Нелл Гвин: Англия патшасының сүйіктісі және өмірінің жұмбақтары

Кіріспе

Ағылшын патшалық сүйіктісі және танымал тұлға (1650–1687)

Ағылшын
Уэльс (болжамдалады) Екінші жағынан, 1838 жылы «The New Monthly Magazine and Humorist» журналында жарияланған мәліметте ол шамамен 1642 жылы туған деп көрсетілген. Бұл туған күні туралы құжаттама болмаса да, түрлі ғалымдар оның ертерек және кейінгі мерзімін қолдады. Осы екі мүмкін туған жыл арасындағы сегіз жылдық айырмашылық Гвиннің өміріндегі жетістіктерін әртүрлі тұрғыдан қарастыруға мүмкіндік береді. Гвиннің туған күніне қатысты белгісіздік оның өміріне тән көптеген белгісіздіктерге ұқсас. Гвин туралы біздің мәліметтеріміз оның ойнаған рөлдері, сатиралық өлеңдер мен суреттер, күнделіктер мен хаттар сияқты әртүрлі көздерден жиналған. Сондықтан, осы ақпараттың көп бөлігі әңгімелерге, қаңқулар мен құлақтан естігенге негізделген, демек, оны сақтап қарау қажет. Оның анасы Эллен (немесе оның өмірінде «Ескі ханым», «Мадам Гвин» және «Ескі Ма Гвин» деп аталатын нұсқасы) монументтік жазуға сәйкес, Сохо мен Ковент-Гарденнен Мейфэрден тысқары жерлерге созылған Сент-Мартин-ин-Филдс еншісінде дүниеге келді және өмірінің көп бөлігін Вест-Эндте өткізді деп есептеледі. Гвиннің өмірбаянын жазған көптеген адамдар оны «төменнен шыққан» деп санайды. Оның ұрпағы және өмірбаянының авторы Чарльз Боклерк бұл болжам деп атады, ол тек оның кейінгі өмірі туралы белгілі мәліметтерге негізделген. Гвин ханымның кейде бойжеткен кезінде Смит фамилиясы болғаны айтылады. Бұл Энтони Вудтың шатасу белгілері бар тұқым қуалаушылық фрагментінен шыққан сияқты және оны нақты бекітуге болмайды. Неллдің анасы Челси маңындағы үйінің жанындағы суға түсіп қайтыс болды. Ол 1679 жылғы 30 шілдеде, 56 жасында Сент-Мартин-ин-Филдс-те жерленді. 1688 жылғы қолжазбада Нелл Гвин «Уэльстегі ежелгі отбасының капитаны Томас Гвиннің» қызы болғаны айтылған, бірақ бұл мәлімдеменің сенімділігі күмәнді, өйткені оның авторы фактілер белгісіз немесе маңызсыз болған жағдайларда мәліметтерді жасаудан немесе өзгертуден тартынбаған сияқты. 1681 жылғы өлеңнен алынған кейбір мәліметтер Гвиннің әкесі Оксфордта, мүмкін түрмеде қайтыс болғанын көрсетеді, бірақ оның дәлдігі күмәнді. Әкімшілік жазбалардан Эдмунд Гвин үйленбеген күйеу болып қайтыс болғаны белгілі. Сонымен қатар, Вуд Неллдің атасының атын атаған жоқ және тұқым ағашындағы «Доктор Гвин» Эдмунд Гвин емес, оның інісі Мэтью болғанын ойлауға негіз бар. Қай жағдайда болса да, қолда бар дәлелдер Неллдің олардың отбасы мүшесі емес екенін көрсетеді. Гвинге Лансаннор Гвинндеріне ұқсас қару-жарақтар берілді. Алайда, оның осы отбасымен нақты байланысы, егер болса, белгісіз. Гвиннің туған жері деп үш қала мәлімдейді: Херефорд, Лондон (әсіресе Ковент-Гарден) және Оксфорд. Олардың біреуінің дәлелі де аз. «Гвин» атының Уэльс тегін екендігі Херефордты қолдауы мүмкін, өйткені оның округі Уэльспен шекаралас. Ұлттық биография сөздігі ол 19 ғасырда Гвинн көшесіне аталған Пайп Велл-Лейнде туылған деген дәстүрлі сенімді атап өтеді. Сондай-ақ, Нелл Гвин Челси ауруханасының зейнеткерлеріне қызыл пальтоларды таңдады деген аңыз бар, ол король Чарльз II-ге әсер етті деп болжанады, өйткені ол осыған ұқсас пальтолардың Херефордтағы Конингсби ауруханасында киілгенін есіне алды. Лондон, бәлкім, ең қарапайым таңдау, өйткені Гвиннің анасы сол жерде дүниеге келген және балаларын да сол жерде тәрбиелеген. Александр Смиттің 1715 жылы жазылған «Сот сұлуларының өмірі» кітабында ол Ковент-Гардендегі Коул-Ярд аллеясында туғаны жазылған, ал басқа да өмірбаяндар, соның ішінде Уилсонның өмірбаянында да осылай жазылған. Оның асыл ұрпағы Боклерк Оксфордта туған балаға қатысты айғақтарды жинақтады. Қандай болған күнде де, Гвиннің әкесі оның балалық шағында Ковент-Гарденде болған кезде суреттен шығып қалған сияқты, ал оның «дипсоманиялық анасы [және] атақты әпкесі» Роуз төмен жағдайда қалды. Ол 1663 және 1667 жылдар аралығында «Уильям Нелл» деген атпен өтіп, жалған сакал қабылдап, кросс-дрессингпен тәжірибе жүргізді; оның байқаулары 1667 жылдың наурыз айында сахнада ер адам ретінде әрекет ететін ең табысты және күлкілі кейіпкердің түсіндіруін білдірді. Гвин әжейдің ішімдікке құмар болғаны белгілі, ол жезөкшелік үйін (немесе жезөкше үйін) жүргізген. Нелл сол жерде немесе Росс ханымның үйінде аздап уақыт өткізетін. Ол өзі бала жезөкше болған болуы мүмкін; Питер Томсон Оксфорд театрының суреттелген тарихында бұл «мүмкін» дейді. Оның тәрбиелеуі туралы сирек кездесетін дереккөздің өзі бұл идеяға қайшы келеді: 1667 жылғы Сэмюэл Пипс күнделігіндегі жазбада, екінші қолдан, мынадай мәлімет бар. Мүсінші ханым маған [ ] Нелли мен Бек Маршалл кеше дауласып, соңғысы біріншісін лорд Бакхерсттің әйелі деп атады. Нелл жауап берді: «Мен бір ғана адамның әйелі болдым, бірақ мен жезөкшелік үйінде қонақтарға су ішкізу үшін тәрбиелендім; ал сен үш-төрт адамның әйелісің, тіпті Пресвитердің діншіл қызы болсаң да!» Гвин сол кездегі сатириктердің сөздерін қайталап жатқан болуы мүмкін, егер ол мұны айтқан болса. Әртүрлі анонимді өлеңдер оның балалық шағындағы кәсіптері туралы сипаттайды: жезөкшелік үйіндегі қызметші, шабадан сатушы (сельдь, ұлулар немесе түйнектер), күл жинаушы және т.б. Дәстүр бойынша ол Дрюри-Лейннен алыс орналасқан Коул-Ярд аллеясында өскен кедей шаһаршықта өскен. Шамамен 1662 жылы Нелл Д Duncan немесе Дунган есімді жігіттің сүйіктісі болғаны айтылады. Олардың қарым-қатынасы шамамен екі жылға созылды және кейінгі сатираларда ұятсыздықпен сипатталды: «Көңілсіз жандардың қалтасы немесе п к арқылы / Соңғысы шаршаған ақымақ Неллиге жиіркенді». Дунган Гвинге Мейпол аллеясындағы тавернада бөлме берді, ал сатираларда ол сонымен қатар Неллді жақын жерде салынып жатқан театрға жұмысқа орналастыруға көмектескені айтылады. Ағылшын Ұлттық Достастық дәуірінде театр сияқты ойын-сауықтар тыйым салынған. Король Чарльз II 1660 жылы Англия тағына қайта келді және театрды қайта жандандырды. Чарльздың король ретіндегі алғашқы әрекеттерінің бірі екі актерлік труппаны лицензиялау және әйелдер үшін актерлік кәсібін заңдастыру болды. 1663 жылы Томас Киллигруд басқаратын Король труппасы Бридж/Бриджес көшесіндегі жаңа театрды ашты, ол кейін қайта жаңартылып, Дрюри-Лейн Король театры деп аталды. «Қызыл Молл» лақап атымен белгілі бұрынғы жезөкше Мария Меггс, Мадам Гвиннің досы, театр ішінде «апельсин, лимон, жеміс, тәттілер және барлық жеміс-жидек сатушылар мен кондитерлік тауарларын сатуға, өткізуге және сатуға» лицензия алды. Қызыл Молл Неллді және оның үлкен әпкесі Розаны аз киінген «апельсин қыздары» ретінде жұмысқа алды, олар театр ішіндегі көрермендерге әрқайсысы алты пенниге сатылатын кішкентай, тәтті «қытай» апельсиндерін сатты. Бұл жұмыс оны театрға және Лондонның жоғары қоғамына жол ашты: бұл «корольдің театры» болды және король Чарльз II жиі қойылымдарға қатысты. Апельсин қыздары сонымен қатар көрермендер арасындағы жігіттер мен актрисалар арасында хабаршылар болып жұмыс істеді; олар осы рөлі үшін сыйлық алды және осы хабарламалардың кейбіреуі жыныстық қатынасқа әкелді. Бұл қызметтің деградация деңгейі семантикалық мәселе болуы мүмкін.

English
Welsh (speculated) On the other hand, an account published in The New Monthly Magazine and Humorist in 1838 states that she was born about 1642. The earlier date of birth was asserted without documentation, but various scholars have supported both the earlier and later dates. The eight year difference between these two possible birth years can offer different readings of what Gwyn achieved during her lifetime. The obscurity surrounding Gwyn's date of birth parallels numerous other obscurities that run through the course of her life. The information we have about Gwyn is collected from various sources, including the plays she starred in, satirical poetry and pictures, diaries, and letters. As such, much of this information is founded on hearsay, gossip, and rumour, and must therefore be handled with caution. Her mother Ellen (or a variant, being referred to in her lifetime as "Old Madam", "Madam Gwyn" and "Old Ma Gwyn") was born, according to a monumental inscription, in the parish of St Martin in the Fields, which stretched from Soho and Covent Garden to beyond Mayfair, and is thought to have lived most of her life there in the West End. She is also believed, by most Gwyn biographers, to have been "low born". Her descendant and biographer Charles Beauclerk calls this conjecture, based solely on what is known of her later life. Madam Gwyn is sometimes said to have had the maiden surname Smith. This appears to be derived from a fragmentary pedigree by Anthony Wood that shows signs of confusion between different Gwyn families and it has not been firmly established. Nell's mother is said to have drowned when she fell into the water at her house near Chelsea. She was buried on 30 July 1679, in her 56th year, at St Martin in the Fields. Nell Gwyn is reported in a manuscript of 1688 to have been a daughter of "Thos [Thomas] Guine a Capt [captain] of ane antient fammilie in Wales", although the reliability of the statement is doubtful as its author does not seem to have hesitated to create or alter details where the facts were unknown or perhaps unremarkable. There is some suggestion, from a poem dated to 1681, again of doubtful accuracy, that Gwyn's father died at Oxford, perhaps in prison. However, administration records show that Edmund Gwyn died unmarried. Moreover, Wood did not give a forename for the supposed grandfather of Nell and there are reasons to think that the "Dr Gwyn" in the pedigree was intended to be not Edmund Gwyn but rather his brother Matthew. In either case, the available evidence indicates that Nell was not a member of their family. Gwyn was assigned arms similar to those of the Gwynnes of Llansannor. However, her specific connection to that family, if any, is unknown. Three cities make the claim to be Gwyn's birthplace: Hereford, London (specifically Covent Garden) and Oxford. Evidence for any one of the three is scarce. The fact that "Gwyn" is a name of Welsh origin might support Hereford, as its county is on the border with Wales; The Dictionary of National Biography notes a traditional belief that she was born there in Pipe Well Lane, renamed to Gwynne Street in the 19th century. There is also the legend that Nell Gwyn chose red coats for the pensioners of Chelsea Hospital, which she allegedly influenced King Charles II to found, because she remembered that similar coats had been worn at Coningsby Hospital in Hereford. London is the simplest choice, perhaps, since Gwyn's mother was born there and that is where she raised her children. Alexander Smith's 1715 Lives of the Court Beauties says she was born in Coal Yard Alley in Covent Garden and other biographies, including Wilson's, have followed suit. Her noble descendant Beauclerk pieces together circumstantial evidence to favour an Oxford birth. One way or another, Gwyn's father seems to have been out of the picture by the time of her childhood in Covent Garden, and her "dipsomaniac mother, [and] notorious sister", Rose, were left in a low situation. She experimented with cross dressing between 1663 and 1667 going under the name "William Nell" and adopting a false beard; her observations informed a most successful and hilarious character interpretation acting as a man on the stage in March 1667. Old Madam Gwyn was by most accounts an alcoholic whose business was running a bawdy house (or brothel). There, or in the bawdy house of one Madam Ross, Nell would spend at least some time. It is possible that she herself was a child prostitute; Peter Thomson, in the Oxford Illustrated History of Theatre, says it is "probable". A rare mention of her upbringing from the source herself might be seen to contradict the idea: A 1667 entry in Samuel Pepys's diary records, second hand, that. Here Mrs. Pierce tells me [ ] that Nelly and Beck Marshall, falling out the other day, the latter called the other my Lord Buckhurst's whore. Nell answered then, "I was but one man's whore, though I was brought up in a bawdy house to fill strong waters to the guests; and you are a whore to three or four, though a Presbyter's praying daughter!" It is not out of the question that Gwyn was merely echoing the satirists of the day, if she said this at all. Various anonymous verses are the only other sources describing her childhood occupations: bawdyhouse servant, street hawker of herring, oysters, or turnips, and cinder girl have all been put forth. Tradition has her growing up in Coal Yard Alley, a poor slum off Drury Lane. Around 1662, Nell is said to have taken a lover by the name of Duncan or Dungan. Their relationship lasted perhaps two years, and was reported with obscenity laced acidity in several later satires; "For either with expense of purse or p k, / At length the weary fool grew Nelly sick". Duncan provided Gwyn with rooms at a tavern in Maypole Alley, and the satires also say he was involved in securing Nell a job at the theatre being built nearby. During the English Commonwealth era, pastimes regarded as frivolous, including theatre, had been banned. King Charles II had been restored to the English throne in 1660, and he reinstated the theatre. One of Charles' early acts as king was to license the formation of two acting companies and to legalise acting as a profession for women. In 1663, the King's Company, led by Thomas Killigrew, opened a new playhouse, the Theatre in Bridges/Brydges Street, which was later rebuilt and renamed the Theatre Royal, Drury Lane. Mary Meggs, a former prostitute nicknamed "Orange Moll" and a friend of Madam Gwyn's, had been granted the licence to "vend, utter and sell oranges, lemons, fruit, sweetmeats and all manner of fruiterers and confectioners wares" within the theatre. Orange Moll hired Nell and her elder sister Rose as scantily clad 'orange girls', selling the small, sweet "china" oranges to the audience inside the theatre for a sixpence each. The work exposed her to the theatre and to London's higher society: this was "the King's playhouse", and King Charles II frequently attended performances. The orange girls would also serve as messengers between men in the audience and actresses backstage; they received tips for this role, and some of these messages would end in sexual assignations. Whether this activity rose to the level of pimping may be a matter of semantics.

Король Карл II-мен қарым-қатынасы

1667 жылдың соңында Джордж Вильерс, Букингемнің 2-ші герцогы, Гвиннің махаббат істері үшін бейресми менеджер рөлін атқарды. Ол король Карл II-ге оның қазіргі басты сүйіктісі және Букингемнің туысы Барбара Палмерді алмастыратын адамды ұсынуды мақсат етіп, Букингемді корольдің құлағына жақындатуға тырысты. Бұл жоспар сәтсіз аяқталды; Гвин жылына 500 фунт стерлинг сұрады, бірақ бұл тым қымбат деп есептелгендіктен қабылданбады. Букингемнің балама жоспары болды – корольді бәсекелес Дюк компаниясының актрисасы Молл Дэвиспен таныстыру. Дэвис Гвиннің король үшін бірінші қарсыласы болды. Сол кездің бірнеше анонимді сатиралары Гвиннің, оның досы Афра Беннің көмегімен, Дэвистің шай ішуге арналған торттарына күшті слабительное құйып, корольдің төсегінде күткен кешке дейін әңгімелейтінін айтады. Король мен Гвиннің арасындағы махаббат 1668 жылдың сәуір айында басталды деп есептеледі. Гвин Джордж Этергедің «Егер қаласа» атты пьесасын тамашалап отырғанда, король де сол қорапта болды және есептерге сүйенсек, ол пьесаны қараудан гөрі Гвинмен флиртке көбірек қызығушылық танытқан. Чарльз Гвинді және оның серігі, Букингемнің туысы Вильерс мырзаны, ағасы Йорк герцогымен бірге кешкі асқа шақырды. Анекдот осы сәтте қызықты, бірақ ақиқаты күмәнді: король кешкі ас ішкеннен кейін, өзінде ақша жоқ екенін анықтады; оның бауыры да, Гвин де шотты төлеуге мәжбүр болды. «Ох, балық!» – деді ол корольдің сөзін қайталап, «Бұл мен араласқан ең кедей топ!» деді. Бұрын Чарльз Харт пен Чарльз Саквиллдің сүйіктісі болған Гвин корольді әзілмен «өзінің үшінші Чарльзы» деп атады. 1668 жылдың ортасына қарай Гвиннің корольмен қарым-қатынасы жақсы белгілі болды, бірақ оның ұзаққа созылатынына сенуге негіз болмады. Ол Король сарайында актерлік өнерін жалғастырды, оның жаңа танымалдылығы үлкен көпшілікті тартып, драматургтарды оған арналған рөлдерді жасауға ынталандырды. 1668 жылдың маусым айында Драйденнің «Күнделік махаббат» немесе «Сымқыр астролог» пьесасында ойнады, ал шілдеде Лейсидің «Ескі әскер» комедиясында ойнады. Мүмкін, Гвиннің әкесі сол әскерде қызмет еткен, ал Гвиннің «әскердің жезөкшесі» рөлі оның анасына негізделген. Бірақ корольге деген адалдығы артқан сайын, оның актерлік мансабы баяулады және 1669 жылдың қаңтар мен маусым аралығында, ол Драйденнің өте табысты трагедиясында Валерия рөлін ойнаған кезде, оның ешқандай жазбалары болған жоқ. Король Карл II өмір бойы көптеген сүйіктілерге ие болды, олардың ішінде қысқа уақытқа арналған және сенімді келісімдер болды. Оның әйелі, Португалия королевасы Екатерина Браганцаның жүктіліктері түсікпен аяқталды және ол Чарльздың сүйіктілерін таңдауына көп немесе мүлдем әсер ете алмады. Бұл 1662 жылы олардың некелескеннен кейін көп ұзамай, «Жатын бөлме дағдарысы» деп аталатын Кэтрин мен Барбара Палмердің арасындағы жанжал кезінде шиеленістікке жетті. Сарайда оқшауланған және оның көпшілігі Португалияға қайтарылған Екатеринаға Шарлдың сүйіктілеріне жартылай ресми мәртебе беруден басқа амалы қалмады. Гвиннің Чарльзбен алғашқы жылдары басқа сүйіктілерден бәсеке болған жоқ: Барбара Палмер өз жолын тастады, ал Молл Дэвис сияқты басқалары жұртшылықтың назарынан немесе Уайтхоллдан тыныш қалды. Гвин өзінің алғашқы ұлын 1670 жылы 8 мамырда Карл II-ден туған Чарльз Боклеркке дүниеге әкелді. Ол корольдің бес әйелінен туған жетінші ұлы еді. Бірнеше айдан кейін Луиза де Керуэль Франциядан Англияға келді, яғни Екатерина патшайымның құрмет қызына қызмет ету үшін, сонымен қатар король Карлдің басқа бір сүйіктісі болу үшін, мүмкін француз және ағылшын тараптарының жоспары бойынша. Гвин екеуі көп жылдар бойы бәсекелесіп жүрді. Олар жеке тұлға мен мінез-құлық жағынан қарама-қарсы болды: Луиза – Версальдің сән-салтанатына дағдыланған асыл тұқымды әйел, Гвин – қызылшақ және шаяндарлық экс-қыз. Гвин Луизаны сұлулығы үшін «Скинтабелла», ал жылап-сықтап жылайтындығы үшін «Жылаушы сабан» деп атады. Бірде, Джордж Леггтің Лорд Престонға жазған хатында, Гвин герцогиняның «үлкен ұрпағына» тәнтілікпен шабуыл жасады, ол соттың қара киімін киіп, Франция ханзадасы қайтыс болған кезде Луиза сияқты аза тұтатын киім киді. Сол жерде біреу: «Татар жеріндегі Чам деген не?» деп сұрады. Гвин: «О, дәл француз ханзадасының Керуайль әжеге деген қатынасы сияқты». – деп жауап берді. Портсмут герцогинясының жалғыз жазылған жауабы «әркім оның жексұрын сөзінен ол апельсин қыз екенін білуі мүмкін» болды. Олардың қарым-қатынасы қатаң қарсыластыққа негізделген емес; олар, мысалы, шай ішуге және карта ойнауға жиі жиналатын. Бассет сол кезде танымал ойын болды және Гвин жиі және жоғары ставкаларымен ойнайтын. Гвин 1670 жылдың соңында қайтадан сахнаға шықты, бұл Боклерк «таңғажайып нәрсе» дейді, корольдық баласы бар сүйікті үшін. Оның оралуы Драйденнің «Гранадтың жаулануы» пьесасында болды, ол 1670 жылдың желтоқсанында және 1671 жылдың қаңтарында қойылды. Бұл оның соңғы пьесасы болуы мүмкін; 1671 жыл оның соңғы маусымы болды деп есептеледі. Гвиннің театрлық мансабы жеті жылға созылды және ол 21 жасында аяқталды (егер 1650 жылды оның туған жылы деп есептесек). 1677 жылдың наурыз айында Дорсет Гарденде қойылған Афра Беннің «The Rover» пьесасының актерлер тізімінде Анджелика Бьянка, «танымал жезөкше» рөлін Гвин ханым ойнады. Бұл шатасу тудырды. «Гвин» деп жазылған әріптер Нелл Гвинге емес, Гвин ханымға, яғни Энн Куин ханымға жатады. Нелл Гвин осы кезде сахнаны тастаған еді. 1671 жылдың ақпанында Гвин 79 Палл Маллдегі кірпіштен салынған үйге көшті. Мүліктің иесі таж болды және қазіргі тұрғыны Гвинге жалға беру құқығын беруге міндетті болды. Бұл оның өмірінің соңына дейін басты резиденциясы болды. Гвин жалға алушы болуға қанағаттанбады – 1673 жылы Джозеф Уильямсонның жазған хатында «Гвин ханым әлі үй алмағанын айтты» делінген. Гвин «ол әрқашан Таж астында еркін өмір сүрген және одан әрі өмір сүретінін айтты; және үй оған Парламент Актісімен еркін берілгенше қабылдамайды» деп шағымданды. 1676 жылы Гвинге мүліктің толық иелігі берілді, ол 1693 жылға дейін оның отбасында қалды; 1960 жылға қарай мүлік Палл Маллдың оңтүстік жағындағы Тажға тиесілі емес жалғыз мүлік болып саналды. Гвин корольден туған екінші баласын, 25 желтоқсан 1671 жылы, яғни Рождество күні Джеймс Боклеркке дүниеге әкелді. Ол корольдің бес әйелінен туған жетінші ұлы еді. Оның екі баласының үлкеніне Бурфорд графы титулы қалай берілгені туралы екі әңгіме бар, екеуі де растауға болмайды. Біріншісі, ең танымал, Чарльз алты жасқа толғанда, король келген кезде Гвин: «Жақында, кішкентай шалақ, әкеңе сәлем айт» деді. Король Чарльзті осылай атағанына наразы болғанда, ол: «Мажасте мені оны қалай атауымды айтқан жоқ» деді. Жауабында Чарльз оны Бурфорд графы етіп жариялады. Екіншісі, Гвин жас Чарльзды Хайгейттегі Лодердейл үйінің терезесінен іліп, оған граф титулы берілмесе, оны төмен тастаумен қорқытқан. Король «Бурфорд графы аман болсын!» деп айқайлады және осылайша ұлының өмірін сақтап, граф титулын ресми түрде жариялады. 21 желтоқсан 1676 жылы «Чарльз Боклеркке, корольдың заңды ұлына және оның еркек мұрагерлеріне Оксфорд графтығындағы Хеддингтон бароны және сол графтықтағы Бурфорд графының құрметі, одан кейін оның інісі Джеймс Боклеркке және оның еркек мұрагерлеріне» берілді. Бірнеше аптадан кейін Джеймске «эрлдің үлкен ұлының орны мен дәрежесімен бірге Лорд Боклерк титулы» берілді. Содан кейін король Гвин мен олардың ұлына Виндзордағы Король сарайының жанындағы Бурфорд үйін берді. Ол король тұрғанда онда тұрды...

Late in 1667, George Villiers, 2nd Duke of Buckingham, took on the role of unofficial manager for Gwyn's love affairs. He aimed to provide King Charles II with someone who would supplant Barbara Palmer, his principal current mistress and Buckingham's cousin, moving Buckingham closer to the King's ear. The plan failed; reportedly, Gwyn asked £500 a year to be kept and this was rejected as it was regarded as too expensive. Buckingham had an alternative plan, which was to set the King up with Moll Davis, an actress with the rival Duke's Company. Davis would be Gwyn's first rival for the King. Several anonymous satires from the time relate a tale of Gwyn, with the help of her friend Aphra Behn, slipping a powerful laxative into Davis's tea time cakes before an evening when she was expected in the King's bed. The love affair between the King and Gwyn allegedly began in April 1668. Gwyn was attending a performance of George Etherege's She Wou'd if She Cou'd at the theatre in Lincoln's Inn Fields. In the next box was the King, who from accounts was more interested in flirting with Gwyn than watching the play. Charles invited Gwyn and her escort, Mr. Villiers, a cousin of Buckingham's, to supper along with his brother the Duke of York. The anecdote turns charming if perhaps apocryphal at this point: the King, after supper, discovered that he had no money on him; nor did his brother, and Gwyn had to foot the bill. "Od's fish!" she exclaimed, in an imitation of the King's manner of speaking, "but this is the poorest company I ever was in!" Having previously been the mistress of Charles Hart and Charles Sackville, Gwyn jokingly called the King "her Charles the Third". By mid 1668, Gwyn's affair with the King was well known, though there was little reason to believe it would last for long. She continued to act at the King's House, her new notoriety drawing larger crowds and encouraging the playwrights to craft more roles specifically for her. June 1668 found her in Dryden's An Evening's Love, or The Mock Astrologer, and in July she played in Lacy's The Old Troop, a farce about a company of Cavalier soldiers during the English Civil War, based on Lacy's own experiences. Possibly, Gwyn's father had served in the same company, and Gwyn's part—the company whore—was based on her own mother. As her commitment to the King increased, though, her acting career slowed, and she had no recorded parts between January and June 1669, when she played Valeria in Dryden's very successful tragedy Tyrannick Love. King Charles II had a considerable number of mistresses through his life, both short affairs and committed arrangements. He also had a wife, Portuguese Queen consort Catherine of Braganza, whose pregnancies all ended in miscarriages, and she had little or no say over Charles's choice to have mistresses. This had come to a head shortly after their marriage in 1662, in a confrontation between Catherine and Barbara Palmer, which became known as the "Bedchamber crisis". Ostracised at Court and with most of her retinue sent back to Portugal, Catherine had been left with little choice but to acquiesce to Charles's mistresses being granted semi official standing. During Gwyn's first years with Charles, there was little competition in the way of other mistresses: Barbara Palmer was on her way out, while others, such as Moll Davis, kept quietly away from the spotlight of public appearances or Whitehall. Gwyn gave birth to her first son fathered by Charles II, Charles Beauclerk, on 8 May 1670. He was the King's seventh son by five separate mistresses. Several months later, Louise de Kérouaille came to England from France, ostensibly to serve as a maid of honour to Queen Catherine, but also to become another mistress to King Charles, probably by design on both the French and English sides. She and Gwyn would prove rivals for many years to come. They were opposites in personality and mannerism; Louise a proud woman of noble birth used to the sophistication of Versailles, Gwyn a spirited and pranking ex orange wench. Gwyn nicknamed Louise "Squintabella" for her looks and the "Weeping Willow" for her tendencies to sob. In one instance, recorded in a letter from George Legge to Lord Preston, Gwyn characteristically jabbed at the Duchess's "great lineage," dressing in black at Court, the same mourning attire as Louise when a prince of France died. Someone there asked, "What the deuce was the Cham of Tartary to you?" to which Gwyn responded, "Oh, exactly the same relation that the French Prince was to Mademoiselle de Kérouaille." The Duchess of Portsmouth's only recorded riposte was, "anybody may know she has been an orange wench by her swearing". Their relationship was not strictly adversarial; they were known to get together for tea and cards, for example. Basset was the popular game at the time, and Gwyn was a frequent—and high stakes—gambler. Gwyn returned to the stage again in late 1670, something Beauclerk calls an "extraordinary thing to do" for a mistress with a royal child. Her return was in Dryden's The Conquest of Granada, a two part epic produced in December 1670 and January 1671. This may have been her last play; 1671 was almost certainly her last season. Gwyn's theatrical career spanned seven years and ended at the age of 21 (if we take 1650 to be her birth year). In the cast list of Aphra Behn's The Rover, produced at Dorset Garden in March 1677, the part of Angelica Bianca, "a famous Curtezan" is played by a Mrs. Gwin. This has sparked some confusion. The spelling of 'Gwin' does not refer to Nell Gwyn, but to Mrs. Anne Quin. Nell Gwyn had left the stage by this point. In February 1671, Gwyn moved into a brick townhouse at 79 Pall Mall. The property was owned by the crown and its current resident was instructed to transfer the lease to Gwyn. It would be her main residence for the rest of her life. Gwyn seemed unsatisfied with being a lessee only—in 1673, a letter written by that of Joseph Williamson stated that "Madam Gwinn complains she has no house yet." Gwyn is said to have complained that "she had always conveyed free under the Crown, and always would; and would not accept [the house] till it was conveyed free to her by an Act of Parliament." In 1676, Gwyn was granted the freehold of the property, which remained in her family until 1693; as of 1960 the property was still the only one on the south side of Pall Mall not owned by the Crown. Gwyn gave birth to her second child by the King, christened James Beauclerk, on 25 December 1671, or Christmas Day. There are two stories about how the eldest of her two children by Charles was given the Earldom of Burford, both of which are unverifiable. The first, and most popular, is that when Charles was six years old, on the arrival of the King, Gwyn said, "Come here, you little bastard, and say hello to your father." When the King protested against her calling Charles that, she replied, "Your Majesty has given me no other name by which to call him." In response, Charles created him Earl of Burford. Another is that Gwyn grabbed young Charles and hung him out of a window of Lauderdale House in Highgate, where she briefly resided, and threatened to drop him unless he was granted a peerage. The King cried out "God save the Earl of Burford!" and subsequently officially created the peerage, saving his son's life. On 21 December 1676, a warrant was passed for "a grant to Charles Beauclerc, the King's natural son, and to the heirs male of his body, of the dignities of Baron of Heddington, co. Oxford, and Earl of Burford in the same county, with remainder to his brother, James Beauclerc, and the heirs male of his body." A few weeks later, James was given "the title of Lord Beauclerc, with the place and precedence of the eldest son of an earl." Shortly afterwards, the King granted Gwyn and their son a house, which was renamed Burford House, on the edge of the Home Park in Windsor. She lived there when the King was in residence at Windsor Castle. In addition to the properties mentioned above, Gwyn had a summer residence on the site of what is now 61–63 King's Cross Road, London, which enjoyed later popularity as the Bagnigge Wells Spa. According to the London Encyclopedia (Macmillan, 1983) she "entertained Charles II here with little concerts and breakfasts". An inscribed stone of 1680, saved and reinserted in the front wall of the present building, shows a carved mask which is probably a reference to her stage career. Just after the death of Henry Jermyn, 1st Earl of St Albans on 5 January 1684, King Charles granted his son Charles the title of Duke of St Albans, gave him an allowance of £1,000 a year, and also granted him the offices of Chief Ranger of Enfield Chase and Master of the Hawks in reversion; i. e., after the death of the current incumbents. King Charles died on 6 February 1685. James II, obeying his brother's deathbed wish, "Let not poor Nelly starve," eventually paid most of Gwyn's debts and gave her an annual pension of £1,500. He also paid off the mortgage on Gwyn's Nottinghamshire lodge at Bestwood, which remained in the Beauclerk family until 1940. At the same time, James applied pressure on Gwyn and her son Charles to convert to Roman Catholicism, something she resisted.

Өлім

1687 жылдың наурыз айында Гвин инсульт алды, оның салдарынан бір жағы парализге ұшырады. Мамыр айында екінші инсульт оны Пэлл Моллдағы үйінің төсегіне прикован қылды; 9 шілдеде өсиетнама жасады, ал 18 қазанда өсиетті орындаушылары – Лоренс Хайд (Рочестер графы), Томас Пемброк графы, генерал-прокурор сэр Роберт Сойер және Генри Сидни әрқайсысына 100 фунт стерлингтен бөлді. Гвин 1687 жылдың 14 қарашасында, король қайтыс болғаннан кейін үш жылдан аспайтын уақытта, "әлдебір түрде жұққан сифилис салдарынан" инсульттан көз жұмды, кешкі сағат онда. Ол 37 жаста болды (егер 1650 жылы туған болса). Баланың банкіндегі қаражаты төрт таңбадан асып кеткендігі, ал оның шамамен 15 000 унциядан астам күміс заттары болғандығы хабарланды. Католик әйел, бұрынғы сүйікті әлі де француз Луиза де Керуайль еді, ол 1673 жылы Портсмут герцогинясы атанған. Оның 1752 жылғы өмірбаянының авторы Гвин мен II Карл арасындағы әңгіме (көптеген жағдайларда ойдан шығарылған) туралы айтады, онда король шаршап: "О, Нелл! Англия халқының ризашылығын қалай табуға болады? Олардың наразылығы мені шаршатады" деді. Ол: "Егер Сіздің Ұлылығыңызға ыңғайлы болса, бір ғана жол бар, бірақ сізді оған көндіру қиын болады деп қорықпаймын. Әйелдеріңізден бас тартыңыз, Ұлылығыңыз, және өз ісіңізге назар аударыңыз, сонда Англия халқы тез арада қуанышқа бөленеді" деп жауап берді. Ол тағы бір ремарка жасады, ол өз арба жүргізушісіне айтқан, ол басқа бір адаммен ұрысып жатқанда, ол оны "жезөкше" деп атаған. Ол ұрысты тоқтатып, "Мен жезөкшемін. Ұрысуға басқа себеп табыңдар" деді. 1937 жылы Челсидегі Слоан авенюіндегі 437 пәтерлік жаңа он қабатты үй Нелл Гвинн үйі деп аталды, ал бас кіреберіс үстіндегі биік нишада Гвиннің мүсіні, оның аяғында Кавалер Кинг Чарльз спаниелі орналасқан. Көшеден өтетін көпшілік көздеріне көрінбейтін бұл мүсін, елордадағы патшалық сүйіктінің жалғыз мүсіні деп саналады.

Қару-жарақ және ұрпақ

Пол А. Фоксқа сәйкес, "[Нелл Гвиннің елтаңбасы] Поуис ханзадасы Кадвган ап Бледдинге жатқызылған елтаңбаға анық негізделген: алтын түсті, көк түсті арыстан. Гвин немесе Уин әулетінің тек бір ғана тармағы осы елтаңбаны қолданған, олар Уэлшпул қаласының жанындағы Гилсфилдтегі Трелиданнан шыққан, көпке танылмаған ру. Бұл әулет Неллдің ата-бабаларымен алыс туысқандық байланыста болған. Олардың бірі капитан Джон Гвин болды, ол Англия королі Карл II-ге Уэльс принці болған кезінде әскери жаттығуларды үйреткен, сондай-ақ Англия азаматтық соғысы кезінде және одан кейін король ұлы, Монмут герцогі басқарған Корольдік гвардиялық полкінде қызмет еткен. Ол капитан Томас Гвинмен бірнеше шайқаста бірге болған болуы мүмкін, және екеуі де кездескен болуы ықтимал. Джон [Гвин] соғыс кезіндегі ерліктері, соның ішінде әулеті мен елтаңбасы туралы танымал естелік қалдырған. Ол Неллді іздеп тауып, өзінің әскери мансабын жоғарылату мақсатында онымен туыс екенін мәлімдеген болуы мүмкін. Басқаша Неллдің осы елтаңбаны қалай иеленгенін көзге елестету қиын. Неллдің елтаңбасы король Карл II билік кезінде Қару-жарақ колледжімен ресми түрде бекітілгені ме, әлде ол өзіндік шешіммен қабылданғаны ма, әзірге белгісіз."

Атаулары

Нелл Гвин Англия королі Карл II-нің сүйіктісі болған кезде ешқандай ресми атақ алған жоқ. Кейбір деректерде Карл II Гвинді «Гринвич графинясы» деп жариялап, оны құрметтеуді жоспарлағандығы айтылады. Ол Кливленд герцогинясы, Кастлемейн графинясы, Лимерик баронессасы және Нонсух баронессасы сияқты атақтарды оның басқа сүйіктісі Барбара Палмерге бергеннен кейін; Виконтесс Шеннон атағын оның бірінші сүйіктісі Элизабет Киллигрюге; Портсмут герцогинясы, Аубигни герцогинясы, Фархэм графинясы және Петерсфилд баронессасы атақтарын тағы бір сүйіктісі Луиза де Керуайлге берген болатын. Алайда, Карл II Гвинді ресми түрде құрметтеуге үлкермей, 1685 жылдың 6 ақпанында қайтыс болды. Фокс Гвиннің Поуис ханзадасы Кадуган ап Бледдиннің еркек ұрпағынан тарағанын болжады, бірақ Карл II-нің сарайындағы кеңесшілердің бірі Уильям Герберт, Поуис маркизі (1626 – 2 маусым 1696 ж.) 1674 жылы Карл II оны Поуис графына көтерген еді. Герберт 1687 жылы король Джеймс II оны Поуис маркизі ретінде қайта бекітті. Карл II-нің кіші інісі және мұрагері король Джеймс II, Карл II-нің өтініші бойынша Гвиннің қарыздарын төледі және оған ұлы Чарльз Боклеркке, 1-ші Сент-Олбанс герцогіне қайтарыммен мүлік берді. Алайда, Джеймс II Гвинді құрметтеуден бас тартты, мүмкін, Гвиннің Рим католиктігіне өтуіне және оның Таққа деген адалдығына күмән келтіргендіктен. Джеймс II қатеспеді; Сент-Олбанс герцогы 1688 жылдың қарашасында Ұлы революцияда Джеймс II-ні құлату үшін король Уильям III және королева Мэри II-ні қолдау үшін Голландия Республикасына сапар шекті. Сент-Олбанс герцогы Уильям мен Мэридің сүйіктісі болды және Фландриядағы әскери науқандарда Тақ үшін шайқасты. Уильям мен Мэри билікке келген кезде Нелл Гвин 1687 жылдың 14 қарашасында, бір жыл бұрын қайтыс болған еді. 1705 жылы Джон Кэмпбелл, Аргиллдің 2-ші герцогы, 1707 жылғы Одақ актілерін қолдағандығы үшін Анна, Ұлыбритания королевасы оған Барон Чатем және Гринвич графы атағын берді. 1719 жылы ол Гринвич герцогі атағына көтерілді. Ол қайтыс болғаннан кейін оның шотландтық атақтары ағасына өтті, ал ағылшын атақтары жойылды. Келесі атақ 1767 жылы Ұлыбритания пэерлігінде жарық көрді, онда леди Каролина Тауншенд Кент графтығындағы Гринвич баронессасы болды, оның екінші күйеуі Чарльз Тауншендтің еркек ұрпақтарына мүліктің қалдығын қалдырды. Ол Джон Кэмпбеллдің қызы, Аргиллдің 2-ші герцогы, ол 1715 жылы Гринвич графы және 1719 жылы Гринвич герцогі болды, бұл атақтар 1743 жылы қайтыс болғаннан кейін жойылды. Каролинаның екінші күйеуінен туған екі ұлы одан бұрын қайтыс болғандықтан, атақ 1794 жылы оның өлімімен жойылды және Таққа қайта оралды. Екінші жаңалық 1947 жылы Ұлыбритания пэерлігінде болды, сол кезде лейтенант Филип Маунтбеттен, Елизавета ханшайымына (кейіннен Елизавета II патшайымы болды) үйленген күні таңертең Лондон графтығындағы Гринвич бароны болды. Ол бір мезгілде Эдинбург герцогы және Мерионет графы болды. Принц Филип 2021 жылдың 9 сәуірінде қайтыс болды, ал атақ оның ұлы Чарльзға, Уэльс принціне өтті, ол 2022 жылдың 8 қыркүйегінде король Чарльз III болған кезде Таққа қосылғанға дейін сақталды.

Nell Gwyn never received any official titles from King Charles II of England while serving as his mistress. Some accounts state that Charles II planned to ennoble Gwyn by making her the "Countess of Greenwich", following the bestowing of the titles of Duchess of Cleveland, Countess of Castlemaine, Baroness Limerick, and Baroness Nonsuch upon his other mistress, Barbara Palmer; the title of Viscountess Shannon upon his first mistress, Elizabeth Killigrew; and the titles of Duchess of Portsmouth, Duchess of Aubigny, Countess of Fareham, and Baroness Petersfield to yet another mistress, Louise de Kérouaille. However, Charles II died on 6 February 1685 before he could formally ennoble Gwyn. While Fox speculated that Gwyn was descended in the male line from Cadwgan ap Bleddyn, Prince of Powys, William Herbert, 1st Marquess of Powis (1626 – 2 June 1696), one of Charles II's courtiers, had already been elevated by Charles II to Earl of Powis in 1674. Herbert was further reaffirmed as Marquess of Powis in 1687 by King James II. Charles' younger brother and successor, King James II, paid off Gwyn's debts at the request of Charles II, and gave her an estate with reversion to her son, Charles Beauclerk, 1st Duke of St. Albans. However, James II refrained from ennobling Gwyn, likely due to doubts over Gwyn converting to Roman Catholicism, and her loyalty to the Crown. James II was not far off the mark; the Duke of St. Albans travelled to the Dutch Republic to support King William III and Queen Mary II deposing James II in the Glorious Revolution in November 1688. The Duke of St. Albans would go on to become a court favorite of William and Mary, fighting on the Crown's behalf on military campaigns in Flanders. By the time William and Mary came to power, Nell Gwyn had already died on 14 November 1687, a full year prior. In 1705, John Campbell, 2nd Duke of Argyll was created Baron Chatham and Earl of Greenwich by Anne, Queen of Great Britain as a reward for his support for the Acts of Union 1707, and further elevated to the title Duke of Greenwich in 1719. Upon his death, his Scottish titles passed to his brother, and the English titles became extinct. The next title creation was in Peerage of Great Britain in 1767, when Lady Caroline Townshend was made Baroness Greenwich, in the County of Kent, with remainder to the male issue by her second husband, Charles Townshend. She was the daughter of John Campbell, 2nd Duke of Argyll, who had been created Earl of Greenwich in 1715 and Duke of Greenwich in 1719, titles which became extinct on his death in 1743. As Caroline's two sons by her second husband predeceased her, the title became extinct upon her death in 1794, and reverted back to the Crown. The second creation came in the Peerage of the United Kingdom in 1947, when Lieutenant Philip Mountbatten, on the morning of his wedding to Princess Elizabeth (who became Queen Elizabeth II), was made Baron Greenwich, of Greenwich in the County of London. He was made Duke of Edinburgh and Earl of Merioneth at the same time. Prince Philip died on 9 April 2021, and the title passed to his son Charles, Prince of Wales, until it merged with the Crown when he became King Charles III on 8 September 2022.