Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер сэр Эрнест Эшли Брамолл (6 қаңтар 1916 – 10 ақпан 1999) – британдық Лейборист партиясының саясаткері, 1946 жылдан 1950 жылға дейін Бексли округінің парламент мүшесі және 11 жыл бойы Ішкі Лондон білім беру органының (ILEA) жетекшісі болды. Ол екі рет үйленді, ал оның бірінші әйелі Маргарет Ұлттық бір ата-аналы отбасылар кеңесіне жетекшілік етті және олардың екі баласын тәрбиеледі.
British politician
Sir Ernest Ashley Bramall (6 January 1916 – 10 February 1999) was a British Labour Party politician, Member of Parliament for Bexley from 1946 to 1950 and Leader of the Inner London Education Authority (ILEA) for 11 years. He married twice his first wife, Margaret, led the National Council for One Parent Families and looked after their two children.
Отбасы және ерте мансап
Брамлдың отбасы Гэмпширден келген бай саудагерлер еді, бірақ анасы социалист болғандықтан, ұлын саясатта солшылдарды қолдауға көп көмектесті. Денсаулығын жақсарту үшін ол Вестминстер мектебінде қысқа ғана оқып, кейін Канфорд мектебіне ауысты. 1930-жылдардың ортасында Оксфордтағы Магдалена колледжіне философия, саясат және экономика мамандықтарын оқуға түсті. 1938 жылы Оксфорд университеті Еңбек клубының төрағасы болып сайланды. Оксфордта ол Оксфорд Юнион қоғамында белсенді дебаттарға қатысты, онда ол жиі Эдвард Хитпен пікір алмасты. 1939 жылы Юнионның қазынашысы болды. Сол жерде Маргарет Элейн Тейлормен танысты, олар 1939 жылы үйленді және екі балалары болды, бірақ кейін ажырасты. Ол Ұлттық Бір ата-аналы отбасылар кеңесіне жетекшілік етті және өзі де бір ата-аналы отбасыда өмір сүрді. Соғыс басталған кезде Брамлль Нортгемптоншир атты әскеріне қосылды, 1941 жылы офицер болып тағайындалды. Сол жылы ол барлау корпусына ауысты және Камберлидегі Армия штабы колледжінде қызмет етіп, майор шеніне көтерілді. Соғыс аяқталғаннан кейін ол Германияда одақтастардың әкімшілігінде қызмет етті. Оның кіші інісі Эдвин ("Двин" деп аталған) кейіннен Қорғаныс штабының бастығы болып тағайындалды және Лорд Брамлль атанды.
Bramall's family were wealthy merchants from Hampshire, but his mother was a socialist and did much to convince her son to support the left in politics. He attended Westminster School briefly, before moving to Canford School for the benefit of his health. He went up to Magdalen College, Oxford, in the mid 1930s to read Philosophy, Politics and Economics. He was elected to chair the Oxford University Labour Club in 1938. At Oxford he was an active debater at the Oxford Union Society where he often debated with Edward Heath. He was Treasurer of the Union in 1939. He met Margaret Elaine Taylor there; they married in 1939 and they had two children but later divorced. She went on to lead the National Council for One Parent Families and her one parent family. On the outbreak of war, Bramall had joined the Northamptonshire Yeomanry, into which he was commissioned in 1941. He transferred to the Reconnaissance Corps later the same year and also served at the Army Staff College in Camberley, being promoted to major. After the end of the war, he served in Germany in the Allied administration. His younger brother Edwin (known as 'Dwin') was much later to be appointed Chief of the Defence Staff and created Lord Bramall.
Парламент
Брамолл өзінің саяси мансабын 1945 жылғы жалпы сайлауда Лейбористік партиядан Фархэм округі үшін күресу арқылы бастады. Бекслиде орын бос қалғанда, ол қосымша сайлауға кандидат ретінде таңдалды. Науқан барысында үкімет соғыс жылдарында қажет болмаған нанның рационированиеленуін енгізуге мәжбүр болды, және көптеген адамдар Брамлдың шамалы үлкен артық дауыспен жеңіске жеткеніне қызықты. Ол Германияны басқарудағы қиындықтар мен нацистер бақылауындағы мемлекеттік институттарды тарату туралы мазмұндалған табысты бірінші сөйлеуін жасады. 1950 жылғы сайлауда Брэмалл бұрынғы университетіндегі қарсыласы Эдвард Хитке 133 дауыспен жеңіліп қалды, алайда олар жеке өзара достықтарын сақтап қалды. Ол саяси мансабынан тыс, адвокаттыққа дайындалып, 1949 жылы Ішкі ғибадатханаға қабылданды. Ол жер иесі мен жалға алушылардың мәселелері бойынша маманданған. 1951 және 1959 жылдары Бекслині қайта жеңуге тырысты, сондай-ақ 1955 жылы Уотфордта сәтсіз әрекет жасады.
Bramall had already begun his political career by fighting Fareham for the Labour Party in the 1945 general election, and when a vacancy occurred at Bexley he was selected to fight the by election. During the campaign, the Government was forced to introduce rationing of bread, which had never been needed during the war, and many were impressed that Bramall won the seat narrowly. He made a successful maiden speech outlining the difficulties in administering Germany and removing Nazi controlled institutions of government. In the 1950 election, Bramall lost his seat by 133 votes to his old University adversary Edward Heath with whom he always remained personally friendly. He had already taken up a career outside politics by reading for the Bar, and was called in 1949 to the Inner Temple. He specialised in landlord and tenant issues. He tried to win Bexley back in 1951 and 1959, and also made an unsuccessful attempt at Watford in 1955.
Муниципальді істер
Брамолл Вестминстердің метрополитендік округінде жергілікті саясатқа белсенді қатысты, бірақ жергілікті шекаралар Лейбористер үміткерлерінің орын алуын өте қиын етіп берді. Шекаралар 1900 жылдан бері өзгермеген еді, ал 1950 жылдардың ортасында Кеңес оларды өзгертуге шешім қабылдады, әр округтің мөлшерін теңестіру үшін мүліктің салынатын салық құнын пайдаланды. Брамоллдың басшылығымен және қолдауымен Жергілікті Еңбек партиясы осы әдіске қарсы шығып, шекара комиссарын Брамолл әзірлеген жаңа округтер схемасын қабылдауға көндірді. Бұл шекара өзгерісі 1959 жылы күшіне енгеннен кейін, Еңбек партиясы оны кенттік кеңес мүшесі етіп сайлауға жеткілікті орын алды. Ол жаңа Вестминстер қалалық кеңесіне кеңесші болып сайланды; 1968 жылы ол орнын жоғалтқанда консерваторлар тобы оның Алдермен болып сайлануына кедергі келтірді. 1961 жылы ол Лондон округтік кеңесіне Бетнал Грин округінен сайланды. 1964 жылы құрылған Ұлы Лондон кеңесіне ауысты. Ол Тауэр-Хамлетс, содан кейін Бетнал Грин және Боу округтерін өкілдік етті. Ол GLC-нің барлық өмір бойында мүшесі болған сегіз адамның бірі болды. GLC-ге мүшелік оны Ішкі Лондон Білім беру органының экс-официал мүшесі етті, ал Брамолл білім беру мәселелеріне маманданған. Ол 1965 жылдан 1967 жылы Лейбористер билікті жоғалтқанға дейін ILEA төрағасы болды. Содан кейін ол Лейбористтік топты басқаруға таңдалды. 1970 жылы Лейбористер билікті қайтарып алды, содан кейін Брамолл аталған органның басшысы болды.
Bramall was active in local politics in the Metropolitan Borough of Westminster although the local boundaries made it extremely difficult for Labour candidates to win seats. The boundaries had been the same since 1900 and in the mid 1950s the Council decided to change them, using the Rateable Value of property as one way of making each ward equal in size. The local Labour Party, under Bramall's guidance and advocacy, challenged this method at a public inquiry and persuaded the Boundary Commissioner to accept a new scheme for the wards which Bramall had drawn up. After this boundary change took effect in 1959 the Labour Party won enough seats to elect him as an Alderman. He was elected as a councillor to the new Westminster City Council; when he lost his seat in 1968 the Conservative group blocked his election as an Alderman. In 1961 he was elected to the London County Council, representing Bethnal Green. He made the transition to the Greater London Council when that body was set up in 1964. He represented Tower Hamlets and then Bethnal Green and Bow. He was one of eight people to serve as a member of the GLC throughout its existence. Membership of the GLC made him an ex officio member of the Inner London Education Authority and Bramall specialised in education issues. He was Chairman of ILEA from 1965 until Labour lost power in 1967. He was then chosen to lead the Labour Group. Labour won back control in 1970 and Bramall then became Leader of the authority.
ILEA басшысы
1970-ші жылдардағы білім беру туралы дау-дамайларда Брэмалл көпшілік оқушылардың білім деңгейін арттырудың жолы ретінде толыққанды білім беретін мектептерді қолдады. Ол дене жазасын қолдануға қарсы болды және оны тоқтатып, тыйым салды. Дегенмен, оның жалпы мықты басшылығы 1975 жылы Ислингтондағы Уильям Тиндейл кіші мектебіндегі дауға тосқауыл қоймады. 1975 жылы ол рыцарь атағын алды. Брэмалл басшылығымен Лейбористер партиясы 1977 жылы GLC сайлауында жеңіліске ұшырағанына қарамастан ILEA бақылауын сақтап қалды. 1980 жылы ол Рег Гудвиннің орнына GLC-дегі Лейбористер партиясының басшысы болуға үміткер ретінде тұруға шақырылды, бірақ ол ILEA-дағы жұмысын жалғастырғысы келгендіктен бас тартты. Маргарет Тэтчер премьер-министр болғаннан кейін жергілікті билік органдарына, әсіресе ILEA-ға шығындарды қысқарту үшін қысым жасады. Брэмалл бұған қарсы болды, бірақ радикалды солшылдардың тікелей қарсыласу мен заңға бағынбау талаптарын қабылдауға дайын емес еді. Бұл солшылдарды оны ауыстыруға бекітті, және 1981 жылы Лейбористер партиясы жаңа солшыл көпшілікпен GLC бақылауын қайта жеңгенде, Брэмалл ILEA басшысы лауазымынан босатылды. Бұл оқиғаның болатынын білген Брэмалл кеңсесін тазалап, басшылыққа сайлау өткізілгенге дейін орынбасарына хат қалдырды. Брэмалл билікте қалып, орталық саясатты қолдауды жалғастырды, және солшылдардың оған деген құрметінің белгісі ретінде оны биліктің төрағасы етіп таңдауға келісті.
In the controversy over education in the 1970s, Bramall stood firmly behind comprehensive schools as a way of raising the educational achievements of most pupils. He was opposed to the use of corporal punishment and had it banned. However, his generally strong leadership did not prevent the scandal over the William Tyndale Junior School in Islington in 1975. He received a knighthood in 1975. Under Bramall, Labour retained control of ILEA in 1977 despite losing the GLC election. He was under pressure to stand as a candidate to replace Reg Goodwin as Labour Leader on the GLC in 1980, but resisted because he wanted to continue at ILEA. When Margaret Thatcher became Prime Minister she put pressure on local authorities, and especially on ILEA, to cut spending. Bramall was opposed but was not willing to go along with the far left demands for an outright confrontation and legal defiance. This made the left determined to replace him, and when Labour won GLC control in 1981 with a new left wing majority, Bramall was voted out as ILEA leader. Knowing this was going to happen, Bramall had cleared out his office and left a note to his replacement on the desk before going to the meeting where the vote for leader was to take place. Bramall remained on the authority and continued to fight for moderate policies, and it was a sign of the respect which the left had for him that they were prepared to choose him as figurehead Chairman of the Authority.
Зейнеткерлік
Брамолл 1986 жылы Путниде тікелей сайланған ILEA құрамында қалуға талпыныс жасады, бірақ сәтсіз аяқталды. Ол ILEA қызметкерлерінің арасында жоғары бағаланды, әсіресе одан кейін кезегімен әлсіз, солшыл көшбасшылар келгеннен соң. Оның естелік шарасында бұрынғы бас офицер: «Эшли Брамолл басшылығымен ILEA ешқашан шетелдік саясатты қажет деп санаған емес» деді. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Брамолл көптеген қоғамдық қызметтер атқарды, оның ішінде Лондон мұражайының директоры, Вестминстер жоғары білім беру колледжінің төрағасы және Театрлар кеңесінің құрметті хатшысы болып қызмет етті. Ол жергілікті саясатқа белсенді қатысып, партияның жергілікті бөлімшесінің төрағасы болды және 80 жасында жарнама парақшаларын тарату сияқты қарапайым жұмыстарды істеуге дайындығымен көптеген адамды таң қалдырды. 1996 жылы ол жергілікті сайлауда агент болды, нәтижесінде бұрын ILEA-да оның орынбасары болған Мэйр Гарсайд Вестминстер қалалық кеңесіне сайланды. Ол 1976 жылы ILEA басшысы болған кезде «Mastermind» телешоуына қатысты, мамандығы ретінде «1918 жылдан бергі британ саясатын» таңдады және «Masterminders» клубының белсенді мүшесі болды. Оның екінші әйелі Гери Брамалл (өз кезегінде Вестминстер кеңесінің мүшесі) де осы шоуға қатысты.
Bramall made an unsuccessful attempt to remain on the directly elected ILEA in 1986 at Putney. He was well regarded by Officers of ILEA, especially after the succession of weak far left leaderships that followed. At his memorial service, a former Chief Officer remarked "Under Ashley Bramall, the ILEA never found it necessary to have a foreign policy". In his retirement, Bramall held many public appointments including Directorships of the Museum of London, Chairman of the Westminster College of Further Education, and Honorary Secretary of the Theatres Advisory Council. He remained active in local politics as chair of his local party branch and surprised many by his willingness to undertake menial tasks such as delivering leaflets while in his 80s. In 1996 he acted as Agent in a local byelection which saw Mair Garside, formerly his Deputy at ILEA, elected to Westminster City Council. He had appeared on Mastermind while Leader of ILEA in 1976, taking "British politics since 1918" as his specialist subject, and was an active member of the Masterminders' club. His second wife, Gery Bramall (who was a fellow Westminster councillor), was also on the show.