Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англия өнерінің шолуы
Overview of the art of England
Англия өнері – Англияда жасалған бейнелеу өнерінің жиынтығы. Англияда Еуропаның ең ерте және ең солтүстік мұз дәуіріндегі үңгір суреттері табылды. Англиядағы тарихқа дейінгі өнер, көбінесе, қазіргі Британияның басқа аймақтарында жасалған өнермен үндес, бірақ ерте ортағасырлық англосаксон өнері ерекше ағылшын стилінің қалыптасуын көрсетеді, ал ағылшын өнері содан кейін де өзінің ерекшелігін сақтап келді. 1707 жылы Ұлыбритания Корольдігі құрылғаннан кейін жасалған ағылшын өнерін көп жағдайда Ұлыбритания өнерінің бір бөлігі ретінде қарастыруға болады. Ортағасырлық ағылшын сурет өнері, негізінен діни мазмұнды, күшті ұлттық дәстүрге ие болды және Еуропада ықпалды болды. Англиядағы реформация, өнерге жатқырылмай, бұл дәстүрді күрт тоқтатты және қабырға суреттерінің дерлік барлығын жойды. Қазір тек көркем безендірілген қолжазбалар сақталған. Англия Ренессансы өнерінде портрет жанрына қызығушылық арта түсті, ал миниатюра портреттері Англияда басқа елдерге қарағанда кеңінен таралды. Ағылшын Ренессанс мүсіншілігі көбінесе сәулеттік және монументальді мақбарлар үшін жасалған. 1707 жылғы Одақ Актісі кезінде ағылшын пейзаж суретіне деген қызығушылық пайда бола бастады. Ағылшын өнерінің нақты анықтамаларын, басқалармен қатар, өнертанушы Николаус Певснер ("Ағылшын өнерінің ағылшындығы" кітабы, 1956), өнер тарихшысы Рой Стронг ("Британия рухы: өнердің тарихи баяны" кітабы, 2000) және сыншы Питер Акройд ("Альбион" кітабы, 2002) берді.
English art is the body of visual arts made in England. England has Europe's earliest and northernmost ice age cave art. Prehistoric art in England largely corresponds with art made elsewhere in contemporary Britain, but early medieval Anglo Saxon art saw the development of a distinctly English style, and English art continued thereafter to have a distinct character. English art made after the formation in 1707 of the Kingdom of Great Britain may be regarded in most respects simultaneously as art of the United Kingdom. Medieval English painting, mainly religious, had a strong national tradition and was influential in Europe. The English Reformation, which was antipathetic to art, not only brought this tradition to an abrupt stop but resulted in the destruction of almost all wall paintings. Only illuminated manuscripts now survive in good numbers. There is in the art of the English Renaissance a strong interest in portraiture, and the portrait miniature was more popular in England than anywhere else. English Renaissance sculpture was mainly architectural and for monumental tombs. Interest in English landscape painting had begun to develop by the time of the 1707 Act of Union. Substantive definitions of English art have been attempted by, among others, art scholar Nikolaus Pevsner (in his 1956 book The Englishness of English Art), art historian Roy Strong (in his 2000 book The Spirit of Britain: A narrative history of the arts) and critic Peter Ackroyd (in his 2002 book Albion).
Алғашқы өнер
Ең көне ағылшын өнері – сонымен қатар Еуропаның ең көне және ең солтүстік үңгір өнері – Дербиширдегі Кресвелл жартасында орналасқан, оның жасы 13 000 мен 15 000 жыл аралығында деп есептеледі. 2003 жылы онда 80-нен астам ою-өрнектер мен басрельефтер табылды, оларда елік, бизон, жылқы және құстар немесе құс басты адамдар бейнеленген. Стоунхендждің әйгілі, үлкен ритуалдық ландшафты неолит дәуірінен басталады; шамамен 2600 ж.б.д. 2150 ж.б.д. шамасында Беккер халықтары қола жасауды үйреніп, қалайы мен алтынды қолданды. Олар металл өңдеуде шеберлікке жетті және олардың қабірлерге немесе құрбандық шұңқырларына қойылған өнер туындылары сақталған. Темір дәуірінде келт мәдениетімен бірге жаңа өнер стилі келді және Британ аралдарында тарады. Металл өнімдері, әсіресе алтын әшекейлер маңызды болғанымен, тас және, мүмкін, ағаш та қолданылды. Бұл стиль б.з.б. 1 ғасырында Рим дәуірінде де жалғасты және орта ғасырларда қайта жанданды. Римдіктердің келуі классикалық стильді әкелді, оның көптеген ескерткіштері, әсіресе жерлеу ескерткіштері, мүсіндер мен бюстер сақталған. Олар сонымен қатар шыны бұйымдар мен мозаикаларды әкелді. 4 ғасырда Британияда алғашқы христиан өнері пайда болды, жаңа элемент енгізілді. Христиандық символдары мен суреттері бар бірнеше мозаика сақталған. Англияда керемет таулы ертедегі бейнелер бар; Оксфордширдегі танымал мысал – "3000 жылдан астам уақыт бойы минималистік өнердің шедеврі ретінде қызғанышпен сақталған" Уффингтон ақ аты.
The earliest English art – also Europe's earliest and northernmost cave art – is located at Creswell Crags in Derbyshire, estimated at between 13,000 and 15,000 years old. In 2003, more than 80 engravings and bas reliefs, depicting deer, bison, horses, and what may be birds or bird headed people were found there. The famous, large ritual landscape of Stonehenge dates from the Neolithic period; around 2600 BC. From around 2150 BC, the Beaker people learned how to make bronze, and used both tin and gold. They became skilled in metal refining and their works of art, placed in graves or sacrificial pits have survived. In the Iron Age, a new art style arrived as Celtic culture and spread across the British isles. Though metalwork, especially gold ornaments, was still important, stone and most likely wood were also used. This style continued into the Roman period, beginning in the 1st century BC, and found a renaissance in the Medieval period. The arrival of the Romans brought the Classical style of which many monuments have survived, especially funerary monuments, statues and busts. They also brought glasswork and mosaics. In the 4th century, a new element was introduced as the first Christian art was made in Britain. Several mosaics with Christian symbols and pictures have been preserved. England boasts some remarkable prehistoric hill figures; a famous example is the Uffington White Horse in Oxfordshire, which "for more than 3,000 years has been jealously guarded as a masterpiece of minimalist art."
Ортағасырлық өнер
Римдік үстемдік аяқталғаннан кейін англосаксон өнері германдық дәстүрлерді қабылдады, бұл Саттон Худың металл өнімдерінде көрінеді. Англосаксон мүсіндері өз заманы үшін ерекше болды, әсіресе қазірге дейін сақталған піл сүйегі немесе сүйектен жасалған шағын туындылар. Әсіресе Нортумбрияда, Британ аралдарында кең таралған аралдық өнер стилі, викингтердің шабуылдары мен жауап берулері бұл қозғалысты тоқтатқанға дейін, Еуропадағы ең жақсы туындыларды жасады; Линдисфарн кітабы – Нортумбрияда жасалған мысал. Англосаксон өнері заманауи континенттік стильдердің өте күрделі нұсқаларын дамытты, бұл әсіресе металл өнімдерінде және Сент-Этельвольдтың Бенедиктионалы сияқты жарықтандырылған қолжазбаларда көрінеді. Бізге белгілі болған ірі англосаксондық суреттер мен мүсіндердің ешқайсысы сақталған жоқ. 11 ғасырдың бірінші жартысында ағылшын өнері бай англосаксон элитасының жомартты демеушілігіне ие болды, олар ең бағалы металлдан жасалған туындыларды бағалады. Бірақ 1066 жылғы нормандық жаулау осы өнер өрлеуіне кенеттен тоқтатты, ал туындылар балқытылды немесе Нормандияға алынды. «Байеу тізімі» деп аталатын, ағылшындар жасаған, нормандық жаулауға дейінгі оқиғаларды бейнелейтін үлкен кестеленген мата 11 ғасырдың соңына жатады. Нормандтардың жаулауынан кейін бірнеше онжылдықтар өткен соң, Англиядағы қолжазба суреті Еуропадағы ең жақсы туындылардың қатарына тез кірді; Винчестер Библиясы және Сент-Олбанс Псалтыры сияқты романдық туындыларда, содан кейін Тикхилл Псалтыры сияқты ерте готикалық туындыларда. Бұл кезеңдегі ең танымал ағылшын жарықтандырушысы – Мэтью Париж (шамамен 1200–1259 жж.). Вестминстерлік ретабль және Уилтон диптихі сияқты ағылшын ортағасырлық панельдік суреттердің кейбір сирек сақталған мысалдары ең жоғары сапалы. 14 ғасырдың соңынан 16 ғасырдың басына дейін Англияда Нотинггемде маңызды өнеркәсіп болды. Шіркеу арқылы енгізілген тағы бір өнер түрі – боялған шыны, ол да әртүрлі мақсаттар үшін қолданылды.
After Roman rule, Anglo Saxon art brought the incorporation of Germanic traditions, as may be seen in the metalwork of Sutton Hoo. Anglo Saxon sculpture was outstanding for its time, at least in the small works in ivory or bone which are almost all that survive. Especially in Northumbria, the Insular art style shared across the British Isles produced the finest work being produced in Europe, until the Viking raids and invasions largely suppressed the movement; the Book of Lindisfarne is one example certainly produced in Northumbria. Anglo Saxon art developed a very sophisticated variation on contemporary Continental styles, seen especially in metalwork and illuminated manuscripts such as the Benedictional of St. Æthelwold. None of the large scale Anglo Saxon paintings and sculptures that we know existed have survived. By the first half of the 11th century, English art benefited from lavish patronage by a wealthy Anglo Saxon elite, who valued above all works in precious metals. but the Norman Conquest in 1066 brought a sudden halt to this art boom, and instead works were melted down or removed to Normandy. The so called Bayeux Tapestry the large, English made, embroidered cloth depicting events leading up to the Norman conquest dates to the late 11th century. Some decades after the Norman conquest, manuscript painting in England was soon again among the best of any in Europe; in Romanesque works such as the Winchester Bible and the St. Albans Psalter, and then in early Gothic ones like the Tickhill Psalter. The best known English illuminator of the period is Matthew Paris (c. 1200–1259). Some of the rare surviving examples of English medieval panel paintings, such as the Westminster Retable and Wilton Diptych, are of the highest quality. From the late 14th century to the early 16th century, England had a considerable industry in Nottingham alabaster reliefs for mid market altarpieces and small statues, which were exported across Northern Europe. Another art form introduced through the church was stained glass, which was also adopted for secular uses.
XVI және XVII ғасырлар
Николас Хиллиард (шамамен 1547 жылы туған, 7 қаңтар 1619 жылы қайтыс болған) – «ағылшын суретінің алғашқы туған генийі» – портрет миниатюрасының күшті ағылшын дәстүрін қалыптастырды. Бұл дәстүрді Хиллиардтың шәкірті Исаак Оливер (шамамен 1565–2 қазан 1617 күні қайтыс болған), оның француз гугенот ата-анасы суретші бала кезінде Англияға қашқан, жалғастырды. Осы кезеңдегі тағы бір белгілі ағылшын суретшілері: Натаниел Бэкон (1585–1627); Джон Беттс Ескі (шамамен 1531–1570) және Джон Беттс Жаңа (1616 жылы қайтыс болған); Джордж Гоуэр (шамамен 1540–1596), Уильям Ларкин (1580-жылдардың басында) және Роберт Пик Ескі (шамамен 1551–1619). Тюдор сарайының суретшілері мен олардың мұрагерлері 18 ғасырдың басына дейін көптеген ықпалды шетелдік таланттарды қамтыды: Ханс Гольбейн кіші, Энтони ван Дейк, Питер Пауль Рубенс, Орацио Джентилески және оның қызы Артемизия, сэр Питер Лелли (1662 жылдан бастап ағылшын азаматы) және сэр Годфри Кнеллер (1691 жылы рыцарь атағын алған кезде ағылшын азаматы). 17 ғасыр толық көлемді портреттер салған көптеген маңызды ағылшын суретшілерін көрді, ең танымалдары – Уильям Добсон (1611 жылы крещение алған, 1646 жылы қайтыс болған); басқалары – Корнелиус Джонсон (1593 жылы крещение алған, 1661 жылы қайтыс болған) және Роберт Уокер (1599–1658). Сэмюэл Купер (1609–1672) Хиллиард дәстүріндегі шебер миниатюрист болды, оның інісі Александр Купер (1609–1660) және олардың аралас ағасы Джон Хоскинс (1589/1590–1664) де солай болды. Осы кезеңнің тағы бір белгілі портретшілері: Томас Флэтман (1635–1688), Ричард Гибсон (1615–1690), тәртіпсіз Джон Гринхилл (шамамен 1644–1676), Джон Райли (1646–1691) және Джон Майкл Райт (1617–1694). Фрэнсис Барлоу (шамамен 1626–1704) «британдық спорттық сурет салудың әкесі» деп танылады; ол Англияның алғашқы жабайы табиғат суретшісі болды, дәстүр бір ғасырдан кейін Джордж Стаббс (1724–1806) туындыларында биік деңгейге жетті. 17 ғасырда ағылшын әйелдері кәсіби сурет салумен айналыса бастады; олардың ішіндегі танымал мысалдар – Джоан Карлиль (шамамен 1606–1679) және Мэри Бил (туған күні Крэдок; 1633–1699). 17 ғасырдың бірінші жартысында ағылшын аристократиясы еуропалық өнердің маңызды коллекционерлеріне айналды, олардың алдында король Чарльз I және Томас Говард, Арунделдің 21-ші графы тұрды. 17 ғасырдың соңында Grand Tour – классикалық антикалық және Ренессанс дәуірінің мәдени мұрасымен танысу үшін Еуропаға саяхат – бай жас ағылшындар үшін міндетті болды.
Nicholas Hilliard (c. 1547–7 January 1619) – "the first native born genius of English painting" – began a strong English tradition in the portrait miniature. The tradition was continued by Hilliard's pupil Isaac Oliver (c. 1565–bur. 2 October 1617), whose French Huguenot parents had escaped to England in the artist's childhood. Other notable English artists across the period include: Nathaniel Bacon (1585–1627); John Bettes the Elder (active c. 1531–1570) and John Bettes the Younger (died 1616); George Gower (c.1540–1596), William Larkin (early 1580s–1619), and Robert Peake the Elder (c. 1551–1619). The artists of the Tudor court and their successors until the early 18th century included a number of influential imported talents: Hans Holbein the Younger, Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, Orazio Gentileschi and his daughter Artemisia, Sir Peter Lely (a naturalised English subject from 1662), and Sir Godfrey Kneller (a naturalised English subject by the time of his 1691 knighthood). The 17th century saw a number of significant English painters of full size portraits, most notably William Dobson 1611 (bapt. 1611–bur. 1646); others include Cornelius Johnson (bapt. 1593–bur. 1661) and Robert Walker (1599–1658). Samuel Cooper (1609–1672) was an accomplished miniaturist in Hilliard's tradition, as was his brother Alexander Cooper (1609–1660), and their uncle, John Hoskins (1589/1590–1664). Other notable portraitists of the period include: Thomas Flatman (1635–1688), Richard Gibson (1615–1690), the dissolute John Greenhill (c. 1644–1676), John Riley (1646–1691), and John Michael Wright (1617–1694). Francis Barlow (c. 1626–1704) is known as "the father of British sporting painting"; he was England's first wildlife painter, beginning a tradition that reached a high point a century later, in the work of George Stubbs (1724–1806). English women began painting professionally in the 17th century; notable examples include Joan Carlile (c. 1606–79), and Mary Beale (née Cradock; 1633–1699). In the first half of the 17th century the English nobility became important collectors of European art, led by King Charles I and Thomas Howard, 21st Earl of Arundel. By the end of the 17th century, the Grand Tour – a trip of Europe giving exposure to the cultural legacy of classical antiquity and the Renaissance – was de rigueur for wealthy young Englishmen.
18-19 ғасырлар
XVIII ғасырда ағылшын суреті мен дәстүрі көбінесе портреттерге назар аударатын болды, бірақ пейзаждарға қызығушылық артты және тарих суретіне жаңа мән берілді. Бұл жанрлар иерархиясының ең жоғары деңгейі саналды және сэр Джеймс Торнхиллдің (1675/1676–1734) керемет туындыларында көрініс тапты. Тарих суретшісі Роберт Стритер (1621–1679) өзінің заманында жоғары бағаланды. Уильям Хогарт (1697–1764) ағылшын орта таптарының дамыған мінез-құлқын – әдеттерімен, көзқарасымен және темпераментімен, сондай-ақ тегімен ағылшын екенін көрсетті. Оның қара юморға толы сатирикалық туындылары заманауи қоғамға Лондон өмірінің деформацияларын, әлсіздіктерін және жамандықтарын көрсетіп тұрды. Хогарттың ықпалы Джеймс Гиллрей (1756–1815) және Джордж Крюикшанк (1792–1878) жалғастырған ерекше ағылшын сатирикалық дәстүрінде көрінеді. Хогарттың жұмыс істеген жанрларының бірі – әңгімелесу суреті, онда оның замандастарының кейбіреулері де табысқа жетті: Джозеф Хаймор (1692–1780), Фрэнсис Хейман (1708–1776) және Артур Девис (1712–1787). Портреттер Англияда, Еуропадағыдай, суретші үшін өмір сүрудің ең оңай және ең пайдалы жолы болды, ал ағылшын дәстүрі Ван Дейкке дейін жететін портрет стилінің сергек әдемілігін сақтап қалды. Басты портретшілер: Томас Гейнсборо (1727–1788); Корольдік өнер академиясын құрған сэр Джошуа Рейнольдс (1723–1792); Джордж Ромни (1734–1802); Лемуэль "Франсис" Эбботт (1760/61–1802); Ричард Весталл (1765–1836); Томас Лоуренс (1769–1830); және Томас Филлипс (1770–1845). Сондай-ақ, Джонатан Ричардсон (1667–1745) және оның шәкірті (және қарсыласы күйеу баласы) Томас Хадсон (1701–1779) ерекше көзге түседі. Дербилік Джозеф Райт (1734–1797) шам жарығында салған суреттерімен танымал болды; Джордж Стаббс (1724–1806) және кейін Эдвин Генри Ландсир (1802–1873) жануарларды суреттеген туындыларымен. Ғасырдың соңына қарай ағылшын суреті шетелде үлкен құрметке ие болды. Лондондық Уильям Блейк (1757–1827) әртүрлі және көрегендікпен жасалған туындыларды жасады, оларды қарапайым жіктеуге болмайды; сыншы Джонатан Джонс оны "Британияның ең ұлы суретшісі" деп есептейді. Блейктің суретші достарына неоклассицист Джон Флэксман (1755–1826) және Томас Стотхард (1755–1834) кірді, олармен Блейк дауласып кетті. Көпшіліктің ойынша, XVIII ғасырдан бастап ағылшын пейзаж суреті ағылшын өнерін бейнелейді, ол негізінен мал шаруашылығы мен көгалды сүюден шабыттанды, сонымен қатар ауылдық пейзажда орналасқан үлкен ауылдық үйлердің дамуын көрсетеді. Бүкіл әлемде пейзаж суретінің мәртебесін көтеруге екі ағылшын романтигі үлкен үлес қосты: Джон Констебл (1776–1837) және Дж. М. В. Тернер (1775–1851), ол пейзаж суретін тарих суретімен бәсекелесетін деңгейге көтергенімен ерекше көзге түседі. Басқа да көрнекті XVIII және XIX ғасырлардың пейзаж суретшілері: Джордж Арнальд (1763–1841); Констеблге қарсылас болған Джон Линнелл (1792–1882); Франсис Барлоудың жануарлар мен ауылдық сурет салу дәстүрін дамытқан Джордж Морланд (1763–1804); Сэмюэл Палмер (1805–1881); ағылшын акварель суретінің әкесі деп танылған Пол Сэндби (1731–1809); және кейінгі акварель суретшілері Джон Роберт Козенс (1752–1797), Тернердің досы Томас Гиртин (1775–1802) және Томас Хеафи (1775–1835). XIX ғасырдың басында Лондоннан тыс алғашқы провинциялық өнер қозғалысы – Норвич мектебі пайда болды. Аз қамқорлық пен ішкі келіспеушіліктерге байланысты қысқа ғұмыр сүрген, оның көрнекті мүшелері «негізін қалаушы әке» Джон Кром (1768–1821), Джон Селл Котман (1782–1842), Джеймс Старк (1794–1859) және Джозеф Станард (1797–1830) болды. 1840 жылдары құрылған Рафаэльге дейінгі бауырластық қозғалысы 19 ғасырдың екінші жартысында ағылшын өнеріне үлкен ықпал етті. Оның мүшелері – Уильям Холман Хант (1827–1910), Данте Габриэль Россетти (1828–1882), Джон Эверетт Милле (1828–1896) және басқалар – діни, әдеби және жанрлық туындыларға назар аударды, олар түрлі-түсті және егжей-тегжейлі, тіпті фотографиялық стильде орындалды. Форд Мадокс Браун (1821–1893) прерафаэлиттердің қағидаларын бөлісті. Жетекші ағылшын өнер сыншысы Джон Раскин (1819–1900) 19 ғасырдың екінші жартысында үлкен ықпалға ие болды; 1850 жылдардан бастап ол оның идеяларына әсер еткен прерафаэлиттерді жақтады. Өнер және қолөнер қозғалысын құрған Уильям Моррис (1834–1896) өнеркәсіптік дәуірде төмендеп бара жатқандай көрінетін дәстүрлі қолөнер шеберлігінің құндылығын атап өтті. Оның дизайндары, оның жетекшісі болған прерафаэлиттердің туындылары сияқты, ортағасырлық мотивтерге жиі сілтеме жасады. Ағылшын суретшісі Уильям Пауэлл Фрит (1819–1909) «Хогарттан бері әлеуметтік сахнаның ең ұлы британ суретшісі» деп сипатталған, ал суретші және мүсінші Джордж Фредерик Уоттс (1817–1904) өзінің символистік туындыларымен танымал болды. XIX ғасырдың ағылшын әскери өнерінің батыл рухы Викториялық Англияның өзін-өзі бейнелеуіне үлкен үлес қосты. Көрнекті ағылшын әскери суретшілері: Джон Эдвард Чапман 'Честер' Мэтьюс (1843–1927); леди Батлер (1846–1933); Фрэнк Дэдд (1851–1929); Эдвард Мэтью Хейл (1852–1924); Чарльз Эдвин Фрипп (1854–1906); Ричард Кэтон Вудвилл-младший (1856–1927); Гарри Пейн (1858–1927); Джордж Делвилл Роуландсон (1861–1930); және Эдгар Альфред Холлоуэй (1870–1941). Томас Дэвидсон (1842–1919), тарихи теңіздік көріністерге маманданған, Англияның мақтанышы мен даңқында (1894) Арнальд, Весталл және Эбботттың Нельсонға қатысты туындыларының керемет көшірмелерін қосты. XIX ғасырдың соңына дейін Обри Бердслидің (1872–1898) өнері Арт Нуво дамуына үлкен үлес қосты және басқа нәрселермен қатар, Жапонияның көркем өнеріне қызығушылықты көрсетті.
In the 18th century, English painting's distinct style and tradition continued to concentrate frequently on portraiture, but interest in landscapes increased, and a new focus was placed on history painting, which was regarded as the highest of the hierarchy of genres, and is exemplified in the extraordinary work of Sir James Thornhill (1675/1676–1734). History painter Robert Streater (1621–1679) was highly thought of in his time. William Hogarth (1697–1764) reflected the burgeoning English middle class temperament — English in habits, disposition, and temperament, as well as by birth. His satirical works, full of black humour, point out to contemporary society the deformities, weaknesses and vices of London life. Hogarth's influence can be found in the distinctively English satirical tradition continued by James Gillray (1756–1815), and George Cruikshank (1792–1878). One of the genres in which Hogarth worked was the conversation piece, a form in which certain of his contemporaries also excelled: Joseph Highmore (1692–1780), Francis Hayman (1708–1776), and Arthur Devis (1712–1787). Portraits were in England, as in Europe, the easiest and most profitable way for an artist to make a living, and the English tradition continued to show the relaxed elegance of the portrait style traceable to Van Dyck. The leading portraitists are: Thomas Gainsborough (1727–1788); Sir Joshua Reynolds (1723–1792), founder of the Royal Academy of Arts; George Romney (1734–1802); Lemuel "Francis" Abbott (1760/61–1802); Richard Westall (1765–1836); Sir Thomas Lawrence (1769–1830); and Thomas Phillips (1770–1845). Also of note are Jonathan Richardson (1667–1745) and his pupil (and defiant son in law) Thomas Hudson (1701–1779). Joseph Wright of Derby (1734–1797) was well known for his candlelight pictures; George Stubbs (1724–1806) and, later, Edwin Henry Landseer (1802–1873) for their animal paintings. By the end of the century, the English swagger portrait was much admired abroad. London's William Blake (1757–1827) produced a diverse and visionary body of work defying straightforward classification; critic Jonathan Jones regards him as "far and away the greatest artist Britain has ever produced". Blake's artist friends included neoclassicist John Flaxman (1755–1826), and Thomas Stothard (1755–1834) with whom Blake quarrelled. In the popular imagination English landscape painting from the 18th century onwards typifies English art, inspired largely from the love of the pastoral and mirroring as it does the development of larger country houses set in a pastoral rural landscape. Two English Romantics are largely responsible for raising the status of landscape painting worldwide: John Constable (1776–1837) and J. M. W. Turner (1775–1851), who is credited with elevating landscape painting to an eminence rivalling history painting. Other notable 18th and 19th century landscape painters include: George Arnald (1763–1841); John Linnell (1792–1882), a rival to Constable in his time; George Morland (1763–1804), who developed on Francis Barlow's tradition of animal and rustic painting; Samuel Palmer (1805–1881); Paul Sandby (1731–1809), who is recognised as the father of English watercolour painting; and subsequent watercolourists John Robert Cozens (1752–1797), Turner's friend Thomas Girtin (1775–1802), and Thomas Heaphy (1775–1835). The early 19th century saw the emergence of the Norwich school of painters, the first provincial art movement outside of London. Short lived owing to sparse patronage and internal dissent, its prominent members were "founding father" John Crome (1768–1821), John Sell Cotman (1782–1842), James Stark (1794–1859), and Joseph Stannard (1797–1830). The Pre Raphaelite Brotherhood movement, established in the 1840s, dominated English art in the second half of the 19th century. Its members — William Holman Hunt (1827–1910), Dante Gabriel Rossetti (1828–1882), John Everett Millais (1828–1896) and others — concentrated on religious, literary, and genre works executed in a colorful and minutely detailed, almost photographic style. Ford Madox Brown (1821–1893) shared the Pre Raphaelites' principles. Leading English art critic John Ruskin (1819–1900) was hugely influential in the latter half of the 19th century; from the 1850s he championed the Pre Raphaelites, who were influenced by his ideas. William Morris (1834–1896), founder of the Arts and Crafts Movement, emphasised the value of traditional craft skills which seemed to be in decline in the mass industrial age. His designs, like the work of the Pre Raphaelite painters with whom he was associated, referred frequently to medieval motifs. English narrative painter William Powell Frith (1819–1909) has been described as the "greatest British painter of the social scene since Hogarth", and painter and sculptor George Frederic Watts (1817–1904) became famous for his symbolist work. The gallant spirit of 19th century English military art helped shape Victorian England's self image. Notable English military artists include: John Edward Chapman 'Chester' Mathews (1843–1927); Lady Butler (1846–1933); Frank Dadd (1851–1929); Edward Matthew Hale (1852–1924); Charles Edwin Fripp (1854–1906); Richard Caton Woodville, Jr. (1856–1927); Harry Payne (1858–1927); George Delville Rowlandson (1861–1930); and Edgar Alfred Holloway (1870–1941). Thomas Davidson (1842–1919), who specialised in historical naval scenes, incorporated remarkable reproductions of Nelson related works by Arnald, Westall and Abbott in England's Pride and Glory (1894). To the end of the 19th century, the art of Aubrey Beardsley (1872–1898) contributed to the development of Art Nouveau, and suggested, among other things, an interest in the visual art of Japan.
20 ғасыр
Импрессионизм 1886 жылы құрылған Жаңа ағылшын өнер клубында орталық назарға алынды. Көрнекті мүшелері Уолтер Сикерт (1860–1942) және Филип Вильсон Стир (1860–1942) болды – өмір жолы бірдей болған екі ағылшын суретшісі, олар 20 ғасырда ықпалды болды. Сикерт 1911–1913 жылдары белсенді болған пост-импрессионистік Камден Таун тобына қосылды және модернизмге өтуде маңызды рөл атқарды. Стирдің теңіз және пейзаж суреттері оны жетекші импрессионистке айналдырды, бірақ кейінірек оның жұмыстарында Констебл мен Тернердің ықпалымен дәстүрлі ағылшын стилі көрінді. Пол Нэш (1889–1946) ағылшын өнеріндегі модернизмнің дамуында маңызды рөл атқарды. Ол 20 ғасырдың бірінші жартысындағы ең маңызды ландшафт суретшілерінің бірі болды, ал Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде салған туындылары соғыстың ең танымал бейнелерінің бірі саналады. Нэш Слэйд өнер мектебінде оқыды, онда Генри Тонкс (1862–1937) басшылығымен оқыған талантты суретшілердің буынына Гарольд Гилман (1876–1919), Спенсер Гор (1878–1914), Дэвид Бомберг (1890–1957), Стэнли Спенсер (1891–1959), Марк Гертлер (1891–1939) және Роджер Хилтон (1911–1975) кірді. Модернизмнің ең даулы ағылшын суретшісі – жазушы және суретші Уиндэм Льюис (1882–1957) болды. Ол өнердегі Вортицизм қозғалысын құрды, ал 1920-шы және 1930-шы жылдардың басында жазуымен танымал болғаннан кейін, бейнелеу өнеріне қайта оралды. Оның 1930-шы және 1940-шы жылдардағы суреттері ең танымал туындыларының бірі саналады. Уолтер Сикерт Уиндэм Льюисті "осы немесе кез келген дәуірдегі ең ұлы портретші" деп атады. Модернистік мүсіктаманы Генри Мур (1898–1986) – мүсінделген мәрмәр және ірі абстрактілі қоладан жасалған мүсіндерімен танымал болған ағылшын суретшісі, және Барбара Хепворт (1903–1975) – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Сент-Айвс, Корнуолл қаласында тұратын суретшілер тобының жетекшісі бейнеледі. Ланкастерлік Л. С. Лоури (1887–1976) 20 ғасырдың ортасында Солтүстік-Батыс Англияның индустриалды аудандарындағы өмір көріністерімен танымал болды. Ол ерекше сурет салу стилін дамытты және көбінесе "сияқшақ адамдар" деп аталатын адамдармен толы қалалық пейзаждарымен әйгілі болды. 20 ғасырдың ортасы мен одан кейінгі көрнекті ағылшын суретшілері: Грэм Сазерленд (1903–1980); Карел Вейт (1908–1997); Раскин Спир (1911–1990); поп-арт пионерлері Ричард Гамильтон (1922–2011), Питер Блейк (1932 ж.т.), Дэвид Хокни (1937 ж.т.); және оп-арт өкілі Бриджит Райли (1931 ж.т.). Постмодернизмнің дамуынан кейін ағылшын өнері 20 ғасырдың соңында Тернер сыйлығымен теңестірілді. 1984 жылы құрылған және Дж. М. В. Тернердің есімімен аталатын бұл сыйлық ағылшын өнеріне күмәнді әйгілік әкелді. Көрмелерде формальдегидте сақталған акула мен бүлінген төсек сияқты туындылар көрсетілді. Сынаушы Мэттью Коллингс: "Тернер сыйлығының туындылары алғашқыда таң қалдыратын, бірақ кейіннен біреу сізге түсіндіретін қарапайым идеяны білдіретін формулаға негізделген. Бұл идеялар маңызды емес, тіпті идеялар да емес, жарнамадағы сияқты ұғымдар. Оларды ешкім іздемейді, себебі іздеуге ештеңе жоқ". Тернер сыйлығының ұйымдастырушылары Дюшан мен Манцони сияқты нағыз иконоборшыларға әлсіз құрмет көрсетсе, Берил Кук (1926–2008) сияқты талантты суретшілерді қабылдамады. 2000 жылдан бері сыйлық беру рәсімі "Стукистер" тобының наразылық акцияларын қозғады. Бұл топ бейнелі өнерге және эстетикалық шынайылыққа оралуға шақырды. "Тернер сыйлығын жеңіп алу қаупі жоқ жалғыз суретші – Тернер" деп әзілдеген "Стукистер" 2000 жылы "Нағыз Тернер сыйлығы 2000" көрмесін ұйымдастырды, ол "ешқандай қоқыс жоқ" деп уәде берді.
Impressionism found a focus in the New English Art Club, founded in 1886. Notable members included Walter Sickert (1860–1942) and Philip Wilson Steer (1860–1942), two English painters with coterminous lives who became influential in the 20th century. Sickert went on to the post impressionist Camden Town Group, active 1911–1913, and was prominent in the transition to Modernism. Steer's sea and landscape paintings made him a leading Impressionist, but later work displays a more traditional English style, influenced by both Constable and Turner. Paul Nash (1889–1946) played a key role in the development of Modernism in English art. He was among the most important landscape artists of the first half of the twentieth century, and the artworks he produced during World War I are among the most iconic images of the conflict. Nash attended the Slade School of Art, where the remarkable generation of artists who studied under the influential Henry Tonks (1862–1937) included, too, Harold Gilman (1876–1919), Spencer Gore (1878–1914), David Bomberg (1890–1957), Stanley Spencer (1891–1959), Mark Gertler (1891–1939), and Roger Hilton (1911–1975). Modernism's most controversial English talent was writer and painter Wyndham Lewis (1882–1957). He co founded the Vorticist movement in art, and after becoming better known for his writing than his painting in the 1920s and early 1930s he returned to more concentrated work on visual art, with paintings from the 1930s and 1940s constituting some of his best known work. Walter Sickert called Wyndham Lewis: "the greatest portraitist of this or any other time". Modernist sculpture was exemplified by English artists Henry Moore (1898–1986), well known for his carved marble and larger scale abstract cast bronze sculptures, and Barbara Hepworth (1903–1975), who was a leading figure in the colony of artists who resided in St Ives, Cornwall during World War II. Lancastrian L. S. Lowry (1887–1976) became famous for his scenes of life in the industrial districts of North West England in the mid 20th century. He developed a distinctive style of painting and is best known for his urban landscapes peopled with human figures often referred to as "matchstick men". Notable English artists of the mid 20th century and after include: Graham Sutherland (1903–1980); Carel Weight (1908–1997); Ruskin Spear (1911–1990); pop art pioneers Richard Hamilton (1922–2011), Peter Blake (b. 1932), and David Hockney (b. 1937); and op art exemplar Bridget Riley (b. 1931). Following the development of Postmodernism, English art became in some respect synonymous toward the end of the 20th century with the Turner Prize; the prize, established in 1984 and named with ostensibly credible intentions after J. M. W. Turner, earned for latterday English art a reputation arguably to its detriment. Prize exhibits have included a shark in formaldehyde and a dishevelled bed. Critic Matthew Collings observes that: "Turner Prize art is based on a formula where something looks startling at first and then turns out to be expressing some kind of banal idea, which somebody will be sure to tell you about. The ideas are never important or even really ideas, more notions, like the notions in advertising. Nobody pursues them anyway, because there's nothing there to pursue." While the Turner Prize establishment satisfied itself with weak conceptual homages to authentic iconoclasts like Duchamp and Manzoni, it spurned original talents such as Beryl Cook (1926–2008). The award ceremony has since 2000 attracted annual demonstrations by the "Stuckists", a group calling for a return to figurative art and aesthetic authenticity. Observing wryly that "the only artist who wouldn't be in danger of winning the Turner Prize is Turner", the Stuckists staged in 2000 a "Real Turner Prize 2000" exhibition, promising (by contrast) "no rubbish".
21 ғасыр
Суретші Антони Гормли (1950 ж.т.) Тернер сыйлығын жеңгеннен кейін он жыл өткен соң өзінің "адамзатқа қызмет етуге лайықтылығы" туралы күмәнданатындығын айтты, ал "Басқа бір жер" (2005) және "Оқиға горизонті" (2012) сияқты туындылары үлкен даңққа да, халыққа кең танылуға да ие болды. Банксинің сыртқы құлқын көркемдігі бұқаралық ақпарат құралдарында көп талқыланды. 2014 жылы қысқа мерзімге ғана көрсетілген, көпшілік назарына түскен және жоғары бағаланған қоғамдық өнер туындысы – Blood Swept Lands and Seas of Red, суретші Пол Камминс (1977 ж.т.) пен театр суретшісі Том Пайпердің бірлескен жұмысы. 2014 жылдың шілдесі мен қарашасы аралығында Лондон мұнарасында орнатылған бұл инсталляция Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталуына 100 жыл толуына арналған еді; ол 888 246 қыштан жасалған қызыл құлпынайдан тұрды, олардың әрқайсысы соғыста қаза тапқан британдық немесе колониялық әскери қызметкерді бейнелеуге арналған. Қазіргі заманғы жетекші гравюра шеберлеріне Норман Акройд және Ричард Спар кіреді.
The sculptor Antony Gormley (b. 1950) expressed doubts a decade after winning the Turner Prize about his "usefulness to the human race", and work including Another Place (2005) and Event Horizon (2012) has achieved both acclaim and popularity. The pseudo subversive urban art of Banksy, has been much discussed in the media. A highly visible and much praised work of public art, seen for a brief period in 2014 was Blood Swept Lands and Seas of Red, a collaboration between artist Paul Cummins (b. 1977) and theatre designer Tom Piper. The installation at the Tower of London between July and November 2014 commemorated the centenary of the outbreak of World War I; it consisted of 888,246 ceramic red poppies, each intended to represent one British or Colonial serviceman killed in the War. Leading contemporary printmakers include Norman Ackroyd and Richard Spare.