Жалпыұлттық германшылдық идеясы

Кіріспе

Пан-националистік саяси идея. Пан-германизм (Pangermanismus немесе Alldeutsche Bewegung), кейде пан-германизм деп те аталады, – пан-националистік саяси идея. Пангерманистер бастапқыда барлық неміс тілді халықтарды және, мүмкін, неміс емес герман тілді халықтарды Ұлы герман империясы (Großgermanisches Reich) деп аталатын бір ұлттық мемлекетке біріктіруді көздеді, ол толыққанды Неміс ұлтының Ұлы герман империясы (Großgermanisches Reich der Deutschen Nation) деп танылды. Пангерманизм 19 ғасырда Германияның бірігу кезінде, 1871 жылы Германия империясы ұлттық мемлекет ретінде жарияланғанда, бірақ Габсбург Австриясы (Kleindeutsche Lösung / Кіші Германия) болмағанда, және 20 ғасырдың бірінші жартысында Австро-Венгрия империясы мен Германия империясында Германия саясатына зор ықпал етті. 19 ғасырдың соңынан бастап көптеген пангерман ойшылдары, 1891 жылдан бастап Пангерман лигасында біріккен, ашық түрде этноцентрикалық және расистік идеологияларды қабылдады, және нәтижесінде 1938 жылдан бастап австриялық Адольф Гитлер басқарған нацистік Германияның «Heim ins Reich» сыртқы саясатына жол ашты, бұл Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуына себеп болған маңызды факторлардың бірі болды. Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан пангерманизм мен оған байланысты идеологияларға қарсы күшті қарсылық туды. Бүгінде пангерманизм көбінесе Германия мен Австриядағы саяси оңшыл топтардағы бірнеше ұлтшыл топтармен шектеледі.

Этимология

Пан сөзі грек тілінен алынған элемент, "барлығы, әрбір, толық, қамтушы" деген мағынаны білдіреді. Бұл контексте "неміс" сөзі Юлий Цезарьдің солтүстік-шығыс Галлиядағы тайпаларға немесе бір тайпаға қатысты қолданған латын тіліндегі "Germani" сөзінен шыққан. Кейінгі орта ғасырларда ол герман тілдерінде сөйлейтін адамдарды (сондай-ақ "алмандар" және "тевтондар" терминдерімен бірге) білдіретін кең мағынаға ие болды, олардың көпшілігі қазіргі неміс тілінің түбірлері саналатын диалектілерде сөйледі. "Пангерман" сөзі алғаш рет 1892 жылы ағылшын тілінде кездеседі. Грекше "пан" сөзі неміс тілінде белгілі, бірақ осы контексте жиі қолданылмайды. Неміс тіліндегі аударма мағынасына байланысты: alldeutsch немесе gesamtdeutsch. Alldeutsch, "Alldeutsche Bewegung" шовинистік қозғалысындағыдай, барлық неміс тілді халықты бір елде біріктіретін саяси бағдарламаны білдіреді (мүмкін, голланд тілді халықтарды да қоса алғанда).

Шығуы (1860 жылға дейін)

Пангерманизмнің бастауы Наполеон соғыстары кезінде романтикалық ұлтшылдықтың тууымен байланысты, ал Фридрих Людвиг Ян және Эрнст Мориц Арндт оның ерте жақтастары болды. Неміс халқы, көбінесе, Реформациядан бері шашыраңқы және біртілді емес халық болып келді, онда Тридцет жылдық соғыстың аяқталуынан кейін Киелі Рим империясы Вестфалия бейбіт шартымен көптеген мемлекеттерге бөлініп кетті. «Үлкен Германия» (Großdeutschland) идеясын қолдаушылар Аустрия империясынан шыққан неміс австриялықтардың жетекшілігімен Еуропадағы барлық неміс тілді халықтарды біріктіруді көздеді. Пангерманизм 1848 жылғы революционерлердің арасында, әсіресе Рихард Вагнер және Гримм ағайындарының арасында кеңінен таралды.

Неміс мәселесі

Саяси географияда нақты Германия деген мемлекетті айтуға болмайды. Неміс халқы қоныстанған патшалықтар, үлкен герцогтықтар, герцогтықтар мен княздықтар бар, олардың әрқайсысын тәуелсіз билеуші өз мемлекеттік құрылымымен басқарады. Дегенмен, ұлттық сезімге бейімділік және немістерді бір ұлы ұлтқа біріктіруге ұмтылыс бар, оған бір ортақ басшы ұлттық бірлік ретінде жетекшілік етеді. 1860 жылдарға қарай Пруссия мен Австрия неміс тілді элиталардың үстемдігін көрсеткен ең қуатты екі мемлекетке айналды. Екеуі де өздерінің ықпалын және аумағын кеңейтуге тырысты. Австрия империясы – қасиетті Рим империясы сияқты – көпұлтты мемлекет болды, бірақ онда неміс тілді халықтың абсолютті көпшілігі болған жоқ; оның Австро-Венгрия империясына айналуы басқа ұлттардың, әсіресе венгрлердің ұлттық сезімінің күшеюінің салдары болды. Пруссия басшылығымен Отто фон Бисмарк ұлтшылдықтың күшіне сүйене отырып, Солтүстік Германияның барлық жерлерін біріктірді. Бисмарк 1866 жылғы неміс соғысында Австрияны және неміс австриялықтарын Германиядан шеттету арқылы, содан кейін бірнеше жыл ішінде болған оқиғалардан кейін Германияның бірігуіне қол жеткізді. 1871 жылы Пруссияның үстемдігімен Германия империясы құрылды, Вильгельм I неміс тілді мемлекеттер одағының басшысы болып жарияланды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін пан-германизм философиясы Адольф Гитлер билікке келген кезде күрт өзгерді. Пан-германистер бастапқыда Еуропаның барлық неміс тілді халқын «Үлкен Германия» (Großdeutschland) деп аталатын бір ұлттық мемлекетке біріктіруді көздеді, онда «неміс тілді» кейде герман тілді халықтармен синоним ретінде қарастырылды, соның ішінде Нидерландтың фриз және голланд тілді халқын, сондай-ақ Скандинавияны да қамтуға тиіс болды. Бисмарк 1871 жылы «Шағын Германия» (Kleindeutschland) мемлекетін құру кезінде Австрияны және неміс австриялықтарын алып тастағанмен, неміс австриялықтарын интеграциялау Австрия мен Германияның көптеген халқы үшін маңызды тілек болып қала берді. Австриядағы ең радикалды пан-германистер Георг Шёнерер (1842–1921) және Карл Герман Вольф (1862–1941) пан-германизм идеяларын жақтап сөйледі. Бұл – империализмді, антисемитизмді және басқа елдердегі этникалық неміс азшылықтарын қолдауды насихаттаған саяси мүдделерді қорғайтын ұйым болды. Ұйым білімді орта және жоғарғы таптар арасында үлкен қолдауға ие болды, әсіресе Германиядан тыс жердегі этникалық немістер арасында неміс ұлтшылдық санасын қалыптастырды. «Немец саясаты» (1905–07) атты үш томдық еңбегінде Хассе Еуропадағы неміс империализмінің кеңеюін қажет етті. Мюнхен профессоры Карл Хаушхофер, Эвальд Бансе және Ханс Гримм («Кеңістігі жоқ халық» романының авторы) осыған ұқсас экспансиялық саясатты уағыздады. Германияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу кезінде канцлер Теобальд фон Бетман Холлвег қыркүйек бағдарламасына рұқсат берді, ол Германия империясының Бірінші дүниежүзілік соғысты пан-герман ұлтшылдары талап еткенге ұқсас аумақтық аннексиялар үшін пайдалануын ұсынды. Батыс неміс тарихшысы Фриц Фишер 1962 жылғы «Германияның Бірінші дүниежүзілік соғыстағы мақсаттары» диссертациясында бұл және басқа құжаттар Германияның Бірінші дүниежүзілік соғысқа жауапты екенін және пан-германдық мақсаттарды орындауға ниеттенгенін көрсетті, бірақ басқа тарихшылар бұл тұжырымға қарсылық білдірді. Теңіз министрі Альфред фон Тирпиц канцлер Бетман Холлвегтің қысымымен Тирпицтің шектеусіз су асты кемелерімен соғыс жүргізуді енгізуге тырысуынан кейін, Тирпиц рейхстагтағы Германияның Отан партиясы аясында пан-герман ұлтшылдарын біріктірді.

There is, in political geography, no Germany proper to speak of. There are Kingdoms and Grand Duchies, and Duchies and Principalities, inhabited by Germans, and each separately ruled by an independent sovereign with all the machinery of State. Yet there is a natural undercurrent tending to a national feeling and toward a union of the Germans into one great nation, ruled by one common head as a national unit.|source=The New York Times, 1 July 1866

By the 1860s Prussia and Austria had become the two most powerful states dominated by German speaking elites. Both sought to expand their influence and territory. The Austrian Empire—like the Holy Roman Empire—was a multi ethnic state, but the German speaking people there did not have an absolute numerical majority; its re shaping into the Austro Hungarian Empire was one result of the growing nationalism of other ethnicities—especially the Hungarians. Under Prussian leadership, Otto von Bismarck would ride on the coat tails of nationalism to unite all of the northern German lands. After Bismarck excluded Austria and the German Austrians from Germany in the German war of 1866 and (following a few other events over the next few years), the unification of Germany, established the Prussian dominated German Empire in 1871 with the proclamation of Wilhelm I as head of a union of German speaking states, while disregarding millions of its non German subjects who desired self determination from German rule. After World War I the Pan Germanist philosophy changed drastically during Adolf Hitler's rise to power. Pan Germanists originally sought to unify all the German speaking populations of Europe in a single nation state known as Großdeutschland (Greater Germany), where "German speaking" was sometimes taken as synonymous with Germanic speaking, to the inclusion of the Frisian and Dutch speaking populations of the Low Countries, and Scandinavia. Although Bismarck had excluded Austria and the German Austrians from his creation of the Kleindeutschland state in 1871, integrating the German Austrians nevertheless remained a strong desire for many people of both Austria and Germany. The most radical Austrian pan German Georg Schönerer (1842–1921) and Karl Hermann Wolf (1862–1941) articulated Pan Germanist sentiments in the Austro Hungarian Empire. political interest organization which promoted imperialism, antisemitism, and support for ethnic German minorities in other countries. The organization achieved great support among the educated middle and upper class; it promoted German nationalist consciousness, especially among ethnic Germans outside Germany. In his three volume work, "Deutsche Politik" (1905–07), Hasse called for German imperialist expansion in Europe. The Munich professor Karl Haushofer, Ewald Banse, and Hans Grimm (author of the novel Volk ohne Raum) preached similar expansionist policies. During the German entry into World War I, Chancellor Theobald von Bethmann Hollweg authorized the Septemberprogramm proposing that the German Empire use the First World War to seek territorial annexations similar to the ones demanded by pan German nationalists. The West German historian Fritz Fischer argued in his 1962 thesis Germany's Aims in the First World War that this and other documents indicated that Germany was responsible for World War I and intended to fulfill pan German aims, although other historians have since disputed this conclusion. After Naval Minister Alfred von Tirpitz resigned from the Cabinet under pressure from Chancellor Bethmann Hollweg over Tirpitz's push to introduce unrestricted submarine warfare, Tirpitz united pan German nationalists under the German Fatherland Party in the Reichstag.

Австриядағы пангерманизм

Габсбургтер аймақтарындағы 1848 жылғы төңкерістерден кейін, либералды-ұлтшыл революционерлер Ұлы Германия идеясын қолдағанда, Австрияның 1866 жылғы австрия-пруссия соғысындағы жеңілісі Австрияны Германиядан шеттетуге және көпұлтты Габсбург монархиясындағы ұлтаралық шиеленістердің күшеюіне әкеп соқты, нәтижесінде Австрияда неміс ұлттық қозғалысы қалыптасты. Радикалды неміс ұлтшылы және австриялық антисемит Георг Риттер фон Шёнерер басшылығымен, «Пангерман қоғамы» сияқты ұйымдар Габсбург монархиясының билігіндегі барлық неміс тілді аймақтарды Германия империясына қосуды талап етті және австриялық ұлтшылдық пен жалпы австриялық ұғымды қабылдамады. Шёнерердің ұлттық-халықтық және нәсілшіл неміс ұлтшылдығы Адольф Гитлердің нацистік идеологиясына үлгі болды. 1933 жылы австриялық нацистер мен ұлттық-либералды Ұлы Германия халық партиясы Австрияның ерекше ұлттық ерекшелігін қалыптастырған және австриялықтарды «жақсы немістер» деп жариялаған Австрия Федералдық мемлекетіне қарсы күрескен әрекет топын құрды. Курт Шушниг нацистік Германиямен келісу саясатын ұстанды және Австрияны «жақсы неміс мемлекеті» деп атады, бірақ ол Австрияның тәуелсіздігін сақтау үшін күресті. 1938 жылы Австрияның «Аншлюс» арқылы Австрия неміс ұлтшылдарының тарихи мақсатына қол жеткізілді. Нацистік Германияның күйреуінен және 1945 жылғы Екінші дүниежүзілік соғыстың салдарынан пангерманизм және «Аншлюс» идеялары нацизммен байланысы болғандықтан қолдауын жоғалтты, бұл австриялықтарға өздерінің ұлттық ерекшеліктерін дамытуға мүмкіндік берді. Дегенмен, осы идеялар Германияның тәуелсіздер федерациясындағы ұлттық лагерь және Австрияның ертедегі Бостандық партиясымен қайта жаңғырды.

Скандинавиядағы пангерманизм

Солтүстік герман тілінде сөйлейтін скандинавиялықтарды пангерман мемлекетіне қосу идеясы, кейде пангерманизм деп аталады, жалпы пангермандық идеялармен бірге насиятталды. Якоб Гримм Мунктің даттарға қарсы пангерманизмін қабылдап, Ютландия түбегінің барлық бөлігіне дейін даттар келгенге дейін немістер қоныстанған және осылайша Германия оны қайтарып алуға құқылы, ал Данияның қалған бөлігі Швецияға қосылуы керек деп мәлімдеді. Бұл ойға археолог Йенс Якоб Асмуссен Ворсае, Даневирке қазбаларын зерттеген ол, Дания аумағының ең алғашқы тұрғындарының тілін білудің қалай мүмкін екенін түсіндіре алмады деп қарсы шықты. Ол сондай-ақ Германияның Франция мен Англияның үлкен бөліктеріне заңды тарихи құқықтары бар екенін, ал славяндар да осы логика бойынша Шығыс Германияның бөліктерін аннексиялауға құқылы екенін атап көрсетті. Ворсае ұсынған аргументтердің күшіне қарамастан, пангерманизм Шлезвиг және Холштейннің неміс ұлтшылдарының ынтасын оятып, 1848 жылы Бірінші Шлезвиг соғысына әкелді. Бұл өз кезегінде пангерманизмнің Данияда Норвегиядағыдай кеңінен таралмауына себеп болды. Пангермандық тенденциялар норвегиялық тәуелсіздік қозғалысында ерекше күшті болды. Көзге көрінетін қолдаушыларының қатарында Питер Андреас Мунк, Кристофер Брун, Кнут Хамсун, Хенрик Ибсен және Бьёрнстерн Бьёрнсон болды. Норвегияның ұлттық әнұранының сөзін жазған Бьёрнсон 1901 жылы былай деп мәлімдеді:

"Мен пангерманистпін, мен тевтонмын, және менің өмірімдегі ең үлкен арманым – Оңтүстік германдық және Солтүстік германдық халықтардың, сондай-ақ олардың диаспорадағы туыстарының бірлескен конфедерация құруы." 1930-1940 жылдары нацистік Германияның пангермандық амбицияларына жауап ретінде Данияда антигермандық скандинавизм күшейді.

1918 жылдан 1945 жылға дейін

Бірінші дүниежүзілік соғыс пангерман идеологиясын іс жүзінде жүзеге асырудың алғашқы әрекеті болды, ал пангерман қозғалысы экспансиялық империализмді күшті түрде қорғады. Бірінші дүниежүзілік соғыста жеңілгеннен кейін неміс тілінде сөйлейтін элиталардың Орталық және Шығыс Еуропаға ықпалы өте шектеулі болды. Версаль келісімінде Германияның көлемі айтарлықтай қысқарды. Эльзас-Лотарингия Францияға қайтып оралғаннан кейін де францизация әсеріне ұшырады. Австрия-Мажарстан бөлінді. Аустрияның қалдықтары, ол белгілі бір дәрежеде Австрия-Мажарстанның неміс тілінде сөйлейтін аймақтарына сәйкес келді (тілдік топтарға толық бөліну көп тілді аймақтар мен тілдік эксклавалар салдарынан мүмкін емес еді), Германиямен одақ орнату үмітімен "Неміс Аустриясы" атауын қабылдады. Германиямен одақ орнату және "Неміс Аустриясы" атауын Сен-Жермен келісімшартымен тыйым салды және атауды Австрияға қайтару керек болды. Веймар республикасында австриялық Адольф Гитлер, мифтің әсерінен, алғаш рет өзінің "Менің күресімде" неміс ұлтшыл идеяларын қабылдады. Нацистік пропаганда сондай-ақ "Аншлюсс" үшін Австрияда паннемец сезімдерін күшейту үшін Ein Volk, ein Reich, ein Führer ("Бір халық, бір Рейх, бір көшбасшы") саяси ұранын қолданды. Жобаланған империяның таңдалған атауы нацистік тарихнамада Бірінші Рейх ретінде белгілі болған Орта ғасырларда өмір сүрген Киелі Рим империясына (Германия халқының) тікелей сілтеме болды. Германия тарихындағы ортағасырлық империяның мұрасының әртүрлі аспектілері нацистік үкімет тарапынан аталып өтілді және сынға алынды. Гитлер франк императоры Карл Македонскийді "мәдени шығармашылығы", ұйымдастыру қабілеті және жеке адамның құқықтарынан бас тартуы үшін бағалады. Нюрнберг, Киелі Рим империясының бұрынғы ресми емес астанасы болумен қатар, Нюрнберг митингілерінің орны болды. Регалияны беру Гитлер Германиясын "Ескі Рейхтің" мұрагері ретінде заңдылыққа айналдыру үшін, сонымен қатар бұрынғы император резиденциясы Венаны әлсірету үшін жасалды. 1939 жылы Германия Богемияны басып алғаннан кейін Гитлер Киелі Рим империясы "қайта тірілді" деп жариялады, бірақ өзінің империясы бұрынғы "Римдік" империясынан жақсы екенін жасырын түрде айтты. "Барбароссаның интернационалистік католикалық империясынан" айырмашылығы, германдық Рейх неміс ұлтының нәсілшіл және ұлтшыл болады. 1939 жылы 17 қарашада Рейхтің үгіт-насихат министрі Жозеф Геббельс өзінің күнделігінде осы тарихи келісімді "толық жою" нацистік режимнің "үлкен мақсаты" болды деп жазды.

World War I became the first attempt to carry out the Pan German ideology in practice, and the Pan German movement argued forcefully for expansionist imperialism. Following the defeat in World War I, the influence of German speaking elites over Central and Eastern Europe was greatly limited. At the Treaty of Versailles, Germany was substantially reduced in size. Alsace Lorraine was also influenced by the Francization after it returned to France. Austria Hungary was split up. A rump Austria, which to a certain extent corresponded to the German speaking areas of Austria Hungary (a complete split into language groups was impossible due to multi lingual areas and language exclaves) adopted the name "German Austria" (link=no) in hope for union with Germany. Union with Germany and the name "German Austria" was forbidden by the Treaty of St. Germain and the name had to be changed back to Austria. It was in the Weimar Republic that the Austrian born Adolf Hitler, under the influence of the stab in the back myth, first took up German nationalist ideas in his Mein Kampf. Nazi propaganda also used the political slogan Ein Volk, ein Reich, ein Führer ("One people, one Reich, one leader"), to enforce pan German sentiment in Austria for an "Anschluss". The chosen name for the projected empire was a deliberate reference to the Holy Roman Empire (of the German Nation) that existed in the Middle Ages, known as the First Reich in Nazi historiography. Different aspects of the legacy of this medieval empire in German history were both celebrated and derided by the Nazi government. Hitler admired the Frankish Emperor Charlemagne for his "cultural creativity", his powers of organization, and his renunciation of the rights of the individual. Nuremberg, in addition to being the former unofficial capital of the Holy Roman Empire, was also the place of the Nuremberg rallies. The transfer of the regalia was thus done to both legitimize Hitler's Germany as the successor of the "Old Reich", but also weaken Vienna, the former imperial residence. After the 1939 German occupation of Bohemia, Hitler declared that the Holy Roman Empire had been "resurrected", although he secretly maintained his own empire to be better than the old "Roman" one. Unlike the "uncomfortably internationalist Catholic empire of Barbarossa", the Germanic Reich of the German Nation would be racist and nationalist. On November 17, 1939, Reich Minister of Propaganda Joseph Goebbels wrote in his diary that the "total liquidation" of this historic treaty was the "great goal" of the Nazi regime,

"Райхқа оралу" ("Back Home to the Reich") бастамасы нацистердің нацистік Германиядан тыс жерде (мысалы, Австрия мен Судеттер аймағында) тұратын этникалық немістерді осы аймақтарды "үйге" қайтаруға көндіруге тырысқан саясаты болды. Бұл ұғым нацистік Германия құруға тырысқан Үлкен германдық Рейх деген одан да кең мемлекет құруға жол ашты. Бұл пангерман империясы барлық германдық Еуропаны аса кеңейтілген Үлкен германдық Рейхке сіңіруді көздеді. Аумақтық тұрғыдан алғанда, бұл кеңейтілген Рейхтің өзін қамтиды (1938 жылға дейінгі Германия мен Гросгермандық Рейхке қосылған аумақтардан тұрады), Нидерланды, Бельгия, Францияның солтүстік-шығысындағы тарихи және этникалық германдық деп саналатын аймақтар, Дания, Норвегия, Швеция, Исландия, ең болмағанда Швейцарияның неміс тілді бөліктері және Лихтенштейн. Ең елеулі ерекшелік - негізінен англосаксондық Ұлыбритания, ол неміс провинциясына дейін төмендетілмеді, бірақ оның орнына немістердің одақтас теңізші серіктесі болды. Украина мен Ресейдің кең аумақтарындағы шығыс рейхскомиссариаттары да болашақта интеграцияға арналған, олар үшін Волгаға немесе тіпті Уралға дейін созылатын жоспарлар бар. Олар неміс ұлтының өмір сүруі үшін маңызды деп саналды, өйткені нацистік идеологияның негізгі қағидасы "тұрмыстық кеңістікке" (Lebensraum) мұқтаж болды, ол "шығысқа қарай тарту" (Drang nach Osten) болды. Бұл модельде нацистер Американың Манифест тағдырынан алыстағы батыста және оның жергілікті тұрғындарын тазартудан алынған. Ваффен-СС-тің шетелдік еріктілері, әсіресе Сталинград шайқасынан кейін, негерман тегіне жатпайтындықтан, ұйымның басшылығы (мысалы, Феликс Штайнер) арасында Үлкен герман империясы туралы ұсыныс, неміс гегемониясы мен большевизмнің ортақ жауы біріктірген, өзін-өзі басқаратын мемлекеттердің Еуропалық одағы тұжырымдамасына жол берді. Вафен-СС жалпы еуропалық армияның бастапқы ядросы болуға тиіс болды, онда әр мемлекет ұлттық контингентімен өкілдік етілген. Алайда, Гиммлер бұл көзқарастарға мойын бұрмады және 1943 жылдың сәуір айында 1-ші SS дивизиясы Лейбштандартэ SS Адольф Гитлер, 2-ші SS танк дивизиясы Дас Рейх және 3-ші SS дивизиясы Тотенкопф офицерлеріне жасаған сөйлемінде өзінің пангермандық көзқарасын сақтап қалды: Біз сіздерден ұлтыңыздан бас тартуды күтпейміз. [ ] Біз сіздерді мүмкіндікпен неміс болуға күтпейміз. Біз сіздерден ұлттық идеалдарыңызды үлкен нәсілдік және тарихи идеалға бағынуды күтеміз, германдық Рейхке.

The Heim ins Reich ("Back Home to the Reich") initiative was a policy pursued by the Nazis which attempted to convince the ethnic Germans living outside of Nazi Germany (such as in Austria and Sudetenland) that they should strive to bring these regions "home" into a Greater Germany. This notion also led the way for an even more expansive state to be envisioned, the Greater Germanic Reich, which Nazi Germany tried to establish. This pan Germanic empire was expected to assimilate practically all of Germanic Europe into an enormously expanded Greater Germanic Reich. Territorially speaking, this encompassed the already enlarged Reich itself (consisting of pre 1938 Germany plus the areas annexed into the Großdeutsche Reich), the Netherlands, Belgium, areas in north eastern France considered to be historically and ethnically Germanic, Denmark, Norway, Sweden, Iceland, at least the German speaking parts of Switzerland, and Liechtenstein. The most notable exception was the predominantly Anglo Saxon United Kingdom, which was not projected as having to be reduced to a German province but to instead become an allied seafaring partner of the Germans. The eastern Reichskommissariats in the vast stretches of Ukraine and Russia were also intended for future integration, with plans for them stretching to the Volga or even beyond the Urals. They were deemed of vital interest for the survival of the German nation, as it was a core tenet of Nazi ideology that it needed "living space" (Lebensraum), creating a "pull towards the East" (Drang nach Osten) where that could be found and colonized, in a model that the Nazis explicitly derived from the American Manifest Destiny in the Far West and its clearing of native inhabitants. As the foreign volunteers of the Waffen SS were increasingly of non Germanic origin, especially after the Battle of Stalingrad, among the organization's leadership (e. g. Felix Steiner) the proposition for a Greater Germanic Empire gave way to a concept of a European union of self governing states, unified by German hegemony and the common enemy of Bolshevism. The Waffen SS was to be the eventual nucleus of a common European army where each state would be represented by a national contingent. Himmler himself, however, gave no concession to these views, and held on to his Pan Germanic vision in a speech given in April 1943 to the officers of the 1st SS Division Leibstandarte SS Adolf Hitler, the 2nd SS Panzer Division Das Reich and the 3rd SS Division Totenkopf:We do not expect you to renounce your nation. [ ] We do not expect you to become German out of opportunism. We do expect you to subordinate your national ideal to a greater racial and historical ideal, to the Germanic Reich.

1945 жылдан бері

Германияның Екінші дүниежүзілік соғыста жеңілуі пангерманизмнің құлдырауына әкелді, сияқты бірінші дүниежүзілік соғыс панславизмнің жойылуына соқтырды. Германияның бір бөлігі қиратылды, ал ел алдымен Кеңес, француз, американдық және британдық аймақтарға, кейін Батыс Германия мен Шығыс Германияға бөлінді. Австрия Германиядан бөлінді және Австриядағы неміс ұлттық санасы әлсіреді. Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғыс Германияға Бірінші дүниежүзілік соғысқа қарағанда одан да үлкен аумақтық шығыстар келтірді, Шығыс Германияның кең аумақтары тікелей Кеңес Одағы мен Польшаға қосылды. Немістердің жеңілісінің масштабы бұрынғыдан беймәлім болды; пангерманизм нацистік партияның «жоғары нәсіл» және нордизмнің нәсілшіл идеяларымен байланысты болғандықтан, тыйым салынды. Дегенмен, 1990 жылы Германияның бірігуі бұрынғы пікірталастарды қайта көтерді.