Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс саясаткері (1897–1974) Отто Иоганн Максимилиан Штрассер (сондай-ақ, қараңыз: ß; 10 қыркүйек 1897 – 27 тамыз 1974) – неміс саясаткері және нацистік партияның алғашқы мүшесі. Отто Штрассер ағасы Грегор Штрассермен бірге партияның радикалды қанатының жетекші мүшесі болды, оның идеологиясы Штрассеризм деп аталды және үстем гитлерлік топтармен туындаған даулар нәтижесінде партиядан шығып кетті. Ол нацистік партияны бөліп, Гитлердің ықпалынан шығару мақсадымен «Қара фронт» деген ұйым құрды. Ол эмиграцияда және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл ұйым құпия қарсылық қозғалысы ретінде де жұмыс істеді.
German politician (1897–1974)
Otto Johann Maximilian Strasser (also link=no, see ß; 10 September 1897 – 27 August 1974) was a German politician and an early member of the Nazi Party. Otto Strasser, together with his brother Gregor Strasser, was a leading member of the party's more radical wing, whose ideology became known as Strasserism, and broke from the party due to disputes with the dominant Hitlerite faction. He formed the Black Front, a group intended to split the Nazi Party and take it from the grasp of Hitler. During his exile and World War II, this group also functioned as a secret opposition group.
Жас шағы мен Бірінші дүниежүзілік соғыс
Бад-Виндсхаймда туған Штрассер, Жоғарғы Баварияның Гайзенфельд қалашығында тұратын католик сот қызметкерінің ұлы еді. Штрассер Бірінші дүниежүзілік соғысқа (1914–1918 жж.) белсенді түрде қатысты. 1914 жылдың 2 тамызында ол Бавария армиясына ерікті болып қосылды. Ол шен бойынша өсіп, лейтенант атанды және екі рет жараланды.
Born at Bad Windsheim, Strasser was the son of a Catholic judicial officer who lived in the Upper Bavarian market town of Geisenfeld. Strasser took an active part in World War I (1914–1918). On 2 August 1914, he joined the Bavarian Army as a volunteer. He rose through the ranks to lieutenant and was twice wounded.
Фрейкорп және СПД (191920)
1919 жылы Германияға оралды, онда 1919 жылдың мамырында жұмысшылар кеңестерінің қағидаларымен құрылған Бавария Кеңестік Республикасын таратып жіберген Фрайкорп қатарында қызмет етті. Осы шарада ол марксистік Социал-демократиялық партияға қосылды. 1920 жылы Капп төңкерісіне қарсы күреске қатысты. Бірақ, ол партиясының реформалық бағытынан, әсіресе Рур аймағындағы жұмысшылар көтерілісін басудан көңілі толып, сол жылдың соңында партиядан шықты. Гитлермен келіспеушіліктері болғанына қарамастан, Страссерлер партияның бағытын түбегейлі өзгертуді көздемеді. Готфрид Федер одан да радикалды болды және сол кезде зор ықпалға ие болды. Страссерлер партия ішінде өте беделді болғанмен, Страссерлік бағдарлама 1926 жылғы Бамберг конференциясында жеңіліске ұшырады. Отто Страссер, Грегормен бірге, 1930 жылдың 30 маусымында өткен бас жиналыста Жозеф Геббельс бастаған шабуылдан кейін НСДАП-тан шығып, партияның сол қанатының жетекшісі ретінде қызметін жалғастырды. Бұл оның партиядан қуылтуына әкеп соқты.
He returned to Germany in 1919, where he served in the Freikorps that in May 1919 put down the Bavarian Soviet Republic, which was organized on the principles of workers' councils. About this time, he joined the then Marxist Social Democratic Party. In 1920, he participated in the opposition to the Kapp Putsch. Still, he grew increasingly alienated from his party's reformist stance, particularly when it put down a workers' uprising in the Ruhr, and he left the party later that year. Despite disagreements with Hitler, the Strassers did not represent a radical wing opposed to the party mainstream. Gottfried Feder was more radical and held great favour at the time. The Strassers were extremely influential within the party, but the Strasserist programme was defeated at the Bamberg Conference of 1926. Otto Strasser, along with Gregor, continued as a leading Left Nazi within the party until he seceded from the NSDAP in 1930 following an aggressive attack led by Joseph Goebbels at a General Assembly on June 30, resulting in his expulsion from the meeting.
Германиядағы нацистік диссидент (1930 33)
1 шілдеде Штрассер Гитлерге телеграмма жіберіп, Геббельстің әрекеттеріне түсініктеме беруді сұрады. Жауап келмеді. Содан кейін Штрассер Ұлттық-социалистерден бөлініп, нацистік партияны бөлу мақсатымен, бұрынғы НСДАП мүшелерінен құралған өзінің «Қара фронт» партиясын құрды. Оның партиясы 1933 жылы Гитлер билікке келген кезде оның өсуіне қарсы тұра алмады, ал Штрассер нацистік дәуірдің жылдарын эмиграцияда өткізді. 1934 жылы «Ұзын пышақ түні» кезінде Страссеристер таңсық етілді, соның ішінде Грегор Страссер қаза тапты. Бұл Гитлерді даусыз партия басшысы етіп бекітті және оның жаңа нацистік режимін қабылдауға индустриалдар мен әскерилерді көндірді. Геббельс Штрассерді нацистердің «Бірінші нөмірлі жауы» деп айыптады және оның басына 500 000 доллар сыйлық белгіледі. Ол біраз уақыт Монреальде тұрды. 1942 жылы ол Новая Шотландиядағы Кларенс қаласында, неміс-чех Адольф Шмидт иеленген фермада тұрды, содан кейін жақын маңдағы Парадайсқа көшіп, жалға алынған пәтерде он жылдан астам уақыт тұрды. Нацизмнің көптеген доктриналарына адал болған, айыптама алған емес, ықпалды бұрынғы нацистік партия мүшесі болғандықтан, соғыстан кейін ол одақтас державалардың, содан кейін Батыс Германия үкіметінің бөгетіне тап болып, Батыс Германияға оралуына тыйым салынды. Эмиграцияда ол «New Statesman» және «Montreal Gazette» газеттері, соның ішінде «Montreal Gazette» үшін нацистік Германия және оның басшылығы туралы мақалалар жазды, олар сол кездегі газеттің тілшісі, кейін саясаткер болған Дональд К. Макдональдтың жазуымен жарық көрді. 1950 жылы Шығыс Германия Штрассерді Ұлттық фронтқа қосылуға шақырды. Бірақ ол 1949 жылға дейін АҚШ оккупациясы астында болған Баварияға оралуға рұқсат етіледі деп үміттенгендіктен, бас тартты. Оның пікірінше, Батыс Германия – Американың, ал Шығыс Германия – Ресейдің колониясы болды.
On July 1, Strasser telegraphed Hitler requesting an explanation for Goebbels' actions. None would come. Strasser then seceded from the National Socialists and set up his own party, the Black Front, composed of like minded former NSDAP members, to split the Nazi Party. His party proved unable to counter Hitler's rise to power in 1933, and Strasser spent the years of the Nazi era in exile. The Strasserists were annihilated during the Night of the Long Knives in 1934, during which Gregor Strasser was killed. This left Hitler as an undisputed party leader and able to pacify industrialists and the military into accepting his new Nazi regime. Goebbels denounced Strasser as the Nazis' "Public Enemy Number One" and a price of $500,000 was set on his head. He settled for a time in Montreal. In 1942, he lived for a time in Clarence, Nova Scotia, on a farm owned by a German Czech, Adolph Schmidt, then moved to nearby Paradise, where he lived for more than a decade in a rented apartment above a general store. As an influential and uncondemned former Nazi Party member still faithful to many doctrines of Nazism, he was initially prevented from returning to West Germany after the war, first by the Allied powers and then by the West German government. During his exile, he wrote articles on Nazi Germany and its leadership for several British, American, and Canadian newspapers, including the New Statesman, and a series for the Montreal Gazette, which was ghostwritten by then Gazette reporter and later politician Donald C. MacDonald. In 1950, East Germany invited Strasser to become a member of the National Front. Still, he declined, hoping that he would be permitted to return to Bavaria, which had been under US occupation until 1949. In his view, West Germany constituted an American colony and East Germany a Russian colony.
Германияға оралу және кейінгі мансап (1955-1974)
Штрассер ақырында Батыс Германия азаматтығын алып, 1955 жылдың 16 наурызында Германияға оралып, Мюнхенде қоныстанды. 1956 жылы ол "ұлтшыл және социалистік" бағытталған жаңа партия құруға тырысты – Неміс әлеуметтік одағы (Deutsche Soziale Union), бірақ оның ұйымы ешқандай қолдауға ие бола алмады. Штрассер Мюнхенде 1974 жылы қайтыс болғанға дейін нацизмнің өзінің түсінігін жақтады.
Strasser eventually gained West German citizenship, returned to Germany on 16 March 1955, and settled in Munich. He attempted to create a new "nationalist and socialist" oriented party in 1956, the German Social Union ( Deutsch Soziale Union), but his organization was unable to attract any support. Strasser continued to advocate for his vision of Nazism until he died in Munich in 1974.
Нацистік антисемитизмге қатысты ұстаным
Отто Штрассер өзінің нәсілдік саясатына қатысты келіспейтін нацист болғанын айтты. Өмірі бойы ол нацистік қозғалыс ішінде осындай саясатқа белсенді түрде қарсы тұрғанын мәлімдеді, мысалы, Юлиус Штрейхерді неміс «Völkisch Freedom Party» партиясынан уақытша шеттетуге ұйымдастырды.
Otto Strasser claimed that he was a dissenting Nazi regarding racial policies. Throughout his life, he claimed to have actively opposed such policies within the Nazi movement, for example, by organizing the removal of Julius Streicher from the German Völkisch Freedom Party.