Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гүлді өсімдіктер туысы
Genus of flowering plants
Филодендрон – арамгүл тұқымдасына жататын гүлді өсімдіктердің ірі туысы. 2015 жылғы таңдалған өсімдіктер отбасыларының әлемдік тізімі 489 түрді мойындады, ал басқа көздер түрлердің саны бойынша әртүрлі мәліметтер келтіреді. Түрлер санына қарамастан, бұл туыс Anthurium туысынан кейін Araceae отбасының екінші ірі мүшесі болып табылады. Таксономиялық тұрғыдан Филодендрон туысы әлі толық зерттелмеген, сипатталмаған көптеген түрлері бар. Көптеген түрлері әсемдік үшін және үй ішінде өсіріледі. Бұл атау грек тіліндегі "фило" – "сүйіспеншілік, құрмет" және "дендрон" – "ағаш" сөздерінен шыққан. Филодендрон деген жалпы атауы ағылшын тілінде де осылай қолданылады.
Philodendron is a large genus of flowering plants in the family Araceae. as of 2015, the World Checklist of Selected Plant Families accepted 489 species; other sources accept different numbers. Regardless of number of species, the genus is the second largest member of the family Araceae, after genus Anthurium. Taxonomically, the genus Philodendron is still poorly known, with many undescribed species. Many are grown as ornamental and indoor plants. The name derives from the Greek words philo 'love, affection' and dendron 'tree'. The generic name, Philodendron, is often used as the English name.
Өсу әдеті
Арасея тұқымдасының басқа тұқымдарымен салыстырғанда, филодендрондарда өсу әдістерінің өте алуан түрлісі бар. Өсу жолдары эпифиттік, жартылай эпифиттік немесе сирек жердегі болуы мүмкін. Кейбіреулері қоршаған ортаға байланысты осы өсу жолдарының комбинациясын көрсете алады. Жартылай эпифиттік филодендрондарды екі түрге бөлуге болады: біріншілік және екіншілік жартылай эпифиттер. Біріншілік жартылай эпифиттік филодендрон өмірін жоғарыда, қанатында, тұқымының өніп шығу орнынан бастайды. Содан кейін өсімдік эпифит ретінде өседі. Ол жеткілікті өлшемге жетіп, жасы ұлғайған соң, орман төңірегіне қарай өсетін ауа тамырларын шығара бастайды. Олар орман төңірегіне жеткен соң, топырақтан тікелей қоректік заттарды алады. Осылайша, өсімдіктің стратегиясы – өмірінің басында қоректік заттардың есебінен жарық алу болып табылады. Кейбір біріншілік эпифиттік түрлердің құмырсқалармен симбиоздық қарым-қатынасы бар. Осы түрлерде құмырсқалардың ұясы өсімдіктің тамырлары арасында өседі, бұл ұяны тұрақтандыруға көмектеседі. Филодендрондарда гүлден тыс нектарийлер болады, олар құмырсқаларды тарту үшін нектар бөліп шығаратын бездер. Филодендрон өз кезегінде, құмырсқалардың ұясынан қоректік заттар алады, ал құмырсқалардың агрессивті мінезі өсімдікті оны жейтін басқа жәндіктерден қорғайды. Екіншілік жартылай эпифиттер өмірін топырақта немесе тұқымдарының өніп шығу орнына өте жақын ағаш діңінің бөлігінде бастайды. Бұл филодендрондар өмірінің басында тамырларын топыраққа жасайды. Содан кейін олар ағашқа көтеріле бастайды және ақырында толығымен эпифиттік болып, жер астындағы тамырларын жояды. Екіншілік жартылай эпифиттер әрдайым өмірін ағашқа жақын бастамайды. Осы филодендрондарда өсімдік ағашты тапқанша жер бойымен ұзын интернодтармен өседі. Олар ағаштың қараңғы көлеңкесі сияқты қараңғы аймақтарға қарай өсіп, қолайлы ағашты табады. Бұл қасиет скотропизм деп аталады. Ағаш табылғаннан кейін, скотропизм тоқтап, филодендрон фототропизмге ауысады, ал интернодтар қысқарады және қалыңдайды. Бірақ көбінесе филодендрондар ағаштарда өнеді.
Compared to other genera of the family Araceae, philodendrons have an extremely diverse array of growth methods. The habits of growth can be epiphytic, hemiepiphytic, or rarely terrestrial. Others can show a combination of these growth habits depending on the environment. Hemiepiphytic philodendrons can be classified into two types: primary and secondary hemiepiphytes. A primary hemiepiphytic philodendron starts life high up in the canopy where the seed initially sprouts. The plant then grows as an epiphyte. Once it has reached a sufficient size and age, it will begin producing aerial roots that grow toward the forest floor. Once they reach the forest floor, nutrients can be obtained directly from the soil. In this manner, the plant's strategy is to obtain light early in its life at the expense of nutrients. Some primary epiphytic species have a symbiotic relationship with ants. In these species, the ants' nest is grown amongst the plant's roots, which help keep the nest together. Philodendrons have extrafloral nectaries, glands that secrete nectar to attract the ants. The philodendron, in turn, obtains nutrients from the surrounding ant nest, and the aggressive nature of the ants serves to protect the plant from other insects which would eat it. Secondary hemiepiphytes start life on the ground or on part of a tree trunk very close to the ground, where the seeds sprout. These philodendrons have their roots in the ground early in their lives. They then begin climbing up a tree and eventually may become completely epiphytic, doing away with their subterranean roots. Secondary hemiepiphytes do not always start their lives close to a tree. For these philodendrons, the plant will grow with long internodes along the ground until a tree is found. They find a suitable tree by growing towards darker areas, such as the dark shadow of a tree. This trait is called scototropism. After a tree has been found, the scototropic behavior stops and the philodendron switches to a phototropic growth habit and the internodes shorten and thicken. Usually, however, philodendrons germinate on trees.
Жапырақтары
Жапырақтары әдетте үлкен әрі әсерлі, көбінесе лобтары бар немесе терең тілімделген, және сол сияқты, көбінесе немесе аз мөлшерде қауырсынды болуы мүмкін. Олар сондай-ақ сопақ (Филодендрон 'Ақ ханшайым'), сүйір пішіндес, бөлінген (Филодендрон трипартитум) немесе көптеген басқа да пішін нұсқаларында кездеседі. Жапырақтары сабақта кезектесіп орналасқан. Филодендронның ерекше қасиеті – бір өсімдікте жапырақтарының бір түрі ғана бола бермейді. Олардың орнына, жас және ересек жапырақтары болады, олар бір-бірінен күрт айырылуы мүмкін. Өсімдіктің өмірінің басындағы көшет филодендрондарының жапырақтары көбінесе жүрек пішіндес болады. Бірақ, өсіп-жетілгеннен кейін, жапырақтары жас жапырақтардың қалыпты пішіні мен мөлшерін алады. Филодендронның өмірінде кейін, ол ересек жапырақтарды өндіре бастайды, бұл процесс метаморфоз деп аталады. Көптеген филодендрон метаморфозды біртіндеп басады, жас және ересек жапырақтар арасында бірден көзге түсетін айырмашылық жоқ. Жастарға қарағанда әлдеқайда ірі болудан басқа, ересек жапырақтарының пішіні айтарлықтай өзгеше болуы мүмкін. Шындығында, осы айырмашылықтардың салдарынан бұрынғыда маңызды таксономиялық қиындықтар туындаған, нәтижесінде жас және ересек өсімдіктер қате түрде әртүрлі түрлерге жатқызылған. Ересек жапырақтарға айналудың бастамасы айқын түрде әртүрлі болуы мүмкін. Бір себебі – өсімдіктің биіктігі. Екіншілік гемиэпифиттер қараңғы орман төбесінен басталып, ағаштарға өрлеп, жолында жас жапырақтарын көрсетеді. Олар жеткілікті биіктікке жеткенде, ересек жапырақтарына ұқсас жапырақтарды дамыта бастайды. Кішкентай жас жапырақтары жарық аз болатын қараңғы орман төбесі үшін қолайлы, бірақ олар шыңға жеткенде, жарық жеткілікті болғандықтан үлкен ересек жапырақтары тиімді мақсатқа қызмет ете алады. Тағы бір мүмкін себеп – бастапқы гемиэпифиттерде. Бұл филодендрон түрлері әдетте әуе тамырларын төменге жібереді. Тамырлары төмендегі жерге жеткенде, өсімдік бұрын тапшы болған топырақтан қоректік заттарды сіңіре бастайды. Нәтижесінде, өсімдік тез арада ересек жапырақтарына айналып, айтарлықтай өседі. Филодендрон жапырақтарының тағы бір ерекшелігі – бір түрдің екі өсімдігі арасында да пішіні мен мөлшері әртүрлі болуы мүмкін. Осының барлық әртүрлі жапырақ пішіндерінің нәтижесінде, табиғи өзгерістерді морфогенезден ажырату көбінесе қиынға соғады.
The leaves are usually large and imposing, often lobed or deeply cut, and may be more or less pinnate. They can also be oval (Philodendron 'White Princess'), spear shaped, divided (Philodendron tripartitum) or in many other possible shape variations. The leaves are borne alternately on the stem. A quality of philodendrons is that they do not have a single type of leaf on the same plant. Instead, they have juvenile leaves and adult leaves, which can be drastically different from one another. The leaves of seedling philodendrons are usually heart shaped early in the life of the plant. But after it has matured past the seedling stage, the leaves will acquire the typical juvenile leaf's shape and size. Later in the philodendron's life, it starts producing adult leaves, a process called metamorphosis. Most philodendrons go through metamorphosis gradually; there is no immediately distinct difference between juvenile and adult leaves. Aside from being typically much bigger than the juvenile leaves, the shape of adult leaves can be significantly different. In fact, considerable taxonomic difficulty has occurred in the past due to these differences, causing juvenile and adult plants to mistakenly be classified as different species. The trigger for the transformation to adult leaves can vary considerably. One possible trigger is the height of the plant. Secondary hemiepiphytes start off on the dark forest floor and climb their way up a tree, displaying their juvenile type leaves along the way. Once they reach a sufficient height, they begin developing adult type leaves. The smaller juvenile leaves are used for the darker forest floor where light is in scarce supply, but once they reach a sufficient height in the canopy the light is bright enough that the bigger adult leaves can serve a useful purpose. Another possible trigger occurs in primary hemiepiphytes. These philodendrons typically send their aerial roots downward. Once their roots have reached the ground below, the plant will begin taking up nutrients from the soil, of which it had been previously deprived. As a result, the plant will quickly morph into its adult leaves and gain in size dramatically. Another quality of philodendrons leaves is they are often quite different in shape and size even between two plants of the same species. As a result of all these different possible leaf shapes, it is often difficult to differentiate natural variations from morphogenesis.
Катафиллалар
Филодендрон жаңадан пайда болатын жапырақтарды қоршап, қорғайтын өзгертілген жапырақтар – катафиллалар да өндіреді. Катафиллалар әдетте жасыл, жапырақ сияқты және жапырақты қорғағанда қатты болады. Кейбір түрлерінде олар тіпті шырынды да болуы мүмкін. Жапырақ толыққандай қалыптасқаннан кейін, катафилла көбінесе сабақ пен жапырақтың табаны қосылатын жерде бекітіліп қалады. Филодендрон катафиллалары екі түрге бөлінеді: түсіп қалатын және тұрақты түрлер. Түсіп қалатын катафилла жапырақ қалыптасқаннан кейін одан иіліп, бірте-бірте қоңырланып, кеуіп, соңында өсімдіктен түсіп, сабақта із қалдырады. Түсіп қалатын катафиллалар көбінесе өрмелегіш филодендрон түрлерінде кездеседі, ал тұрақты катафиллалар эпифиттік филодендрон немесе жабысқақ өсімдіктерге тән. Соңғы жағдайда, өсімдіктің қысқа аралықтары катафилланың уақтылы түрде түсуіне кедерілді етеді. Катафиллалар бекітіліп қалады, кеуіп, түйіндерге жалғасқан талшықтарға айналады. Кейбір филодендрон түрлерінде катафиллалар уақыт өте жиналып, түйіндерде ылғалды масса түзеді. Бұл жаңадан шыққан тамырларды ылғалды ұстап, жаңа жапырақтарға майлау эффектін береді.
Philodendrons also produce cataphylls, which are modified leaves that surround and protect the newly forming leaves. Cataphylls are usually green, leaf like, and rigid while they are protecting the leaf. In some species, they can even be rather succulent. Once the leaf has been fully formed, the cataphyll usually remains attached where the stem and base of the leaf meet. In philodendrons, cataphylls typically fall into two categories: deciduous and persistent types. A deciduous cataphyll curls away from the leaf once it has formed, eventually turning brown and drying out, and finally falling off the plant, leaving a scar on the stem where it was attached. Deciduous cataphylls are typically found on vining philodendrons, whereas persistent cataphylls are typical of epiphytic philodendrons or appressed climbers. In the latter, the cataphylls are prevented from falling off in a timely manner due to the short internodes of the plant. The cataphylls will remain attached, drying out and becoming nothing more than fibers attached at the nodes. In some philodendrons, the cataphylls build up over time and eventually form a wet mass at the nodes. This may keep emerging roots moist and provide some form of lubrication to new leaves.
Тамырлар
Филодендронның әуе және жер асты тамырлары бар. Әуе тамырлары түрлі пішіндер мен өлшемдерде кездеседі және өсімдіктің көптеген түйіндерінен немесе кейде интернодтан шығады. Бір түйіндегі әуе тамырларының саны мен мөлшері тамырлардың бекінуіне қолайлы субстраттың болуына байланысты. Әуе тамырлары екі негізгі функцияны атқарады. Олар филодендронға ағашқа немесе басқа өсімдікке жабысуға, сондай-ақ су мен қоректік заттарды жинауға мүмкіндік береді. Осыған байланысты тамырлар морфологиялық тұрғыдан осы екі санатқа бөлінеді. Ағаштарға жабысу үшін қолданылатын әуе тамырлары әдетте қысқа, көп және кейде тамыр түктерінің қабатымен жабылған болады; ал су мен қоректік заттарды жинау үшін пайдаланылатындары қалың және ұзын болады. Бұл қоректендіруші тамырлар филодендрон бекітілген субстратқа тығыз жабысып, топыраққа қарай тікелей төмен қарай өседі. Жалпы, қоректендіруші тамырлар оң гидротропизм және теріс гелиотропизм көрсетеді. Филодендрон тамырларының ерекшелігі – склерозды гиподермис, яғни эпидермис ішінде орналасқан, бірден бес жасушаға дейін ұзындығы бар цилиндрлі түтікшелер. Склерозды гиподермистің жасушалары созылыңқы және қатайған болады. Эпидермистің астында ұзын жасушалар мен қысқа жасушалардың кезектесіп орналасқан ерекше қабаты бар.
Philodendrons have both aerial and subterranean roots. The aerial roots occur in many shapes and sizes and originate from most of the plant's nodes or occasionally from an internode. The size and number of aerial roots per node depends on the presence of a suitable substrate for the roots to attach themselves. Aerial roots serve two primary purposes. They allow the philodendron to attach itself to a tree or other plant, and they allow it to collect water and nutrients. As such, the roots are divided morphologically into these two categories. Aerial roots used for attaching to trees tend to be shorter, more numerous, and sometimes have a layer of root hairs attached; those used for collecting water and nutrients tend to be thicker and longer. These feeder roots tend to attach flush with the substrate to which the philodendron is attached, and make their way directly downwards in search of soil. In general, feeder roots tend to show both positive hydrotropic and negative heliotropic behaviors. Characteristic of roots in philodendrons is the presence of a sclerotic hypodermis, which are cylindrical tubes inside the epidermis that can be one to five cells long. The cells that line the sclerotic hypodermis are elongated and tend to be hardened. Underneath the epidermis is a unique layer of cells in a pattern of long cells followed by short cells.
Гүлден тыс нектарийлер
Кейбір филодендрондарда гүлден тыс нектарийлер (гүлдердің сыртында орналасқан нектар өндіретін бездер) болады. Нектар құмырсқаларды тартады, олармен өсімдік өзара пайдалы симбиоздық қарым-қатынаста болады. Нектарийлер өсімдіктің әртүрлі жерлерінде кездеседі, оның ішінде сабақтарында, жапырақ қабықшаларында, жапырақтардың төменгі жағында және гүл серігінде. Нектарийлер құмырсқалардың жейтін тәтті, жабысқақ затты шығарады, бұл оларды берілген филодендронның тамырлары арасында ұя салуға ынталандырады. Кейбір жағдайларда, өндірілген нектар мөлшері тым көп болуы мүмкін, нәтижесінде беті толығымен осы затпен жабылады.
Some philodendrons have extrafloral nectaries (nectar producing glands found outside of the flowers). The nectar attracts ants, with which the plant enjoys a protective symbiotic relationship. Nectaries can be found in a variety of locations on the plant, including the stalks, sheaths, lower surfaces of the leaves, and spathes. The nectaries produce a sweet, sticky substance the ants like to eat and which provides an incentive for them to build their nests amongst the roots of the given philodendron. In some cases, the amount of nectar produced can be quite extensive, resulting in the surface becoming entirely covered with it.
Жыныстық
Филодендрондар көбейуге дайын болған кезде гүлшоғырын шығарады, ол жапырақ тәрізді қапшық – спатадан және оның ішінде орналасқан түтік тәрізді құрылым – спадикс-тен тұрады. Түрлеріне қарай, бір гүлшоғыры немесе қысқа сабақшаларда бір уақытта 11 гүлшоғырына дейін түзілуі мүмкін. Спата көбінесе майлы және әдетте екі түсті болады. Кейбір филодендрондарда спатаның төменгі жағы жоғарғы бөлігінен түсімен өзгешеленеді, ал басқаларында спатаның ішкі және сыртқы беттерінің түсі әртүрлі болады. Ақшыл түсі әдетте ақ немесе жасыл, ал қараңғысы – қызыл немесе қызыл қоңыр. Пеларгонидин – спатадағы қызыл түстің басты пигменті. Спатаның жоғарғы бөлігі жапырақ немесе шеті деп аталады, ал төменгі бөлігі түтікше немесе камера деп аталады, себебі оның негізінде түтікше тәрізді құрылымы бар. Спадикс көбінесе ақ және спатадан қысқа болады. Спадикс-те құнарлы аналық, құнарлы аталық және тозаңсыз аталық гүлдер кездеседі. Құнарлы аталық және аналық гүлдер спадикс-те тозаңсыз аталық гүлдерден тұратын тозаңсыз аймақпен бөлінеді. Бұл тозаңсыз аталық гүлдердің қабырғасы құнарлы аталық гүлдердің аналық гүлдерді тозаңдандырмауын қамтамасыз етеді. Гүлдің орналасуы тік болып келеді: спадикс-тің жоғарғы жағында құнарлы аталық гүлдер, одан кейін тозаңсыз аталық гүлдер, ал құнарлы аналық гүлдер спата түтігі немесе камерасы деп аталатын аймақта төменгі жағында орналасқан. Кейбір филодендрондарда тозаңсыз аталық гүлдердің қосымша аймағы спадикс-тің ең жоғарғы жағында кездеседі. Құнарлы аталық гүлдер тозаң шығарған кезде құнарлы аналық гүлдер көбінесе тозаңдануға дайын болмайды, бұл өздігінен тозаңданудың алдын алады. Өзінің тозаңы жіп тәрізді болып, құнарлы аталық гүлдер орналасқан жерден шығып тұрғандай көрінеді. Жыныстық көбею қоңыздар арқылы жүзеге асырылады, көптеген филодендрон түрлері тозаңдану үшін белгілі бір қоңыз түрінің болуын қажет етеді. Керісінше, көптеген қоңыздар бірден бірнеше филодендрон түрін тозаңдата алады. Бұл қоңыздар филодендроннан басқа, арацеялар тұқымдасынан тыс басқа тұқымдарды да тозаңдата алады. Тозаңдаушы қоңыздар Rutelinae және Dynastinae тұқымдастарының еркектері болып табылады, және бүгінгі күнге дейін гүлшоғырды тозаңдататыны анықталған қоңыздар тек Cyclocephala немесе Erioscelis тұқымдасына жатады. Нелия тұқымдасына жататын басқа да кішірек қоңыздар да гүлшоғырларды аралайды, бірақ олар филодендрондарды тозаңдауға қатыспайды деп есептеледі. Қоңыздарды тарту үшін тозаңсыз аталық гүлдер еркек қоңыздарды тарту үшін феромондарды бөліп шығарады, әдетте, кешкі мезгілде. Бұл процеске, әйел гүлдің ашылуы еркек гүлдің ашылуы қосылады, онда тозаң өндіріледі. Әйел гүлдің ашылуы екі күнге дейін созылуы мүмкін және қоңыздардың кіруі үшін жапырақшаның біртіндеп ашылуын қамтиды. Кейбір деректер жапырақшаның ашылу уақыты жарық деңгейіне байланысты екенін көрсетеді, бұлтты, қараңғы күндерде жапырақша ашық күндерге қарағанда ертерек ашылады. Бұл қоңыздар үшін қауіпсіз көбейетін орын болып табылады. Осылайша, еркек қоңыздар көбінесе әйел қоңыздармен бірге жапырақшада жұптасу мақсатында жүреді. Филодендрон бұл симбиотикалық қатынастан пайда көреді, өйткені еркектер ақырында тозаңмен қапталған жапырақшаны тастап, басқа филодендронның процесін қайталайды, оны тозаңдап, осылайша филодендронға жыныстық көбеюдің құралын ұсынады. Қауіпсіз орын табудан басқа, еркек қоңыздар орталық жерде болудан да пайда көреді, өйткені бұл оларға әйелдерге жұптасуға дайын және қабілетті екенін хабарлауға мүмкіндік береді. Филодендрон гүліне беттеген әйел қоңыздар оның жұптасу ниетімен солай істейтінін біледі, ал жыныстық қатынасқа бейім және жұптасуды қажет ететін әйелдер филодендрон гүлдері өндіретін феромондарды ұстанса, еркектерді таба алатынын біледі. Нәтижесінде, еркек қоңыздар филодендронмен қарым-қатынастан пайда көреді, өйткені олар әйелдерді тарту үшін феромон шығарудың қажеті жоқ, өйткені филодендрондар оны олар үшін жасайды. Сонымен қатар, еркек қоңыздар пайдаға жетеді, өйткені олар тек жыныстық қатынасқа бейім әйелдермен ғана жұптасады, бұл міндетті түрде басқаша емес. Филодендрон еркек қоңыздарға өздері ғана таба алмайтындай тиімді жолмен әйелдерді табуға мүмкіндік береді. Филодендрондар шығаратын феромондар ұрғашы қоңыздар ата қоңыздарды жұптастыру үшін шығаратын феромондарға ұқсас болуы мүмкін. Сонымен қатар, феромондар көптеген түрлерде тәтті, жеміс иісі бар, ал басқаларында көзге түспейтін иісі бар. Бұл симбиозда қоңыздарға тікелей пайда келтіретін барлық қоңыз мінез-құлқы емес: қоңыздарға көбейту артықшылықтарынан басқа, филодендрондар екі түрде тағам береді. Құнарлы аталық гүлдерден шыққан тозаң қоңыздар түн бойы жейді. Екіншіден, тозаңсыз аталық гүлдер, қоңыздар жегенде липидтерге бай. Жапырақша мен спадикс ұсынатын пайдаға байланысты еркек қоңыздар түн бойы жапырақшада болып, жеп, жұптасады. Әдетте, түн бойы жапырақшада бес-он екі қоңыз болады. Сирек жағдайларда, бір уақытта 200 қоңыз байқалған, және көбінесе қоңыздар бір түрге жатады. Бұл симбиотикалық қатынастың тағы бір ерекшелігі, жақсы түсінілмегені, спадикс жапырақшаның қоңыздар үшін ашылуына дейін жылулана бастайтын оқиғалар тізбегі. Бұл процеске термогенез деп аталады. Жапырақша ашылып, қоңыздар келген кезде спадикс әдетте өте ыстық болады; кейбір түрлерде 46°C дейін, бірақ әдетте 35°C шамасында. Термогенез қоңыздардың келуімен сәйкес келеді және олардың қатысуын арттырады. Спадикс-тің жеткен максималды температура сыртқы температурадан шамамен 20°C жоғары болады. Температураның уақытқа қатысты өзгеруі түрлеріне қарай өзгеруі мүмкін. Кейбір түрлерде спадикс температурасы қоңыздар келгенде ең жоғары деңгейге жетеді, содан кейін төмендейді, содан кейін филодендрон қоңыздар кеткенге дайын болғанда қайтадан жоғарылайды. Басқа түрлерде, бірақ, спадикс температурасы тек қоңыздар келгенде ғана ең жоғары деңгейге жетеді, ол шамамен бір күн бойы тұрақты болып қалады, содан кейін біртіндеп төмендейді. Аз түрлер гүлдеу кезінде температураның үш шығын шығынын көрсетеді. Көтерілген температура қоңыздардың метаболизмін арттырады, оларды жапырақшада көбірек қозғалуға және олардың тозаңмен жеткілікті жабылғанын қамтамасыз етеді. Спадикс-ке бекітілген тамшылар түрінде де жабысқақ шайыр өндіріледі, ол тозаңды қоңыздарға жабысуға көмектеседі. Бұл шайыр өндіру қасиеті тек Филодендрон мен Монстераға тән, арацеялар тұқымдасының басқа тұқымдары спадикс-терінде оны өндірмейді. Шайыр филодендронның сабақтарында, жапырақтарында және тамырларында да табылады. Оның түсі жаңа өндірілген кезде қызыл, қызыл, сары немесе түссіз болуы мүмкін. Бірақ, уақыт өте келе, ол ауаға ұшырағанда қоңыр түске айналады. Сонымен қатар, кейбір деректер термогенез қоңыздардың жұптасуын қозғалысқа келтіреді екенін көрсетеді. Ол сондай-ақ феромондарды ауаға таратуға көмектеседі. Спадикс жапырақшаға қатысты 45° бұрышпен ұсталған себебі, жылудың феромондарды ауаға тарату қабілетін барынша арттыру болуы мүмкін. Термогенез үшін энергия көзі сақталған көмірсулар мен липидтерді тотықтыру болып табылады. Спадикс-тің жылуланатын бөлігі – тозаңсыз аймақ. Ол жылуланғанда көмірсулар пайдаланылады, бірақ спадикс максималды температураға жеткеннен кейін липидтер тотықтырылады. Липидтер көмірсуларға айналдырылмайды, бірақ тікелей тотықтырылады. Термогендік реакция...
When philodendrons are ready to reproduce, they will produce an inflorescence which consists of a leaf like hood called a spathe within which is enclosed a tube like structure called a spadix. Depending on the species, a single inflorescence can be produced or a cluster of up to 11 inflorescences can be produced at a single time on short peduncles. The spathe tends to be waxy and is usually bicolored. In some philodendrons, the color of the base of the spathe contrasts in color with the upper part, and in others, the inner and outer surfaces of the spathe differ in coloration. The paler color tends to be either white or green, and the darker usually red or crimson. Pelargonidin is the predominant pigment causing the red coloration in the spathes. The upper portion of the spathe is called the limb or blade, while the lower portion is called the convolute tube or chamber due to its tubular structure at the base. The spadix is more often than not white and shorter than the spathe. On the spadix are found fertile female, fertile male, and sterile male flowers. The fertile male and female flowers are separated on the spadix by a sterile zone or staminodal region composed of sterile male flowers. This barrier of sterile male flowers ensures fertile male flowers do not fertilize the female flowers. The arrangement tends to be vertical, with fertile male flowers at the top of the spadix followed by sterile male flowers, and fertile female flowers very close to the bottom in the region known as the spathe tube or chamber. In some philodendrons, an additional region of sterile male flowers is found at the very top of the spadix. The fertile female flowers are often not receptive to fertilization when the fertile males are producing pollen, which again prevents self pollination. The pollen itself is thread like and appears to project out from the region where the fertile male flowers are located. Sexual reproduction is achieved by means of beetles, with many philodendron species requiring the presence of a specific beetle species to achieve pollination. The reverse is not always the case, as many beetle species will pollinate more than one philodendron species. These same beetles could also pollinate other genera outside of philodendron, as well as outside of the family Araceae. The pollinating beetles are males and members of the subfamily Rutelinae and Dynastinae, and to date the only beetles seen to pollinate the inflorescence are in the genera Cyclocephala or Erioscelis. Other smaller types of beetles in the genus Neelia visit the inflorescences, as well, but they are not believed to be involved in pollinating philodendrons. To attract the beetles, the sterile male flowers give off pheromones to attract the male beetles, usually at dusk. This process, female anthesis, is followed by male anthesis, in which the pollen is produced. Female anthesis typically lasts up to two days and includes the gradual opening of the spathe to allow the beetles to enter. Some evidence suggests the timing of opening of the spathe is dependent on light levels, where cloudy, darker days result in the spathe opening up earlier than on clear days. During female anthesis, the spadix will project forward at roughly 45° relative to the spathe. The spathe provides a safe breeding area for the beetles. As such, the male beetles are often followed by female beetles with the intent of mating with the males within the spathe. The philodendrons benefit from this symbiotic relationship because the males will eventually leave the spathe covered in pollen and repeat the process at another philodendron, pollinating it in the process and thus providing philodendrons a means of sexual reproduction. In addition to gaining a safe location to mate, the male beetles may benefit from having a central location, because it allows them to broadcast to females that they are willing and able to mate. Females which see a male beetle headed for a philodendron flower know he does so with intention of mating, and females which are sexually receptive and need to mate know that they can find males if they follow the pheromones produced by the philodendron flowers. As a result, the male beetles benefit from this relationship with the philodendrons because they do not have to produce pheromones to attract females, since the philodendrons do it for them. Additionally, male beetles benefit because they are ensured of mating with only sexually receptive females, which is not necessarily certain otherwise. In doing so, the philodendron provides male beetles a more efficient way to find females than what they could achieve on their own. Pheromones produced by the philodendrons may be similar to those produced by female beetles when they wish to attract males to mate. Also, the pheromones have a sweet, fruity smell in many species and no noticeable smell for others. Not all beetle behavior directly benefits the philodendrons in this symbiosis: in addition to the reproductive benefits to beetles, the philodendrons provide food in two forms. Pollen from the fertile male flowers is eaten by the beetles throughout the night. Secondly, the sterile male flowers consumed by the beetles are rich in lipids. The male beetles will stay overnight in the spathe, eating and mating throughout the night due to the benefits provided by the spathe and spadix. Typically, five to 12 beetles will be within the spathe throughout the night. Rarely, cases of 200 beetles at a time have been observed and almost always the beetles are of the same species. Another feature of this symbiotic relationship, less well understood, is the series of events in which the spadix begins to heat up prior to the spathe opening up for the beetles. This process is known as thermogenesis. By the time the spathe is open and the beetles have arrived, the spadix is usually quite hot; up to around 46 °C in some species, but usually around 35 °C. The thermogenesis coincides with the arrival of the beetles and appears to increase their presence. The maximum temperature reached by the spadix remains about 20 °C higher than the outside ambient temperature. The time dependence of the temperature can vary from species to species. In some species, the temperature of the spadix will peak on the arrival of the beetles, then decrease, and finally increase reaching a maximum once again when the philodendron is ready for the beetles to leave. Other species, though, only show a maximum temperature on the arrival of the beetles, which remains roughly constant for about a day, and then steadily decreases. A few species will show three peaks in temperature during the flowering. The increased temperature increases the metabolism of the beetles, causing them to move about more within the spathe and increasing the likelihood they will be sufficiently coated with pollen. A sticky resin is also produced in drops attached to the spadix which help to keep the pollen attached to the beetles. This resin producing quality is unique to Philodendron and Monstera, as other genera of Araceae do not produce it on their spadices. The resin is also found on the stems, leaves, and roots of philodendrons. Its color can be red, orange, yellow, or colorless when it is first produced. Yet, over time, it will turn brown as it is exposed to air. Also, some evidence suggests the thermogenesis triggers the beetles to mate. It also appears to distribute the pheromones into the air. The reason for the spadix being held at 45° relative to the spathe may be to maximize the heat's ability to waft the pheromones into the air. Oxidizing stored carbohydrates and lipids has been found to be the energy source for thermogenesis. The part of the spadix that heats up is the sterile zone. As it heats up, carbohydrates are used, but once the spadix has reached its maximum temperature, lipids are oxidized. The lipids are not first converted to carbohydrates, but rather are directly oxidized. The thermogenic reaction is triggered when concentrations of acetosalicytic acid form in the sterile zone. The acid sets off the mitochondria in the cells that make up the sterile zone to switch to an electron transport chain called the cyanide resistant pathway, which results in the production of heat. Philodendrons consume oxygen during thermogenesis. The rate at which oxygen is used is remarkably high, close to that of hummingbirds and sphinx moths. The berries develop later in the season; berry development time varies from species to species from a few weeks to a year, although most philodendrons take a few months. The spathe will enlarge to hold the maturing berries. Once the fruit are mature, the spathe will begin to open again, but this time it will break off at the base and fall to the forest floor. Additionally, the berries are edible, although they contain calcium oxalate crystals, and have a taste akin to bananas. Many botanical sources will indicate that the berries are poisonous, probably due to the oxalate crystals. Many tropical plants contain oxalates in varying amounts. Sometimes proper preparation can render these harmless, and in many cases eating minor amounts causes most people no distress or minor gastric irritation. However, care should be taken to verify the toxicity of any particular species before ingesting these berries, particularly regularly or in large amounts. The color of the berries can vary depending on the species, but most produce a white berry with slight tones of green. Some produce orange berries and others yellow berries, though. Still others will produce berries that start off white, but then change to another color with time. Philodendrons that produce orange berries tend to be members of the section Calostigma. Contained within the berries are the seeds which are extremely small compared to other members of the family Araceae. The berries often give off odors to attract animals to eat and disperse them. For example, Philodendron alliodorum berries are known to emit an odor similar to that of garlic. The animals that distribute the seeds depends on the species, but some possible dispersers include bats and monkeys. Insects also may be responsible for dispersing seeds, as beetles and wasps have been seen feeding on philodendron berries. Eurytomid wasps also seek out philodendrons and are known to lay their eggs in the ovaries of many Philodendron species, resulting in galled inflorescences.
Гибридтеу
Филодендрондарда будандастыруға кедергі жасайтын физикалық репродуктивтік тосқауылдар өте аз, бірақ табиғатта табиғи гибридтер сирек кездеседі. Мұның себебі филодендрондарда кез келген жарықша тозаңданудың алдын алу үшін географиялық және уақыттық тосқауылдар көп болуы мүмкін. Мысалы, бір уақытта бірнеше филодендрон түрі гүлдеуі немесе бір түрдің қоңызымен тозаңдануы сирек кездеседі. Сонымен қатар, қоңыздар тозаңдататын өсімдіктің биіктігіне қарай таңдау жасайды, бұл гибридтердің пайда болуын азайтатын қосымша шара болып табылады. Осы сыртқы тосқауылдардың нәтижесінде филодендрондар жарықша тозаңдануды болдырмау үшін физикалық механизмдерді дамыту қажеттігін сезінбеген болуы мүмкін. Табиғаттағы гибридтер туралы өте сирек хабар беріледі. Егер олар табылса, көбінесе керемет генетикалық байланыстар байқалады. Әртүрлі бөлімдерге жататын екі филодендронның арасындағы будандастыру сәтті жүзеге асуы мүмкін.
Philodendrons exhibit extremely few physical reproductive barriers to prevent hybridization, but very few natural hybrids are found in nature. This may be because philodendrons have many geographic and time barriers to prevent any such cross pollination. For example, it is rare for more than one philodendron species to be flowering at the same time or to be pollinated by the same species of beetles. The beetles have also been observed to be selective to the height of the plant they pollinate, which would serve as an additional preventive measure to make hybrids less likely. Because of these outside barriers, philodendrons may not have had to evolve physical mechanisms to prevent cross pollination. Hybrids in nature are only rarely reported. When found, these hybrids often can show remarkable genetic relationships. Crosses between two philodendrons in different sections can occur successfully.
Тарих
Филодендрондардың 1644 жылдан бері Георг Маркграфпен жабайы табиғаттан жиналғандығы белгілі, бірақ оның туысын жинау және жіктеуге жасалған алғашқы, жартылай сәтті ғылыми әрекетті Чарльз Плюмиер жүзеге асырды. Плюмиер Мартиника, Испаньола және Сент-Томас аралдарынан шамамен алты түрді жинады. Одан бері жаңа түрлерді жинау үшін көптеген зерттеулер жасалды, соның ішінде Батыс Үндістанда, Колумбияда және Венесуэлада жаңа түрлерді жинаған Н. Дж. Жакеннің зерттеулері де бар. Осы тарихи кезеңде олар ашқан филодендрондардың атаулары «Арум» туысымен жарияланды, себебі көптеген ароидтер осы туысқа жатады деп есептелді. Филодендрон туысы әлі құрылмаған еді. 17-шы ғасырдың соңы, 18-шы және 19-шы ғасырлардың басында көптеген өсімдіктер «Арум» туысынан алынып, жіктемені жақсарту мақсатында жаңадан құрылған туыстарға қосылды. Генрих Вильгельм Шотт таксономияны жақсарту мәселесін шешіп, 1829 жылы «Филодендрон» туысын жасап, оны сипаттады. Алғашқыда бұл туыс «Philodendrum» деп аталатын, бірақ 1832 жылы Шотт гүлдеу ерекшеліктеріне негізделген филодендрондарды жіктеу әдісін ұсынған «Meletemata Botanica» атты Araceae тұқымдасына жататын өсімдіктерді жіктеу жүйесін жариялады. 1856 жылы Шотт өзінің бұрынғы еңбегінің қайта қаралуын «Synopsis aroidearum» деп жариялады, содан кейін 1860 жылы «Prodromus Systematis Aroidearum» атты соңғы еңбегін жариялады, онда ол «Филодендрон» жіктемесі туралы толыққанды мәліметтер берді және 135 түрді сипаттады.
Philodendrons are known to have been collected from the wild as early as 1644 by Georg Marcgraf, but the first partly successful scientific attempt to collect and classify the genus was done by Charles Plumier. Plumier collected approximately six species from the islands of Martinique, Hispaniola, and St. Thomas. Since then, many exploration attempts have been made to collect new species by others. These include those by N. J. Jacquin who collected new species in the West Indies, Colombia, and Venezuela. At this time in history, the names of the philodendrons they were discovering were being published with the genus name Arum, since most aroids were considered to belong to this same genus. The genus Philodendron had not yet been created. Throughout the late 17th, 18th century, and early 19th centuries, many plants were removed from the genus Arum and placed into newly created genera in an attempt to improve the classification. Heinrich Wilhelm Schott addressed the problem of providing improved taxonomy and created the genus Philodendron and described it in 1829. The genus was first spelled as 'Philodendrum', but in 1832, Schott published a system for classifying plants in the family Araceae titled Meletemata Botanica in which he provided a method of classifying philodendrons based on flowering characteristics. In 1856, Schott published a revision of his previous work titled Synopsis aroidearum, and then published his final work Prodromus Systematis Aroidearum in 1860, in which he provided even more details about the classification of Philodendron and described 135 species.
Қазіргі заманғы жіктеме
Филодендрон әдетте өте ерекшеленеді және көбінесе басқа туыстармен шатастырылмайды, бірақ Anthurium және Homalomena туыстарындағы кейбір ерекшеліктер филодендронға ұқсас келеді. Филодендрон туысы үш кіші туысқа бөлінеді: Меконостигма, Птеромисхум және Филодендрон. 2018 жылы Филодендрон кіші туысы Меконостигманы жеке туыс ретінде, Тауматофиллум деп тану ұсынылды. Филодендрон туысын бірнеше бөлімдерге және кіші бөлімдерге де бөлуге болады. Baursia бөлімі, Philopsammos бөлімі, Philodendron бөлімі (Ахироподиум, Каннифиллиум, Макролонхиум, Филодендрон, Платиподиум, Псороподиум және Соленостеригма кіші бөлімдері), Calostigma бөлімі (Bulaoana, Eucardium, Glossophyllum, Macrobelium және Oligocarpidium кіші бөлімдері), Tritomophyllum бөлімі, Schizophyllum бөлімі, Polytomium бөлімі, Macrogynium бөлімі және Camptogynium бөлімі. Әдетте, гүлшоғыры нақты филодендрон түрін анықтауда маңызды рөл атқарады, себебі ол жапырақтарға қарағанда аз өзгергіш болады. Филодендрон туысын термогенездің байқалатын үлгісіне сүйене отырып ажырату арқылы одан әрі жіктеуге болады, бірақ қазіргі уақытта бұл әдіс қолданылмайды.
Philodendron are usually extremely distinctive and not usually confused with other genera, although a few exceptions in the genera Anthurium and Homalomena resemble Philodendron. The genus Philodendron has been subdivided into three subgenera: Meconostigma, Pteromischum, and Philodendron. In 2018, it was proposed that Philodendron subg. Meconostigma be recognized as a separate genus, Thaumatophyllum. The genus Philodendron can also be subdivided into several sections and subsections. Section Baursia, section Philopsammos, section Philodendron (subsections Achyropodium, Canniphyllium, Macrolonchium, Philodendron, Platypodium, Psoropodium and Solenosterigma), section Calostigma (subsections Bulaoana, Eucardium, Glossophyllum, Macrobelium and Oligocarpidium), section Tritomophyllum, section Schizophyllum, section Polytomium, section Macrogynium and section Camptogynium. Typically, the inflorescence is of great importance in determining the species of a given philodendron, since it tends to be less variable than the leaves. The genus Philodendron could be classified further by means of differentiating them based on the pattern of thermogenesis observed, although this is not currently used.
Эволюция
Филодендрон Аделонемадан бөлініп, 25 миллион жыл бұрын Жаңа дүниеде Олигоценнің соңында түрленген.
Philodendron diverged from Adelonema and diversified during the late Oligocene, 25 million years ago, in the New World.
Тарату
Филодендрон түрлері тропикалық Америка және Вест-Индияның әртүрлі көптеген орталарында кездеседі. Көбінесе ылғалды тропикалық ормандарда өседі, бірақ батпақтарда, өзен жағалауларында, жол жиектерінде және тас беткейлерінде де таба аласыз. Олар теңіз деңгейінен 2000 метрден жоғары биіктікте де өседі. Осы туыстың түрлері көбінесе басқа өсімдіктерге өрмелеп немесе ауа тамырларының көмегімен ағаштардың діңіне шығып өседі. Филодендрондар әдетте өзге өсімдіктерге қарағанда көптеп кездесуімен ерекшеленеді, осылайша олар өсетін экожүйенің көзге түсетін маңызды бөлігін құрайды. Олар жол бойындағы ашық жерлерде көптеп табылады. Филодендрондар Австралияда, Тынық мұхитының кейбір аралдарында, Африка мен Азияда да кездеседі, бірақ олар жергілікті емес, әкелінген немесе кездейсоқ қашып кеткен түрлер.
Philodendron species can be found in many diverse habitats in the tropical Americas and the West Indies. Most occur in humid tropical forests, but can also be found in swamps and on river banks, roadsides and rock outcrops. They are also found throughout the diverse range of elevations from sea level to over 2000 m above sea level. Species of this genus are often found clambering over other plants, or climbing the trunks of trees with the aid of aerial roots. Philodendrons usually distinguish themselves in their environment by their large numbers compared to other plants, making them a highly noticeable component of the ecosystems in which they are found. They are found in great numbers in road clearings. Philodendrons can also be found in Australia, some Pacific islands, Africa and Asia, although they are not indigenous and were introduced or accidentally escaped.
Өсу
Филодендрондарды қоңыржай климатта көлеңкелі жерлерде ашық ауада өсіруге болады. Олар органикалық заттарға бай, ылғалды топырақтарда жақсы өседі. Қоңыржай климатта оларды топыраққа отырғызылған құмыраларда немесе, мысалы, Филодендрон оксикардиумды суға қойылған ыдыстарда өсіруге болады. Бөлмедегі филодендрондар 15-18°C температурада гүлдеп, басқа үй өсімдіктеріне қарағанда төмен жарықта да тіршілік ете алады. Филодендрондар қараңғы жерде де өмір сүре алады, бірақ олар жарыққа көбірек бейім. Жапырақтарды сумен жуып тұру шаң мен жәндіктерді кетіреді. Жақсы дамыған тамыр жүйесі бар құмырадағы өсімдіктерге екі апта сайын әлсіз тыңайтқыш ерітіндісін құю пайдалы.
Philodendrons can be grown outdoors in mild climates in shady spots. They thrive in moist soils with high organic matter. In milder climates, they can be grown in pots of soil or in the case of Philodendron oxycardium in containers of water. Indoor plants thrive at temperatures between 15 and 18 °C and can survive at lower light levels than other house plants. Although philodendrons can survive in dark places, they much prefer bright lights. Wiping the leaves off with water will remove any dust and insects. Plants in pots with good root systems will benefit from a weak fertilizer solution every other week.
Көбейту
Жаңа өсімдіктерді кем дегенде екі буыны бар сабақ кесу арқылы өсіруге болады. Кесілген сабақтарды құм мен торф араласқан топыраққа отырғызады. Бұл топыраққа отырғызылған ыдыстар 21–24°C төменгі температурасы бар жылыжайларда орналастырылады. Тамыр жаратылу кезеңінде кесілген сабақтарды тікелей күн сәулесінен қорғау керек. Тамыр жаратқаннан кейін өсімдіктерді үлкен горшоктарға немесе қолайлы климатта тікелей топыраққа отырғызуға болады. Сабақ кесу арқылы, әсіресе төмен өсетін сорттарын, суда да тамырландыруға болады. Төрт-бес апта ішінде өсімдік тамыр жарып, горшокқа отырғызуға дайын болады. Филодендрондарды ауа қабаттану арқылы да көбейтуге болады, бұл – өсімдіктің сабағында жаңа өсімдік құруды қамтитын, көбейтудің бірқатар жетілген әдісі. Егер гүлдейтін өсімдіктер болса, филодендрондарды будандастыру өте оңай, себебі олардың будандастыруға кедергі келтіретін көптеген тосқауылдары жоқ. Дегенмен, будандастырудың кейбір аспектілері филодендронды будандастыруды қиындатуы мүмкін. Филодендрондар көбінесе әртүрлі уақытта гүлдейді, ал гүлдің жапырақшасының (шпата) ашылу уақыты әр өсімдікте әртүрлі болады. Тозаң мен гүл шоғырының өмір сүру мерзімі қысқа болғандықтан, сәтті будандастыру үшін филодендрондардың үлкен коллекциясы қажет. Тозаңды тоңазытқышта пленка контейнерінде сақтау арқылы оның өмір сүру мерзімін бірнеше аптаға дейін ұзартуға болады. Жасанды тозаңдау әдетте тозаңды сумен араластыру арқылы жүзеге асырылады. Содан кейін гүлдің жапырақшасында (шпата) тілік жасалып, сумен араласқан тозаңды құнарлы аналық гүлдерге жағылады. Сосын бүкіл жапырақшаны пластик қаппен жауып, тозаңды судың кебуін болдырмайды, ал бірнеше күннен кейін қапты алып тастайды. Егер гүл шоғыры ұрықтанбаса, ол әдетте бірнеше апта ішінде түсіп қалады.
New plants can be grown by taking stem cuttings with at least two joints. Cuttings then can be rooted in pots of sand and peat moss mixtures. These pots are placed in greenhouses with bottom heat of 21–24 °C. During the rooting, cuttings should be kept out of direct sunlight. Once rooted, the plants can be transplanted to larger pots or directly outside in milder climates. Stem cuttings, particularly from trailing varieties, can be rooted in water. In four to five weeks, the plant should develop roots and can be transferred to pots. Philodendrons can also propagate through air layering which is a more advanced method of propagation that involves creating a new plant on the stem of an existing plant. Hybridizing philodendrons is quite easy if flowering plants are available, because they have very few barriers to prevent hybridization. However, some aspects of making crosses can make philodendron hybridization more difficult. Philodendrons often flower at different times and the time when the spathe opens up varies from plant to plant. The pollen and the inflorescence both have short lives, which means a large collection of philodendrons is necessary if crossbreeding is to be done successfully. The pollen life can be extended to a few weeks by storing it in film canisters in a refrigerator. Artificial pollination is usually achieved by first mixing the pollen with water. A window is then cut into the spathe and the water pollen mixture is rubbed on the fertile female flowers. The entire spathe is then covered in a plastic bag so the water–pollen mixture does not dry out; the bag is removed a few days later. If the inflorescence has not been fertilized, it will fall off, usually within a few weeks.
Қолданылуы
Монстера мен Филодендрон гүлдеген кезде түзілетін шайырларды тригона аралары өз ұяларын салу үшін пайдаланады. Оңтүстік Американың жергілікті халықтары аралардың ұяларынан алынған шайырды қолданады, одан ауа өтпейтін және су өткізбейтін үскір сақиналарын жасайды. Олардың құрамында кальций оксалаты кристалдары болғанымен, кейбір түрлерінің жемістерін жергілікті тұрғындар жейді. Мысалы, Thaumatophyllum bipinnatifidum түрінің тәтті ақ жемістері қолданылады. Бұдан өзге, осы түрдің ауа тамырлары арқан ретінде де пайдаланылады. Филодендрон жапырақтарын Венесуэланың қызыл ұраншы маймылдары да жейді, олар жейтін жапырақтардың 3,1% құрайды. Сонымен қатар, Амазонкадағы Тайвано тайпасы кураренің ерекше рецептін дайындағанда, белгісіз филодендрон түрінің жапырақтары мен сабақтарын қолданады. Жапырақтар мен сабақтар Vochysia ferruginea қабығымен және Strychnos туысына жататын бірнеше түрлердің қабықтарымен араластырылады. Филодендронды балық аулау үшін де қолданады. Колумбиялық Амазонкадағы бір тайпа Филодендрон краспедодромын суға у қосу үшін пайдаланады, бұл балықтарды уақытша жансыздандырып, олар су бетіне көтеріледі, сол жерден оларды оңай ұстауға болады. Уды суға қосу үшін жапырақтарды кесіп, бір-біріне байлап, бірнеше күн бойы ашытуға қояды. Содан кейін осы орамдарды сығып, суға қосады, осылай у таралады. Филодендрон краспедодромумның уыттылығы толыққанды зерттелмеген, бірақ балықтарды уландыруға себеп болатын белсенді заттар ашыту процесінде түзілетін кумариндер болуы мүмкін. Кейбір филодендрон түрлері салтанатты мақсаттар үшін де қолданылады. Колумбияда тұратын Кубео тайпасы Филодендрон инсигнеді емшілер науқастарды емдеу үшін пайдаланады. Олар жапырақ гүлшоласының шырынын қолдарын қызылға бояу үшін қолданады, себебі көптеген мұндай тайпалар қызыл түсті билік символы деп санайды.
The resins produced during the flowering of Monstera and Philodendron are known to be used by Trigona bees in the construction of their nests. Indigenous people from South America use the resin from the bees' nests to make their blowguns air and watertight. Though they contain calcium oxalate crystals, the berries of some species are eaten by the locals. For example, the sweet white berries of Thaumatophyllum bipinnatifidum are known to be used. Additionally, the aerial roots are also used for rope in this particular species. The leaves of philodendrons are also known to be eaten by Venezuelan red howler monkeys, making up 3.1% of all the leaves they eat. Also, in the making of a particular recipe for curare by the Amazonian Taiwanos, the leaves and stems of an unknown philodendron species are used. The leaves and stems are mixed with the bark of Vochysia ferruginea and with some parts of a species in the genus Strychnos. Yet another use of philodendrons is for catching fish. A tribe in the Colombian Amazon is known to use Philodendron craspedodromum to add poison to the water, temporarily stunning the fish, which rise up to the surface, where they can be easily scooped up. To add the poison to the water, the leaves are cut into pieces and tied together to form bundles, which are allowed to ferment for a few days. The bundles are crushed and added to the water into which the poison will dissipate. Although the toxicity of Philodendron craspedodromum is not fully known, active ingredients in the poisoning of the fish possibly are coumarins formed during the fermentation process. Some philodendrons are also used for ceremonial purposes. Among the Kubeo tribe, native to Colombia, Philodendron insigne is used by witch doctors to treat ill patients. They use the juice of the spathe to stain their hands red, since many such tribes view the color red as a sign of power.
Уыттылық
Филодендрондарда 0,7% оксалаттар рафидтер түрінде кальций оксалаты кристалдарының құрамында болуы мүмкін. Егер орташа ересек адам жұтса, өлім қаупі, тіпті мүмкін болса да, өте төмен, бірақ оны тұтыну әдетте денсаулыққа зиянды деп есептеледі. Жалпы алғанда, кальций оксалаты кристалдары адамдарға өте жұмсақ әсер етеді, ал белгілердің пайда болуы үшін үлкен мөлшерде тұтыну қажет. Мүмкін болатын белгілерге сілекейдің артуы, ауыздың күйгендей сезімі, тілдің ісінуі, стоматит, дисфагия, сөйлеу қабілетінің төмендеуі және ісіну жатады. Жапырақтармен тікелей байланыс салдарынан жеңіл дерматит, оның ішінде көпіршіктер мен эритема пайда болуы туралы да хабарлар бар. Алкенил-резорцинолдың химиялық туындылары кейбір адамдарда дерматитке себеп болуы мүмкін деп саналады. Филодендрон майы немесе сұйықтығы көзбен жанасса, конъюнктивит тудыруы мүмкін. Өлімге әкелетін улану өте сирек кездеседі; бір жағдайда нәресте аз мөлшерде филодендронды жегені салдарынан ауруханаға жатқызылып, қайтыс болған. Дегенмен, бұл жағдайды зерттеу екінші зерттеудің нәтижелерімен сәйкес келмейтіні анықталды. Бұл зерттеуде филодендронды жұтқан 127 бала қарастырылды, олардың тек біреуінде ғана белгілер байқалды; 10 айлық бала филодендрон жапырағын шайнағанда үстіңгі ерінінің сәл ісінуі байқалды. Зерттеу сонымен қатар белгілердің емдеусіз жоғалуы мүмкін екенін және бұрын хабарланған ауыр асқынулардың шамадан тыс екенін көрсетті. Мысықтарда филодендронның токсикалық әсері туралы мәліметтер келіспейді. Бір зерттеуде 72 мысықтың улануы қарастырылды, олардың 37-сі өлді. Уланған мысықтардың белгілері: қозу, спазм, ұстамалар, бүйрек жетіспеушілігі және энцефалит. Бірақ, басқа бір зерттеуде үш мысыққа Philodendron cordatum түтікше арқылы тамақтандырылды және оларда жедел улану белгілері байқалмады. Бұл зерттеуде екі ересек мысық пен бір мысық балаға сумен араластырылған жапырақтар берілді, содан кейін оларды бақылап, кейін эвтаназия жасалды, содан кейін олар тілді. 2,8, 5,6 және 9,1 г/кг дозалары қолданылды, ең жоғары дозасы кез келген үй мысығының жұтуынан әлдеқайда көп болды. Мысықтарда бұрынғы эпидемиологиялық зерттеулерде анықталған белгілер байқалмады және олар қалыпты көрінді. Некропсиядан токсикалық әсерді көрсететін ештеңе табылмады. Бұрынғы эпидемиологиялық зерттеулердің қате болуы мүмкін екені болжанады, себебі ауру мысықтар өздерінің ауруларын жеңілдету үшін өсімдіктерді жеуге бейім болуы мүмкін. Егер бұл дұрыс болса, онда мұндай зерттеулер мысықтардың ауруын филодендрондарға дұрыс емес жатқызуы мүмкін. 100 мг Philodendron cordatum жапырақтары дистильденген суға араластырылып, алты тышқанға берілді. Үш тышқан өлді. Осы тәжірибе 100 мг P. cordatum сабақтарымен үш тышқанда қайталанды және олардың ешқайсысы өлген жоқ. Сонымен қатар, Philodendron sagittifolium жапырақтары мен гүлдері 100 мг дозада тышқандарға ауызша берілді. Әр жапырақ пен гүл үшін үш тышқан қолданылды; ешбір тышқан өлмеді. Ұқсас тәжірибелер P. cordatum өсімдіктерінің жапырақтары мен сабақтарымен жүргізілді, бірақ дозаны ауызша берудің орнына, 3 г өсімдік экстрактысын жапырақтарынан немесе сабақтарынан қолдана отырып, ішекке инъекция жасалды. Алты тышқанға жапырақтан алынған экстракт инъекцияланды, олардың бесеуі қайтыс болды. Сегіз тышқанға сабақтан алынған экстракт инъекцияланды, олардың екеуі қайтыс болды.
Philodendrons can contain as much as 0.7% of oxalates in the form of calcium oxalate crystals as raphides. The risk of death, if even possible, is extremely low if ingested by an average adult, although its consumption is generally considered unhealthy. In general, the calcium oxalate crystals have a very mild effect on humans, and large quantities have to be consumed for symptoms to even appear. Possible symptoms include increased salivation, a sensation of burning of the mouth, swelling of the tongue, stomatitis, dysphagia, an inability to speak, and edema. Cases of mild dermatitis due to contact with the leaves have also been reported, with symptoms including vesiculation and erythema. The chemical derivatives of alkenyl resorcinol are believed to be responsible for the dermatitis in some people. Contact with philodendron oils or fluids with the eyes have also been known to result in conjunctivitis. Fatal poisonings are extremely rare; one case of an infant eating small quantities of a philodendron resulting in hospitalization and death has been reported. This one case study, however, was found to be inconsistent with the findings from a second study. In this study, 127 cases of children ingesting philodendrons were studied, and they found only one child showed symptoms; a 10 month old had minor upper lip swelling when he chewed on a philodendron leaf. The study also found the symptoms could subside without treatment and that previously reported cases of severe complications were exaggerated. As to the toxicity of philodendrons in cats, the evidence is conflicting. In one study, 72 cases of cat poisonings were examined, of which 37 resulted in the death of the cat. The symptoms of the poisoned cats included excitability, spasms, seizures, kidney failure, and encephalitis. However, in another study, three cats were tube fed Philodendron cordatum and showed no signs of acute poisoning. In this study, two adult cats and one kitten were fed a puréed leaf and water mixture, observed afterward, then euthanized, and finally a necropsy was performed. Dosages of 2.8, 5.6, and 9.1 g/kg were used, with the highest dose administered being considerably more than any house cat could consume. The cats showed none of the symptoms found in past epidemiological studies and appeared normal. Necropsies showed nothing that would suggest toxicity. The past epidemiological studies have been suggested to be wrong, since sick cats may be inclined to eat plants to alleviate their illnesses. If this were the case, then such studies would be incorrectly attributing the sickness of the cats to the philodendrons. 100 mg of Philodendron cordatum leaves suspended in distilled water were fed to six mice. Three of the mice died. The same experiment was done with 100 mg of P. cordatum stems on three mice and none of them died. Leaves and flowers of Philodendron sagittifolium were also orally administered in 100 mg doses to the mice. Three mice were used for each of the leaves and flowers; none of the mice died. A similar experiment was done on rats with the leaves and stems of P. cordatum, but instead of oral administration of the dose, it was injected intraperitoneally using 3 g of plant extract from either the leaves or stems. Six rats were injected with the leaf extract and five of them died. Eight rats were injected with the stem extract and two of them died.