Нацистік Германиядағы еңбек ұйымдары

Кіріспе

Нацистік Германиядағы еңбек ұйымы

Неміс еңбек фронты (Deutsche Arbeitsfront, DAF) – нацистік партияның ұлттық еңбек ұйымы болды. Ол Германиядағы тәуелсіз кәсіподақтарды Глихшлюнг немесе нацистік идеологияны орнату процесінде ықшамдастырып, олардың орнына келді.

Тарих

1933 жылдың наурыз айында Гитлер канцлер болып тағайындалғаннан кейін екі ай өткен соң, Штурмбаттюльдер кәсіподақ кеңселерiне заңдық салдарсыз шабуыл жасауды бастады. Бiрнеше кәсіподақ кеңселерi басылып алынды, олардың жиһаздары қиратылды, құжаттары ұрланды немесе өрттелдi, кәсіподақ мүшелерi ұрып-сапаланды және кейбiр жағдайларда өлтiрiлдi; полиция бұл шабуылдарға немқұрайлы қарады және өзiнiң құзыреттiлiгi жоқ деп мәлімдедi. Бұл алғашқы шабуылдар кездейсоқ болды, марксизмдi жоюға ынталанған қатардағы нацистердiң өзбiлiс әрекеттерi болды, ал нацистiк партия басшылығы тек мамыр айында ғана жалпы саясатты енгiздi. 1933 жылдың 2 мамырында Германиядағы кәсіподақтардың бас кеңселерi басылып алынды, олардың қаражаты тәркіленді, кәсіподақтар ресми түрде таратылды және олардың басшылары тұтқындалды. Көптеген кәсіподақ басшылары ұрып-сапаланды және концлагерлерге жiберiлдi, олардың iшiнде бұрын нацистермен ынтымақтасуға келіскендер де болды. Үш аптадан кейiн Гитлер ұжымдық келіссөздерге тыйым салатын жарлық шығарды және ол тағайындаған еңбек сенiмдiлерi тобы "еңбек келісімшарттарын реттеудi" және "еңбек тыныштығын" сақтаудi жүзеге асырады деп мәлімдедi. Бұл жарлық жұмысшылардың ереуiлге шығуына тыйым салды, себебi олар сенiмдiлердiң шешiмдерiне қарсы тұра алмады. Онымен салыстырғанда, DAF тек жұмысшылардың мүдделерiн қорғауды мақсат етпедi; оған жұмыс берушiлер мен мамандық иелерi де кiрдi және өзiн "ақыл-ойы мен еңбегi бар шығармашылық немістердiң ұйымы" деп атады. DAF-тi құру жөнiндегi заңда оның мақсаты жұмысшыларды қорғау емес, "барлық немістердiң нағыз әлеуметтiк және өндiрiстiк қауымдастығын құру" және "әрбiр адамның барынша көп еңбек етуiне көз жеткiзу" екенi көрсетiлген. DAF жұмыс берушiлерге жұмысшылардың басқа жұмыс iздеуiне кедергi жасау мүмкiндiгiн бердi. 1935 жылдың ақпанында "еңбек кiтапшасы" жүйесi енгiзiлдi, ол әрбір жұмысшыға өзiнiң бiлiктiлiгi мен бұрынғы жұмыс орнын тiркеген еңбек кiтапшасын бердi. Бұл еңбек кiтапшалары жұмысқа орналасу үшiн қажет болды және оларды жұмыс берушi сақтады; егер жұмысшы жұмысынан кетуге ниеттенсе, жұмыс берушi оның еңбек кiтапшасын беруден бас тарта алады, осылайша жұмысшының басқа жерде заңды түрде жұмыс iстеуiне кедергi келiрдi. Ақы төлеу және жұмыспен қамтудағы бұл шектеулердi толықтыру үшiн DAF жұмысшыларға бос уақыт пен ойын-сауық ұсынуға тырысты. Роберт Лей өз саясатын "бұқараның назарын материалдық құндылықтардан моральдық құндылықтарға аударуға" бағытталған деп түсiндiрдi, себебi ол "адамдардың жанын тоқсыздау олардың қарнына қарағанда маңызды" деп сендi. DAF Германия жұмысшыларына көптеген шетелдерге саяхаттауға мүмкiндiк беретiн мұхитқа жүзетiн кемелердiң құрылысын қаржылады. Екiншi дүниежүзiлiк соғыс басталғанға дейiн алтыға жуық мұхит кемесi жұмыс iстедi. Берлиндегi Associated Press агенттiгiнiң басшысы Луис П. Локнердiң айтуынша, мұхит кемелерiндегi билет бағасы "ондай кемелерде бiр аптаға" 12-16 марканы құрады. Үйге жақын демалысты қалағандар үшiн DAF шипажайлар мен жазғы демалыс орындарын салды. Ең амбициялы жобасы - Рюген аралындағы 4,5 км ұзындығы бар Прора кешенi, онда 20 000 төсек-орын болуы керек едi және ол әлемдегi ең iрi жағажай курорты болар едi. Ол ешқашан аяқталмады және 21 ғасырға дейiн бұл үлкен кешен негiзiнен бос қабық ретiнде қалып қойды. DAF нацистiк ұйымдардың iшiндегi ең iрiлерiнiң бiрi болды, 1939 жылы 35 000-нан астам толық уақытты қызметкерлерi болды. Гитлердiң әр неміс мүмкiндiгiнше қолжетiмдi автомобильге ие болуына көмектесу үшiн DAF автомобиль зауытын салуға субсидия бердi, ол iшiнара жұмысшылардың жалақысынан алынатын төлемдер есебiнен төлендi. 340 000 жұмысшының ешқайсысы автомобильге ақша төлемедi, себебi зауытты нацистiк Германия Польшаға басып кiргеннен кейiн соғыс өндiрiсi үшiн қайта жабдықтауға тура келді. DAF-қа мүшелiк теориялық тұрғыдан ерiктi болды, бiрақ Германияның кез келген сауда немесе өнеркәсiп саласындағы кез келген жұмысшы мүше болмай жұмыс табуды қиын деп тапқан болар едi. Сонымен қатар, көптеген жұмыссыздар Еңбек майданына шақырылды, оларға киiм-кешек пен құралдар берiлдi және жұмыс iстеуге жiберiлдi; көшедегi жұмыссыздардың жоғалуы нацистер Германияның экономикалық жағдайын жақсартады деген пiкiрге ықпал еттi. Мүшелiкке қатысу үшiн 15 Rpf мөлшерiнде алым талап етiлдi. , мүшелiк топтарының үлкен масштабта 20 мүшелiк топтарына сәйкес келедi. Алынатын табыстың үлкен бөлігі алымдар арқылы жиналды. 1934 жылы DAF-тан алынған алымдардан түскен жалпы табыс құрады. АҚШ долларымен есептегенде, 1937 жылы Еңбек майданына төленген жарнадан түскен жылдық табыс 160 000 000 долларға жеттi, ал 1939 жылы 200 000 000 долларға жеттi.

As early as March 1933, two months after Hitler was appointed Chancellor, the Sturmabteilung began to attack trade union offices without legal consequences. Several union offices were occupied, their furnishings were destroyed, their documents were stolen or burned, and union members were beaten and in some cases killed; the police ignored these attacks and declared itself without jurisdiction. These early attacks occurred at random, carried out spontaneously by rank and file Nazis motivated by a desire to destroy Marxism, and the Nazi Party leadership only implemented a general policy in May. On 2 May, 1933, trade union headquarters throughout Germany were occupied, their funds were confiscated, and the unions were officially abolished and their leaders arrested. Many union leaders were beaten and sent to concentration camps, including some who had previously agreed to cooperate with the Nazis. Three weeks later, Hitler issued a decree that banned collective bargaining and stated that a group of labour trustees, appointed by him, would "regulate labour contracts" and maintain "labour peace." This decree effectively outlawed strikes, since workers could not oppose the decisions of the trustees. Unlike the trade unions it had replaced, the DAF did not aim to be an organization representing the interests of workers alone; it also included employers and members of the professions, and defined itself as "the organization of creative Germans of brain and fist." The law establishing the DAF stated that its aim was not to protect workers but "to create a true social and productive community of all Germans" and "to see that every single individual should be able to perform the maximum of work." The DAF also gave employers the ability to prevent their workers from seeking different jobs. In February 1935, the "workbook" system was introduced, which issued every worker with a workbook that recorded his skills and past employment. These workbooks were required for employment and they were kept by the employer; if a worker desired to quit his job, the employer could refuse to release his workbook, preventing the worker from being legally employed anywhere else. To compensate for these restrictions on wages and employment, the DAF sought to provide workers with leisure and entertainment. Robert Ley explained his policy as aiming to "divert the attention of the masses from material to moral values," as he believed that "it is more important to feed the souls of men than their stomachs." The DAF financed the building of ocean going vessels that permitted German workers to pay minimal prices to sail to many foreign destinations. Up to six ocean liners were operating just before the start of World War II. According to the chief of the Associated Press in Berlin, Louis P. Lochner, ticket prices for ocean steamer vessels ranged from twelve to sixteen marks for "a full week on such a steamer". For those who desired vacations closer to home, the DAF constructed spa and summer resort complexes. The most ambitious was the 4.5 km long Prora complex on Rugen island, which was to have 20,000 beds, and would have been the largest beach resort in the world. It was never completed and the massive complex largely remained an empty shell right through until the 21st century. The DAF was one of the largest Nazi organizations, boasting of over 35,000 full time employees by 1939. To help Hitler keep his promise to have every German capable of owning an affordable car (Volkswagen—the People's Car) the DAF subsidised the construction of an automobile factory, which was partially paid from workers' payroll deductions. None of the 340,000 workers who were paying for a car ever received one, since the factory had to be retooled for war production after Nazi Germany invaded Poland. DAF membership was theoretically voluntary, but any workers in any area of German commerce or industry would have found it hard to get a job without being a member. Furthermore, many unemployed people were drafted into the Labour Front where they were given uniforms and tools and put to work; the disappearance of unemployed people from the streets contributed to the perception that the Nazis were improving the economic conditions of Germany. Membership required a fee within the range of 15 Rpf. to , depending on the category a member fell into, on a large scale of 20 membership groups. A substantially large amount of income was raised through fees. In 1934, the total DAF revenue from fees was In US dollars, the annual income from dues to the Labour Front came to $160,000,000 in 1937 and $200,000,000 by 1939.