Туылған балаға қауіпті дәрі (Tuylǵan balala qauipti däri)

Кіріспе

Дәрілік препарат, иммуномодуляторлық қасиеттерімен және туа біткен кемістіктерге себеп болуымен белгілі.

| bioavailability = 90%
| protein bound = (R) (+) және (S) (−) энантиомерлері үшін тиісінше 55% және 66%
| metabolism = Бауыр (CYP2C19 арқылы 5 гидроксилдену арқылы минималды; негізінен төрт амидтік орындарында ферменттік емес гидролиз арқылы). Талидомид бірқатар ЖИТС-ке байланысты жағдайларда қолданылғанмен, мұндай қолдану вирустың деңгейінің жоғарылауымен байланысты. Талидомид – адамның белгілі тератогені және жүктілік кезінде қолданылса, өмірге қауіпті, ауыр туа біткен кемістіктердің өте жоғары тәуекелі бар. Ол амелия (аяқтардың және/немесе қолдардың жоқтығы), сүйектердің жоқтығы және фокомелия (шешінелердің бұзылуы) сияқты сүйек деформацияларын тудырады. Талидомидтің бір дозасы, дозаланудан тәуелсіз, тератогендік әсерді тудыруға жеткілікті. Бастапқыда жүктілік кезінде қауіпсіз деп есептелген, бірақ туа біткен кемістіктерге қатысты алаңдаушылықтар туындады, нәтижесінде 1961 жылы Еуропа нарығынан алынып тасталды. Ол жалпы қолданыстағы дәрі ретінде қол жетімді.

Медициналық қолданыстар

Талидомид көп миеломаны емдеудің бірінші қадамы ретінде дексаметазонмен немесе мельфалан және преднизонмен бірге эритем нодосум лепрозумның жедел шабуылдарын емдеу үшін, сондай-ақ профилактикалық ем ретінде қолданылады. Туберкулезді (ТБ) қоздыратын бактерия мәйіспен байланысты. Талидомид кейбір жағдайларда стандартты туберкулезге қарсы препараттар мен кортикостероидтар мидағы қабынуды басуға жеткіліксіз болғанда көмектесуі мүмкін. Ол трансплантат қарсы үйіршіктік ауруды және балалардағы афтозды стоматитті емдеуде екінші қадам ретінде қолданылады, сондай-ақ балаларда актиникалық қышыма мен эпидермолиз булозасы сияқты басқа да жағдайларға тағайындалған; осы қолдануларға қатысты деректер жеткіліксіз. Клиникалық сынақтарда тиімділігінің төмендігі және жанама әсерлері байқалғандықтан, ересектерде трансплантат қарсы үйіршіктік ауруды емдеу үшін үшінші қадам ретінде ғана ұсынылады.

Қарсы көрсетілімдер

Талидомидті тағайындаған кезде жүктілік қаупін болдырмау үшін қатаң шаралар қолданылады. АҚШ-та дәрі-дәрмекті жазып беруші дәрігер контрацепция қолданылып жатыр ма және жүйелі түрде жүктілік тестілеуі жасалып жатыр ма екенін тексеруі керек. АҚШ-тың Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы (FDA) және басқа да реттеуші органдар дәрі-дәрмекті тек қана тексерілетін тәуекелді бағалау және азайту стратегиясымен мақұлдады, бұл стратегия дәрі-дәрмекті қолданушылардың тәуекелдер туралы хабардар екенін және жүктіліктен сақталуын қамтамасыз етеді; бұл шара ерлер мен әйелдерге де қатысты, себебі дәрі-дәрмек шәует арқылы берілуі мүмкін. Талидомид қабылдағанда веналық тромбоэмболизмдердің пайда болу қаупі, егер пациенттер бір уақытта оральдық контрацептивтер немесе басқа цитотоксикалық препараттармен (мысалы, доксорубицин және мельфалан) емделсе, артады. Талидомид түрлі контрацептивтердің тиімділігіне кедері келтіруі мүмкін, сондықтан репродуктивті жастағы әйелдерге талидомид қабылдаған кезде бала көрудің алдын алу үшін кем дегенде екі түрлі контрацепция құралын қолдану ұсынылады. 2000 жылға дейін талидомидтің тератогендік әсерін анықтауға бағытталған 2000-нан астам зерттеу жұмысы жарық көрді және 15-16 нақты механизм ұсынылды. Талидомидтің және оның аналогтарының қатерлі ісікке қарсы және тератогендік әсерлерінің негізгі механизмі қазіргі таңда cereblon E3 лигаза модуляторлары ретінде белгілі. Талидомид андроген рецепторына байланысып, оның антагонисті ретінде әрекет етеді, сондықтан ол белгілі бір дәрежеде стероидтік емес антиандроген болып табылады. Осыған байланысты, ол ерлерде гинекомастия мен жыныстық дисфункция сияқты жанама әсерлерді тудыруы мүмкін.

Хиралдылық және биологиялық белсенділік

Талидомид екі энантиомердің рацемиялық қоспасы түрінде ұсынылады; энантиомерлердің біреуі ғана туа біткен ақауларға себеп болуы мүмкін деген хабарламалар бар, бірақ организм әр энантиомерді толыққанды түсінілмеген механизмдер арқылы біріншісіне айналдырады.

Химия

Талидомид рацемикалық; S-талидомид молекуланың биоактивті түрі, бірақ жеке энантиомерлер хиральдық орталықтағы қышқыл сутегінің болуына байланысты бір-біріне рацемизацияланады, бұл фталимид тобына байланысқан глютаримид сақинасының көміртегі. Рацемизация процесі ішінде (in vivo) жүруі мүмкін. Молекулада басқа өзгерістер болмай, бір энантиомердің оның көмекейлік бейнесіне айналу процесі хиральдық инверсия деп аталады. Celgene Corporation бастапқыда L-глутамин қышқылымен өңдеуден басталатын үш қадамдық тізбек арқылы талидомидті синтездеді, бірақ кейін L-глутамин қолдану арқылы бұл әдіс өзгертілді. Төмендегі суретте көрсетілгендей, N-карбетоксифталимид (1) L-глутаминмен реакцияласып, N-фталоил-L-глутамин (2) береді. N-фталоил-L-глутаминнің циклдануы карбонилдиимидазол арқылы жүзеге асады, нәтижесінде талидомид (3) түзіледі.

Тарих

1952 жылы талидомидті Базельдегі химиялық өнеркәсіп синтездеді, бірақ «жануарларға әсері жоқ» деп танылды және осы себеппен тоқтатылды. 1957 жылы ол Германиядағы Chemie Grünenthal компаниясына тиесілі болды. Генрих Мюктер, неміс армиясының вирустық зерттеулердегі тәжірибесіне сүйене отырып, жаңа зерттеу бағдарламасын басқаруға тағайындалды. Реагенттерді дайындау кезінде Мюктердің ассистенті Вильгельм Кунц фармаколог Герберт Келлердің глютетимид аналогы деп таныған қосалқы өнімді бөліп алды. Дәрілік химия жұмысы бастапқы қосылысты қолайлы дәріге жетілдіруге бағытталды, нәтижесінде талидомид пайда болды. Препараттың уыттылығы бірнеше жануарда тексерілді және 1956 жылы ол седатив ретінде енгізілді, бірақ жүкті әйелдерде сынақтан өтпеді. Chemie Grünenthal зерттеушілері талидомидтің таңғы ауруға қарсы тиімді антиэметик екенін және оның жоғары тиімділігін анықтады. 1957 жылдың 1 қазанында компания талидомидті шығарды және оны Contergan саудалық атауымен сатуға бастады. Ол ұйқысыздық, жөтел, суық тию және бас ауруына қарсы «тамаша дәрі» деп жарияланды. Сол кезде жүктілік кезінде дәрі-дәрмектерді қолдану қатаң бақылауда болған жоқ және препараттар ұрыққа зиян келтіруі мүмкін екендігі мұқият тексерілмеді. Көп ұзамай талидомид қолданған аналардан туған балалардағы ақаулар туралы хабарлар пайда болды. 1959 жылдың соңында препаратты ұзақ қабылдаған пациенттерде перифериялық неврит дамығаны байқалды және осыдан кейін ғана талидомид рецепт бойынша сатылатын болды. Бастапқыда қауіпсіз деп есептелген препарат, аналары жүктілік кезінде, үшінші триместрден бұрын қолданғаннан кейін туған балалардағы туа біткен кемістіктерге себепкер болды. 1961 жылдың қарашасында баспасөз бен қоғамның қысымы салдарынан талидомид нарықтан алынып тасталды. Сарапшылардың пікірінше, талидомид шамамен 2000 баланың өліміне және 10 000-нан астам балаға ауыр туа біткен кемістіктерге себеп болды, олардың көп бөлігі Батыс Германияда болды. Шығыс Германияның реттеуші органдары талидомидті мақұлдаған жоқ. Препараттың бастапқыда байқалмаған жанама әсерлерінің және кейіннен Батыс Германияда мақұлдануының бір себебі – сол кезде препараттарды туа біткен кемістіктерге әсеріне тексеру қажет болмады. Олардың уыттылығы тек кеміргіштерде, сол кездегі әдеттегідей тексерілді. Ұлыбританияда The Distillers Company (Biochemicals) Ltd, Distillers Co. Ltd (қазір Diageo plc құрамында) британдық фармацевтикалық компаниясы талидомидті Ұлыбританияда, Австралияда және Жаңа Зеландияда таңғы ауруға қарсы Distaval брендімен сатты. Олардың жарнамасында «Диставалды жүкті әйелдерге және бала емізетін аналарға ана мен балаға зиянсыз әсер етпей, толық қауіпсіз түрде беруге болады. Тамаша қауіпсіз Диставал осы елде үш жылға жуық уақыттан бері тағайындалып келеді» делінген. 1956 жылы SKF клиникалық сынақтарына қатысқан зерттеушілер талидомидтің өте жоғары дозада қолданғанда да тышқандарда ұйқыны тудыра алмайтынын анықтады. Chemie Grünenthal «ұйқыға түсіретін» деп мәлімдеген дозадан 50-650 есе жоғары дозада қолданғанда да, зерттеушілер жануарларда адамдардағы гипноздық әсерге қол жеткізе алмады. Сынақ аяқталғаннан кейін және ондаған жылдар бойы жасырын сақталған себептерге байланысты SKF препаратты коммерцияландырудан бас тартты. 1958 жылы Chemie Grünenthal Огайо штатының Цинциннати қаласындағы Уильям С. Меррелл компаниясымен (кейін Ричардсон Меррелл, қазір Sanofi құрамында) талидомидті АҚШ-та сату және тарату туралы келісімге келді. Канаданың Азық-түлік және дәрі-дәрмек басқармасы 1960 жылдың қарашасында талидомидті рецепт бойынша сатуға рұқсат берді. Сатылған түрлері көп болды: Уильям С. Меррелл компаниясы өзінің талидомид өнімі үшін мақұлдау іздеген Кевадон 1961 жылдың сәуір айында нарыққа шығарылды, ал ең көп таралған нұсқасы (Хорнердің Талимолы) сол жылдың 23 қазанында нарыққа шығарылды. Талимол сатылымға шыққаннан кейін екі ай өткен соң, фармацевтикалық компаниялар дәрігерлерге туа біткен кемістіктер туралы ескерту хаттарын жіберді. Талидомидті бразилиялық дәрігерлер 1965 жылдан бері ауыр ENL емдеу үшін таңдаулы препарат ретінде қолданады, ал 1996 жылға қарай Бразилияда 1965 жылдан кейін туған адамдарда талидомид эмбриопатиясының кем дегенде 33 жағдайы тіркелді. 1994 жылдан бастап талидомидтің өндірісі, таратуы және рецепт бойынша беруі қатаң бақылауға алынды, әйелдер екі түрлі контрацепция қолдануы және жүйтілі жүктілік тестілеуіне түсуі қажет болды. Осыған қарамастан, талидомид эмбриопатиясының жағдайлары жалғасуда, 2005 мен 2010 жылдар аралығында Бразилияда кем дегенде 100 жағдай анықталды. Осы кезеңде Бразилия бойынша 5,8 миллион талидомид таблеткасы таратылды, көбінесе денсаулық сақтауға қол жеткізуі қиын аймақтардағы кедей бразилиялықтарға, және осы жағдайлар бақылау шараларына қарамастан орын алды. 1998 жылы FDA препаратты ENL емдеу үшін мақұлдады. Талидомидтің туа біткен кемістіктерге әкелу әлеуетіне байланысты, препаратты қатаң бақылауда ғана таратуға болады. FDA Celgene Corporation компаниясынан, Thalomid саудалық атауымен талидомидті сатуды жоспарлаған компаниядан, талидомидті білім беру және тағайындау қауіпсіздігін (STEPS) бақылау бағдарламасын құруды талап етті. Бағдарлама аясында рұқсат етілген дәрігерлер мен дәріханаларға ғана рецепт беру және тарату құқығын шектеу, талидомид тағайындалған барлық пациенттердің тізімін жүргізу, препараттың қауіптері туралы пациенттерге кеңінен түсіндіру және препаратты қабылдаған әйелдерге жүйтілі жүктілік тестілеуін жүргізу сияқты шаралар қарастырылды.

In 1952, thalidomide was synthesised by Chemical Industry Basel, but was found "to have no effect on animals" and was discarded on that basis. In 1957, it was acquired by Chemie Grünenthal in Germany. Heinrich Mückter was appointed to head the discovery program based on his experience working with the German army's antiviral research. While preparing reagents for the work, Mueckter's assistant Wilhelm Kunz isolated a by product that was recognized by pharmacologist Herbert Keller as an analog of glutethimide, a sedative. The medicinal chemistry work turned to improving the lead compound into a suitable drug: the result was thalidomide. The toxicity was examined in several animals, and the drug was introduced in 1956 as a sedative, but it was never tested on pregnant women. Researchers at Chemie Grünenthal found that thalidomide was a particularly effective antiemetic that had an inhibitory effect on morning sickness. On 1 October 1957, the company launched thalidomide and began marketing it under the trade name Contergan. It was proclaimed a "wonder drug" for insomnia, coughs, colds and headaches. During that period, the use of medications during pregnancy was not strictly controlled, and drugs were not thoroughly tested for potential harm to the fetus. There soon appeared reports of abnormalities in children being born to mothers using thalidomide. In late 1959, it was noticed that peripheral neuritis developed in patients who took the drug over a period of time, and it was only after this point that thalidomide ceased to be provided over the counter. While initially considered safe, the drug was responsible for teratogenic deformities in children born after their mothers used it during pregnancies, prior to the third trimester. In November 1961, thalidomide was taken off the market due to massive pressure from the press and public. Experts estimate that thalidomide led to the death of approximately 2,000 children and serious birth defects in more than 10,000 children, with over half of them in West Germany. The regulatory authorities in East Germany never approved thalidomide. One reason for the initially unobserved side effects of the drug and the subsequent approval in West Germany was that at that time drugs did not have to be tested for teratogenic effects. They were tested for toxicity on rodents only, as was usual at the time. In the UK, the British pharmaceutical company The Distillers Company (Biochemicals) Ltd, a subsidiary of Distillers Co. Ltd (now part of Diageo plc), marketed thalidomide throughout the UK, Australia and New Zealand, under the brand name Distaval, as a remedy for morning sickness. Their advertisement claimed that "Distaval can be given with complete safety to pregnant women and nursing mothers without adverse effect on mother or child Outstandingly safe Distaval has been prescribed for nearly three years in this country." In 1956, researchers involved in clinical trials at SKF noted that, even when used in very high doses, thalidomide could not induce sleep in mice. When administered at doses 50 to 650 times larger than that claimed by Chemie Grünenthal to be "sleep inducing", the researchers could still not achieve the hypnotic effect in animals that it had on humans. After completion of the trial, and based on reasons kept hidden for decades, SKF declined to commercialize the drug. In 1958, Chemie Grünenthal reached an agreement with the William S. Merrell Company in Cincinnati, Ohio (later Richardson Merrell, now part of Sanofi), to market and distribute thalidomide throughout the US. Canada's Food and Drug Directorate approved the sale of thalidomide by prescription in November, 1960. There were many different forms sold: Kevadon, produced by the William S. Merrell Company seeking approval for its thalidomide product, was released on the market in April 1961, and the most common variant (Horner's Talimol) was put on the market on October 23 of the same year. Two months after Talimol went on sale, pharmaceutical companies sent physicians letters warning about the risk of birth defects. Thalidomide has been used by Brazilian physicians as the drug of choice for the treatment of severe ENL since 1965, and by 1996, at least 33 cases of thalidomide embryopathy were recorded in people born in Brazil after 1965. Since 1994, the production, dispensing, and prescription of thalidomide have been strictly controlled, requiring women to use two forms of birth control and submit to regular pregnancy tests. Despite this, cases of thalidomide embryopathy continue, with at least 100 cases identified in Brazil between 2005 and 2010. 5.8 million thalidomide pills were distributed throughout Brazil in this time period, largely to poor Brazilians in areas with little access to healthcare, and these cases have occurred despite the controls. In 1998, the FDA approved the drug's use in the treatment of ENL. Because of thalidomide's potential for causing birth defects, the drug may be distributed only under tightly controlled conditions. The FDA required that Celgene Corporation, which planned to market thalidomide under the brand name Thalomid, establish a system for thalidomide education and prescribing safety (STEPS) oversight program. The conditions required under the program include limiting prescription and dispensing rights to authorized prescribers and pharmacies only, keeping a registry of all patients prescribed thalidomide, providing extensive patient education about the risks associated with the drug, and providing periodic pregnancy tests for women who take the drug.

Қатерлі ісікпен емдеу

Талидомидтің тератогендік қасиеттері 1960 жылдардың ортасында анықталғаннан кейін көп ұзамай, оның қатерлі ісікке қарсы әлеуеті зерттелді және қатерлі ісікпен, соның ішінде бірнеше миеломамен ауырған адамдарда екі клиникалық сынақ жүргізілді; сынақтардың нәтижесі нақты болған жоқ. 1990 жылдарға дейін талидомидті қатерлі ісікке қарсы зерттеу жұмыстары тоқтап қалды. 1993 жылы ол ғылыми қауымды қан ісіктеріне қатысты да осылай болуы мүмкін деген гипотезасымен таңқалдырды, ал келесі жылы ангиогенездің биомаркері барлық қатерлі ісіктерде жоғары, бірақ қан ісіктерінде ерекше жоғары екенін көрсететін зерттеу нәтижелерін жариялады, сондай-ақ басқа да мәліметтер пайда болды. Осы уақытта оның зертханасының қызметкері Роберт Д'Амато 1994 жылы талидомидтің ангиогенезді тежейтінін және қояндарда ісік өсуін басуға тиімді екенін анықтады. Шамамен сол кезде, стандартты емдеуден нәтиже шығармаған миеломадан қайтыс болуға жақын тұрған адамның әйелі Фолкманға қоңырау шалып, оның ангиогенезге қарсы идеялары туралы сұрады. Celgene және басқа да компаниялардың қосымша жұмыстарынан кейін, 2006 жылы АҚШ-тың Тамақ және дәрі-дәрмек басқармасы жаңа диагностикаланған көп миеломамен ауырған науқастарды емдеу үшін талидомид пен дексаметазонды бірге қолдануға үдетілген мақұлдау берді. Сондай-ақ, талидомидті мельфалан және преднизонмен бірге миеломамен ауырған науқастарға қолдану мүмкіндігі зерттелді. Бұл дәрілердің комбинациясы жалпы өмір сүру мерзімін ұзартуы мүмкін.

Туған кемістіктер дағдарысы

1950 жылдардың соңы мен 1960 жылдардың басында 46 елде 10 000-нан астам бала талидомид қолдану нәтижесінде фокомелия сияқты кемістіктермен дүниеге келді. Кемістіктердің ауырлығы мен орналасуы ананың жүктілігінің қанша күнінде емді бастағанына байланысты болды, ең сезімтал кезең ұрықтанғаннан кейін шамамен 20-36 күн аралығында болды. Қолданғандағы жағымсыз әсерлеріне қарамастан, талидомид 1962 жылға дейін Канададағы дәріханаларда сатылды.

Атақты істер

Ұлыбританияның Лоррейн Мерсер MBE, екі қол мен аяқ фокомелиясымен туған, Олимпиада алауын алып өткен жалғыз талидомид зардап шегуші. Томас Куастофф, халықаралық деңгейде танымал бас-баритон, өзін былай сипаттайды: "1,34 метр бойлы, қысқа қолдар, жеті саусақ – оң қолында төртеу, сол қолында үшеу, ірі, салыстырмалы түрде жақсы қалыптасқан бас, қоңыр көздер, ерекше еріндер; кәсібі – әнші". Нико фон Глассов 2008 жылы "NoBody's Perfect" атты деректі фильмін шығарды, ол бұл препараттан зардап шеккен 12 адамның өміріне арналған. Екі қолының фокомелиясымен туған Мерседес Беннегби талидомид салдарынан зардап шеккен канадалықтарға үкіметтен өтемақы алу үшін сәтті науқан жүргізді. Мат Фрейзер, екі қолының фокомелиясымен туған, ағылшын рок-музыканты, актер, жазушы және орындаушы. Ол 2002 жылы "Born Freak" атты теледидарлық деректі фильмін жасады, ол осы тарихи дәстүрді және оның қазіргі заманғы мүмкіндігі шектеулі орындаушылармен байланысын қарастырды. Бұл жұмыс мүгедектік зерттеулері саласында академиялық талдау нысанына айналды. Сью Кент 1963 жылы екі қолының фокомелиясымен, сегіз дюйм ұзындығымен, бас бармақтары жоқ және жеті саусағымен туды – бір қолында үшеу, екіншісінде төртеу. 2020 жылдан бері BBC телеарнасының "Gardener's World" бағдарламасында жүргізуші болып жұмыс істейді, қолдарының орнына аяқтары мен саусақтарын қолданып бақша шаруалығымен айналыса алатынын көрсетеді. Кристиан Лор, 1962 жылы екі қолы мен екі аяғының фокомелиясымен туған, швейцариялық саясаткер, ол 14 жыл бойы Тюргау кантонының заң шығару органында қызмет етті, оның ішінде 2 жыл президент болып жұмыс істеді және 2011 жылдан бері ұлттық заң шығарушы органның мүшесі.

Есірткі саласындағы заңнаманың өзгеруі

Бұл апат көптеген елдерді дәрі-дәрмектерді тексеру және лицензиялау бойынша қатаң ережелер енгізуге итермеледі, мысалы 1962 жылғы Кефовер Харрис түзетуі (АҚШ), 1965 жылғы 65/65/ЕЭК директивасы1 (ЕО) және 1968 жылғы Дәрі-дәрмектер туралы заң (Ұлыбритания). АҚШ-та жаңа ережелер FDA-ны, басқалармен қатар, өтінім берушілерден тиімділігін дәлелдеуді және сынақтар кезінде кездескен барлық жанама әсерлерді ашуды талап ету арқылы күшейтті. Бұл 1977 жылғы FDA нұсқаулығы талидомид трагедиясынан туындаған қорғаушылық ахуалға жауап ретінде енгізілді. ТЭ-мен туған нәрестелердің шамамен 40%-ы бірінші күндік мерекеге дейін қайтыс болды. Аман қалған адамдар қазір орта жастағы және олар ТЭ-мен байланысты қиындықтарды (физикалық, психологиялық және әлеуметтік-экономикалық) бастан кешіріп жатқанын хабарлайды. ТЭ-мен туған адамдар көбінесе ТЭ-ге байланысты әртүрлі денсаулық проблемаларына тап болады. Бұл денсаулық жағдайлары физикалық және психологиялық проблемаларды қамтиды. Ұқсас демографиялық сипаттамалары бар адамдармен салыстырғанда, ТЭ-мен туғандар өмір сапасымен және жалпы денсаулықтарымен қанағаттану деңгейі төмен екенін көрсетеді. Celgene талидомид аналогтарымен, мысалы леналидомидпен көптеген клиникалық сынақтарды демеушілік етті, олар әлдеқайда қуаттырақ және миелосупрессияны күшейтуден басқа, азырақ жанама әсерлерге ие. 2005 жылы Celgene леналидомид (Revlimid) үшін FDA-ның мақұлдауын алды, бұл алғашқы коммерциялық тұрғыдан пайдалы туынды болды. Жүктілік кезінде қолданудан аулақ болу үшін Revlimid тек шектеулі тарату жүйесі арқылы қолжетімді. Қауіпсіз және пайдалы қасиеттері бар қосылыстарды табу үшін тағы да зерттеулер жүргізілуде. Тағы бір күшті аналог, помалидомид, қазір FDA-ның мақұлдауына ие. Сонымен қатар, apremilast 2014 жылдың наурызында FDA-ның мақұлдауын алды. Талидомид аналогтары әртүрлі ауруларды емдеу үшін немесе екі жағдаймен күресу үшін бір емдеу схемасында қолданылуы мүмкін. Назар помалидомидке ауыстырылды, ол Celgene компаниясымен сатылатын талидомид туындысы. Бұл өте белсенді антиангиогенді агент. 2013 жылдың тамызында Еуропалық комиссиядан ұқсас мақұлдау алды және Еуропада Imnovid тауарлық атауымен сатылуы күтілуде.

The disaster prompted many countries to introduce tougher rules for the testing and licensing of drugs, such as the 1962 Kefauver Harris Amendment (US), 1965 Directive 65/65/EEC1 (EU), and the Medicines Act 1968 (UK). In the United States, the new regulations strengthened the FDA, among other ways, by requiring applicants to prove efficacy and to disclose all side effects encountered in testing. This 1977 FDA guideline was implemented in response to a protectionist climate caused by the thalidomide tragedy. Of these babies born with TE, "about 40% of them died before their first birthday". The surviving individuals are now middle aged and they report experiencing challenges (physical, psychological, and socioeconomic) related to TE. Individuals born with TE frequently experience a wide variety of health problems secondary to their TE. These health conditions include both physical and psychological conditions. When compared to individuals of similar demographic profiles, those born with TE report less satisfaction with their quality of life and their overall health. Celgene has sponsored numerous clinical trials with analogues to thalidomide, such as lenalidomide, that are substantially more powerful and have fewer side effects — except for greater myelosuppression. In 2005, Celgene received FDA approval for lenalidomide (Revlimid) as the first commercially useful derivative. Revlimid is available only in a restricted distribution setting to avoid its use during pregnancy. Further studies are being conducted to find safer compounds with useful qualities. Another more potent analog, pomalidomide, is now FDA approved. Additionally, apremilast was approved by the FDA in March 2014. These thalidomide analogs can be used to treat different diseases, or used in a regimen to fight two conditions. Interest turned to pomalidomide, a derivative of thalidomide marketed by Celgene. It is a very active anti angiogenic agent It received a similar approval from the European Commission in August 2013, and is expected to be marketed in Europe under the brand name Imnovid.