Жорж Превост: Британ әскерінің офицері және колониялық әкімшісі

Кіріспе

Британдық сарбаз және отарлық әкімші (1767–1816)

Анна Франсуаза Маргарита Гранд Нью-Джерсиде дүниеге келген, Женевалық Августин Превостың үлкен ұлы. Ол жастық шағында Британ армиясына қосылып, 1784 жылы капитан атағын алды. Превост Француз революциялық соғыстары мен Наполеон соғыстары кезінде Батыс Үндістанда қызмет етті және 1794 жылдан 1796 жылға дейін Сент-Винсенттің командирі болды. 1798 жылдан 1802 жылға дейін Сент-Люсияның вице-губернаторы, ал 1802 жылдан 1805 жылға дейін Доминиканың губернаторы қызметін атқарды. Ол 1812 жылы Ұлыбритания мен АҚШ арасындағы соғыс кезінде Британдық Солтүстік Америкада (қазіргі Канаданың бір бөлігі) әскери бас қолбасшы және азаматтық генерал-губернатор болып қызмет еткенімен танымал.

Ерте өмір

Джордж Превост 1767 жылдың 19 мамырында Нью-Джерси штатындағы Нью-Барбадос елді мекенінде (қазіргі Хакенсак) дүниеге келген. Оның әкесі Аугустин Превост (1723–1786), Женева Республикасынан шыққан, француз тілінде сөйлейтін протестант және Ұлыбритания армиясындағы подполковник болған. Оның анасы Анна Франсуа Маргарита "Нанетт" Гранд. Джордж Превост Англияда және Солтүстік Америкадағы мектептерде білім алған.

1779 1790 жыл

1779 жылдың 3 мамырында Превост 11 жасында 60-шы жаяу әскер полкінің прапорщигі болып тағайындалды, оның әкесі аға офицер болған. 1782 жылы ол 47-ші жаяу әскер полкіне лейтенант ретінде ауысты, ал 1784 жылы 25-ші жаяу әскер полкіне капитан ретінде өтті. Содан кейін 18 қараша 1790 жылы 23 жасында майор шенімен 60-шы жаяу әскер полкіне қайта оралды. Превосттың анасының әкесі Амстердамдағы бай банкир болған, және оның ақшасы немересінің Британ армиясындағы шендік саты бойынша жылдам өрлеуіне себеп болды деп есептеледі, себебі сол кезде "сатып алу арқылы" шен алуға болыпты. Ол баронет атағына ие болды. 1806 жылы Превост өз полкінің полковнигі болды. Бас қолбасшы ретінде ол 14 қыркүйекте Томас Данннан Төменгі Канаданың президенті және әкімшісі қызметін қабылдады. Ол 1812 жылдың 15 шілдесіне дейін Төменгі Канаданың президенті болып қалды. Бас қолбасшы ретінде ол Атлант аймағындағы колониялардың әскери қауіпсіздігін қамтамасыз етуге бағытталды. Превост Британдық Солтүстік Американы қамтыған жағдайда соғыс басталса, канадалықтардың қандай ұстаным танытатынынан алаңдады және Крейг пен британдық олигархия арасындағы партизандық одақтан көңілі қалған канадалық саяси көшбасшыларды татуластыруға тырысты. Канадалық партияның жетекшісі Пьер Станислав Бедардқа бірнеше адам қарсылық көрсетіп, оның орнын иеленуге тырысты, ал Превост бәсекелестікті пайдаланды. 1812 жылы Бедард басшылыққа деген ынтасын жоғалтып, Британдық Солтүстік Американың бір аймағында судьялық қызметке тағайындалды, ол жалпы саяси жүйеге үлкен әсер ете алмайтын. Превост умеренды Луи Жозеф Папиномен бірге жұмыс істеді, оны басшы ретінде мойындады. Превост сонымен қатар 1811 және 1815 жылдар аралығында Заңнамалық кеңеске тағайындалатын бес канадалықты ұсынды, бұл ерекше жағдай болды, өйткені канадалықтар 1798 жылдан бері тағайындалудан шеттетілген. Колониялық кеңсеге жолдаған есебінде Превост "мүшелерінің көпшілігі үкіметке тәуелсіз болғандықтан елдің құрметіне ие" Заңнамалық кеңес құруды қалайтынын айтты, соның арқасында "губернатордың өзі бұрын жүргізіп келген саяси тартыстарды" оған жүктеуге болады. 1813 жылдың басында Превост екі рет Жоғарғы Канадаға сапар шекті, онда губернатор және қолбасшы (генерал-майор Исаак Брок) шайқаста қаза тапқаннан кейін әскери және азаматтық жағдай қанағаттанарлықсыз болды. Нәтижесінде ол мамыр айында Кингстонда болды және Онтарио көліндегі негізгі американдық теңіз базасына шабуылды жеке басқаруға кірісті. Бұл жерде жеңіске жетсе, бұл шешуші болар еді, бірақ экспедиция асығыс ұйымдастырылды және Саккет порты шайқасында Превост пен теңіз командирі коммодор Джеймс Лукас Йо екі ойлы түрде шабуыл жасады. Олар күшті қарсылыққа тап болғаннан кейін шегінді. 1814 жылы Наполеон Бонапарттың жеңілісінен кейін үлкен күшейтулер келді. Апрель айында Превост 16-шы Бедфордшир полкінің полковнигі болып тағайындалды. Ол Шамплен көлі мен Гудзон өзені бойында шабуыл жасауды жоспарлады, бірақ ол жеке басқарған армия Шамплен көліндегі британдық теңіз эскадрильясы жеңілгеннен кейін Платсбург шайқасында кері шегінді. Коммодор Йо британдық кемелердің капитаны Джордж Даунидің (соғыста қаза тапқан) бұйрығын мерзімінен бұрын бергенін айтты және Превост өзінің әскерлерімен шабуыл жасауға бұйрық бермегенін, осылайша Даунидің эскадрильясының жеңілісіне жол бергенін мәлімдеді. Превост сонымен қатар өзінің командалық құрамындағы кейбір әскери офицерлердің арасында танымалдылығын жоғалтты, олар Пиреней соғысының қатысушылары болды (мысалы, Мэнли Пауэр, Томас Брисбен және Фредерик Филипс Робинсон), оның тым сақты болуымен және дұрыс киім мен формаға талап етуімен. Ол сондай-ақ бірнеше табысты канадалық офицерлерді (мысалы, Шарль де Салабери) өздерінің табыстарын өзіне жатқызып, оларды лайықты марапаттамағандықтан наразылыққа ұшыратты. Алайда, оны қайта шақыруға себепкер болған - әскери-теңіз флоты мен Пиреней ардагерлерінің шағымдары болды. Веллингтон герцогы Превосттың стратегиясы дұрыс екенін мойындаса да, ол 1814 жылдың 30 қазанында: "Сер Джордж Превостты алып тастауыңыз керек. Ол мен жіберген генералдармен ұсақ-түйек нәрселер үшін соғысқа шықты, олар әрине, армиядағы өздерінің ең жақсылары, ал оның кейінгі сәтсіздіктері мен қиындықтары осы жағдайдан күшейеді және, мүмкін, жұртшылықтың әдеттегі әділдігімен оған жатқызылады" деп жазды. Желтоқсан айында Веллингтонның бұрынғы генерал-квартирмейстері сэр Джордж Мюррей Превостың Платсбургтағы науқанының нәтижелерін түсіндіру үшін Лондонға оралуын бұйыру үшін лейтенант-генералдың жергілікті шенімен Канадаға жіберілді. Ол бұйрықты 1815 жылдың 2 наурызында жеткізді, бұл кездейсоқ түрде Гент шартының ратификациясы туралы хабар келгеннен бір-екі күн өткен соң болды, ол соғысты аяқтады. Превост өзінің орнына тағайындалған кездегі манера мен уақыттан ұялғанын сезінді. Дұшмандық әрекеттерді тоқтатуға бұйрық бергеннен және жасақтарды таратып жібергеннен кейін ол 1815 жылдың 3 сәуірінде Квебектен кетті. Ол Квебек ассамблеясынан асығыс алғыс айту алды.

On 3 May 1779, Prevost was commissioned at the age of eleven, as an ensign in the 60th Regiment of Foot, in which his father was a senior officer. In 1782, he transferred to the 47th Regiment of Foot, as a lieutenant, followed in 1784 by a move to the 25th Regiment of Foot as a captain. He then returned to the 60th Foot on 18 November 1790 with the rank of major, at the age of 23. Prevost's maternal grandfather was a wealthy banker in Amsterdam, and his money is considered to have certainly been responsible for his grandson's quick advancement up the chain of command in the British Army, as promotion could then be obtained "by purchase". and where he was appointed to be a baronet. In 1806, Prevost became a colonel commandant of his regiment. As commander in chief, he took over the presidency and administration of Lower Canada from Thomas Dunn on 14 September. He would remain the president of Lower Canada until 15 July 1812. During his time as commander in chief, he was focused on ensuring the military security of the Atlantic colonies. Prevost was worried about the disposition of Canadians if a war started involving British North America and tried to conciliate Canadian political leaders, who had been disappointed by the partisan alliance between Craig and the British oligarchy. The leader of the Canadian party, Pierre Stanislas Bédard, was opposed by several people trying to gain his position, and Prevost exploited the rivalry. In 1812, Bédard, losing his motivation for continuing as leader, was given a judgeship in an area of British North America from which he could not have a major influence over the general political system. Prevost worked with the moderate Louis Joseph Papineau, treating him as the leader. Prevost also nominated five Canadians to be appointed to the Legislative Council between 1811 and 1815, an unusual move as Canadians had usually been excluded from being appointed since 1798. In a report to the Colonial Office, Prevost said that he wanted to create a Legislative Council "possessed of the consideration of the country, from a majority of its members being independent of the government", in order to transfer to it "the political altercations which have been hitherto carried on by the governor in person." During the early months of 1813, Prevost twice visited Upper Canada where the military and civil situation was unsatisfactory after the Governor and Commander there (Major General Isaac Brock) had been killed in action. As a result, he was present in Kingston in May, and took personal charge of an attack on the main American naval base on Lake Ontario. A victory here could have been decisive but the expedition was hastily mounted and at the Battle of Sackett's Harbor both Prevost and the naval commander, Commodore James Lucas Yeo, attacked hesitantly. After meeting stiff resistance, they withdrew. In 1814, large reinforcements became available after the defeat of Napoleon Bonaparte. Prevost was appointed Colonel of the 16th, Bedfordshire Regiment in April. He planned an attack along Lake Champlain and the Hudson River, but the army which he led personally was driven back at the Battle of Plattsburgh after the British naval squadron on Lake Champlain was defeated. Commodore Yeo considered that the British ships under Captain George Downie (who was killed in the action) had been ordered into action prematurely by Prevost, and that Prevost had failed to order an attack by his own troops until it was too late to avert the defeat of Downie's squadron. Prevost had also made himself unpopular among some of the Army officers under his command who were veterans of the Peninsular War (such as Manley Power, Thomas Brisbane, and Frederick Philipse Robinson) by his perceived over caution, and his niggling insistence on correct dress and uniform. He had also alienated several successful Canadian officers (such as Charles de Salaberry) by seeming to claim their successes for himself and failing to reward them properly. However, it was the complaints by the Navy and Peninsular veterans which prompted his recall. Although the Duke of Wellington accepted that Prevost's strategy was correct, he wrote on 30 October 1814,
It is very obvious to me that you must remove Sir George Prevost. I see he has gone to war about trifles with the general officers I sent him, which are certainly the best of their rank in the army; and his subsequent failure and distresses will be aggravated by that circumstance; and will probably with the usual fairness of the public be attributed to it. In December, Wellington's former Quartermaster General, Sir George Murray, was sent to Canada with the local rank of Lieutenant General specifically to order Prevost to return to London to explain his conduct of the Plattsburg campaign. He delivered the order on 2 March 1815, by coincidence only a day or so after news of the ratification of the Treaty of Ghent, which ended the war, arrived in Quebec. Prevost felt himself publicly humiliated by the manner and timing of his succession. After ordering hostilities to cease and disbanding the militia, he left Quebec on 3 April. He was given a hasty vote of thanks by the Assembly in Quebec.

Кейінгі өмірі

Англияға оралғаннан кейін үкімет пен армия басшылары алғашқыда Превосттың Платсбургтегі және жалпы соғыс кезіндегі әрекеттерін түсіндіруін қабылдады. Бірақ көп ұзамай Платсбург шайқасы туралы ресми теңіз хабарламасы Йеоның шағымдарымен бірге жарияланды. Екі есеп те Платсбургтегі жеңіліске Превостты кінәлі деп баптады. Превост өзінің атын ақтау үшін әскери сот отырысын сұрады. Сот 1816 жылдың 12 қаңтарына белгіленді, бұл кешігу куәгерлердің Канададан келуіне уақыт беру үшін қажет болды, бірақ Превосттың денсаулығы нашарлап, сот отырысынан бір апта бұрын қайтыс болды. Оның әйелі күйеуінің құрметіне берілген жұрттық атаққа бас тартыды, өйткені ол өзінің және отбасының осындай мәртебелі дәрежеге лайықты қаржылық мүмкіндіктері жоқ деп есептеді. Кейінгі тарихшылар Превосттың шектеулі ресурстармен Канаданы қорғауға жасаған дайындықтарын белсенді, жақсы жоспарланған және толыққанды деп бағалайды, және ол барлық қиындықтарға қарамастан, американдықтардың басып алуына жол бермеудің негізгі мақсатына жеткенін айтады. Превост Ұлыбританияның Солтүстік Лондондағы Ист-Барнеттегі Әулие Мария шіркеуіне жерленген.

Құрметтер

1813 жылы оның құрметіне бриг аталды. 1819 жылы Винчестер соборында Фрэнсис Чантрей жасаған оның есіміне ескерткіш орнатылды. 2016 жылы Превост Канада үкіметі тарапынан Ұлттық тарихи тұлға деп жарияланды.