Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз фотографы, антропологы, жазушысы және профессоры (1902–1996)
French photographer, anthropologist, writer and professor (1902–1996)
Пьер Эдуард Леопольд Вергер, сонымен қатар Fatumbi немесе Fátúmbí деп те белгілі (4 қараша 1902, Париж – 11 ақпан 1996, Сальвадор, Бразилия) – фотограф, өзіндік білімімен этнограф болған және babalawo (Ифаның йоруба діни қызметкері) – өмірінің көп бөлігін африкалық диаспораны зерттеуге, яғни құл саудасын, жаңа әлемдегі африкалық негізгі діндерді және Африкадан және Африқаға ағын қондырылған мәдени және экономикалық байланыстарды зерттеуге арнады.
Pierre Edouard Leopold Verger, alias Fatumbi or Fátúmbí (4 November 1902, in Paris – 11 February 1996, in Salvador, Brazil) was a photographer, self taught ethnographer, and babalawo (Yoruba priest of Ifà) who devoted most of his life to the study of the African diaspora — the slave trade, the African based religions of the new world, and the resulting cultural and economical flows from and to Africa.
Өмір
30 жасында, отбасын жоғалтқаннан кейін, Пьер Вержер журналистік фотографтық мансабын бастады. Келесі 15 жыл ішінде ол төрт құрлықты аралап, көп ұзамай прогреске ұшырап, жойылатын көптеген өркениеттерді құжаттады. Оның барған жерлері: Таити (1933); АҚШ, Жапония және Қытай (1934 және 1937); Италия, Испания, Судан (қазіргі Мали), Нигер, Жоғарғы Вольта, Того және Дагоме (қазіргі Бенин, 1935); Батыс Үндістан (1936); Мексика (1937, 1939 және 1957); Филиппин және Индокитай (қазіргі Таиланд, Лаос, Камбоджа және Вьетнам, 1938); Гватемала және Эквадор (1939); Сенегал (әскерге шақырылған ретінде, 1940); Аргентина (1941), Перу және Боливия (1942 және 1946); және, соңында, Бразилия (1946). Оның фотосуреттері Paris Soir, Daily Mirror (“Мистер Ленсман” деген псевдониммен), Life және Paris Match сияқты журналдарда жарияланды. 1955 жылы оның басына дөңгелектермен гүл шоқтарын ұстаған үш әйелдің көркем композициясы куратор Эдвард Стайхен тарапынан MoMA-ның 1955 жылғы әлемдік “Адамзат отбасы” көрмесі үшін таңдалды, оны 9 миллионнан астам адам көрді. Бразилияның Сальвадор қаласында ол жер мен халқына ғашық болып, мәңгілік қоныстанды. Жергілікті тарих пен мәдениетке қызығушылық танытқан ол, кездейсоқ фотографтан Америкадағы африкалық диаспораны зерттеушіге айналды. Оның келесі саяхаттары осы мақсатқа бағытталған: Африканың батыс жағалауы мен Парамарибо (1948), Гаити (1949), Куба (1957). Бразилиядағы йоруба мәдениетін және оның ықпалын зерттегеннен кейін Вержер Кандомбле дінінің жақтасы болды және оның рәсімдерін өткізді. Бенинге сапары кезінде ол Ифаға (сәуегейлік) кірістірілді, Орунмиланың бабалавосы (қасиетті кісісі) болды және Фатумби (“Ифа оракулы арқылы қайта туылған”) деп аталды. Вегердің этнографияға қосқан үлесі ондаған конференциялық баяндамаларда, журналдық мақалаларда және кітаптарда көрініс тапты. Соробонна университеті оған 1966 жылы докторлық дәрежесін (Docteur 3eme Cycle) берді — 17 жасында мектепті тастаған адам үшін бұл үлкен жетістік. Вержер өзінің таңдаған тақырыбын 93 жасында Сальвадорда қайтыс болғанға дейін зерттеуді және құжаттауды жалғастырды. Ол сол уақытта 1973 жылы Баия Федералды университетінде профессор болып жұмыс істеді, онда Сальвадордағы афро-бразилиялық мұражайын құруға жауапты болды; сондай-ақ Нигериядағы Ифе университетінде қонақ профессор болып қызмет етті. Ол өзінің жұмысын жалғастыру үшін Сальвадорда құрылған Pierre Verger қоры 1973 жылға дейін түсірілген 63 000-нан астам фотосуреттер мен негативтерді, сондай-ақ оның құжаттары мен хат-хабарларын сақтайды. Оның өмірі Жером Соутидің кітабында және фильмде баяндалған.
At the age of 30, after losing his family, Pierre Verger took up the career of journalistic photographer. Over the next 15 years, he traveled the four continents, documenting many civilizations that would soon be effaced by progress. His destinations included Tahiti (1933); United States, Japan, and China (1934 and 1937); Italy, Spain, Sudan (now Mali), Niger, Upper Volta, Togo and Dahomey (now Benin, 1935); the West Indies (1936); Mexico (1937, 1939, and 1957); the Philippines and Indochina (now Thailand, Laos, Cambodia and Vietnam, 1938); Guatemala and Ecuador (1939); Senegal (as a conscript, 1940); Argentina (1941), Peru and Bolivia (1942 and 1946); and finally Brazil (1946). His photographs were featured in magazines such as Paris Soir, Daily Mirror (under the pseudonym of "Mr. Lensman"), Life, and Paris Match, and in 1955 his graphic composition of three women bearing vases of flowers on turbaned heads was selected by curator Edward Steichen for MoMA's 1955 world touring The Family of Man exhibition, seen by 9 million visitors. In the city of Salvador, Brazil he fell in love with the place and people, and decided to stay for good. Having become interested in the local history and culture, he turned from errant photographer to a researcher of the African diaspora in the Americas. His subsequent voyages are focused on that goal: the west coast of Africa and Paramaribo (1948), Haiti (1949), and Cuba (1957). After studying the Yoruba culture and its influences in Brazil, Verger became an initiate of the Candomblé religion, and officiated at its rituals. During a visit to Benin, he was initiated into Ifá (ikin divination), became a babalawo (priest) of Orunmila, and was renamed Fátúmbí ("he who is reborn through the Ifá oracle"). Veger's contributions to ethnography are embodied in dozens of conference papers, journal articles and books, and were recognized by Sorbonne University, which conferred upon him a doctoral degree (Docteur 3eme Cycle) in 1966 — quite a feat for someone who dropped out of high school at 17. Verger continued to study and document his chosen subject right until his death in Salvador, at the age of 93. During that time he became a professor at the Federal University of Bahia in 1973, where he was responsible for the establishment of the Afro Brazilian Museum in Salvador; and served as visiting professor at the University of Ifé in Nigeria. The non profit Fundação Pierre Verger in Salvador, which he established to continue his work, holds more than 63,000 photos and negatives taken until 1973, as well as his papers and correspondence. His life has been documented in a book by Jérôme Souty and a movie.