр. Менің ойымша, әр жаңа буын біздің бар екенімізді байқайды”, - деді. Боб пен Рей 1950 жылдардың аяғы мен 1960 жылдардың басында “The Ed Sullivan Show” бағдарламасына бірнеше рет қатысты; 1970-ші және 1980-ші жылдарда Джонни Карсон және Дэвид Леттерман шоуларында қонақ ретінде болды; 1981 жылғы анимациялық арнайы “B. C.: A Special Christmas” үшін дауыстарын берді және “The David Steinberg Show”, “Happy Days” және “Trapper John, M. D.” эпизодтарында қонақ ретінде пайда болды.

In the early 1950s, the two had their own 15 minute television series, entitled simply Bob & Ray. It began November 26, 1951 on NBC with Audrey Meadows as a cast regular. During the second season, the title changed to Club Embassy, and Cloris Leachman joined the cast as a regular, replacing Audrey Meadows who left the series to join the cast of The Jackie Gleason Show on CBS. In the soap opera parodies, the actresses took the roles of Mary Backstayge and Linda Lovely. Expanding to a half hour for the summer of 1952 only, the series continued until September 28, 1953. When The Higgins Boys and Gruber show began on The Comedy Channel in 1989, it occasionally included full episodes of Bob and Ray's 1951–53 shows (along with episodes of Clutch Cargo and Supercar). The duo did more television in the latter part of their career, beginning with key roles of Bud Williams Jr. (Elliott) and Walter Gesundheit (Goulding) in Kurt Vonnegut's Hugo nominated Between Time and Timbuktu: A Space Fantasy (1972), adapted from several Vonnegut novels and stories. (Vonnegut had once submitted comedy material to Bob and Ray.) Fred Barzyk directed this WGBH/PBS production, a science fiction comedy about an astronaut poet's journey through the Chrono Synclastic Infundibulum. This teleplay was first published in an edition that featured numerous screenshots of Bob and Ray and other cast members. Bob and Ray also hosted a Goodson Todman game show, The Name's the Same, which was emceed originally by Robert Q. Lewis. Bob and Ray would do a brief comedy routine, and then play the normal game of having a celebrity panel try to guess the contestants' famous names. They would always end the show with their traditional closing: Ray saying, "Write if you get work " and Bob finishing with "And hang by your thumbs." The rigid format of the game gave the team little room to indulge their humor, and their run as hosts lasted only 10 weeks. In their final broadcast, they omitted the usual "Write if you get work" closing and simply said, "So long." They were replaced the next week by Clifton Fadiman, who finished out the series. During the late 1950s, Bob and Ray were also on radio and television as the voices of Bert and Harry Piel, two animated characters from a very successful ad campaign for Piels Beer. Since this was a regional beer, the commercials were not seen nationally, but the popularity of the ad campaign resulted in national press coverage. Based on the success of those commercials, they launched a successful advertising voice over company, Goulding Elliott Graybar (so called because the offices were located in New York's Graybar Building). In 1971, Bob and Ray lent their voices to the children's television program The Electric Company in a pair of short animated films; in one, explaining opposites, Ray was the "writer of words", first for elevators, then doors, finally faucets. The other, illustrating words ending in at, had Ray as "Lorenzo the Magnificent" who can read minds and who tries to read a word in Bob's mind, that he thinks is an at word such as "hat", "bat", "rat", "cat", "mat", etc. (Turns out, it wasn't; Bob's word was actually "Columbus".) In 1973, Bob and Ray created an historic television program that was broadcast on two channels: one half of the studio was broadcast on the New York PBS affiliate WNET, and the other half of the studio was broadcast on independent station WNEW. Four sketches were performed, including a tug of war that served as an allegory about nuclear war. The two parts of the program are available for viewing at the Museum of Television & Radio. In 1979, they returned to national TV for a one shot NBC special with members of the original Saturday Night Live cast, Bob & Ray, Jane & Laraine & Gilda. It included a skit (not written by Elliott and Goulding) in which the team sat in chairs, in business suits, facing the audience, nearly motionless, and sang a duet of Rod Stewart's major hit "Do Ya Think I'm Sexy?" Elliott and Goulding, reviewing the script beforehand, didn't like the idea at all and tried to refuse it, but their deadpan rendition of the song became the hour's highlight. Near the beginning of the program, they announced a contest which would take suggestions for the "new capital of Pennsylvania", not specifically mentioning the very recent Three Mile Island nuclear accident that had taken place near Harrisburg. In 1980, they taped a one hour pilot for CBS late night with the cast of SCTV titled From Cleveland, a sketch show staged on location in Cleveland. The show became a cult favorite with numerous showings at the Museum of Television & Radio. This was followed by a series of specials for PBS in the early 1980s. In 1982, Ray Goulding told the New York Times, "It just keeps happening to us. I suppose each new generation notices that we are there." Bob and Ray also appeared on The Ed Sullivan Show several times in the late 1950s and early '60s; guested on the Johnny Carson and David Letterman shows throughout the 1970s and '80s; provided voices for the animated 1981 special B. C.: A Special Christmas, and made guest appearances on episodes of The David Steinberg Show, Happy Days, and Trapper John, M. D

Басқа медиа

Эллиотт пен Гоулдинг екі адамдық сахналық қойылымдарда ойнады: 1970 жылы Бродвейдегі «The Two and Only» (Морт Драккер салған Playbill-мен бірге) және 1984 жылы Карнеги залындағы «Екі жұлдыздың кеші». Олар радио мен теледидардағы жарнамаларда да көп жұмыс істеді, сондай-ақ «Салқын түрік» (1971) көркем фильмінде сол заманғы танымал жаңалықтар оқырмандарының пародийалық бейнелерін сомдады, «Автор! Автор!» (1982) фильмінде де түсті. 1960 жылы Боб пен Рей өз кейіпкерлері мен әдеттеріне негізделген «Линда Лавли және Флибус» атты балалар кітабын жариялады. Бұл дуэт үш кітапты бірлесіп шығарды, онда олардың есімдерімен байланысты әйгілі кейіпкерлері мен көріністері жинақталған: «Жұмыс тапсаңыз, хабарласыңыз: Боб пен Рейдің ең жақсы туындылары» (1976; атау Гоулдингтің әдеттегі қоштасу сөзіне сілтеме жасайды), «Шамамен жағалаудан жағалауға дейін: Бұл Боб пен Рей шоуы» (1983) және «Жаңа! Жақсартылған! Боб пен Рей кітабы» (1985). Олар аудиокнигалардың да жазбаларын жасады. Аудиокнигалармен және радио хабарларының көптеген жинақтарымен қатар, Боб пен Рей бірнеше альбомдарды жазды, олардың ішінде «The Two and Only» және «A Night of Two Stars» сахналық қойылымдарының жазбалары, «Bob and Ray on a Platter» және «Bob and Ray Throw a Stereo Spectacular» кірді.

Кейінгі өмірлері

Рей Гулдинг 1970 жылдардың соңында бүйрек ауруына шалдығып, үнемі диализ жасауға мәжбүр болды. Ол ауруханаға барып емделу кестесіне қарай жұмыс кестесін өзгертуге тура келді. Гулдинг бүйрек трансплантациясын қабылдаудан бас тартты, өмірін бұрынғысынша жалғастыруды жөн көрді. Гулдингтің уақытының жаңа талаптарына байланысты, команда күнделікті радио жұмыстарын немесе кең ауқымды жарнамалық кампанияларды қабылдай алмады. Бұл олардың жұмыс жүктемесін аздаған дәрежеде азайтты, бірақ команда жоғарыда айтылғандай, тағы он жыл бойы бірге жұмыс істеді. Рей Гулдинг 1990 жылдың 24 наурызында қайтыс болды. Эллиотт өнер көрсетуді жалғастырды, ең бастысы ұлымен (актер және комедияшы Крис Эллиоттпен) бірге "Get a Life" телесериалында, "Newhart", "LateLine" және "Late Night with David Letterman" эпизодтарында, "Cabin Boy" (сонымен қатар ұлы Криспен) және "Quick Change" фильмдерінде, сондай-ақ Гаррисон Киллордың "American Radio Company of the Air" бағдарламасының бірінші маусымында радиода өнер көрсетті. Крис 1994 жылы "Saturday Night Live" бағдарламасының 20-шы маусымында актерлер құрамына қосылды, ал оның қызы Эбби 2009 жылы 34-ші маусымның ортасында актерлер құрамына қосылды, бұл бағдарламада Эллиотт әулетінің үш буыны өнер көрсеткенін білдірді. 1995 жылы Боб пен Рей Ұлттық радионың Даңқ залына енгізілді. Олардың көптеген хабарлары Нью-Йорк және Лос-Анджелестегі Paley Media Center-де тыңдауға қолжетімді. Paley Media Center-де Боб пен Рейдің үлкен таспалар жинағы бар, олардың көпшілігі жылдар бойы тізімделмеген. Боб Эллиотт 2016 жылдың 2 ақпанында жұтқыншақ рагынан қайтыс болды.

Құрметтер

Боб пен Рей жылдар бойы үш рет Peabody сыйлығын жеңіп алды, 1951, 1956 және 1982 жылдары. Боб пен Рей радио саласында Ұлттық хабар таратушылар қауымдастығының Атақ залына енгізілді.