Николас Мюррей Батлер: Философ, дипломат және педагог
Nicholas Murray Butler
Николас Мюррей Батлер (1862-1947): американ философ, дипломат, педагог, Колумбия университетінің президенті, Нобель сыйлығының иегері. Тарихы мен өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық философ, дипломат және педагог (1862–1947)
American philosopher, diplomat, and educator (1862–1947)
Николас Мюррей Батлер (2 сәуір 1862 – 7 желтоқсан 1947) – американдық философ, дипломат және педагог. Батлер Колумбия университетінің президенті, Карнеги халықаралық бейбітшілік қорының президенті, Нобель сыйлығының иегері және 1912 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Уильям Говард Тафттың вице-президенттікке үміткері, қайтыс болған Джеймс С. Шерманның орнын басты. Ол осыншалықты танымал және құрметті болғандықтан, The New York Times газеті 1920-1930 жылдары көп жыл бойы оның елге арналған Рождестволық құттықтауын жариялап тұрды.
Nicholas Murray Butler (April 2, 1862 – December 7, 1947) was an American philosopher, diplomat, and educator. Butler was president of Columbia University, president of the Carnegie Endowment for International Peace, a recipient of the Nobel Peace Prize, and the late James S. Sherman's replacement as William Howard Taft’s running mate in the 1912 United States presidential election. He was so well known and respected that The New York Times printed his Christmas greeting to the nation for many years during the 1920s and 1930s.
Ерте өмір және білім
Батлер, Морган Джон Ристің шөбересі, Нью-Джерси штатының Элизабет қаласында Мэри Батлер мен өндіріс жұмыскері Генри Батлердің отбасында дүниеге келді. Ол Колумбия колледжіне (кейін Колумбия университеті) түсіп, «Пеитологтар қоғамына» қосылды. 1882 жылы бакалавр, 1883 жылы магистр, ал 1884 жылы доктор ғылымын қорғады. Батлердің академиялық және өзге де жетістіктері Теодор Рузвельтті оны «Таңғажайып Николас» деп атауға итермеледі. 1885 жылы Батлер Париж және Берлинде оқыды, сондай-ақ болашақ мемлекеттік хатшы Элиу Рутпен өмір бойына достық қарым-қатынас орнатты. Рут арқылы ол Рузвельт пен Уильям Говард Тафтпен де танысты. 1885 жылдың күзінде Батлер Колумбия университетінің философия факультетіне қызметке орналасты. 1887 жылы ол Грейс Ходли Доджбен бірлесіп Нью-Йорк мұғалімдерді даярлау мектебін құрды және оның президенті болды. Кейіннен мектеп Колумбия университетіне қосылып, Колумбия университетінің Педагогикалық колледжі деп аталды. Осы колледж аясында білім берудің тәжірибелік және дамыту бөлімі Хорас Манн мектебіне айналды. 1890-1891 жылдары Батлер Балтимордағы Джонс Хопкинс университетінде лекция оқыды. 1890-шы жылдар бойы Батлер Нью-Джерси штатының Білім беру кеңесінде жұмыс істеді және Колледжге кіру емтиханы кеңесін құруға көмектесті. 1890-шы жылдары Батлер Чарльз Скрибнердің ұлдары үшін «Ұлы педагогтар» кітап сериясын редакциялады.
Butler, great grandson of Morgan John Rhys, was born in Elizabeth, New Jersey, to Mary Butler and manufacturing worker Henry Butler. He enrolled in Columbia College (later Columbia University) and joined the Peithologian Society. He earned his bachelor of arts degree in 1882, his master's degree in 1883 and his doctorate in 1884. Butler's academic and other achievements led Theodore Roosevelt to call him "Nicholas Miraculous". In 1885, Butler studied in Paris and Berlin and became a lifelong friend of future Secretary of State Elihu Root. Through Root he also met Roosevelt and William Howard Taft. In the fall of 1885, Butler joined the staff of Columbia's philosophy department. In 1887, he co founded with Grace Hoadley Dodge, and became president of, the New York School for the Training of Teachers, which later affiliated with Columbia University and was renamed Teachers College, Columbia University, and from which a co educational experimental and developmental unit became Horace Mann School. From 1890 to 1891, Butler was a lecturer at Johns Hopkins University in Baltimore. Throughout the 1890s, Butler served on the New Jersey Board of Education and helped form the College Entrance Examination Board. During the 1890s Butler edited The Great Educators book series for Charles Scribner's Sons.
Колумбия университетінің президенті
1901 жылы Батлер Колумбия университетінің президенті міндетін атқарушы болды, ал 1902 жылы ресми президент аталды. Оның қызметке кірісу салтанатына қатысқан көптеген мәртебелі адамдардың арасында президент Рузвельт те болды. Батлер 43 жыл бойы Колумбия университетіне басшылық етті, бұл университет тарихындағы ең ұзақ мерзім. Ол 1945 жылы зейнетке шықты. Президент ретінде Батлер университет кампусын кеңейтіп, көптеген жаңа ғимараттар, мектептер мен факультеттер ашты. Осы жаңалықтардың ішінде әлемдегі алғашқы академиялық медициналық орталық – Колумбия пресвитериан медициналық орталығы да болды. 1919 жылы Батлер еврей студенттерінің санын шектеу мақсатымен Колумбияға түсу қағидаларын өзгертті (ол еврейлерге қарсы квота белгілеген алғашқы американдық жоғары оқу орны болды). Батлердің саясаты нәтижелі болды, нәтижесінде Нью-Йорк қаласынан келген студенттердің саны 54%-дан 23%-ға дейін төмендеді, бұл «еврей студенттерінің шабуылына» тосқауыл қойды. Осы себепті Батлер антисемит деп есептеледі. 1941 жылы Пулитцер сыйлығының көркем әдебиет номинациясы бойынша Эрнест Хемингуэйдің «Кім үшін қоңырау соғылады» романы таңдалып алынды. Пулитцер кеңесі бастапқыда бұл шешіммен келісті, бірақ Пулитцер кеңесінің төрағасы Батлер романды ұнамсыз деп тапты және кеңеске өз шешімін қайта қарауға көндірді, соның салдарынан сол жылы ешбір роман сыйлыққа ие болмады. Өмірінің барысында Колумбия университеті философия кітапханасын оның құрметіне атады. Ол қайтыс болғаннан кейін бұрын Оңтүстік зал деп аталған негізгі академиялық кітапхана Батлер кітапханасы болып қайта аталды. Сондай-ақ, 119-шы көше мен Морнингсайд драйвтегі оқытушыларға арналған тұрғын үй ғимараты мен философия саласындағы маңызды сыйлық Батлердің құрметіне аталды. Батлердің Колумбия университетіндегі қызметіне сын қатысты Уптон Синклердің «The Goose Step: A Study of American Education» атты еңбегінде жарысалды.
In 1901, Butler became acting president of Columbia University and, in 1902, formally became president. Among the many dignitaries in attendance at his investiture was President Roosevelt. Butler was president of Columbia for 43 years, the longest tenure in the university's history, retiring in 1945. As president, Butler carried out a major expansion of the campus, adding many new buildings, schools, and departments. These additions included Columbia Presbyterian Medical Center, the first academic medical center in the world. In 1919, Butler amended the admissions process to Columbia in order to limit the number of Jewish students (it became the first American institution of higher learning to establish an anti Jewish quota). Butler's policy was successful and the number of students hailing from New York City dropped from 54% to 23% stemming "the invasion of the Jewish student". This is one of the reasons why Butler has been called an anti semite. In 1941, the Pulitzer Prize fiction jury selected Ernest Hemingway's For Whom the Bell Tolls. The Pulitzer Board initially agreed with that judgment, but Butler, ex officio head of the Pulitzer board, found the novel offensive and persuaded the board to reverse its determination, so that no novel received the prize that year. During his lifetime, Columbia named its philosophy library for him; after he died, its main academic library, previously known as South Hall, was rechristened Butler Library. A faculty apartment building on 119th Street and Morningside Drive was also renamed in Butler's honor, as was a major prize in philosophy. A polemical attack on Butler's time at Columbia University appeared in The Goose Step: A Study of American Education, by Upton Sinclair.
Саяси қызмет
Батлер 1888 жылдан 1936 жылға дейін Республикалық Ұлттық Конвенттердің барлығына делегат болды; 1912 жылы вице-президент Джеймс Шерман президент сайлауына сегіз күн қалғанда қайтыс болғаннан кейін, Батлер Шерманға тиер еді деген сайлаушы дауыстарын қабылдауға тағайындалды: республикалық тізім Юта мен Вермонт штаттарынан бар болғаны 8 сайлаушы дауысын жеңіп алды, демократтар мен прогрессистерден кейін үшінші орынға табан тіреді. 1916 жылы Батлер Елиху Рут үшін республикалық президенттік ұсынуды қамтамасыз етуге тырысты. Батлер 1920 жылы өзі үшін де ұсынуға үмітттенді, бірақ сәттілікке жете алмады. Батлер тыйым салудың елге зиян келтірген қателік деп есептеді. Ол 1933 жылы тыйым салуды жою үшін жасалған сәтті күш-жігерге белсенді қатысты. Ол Джон В. Берджесс пен Александр Гамильтонның өзінің республикалық принциптерінің философиялық негізін қалағанын айтты. 1936 жылдың маусым айында Батлер Лондонға Карнеги қорының бейбітшілік конференциясына сапар шекті, онда ақша және қаржының негізгі мәселелері зерттелді.
Butler was a delegate to each Republican National Convention from 1888 to 1936; in 1912, after Vice President James S. Sherman died eight days before the presidential election, Butler was designated to receive the electoral votes that Sherman would have received: the Republican ticket won only 8 electoral votes from Utah and Vermont, finishing third behind the Democrats and the Progressives. In 1916, Butler tried to secure the Republican presidential nomination for Elihu Root. Butler also sought the nomination for himself in 1920, without success. Butler believed that Prohibition was a mistake, with negative effects on the country. He became active in the successful effort for repeal Prohibition in 1933. He credited John W. Burgess along with Alexander Hamilton for providing the philosophical basis of his Republican principles. In June 1936, Butler traveled to the Carnegie Endowment Peace Conference in London where, at the meeting, fundamental problems of money and finance were explored.
Фашизм мен нацизмге деген көзқарас
Тарихшы Стивен Х. Норвудтың пікірінше, Батлер нацизмнің мәнісі мен салдарына толыққанды түсіне алмады, бұл оның жеке пікірде білдірген антисемитизмімен, экономикалық консерватизмімен және кәсіби одақтарға деген қарсылығымен байланысты болды. Батлер Бенито Муссолиниді ұзақ жылдар бойы бағалаған. Ол итальяндық фашистік көшбасшыны Оливер Кромвельмен салыстырып, 1920 жылдары «фашизм жеткізген үлкен прогресті» атап көрсетті. 1933 жылдың қараша айында, нацистер кітаптарды жаққаннан кейін бірнеше ай өткен соң, ол АҚШ-тағы Германия елшісі Ханс Лютерді Колумбия университетіне қабылдады және университетке келген танымал неміс диссидентімен бірге болудан бас тартты. Батлер 1930 жылдардың соңына дейін Гитлер режиміне қатысты «ерекше үнсіздігімен» және оған ықпалдас болғаны үшін сынға ұшырады.
According to historian Stephen H. Norwood, Butler failed to "grasp the nature and implications of Nazism influenced both by his antisemitism, privately expressed, and his economic conservatism and hostility to trade unionism". Butler was a longtime admirer of Benito Mussolini. He compared the Italian Fascist leader to Oliver Cromwell and, in the 1920s, he noted "the stupendous improvement which Fascism has brought". In November 1933, months after the Nazi book burnings began, he welcomed Hans Luther, the German ambassador to the United States, to Columbia and refused to appear with a notable German dissident when the latter visited the university. Butler was criticized for his "remarkable silence" and complicity towards Hitler's regime until the late 1930s.
Интернационалист
Батлер 1907 жылдан 1912 жылға дейін мерзімді түрде жиналатын Халықаралық төрелік жөніндегі Мохонк көл конференциясының төрағасы болды. Осы кезеңде ол Халықаралық келісімнің Америкалық бөлімшесінің президенті болып тағайындалды. Батлер сондай-ақ Эндрю Карнегиді Карнегидің халықаралық бейбітшілік қоры үшін бастапқы 10 миллион долларлық қаржыны беруге көндіруде маңызды рөл атқарды. Батлер халықаралық білім беру және байланыс саласын басқарды, Париж қаласында қорының Еуропалық бөлімшесін құрды және 1925 жылдан 1945 жылға дейін қорының президенті болды. Осы саладағы еңбегі үшін ол 1931 жылғы Нобель бейбітшілік сыйлығын алды (Джейн Аддамспен бөлісіп) "[Келлог-Бриан шартын] ілгерілетуі" және "Америка бейбітшілік қозғалысының белгілі бір бөлігінің жетекшісі" ретіндегі қызметі үшін. 1916 жылдың желтоқсанында Батлер, Рузвельт және басқа да меценаттар, соның ішінде шотландиялық өнеркәсіпші Джон К. Моффат, Уильям Астор Шанлер, Джозеф Шоат, Кларенс Маккей, Джордж фон Ленгерке Мейер және Джон Гир Хиббен, Оверньдегі маркиз де Лафайеттің туған жері – Шаваняк шатосын сатып алды. Бұл шато француздық Лафайет ескеру қорының штаб-пәтері ретінде қызмет етті, оны Шанлердің бұрынғы әйелі, Беатрис Эшли Шанлер басқарды. Батлер ағылшын-американдық достықты нығайтуға бағытталған "Пилгримдер қоғамының" президенті болды. Ол 1928 жылдан 1946 жылға дейін Пилгримдер қоғамының президенті қызметін атқарды. Батлер 1928 жылдан 1941 жылға дейін Америка өнер және әдебиет академиясының президенті болды және академияның алғашқы мүшелерінің бірі болды.
Butler was the chair of the Lake Mohonk Conference on International Arbitration that met periodically from 1907 to 1912. In this time, he was appointed president of the American branch of International Conciliation. Butler was also instrumental in persuading Andrew Carnegie to provide the initial $10 million funding for the Carnegie Endowment for International Peace. Butler became head of international education and communication, founded the European branch of the Endowment headquartered in Paris, and was President of the Endowment from 1925 to 1945. For his work in this field, he received the Nobel Peace Prize for 1931 (shared with Jane Addams) "[For his promotion] of the Kellogg Briand pact" and for his work as the "leader of the more establishment oriented part of the American peace movement". In December 1916, Butler, Roosevelt and other philanthropists, including Scottish born industrialist John C. Moffat, William Astor Chanler, Joseph Choate, Clarence Mackay, George von Lengerke Meyer, and John Grier Hibben, purchased the Château de Chavaniac, birthplace of the Marquis de Lafayette in Auvergne, to serve as a headquarters for the French Heroes Lafayette Memorial Fund, which was managed by Chanler's ex wife, Beatrice Ashley Chanler. Butler was President of the Pilgrims Society, which promotes Anglo American friendship. He served as President of the Pilgrims from 1928 to 1946. Butler was president of The American Academy of Arts and Letters from 1928 to 1941 and was an early member of the academy.
Жеке өмір
Батлер 1887 жылы Сюзанна Эдвардс Шойлермен (1863–1903) үйленді және осы некеден бір қызы болды. Сюзанна – Якоб Рутсен Шойлердің (1816–1887) және Сюзанна Хей Эдвардстың (1830 жылы туған) қызы. 1903 жылы әйелі қайтыс болды, ал 1907 жылы Нью-Йорктегі үй салушы Томас Э. Дэвистің немересі Кейт Ла Монтаньеге қайта үйленді. 1940 жылы Батлер «Артық жылдар» атты автобиографиясының екінші томын жариялап, аяқтады. 1945 жылы 83 жасында Батлер көру қабілетін толығымен жойды. Ол қызметтен кетіп, екі жылдан кейін қайтыс болды. Ол Нью-Джерси штатының Патерсон қаласындағы Седар-Лоун зиратына жерленген. Батлер бәріне ұнай бермейтін адам болды. 1939 жылы Батлердің бұрынғы студенті Рольф Хамфрис «Poetry» журналында «Phi Beta Kappa оқиғасы үшін жоба өлең» атты туындысын жариялады, ол иамбикалық пентаметрде рифмасыз бос өлең түрінде классикалық форматта жазылған. Акростихтің әрбір жолының бас әріптері «Николас Мюррей Батлер – жылқының [sic] есегі» деген хабарды құрады. «Жасырын» хабарды тапқан редакторлар ашуланып, ресми түрде кешірім сұрады. Рэндольф Борн 1915 жылы «Жаңа Республика» журналында жариялаған «Біздің жеңімпаздарымыздың бірі» атты эссесінде Батлерді «Александр Макинтош Қасапшы» деп сипаттады. Батлер білім беруден бастап әлемдік бейбітшілікке дейінгі көптеген тақырыптар бойынша жазды және сөз сөйледі. Оның еңбектері білімділікпен және терең оймен ерекшеленсе де, көбінесе мақтанға бой алдырып, әуелігін жоғалтқан. «Американ Меркурий» журналындағы сыншы Дороти Данбар Бромли Батлердің мәлімдемелерін «соның аяқталмайтын, зиянды сөздері» деп атады.
Butler married Susanna Edwards Schuyler (1863–1903) in 1887 and had one daughter from that marriage. Susanna was the daughter of Jacob Rutsen Schuyler (1816–1887) and Susannah Haigh Edwards (born 1830). His wife died in 1903 and he married again in 1907 to Kate La Montagne, granddaughter of New York property developer Thomas E. Davis. In 1940, Butler completed his autobiography with the publication of the second volume of Across the Busy Years. Butler became almost completely blind in 1945 at age 83. He resigned from the posts he held and died two years later. He is interred at Cedar Lawn Cemetery, in Paterson, New Jersey. Butler was not universally liked. In 1939, a former student of Butler, Rolfe Humphries, published in the pages of Poetry an effort titled "Draft Ode for a Phi Beta Kappa Occasion" that followed a classical format of unrhymed blank verse in iambic pentameter with one classical reference per line. The first letters of each line of the resulting acrostic spelled out the message: "Nicholas Murray Butler is a horses [sic] ass". Upon discovering the "hidden" message, the irate editors ran a formal apology. Randolph Bourne lampooned Butler as "Alexander Macintosh Butcher" in "One of our Conquerors", a 1915 essay he published in The New Republic. Butler wrote and spoke voluminously on all manner of subjects ranging from education to world peace. Although marked by erudition and great learning, his work tended toward the portentous and overblown. In The American Mercury, the critic Dorothy Dunbar Bromley referred to Butler's pronouncements as "those interminable miasmas of guff".
Құрметтер
"Құтқарушы" орденінің үлкен командирі. Қасиетті Сава ордені. 1926 жылғы 14 шілдеде Ақ арыстан орденінің үлкен кресті. Леопольд орденінің үлкен лентасы. Италия Корольдік орденінің үлкен крестінің кавалері. Қызыл бұрқыт орденінің командирі. Қасиетті Маврикий және Лазар орденінің үлкен крестінің кавалері. 1931 жылы Сегед университетінің (Мажарстан) құрметті докторы. 1938 жылы Америка философиялық қоғамының сайланған мүшесі.
Knight Grand Commander in the Order of the Redeemer. Order of Saint Sava. Grand Cross of the Order of the White Lion on 1926 07 14. Grand cordon of the Order of Leopold. Knight Grand cross in the Order of the Crown of Italy. Commander in the Order of the Red Eagle. Knight Grand cross in the Order of Saints Maurice and Lazarus. Doctor honoris causa University of Szeged (Hungary) in 1931. Elected member of the American Philosophical Society in 1938.