Mitsubishi A7M Reppū: Жапон теңіз күші үшін A6M Zero-ның жаңаруы. Жоғары жылдамдық, маневрлік қабілеттері болғанымен, соғыс аяқталуға таяу өндіріске енбеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жапондық авианосецке негіделген истребитель
Japanese carrier based fighter aircraft
Мицубиси A7M Реппу (烈風, "Күшті жел") 1942 жылы Жапон императорлық әскери-теңіз күштерінің A6M Zero истребителінің ізбасары ретінде жобаланды. Жобаның мақсаты Zero-дан жоғары жылдамдық, жылдам көтерілу, тікұшып түсу және қару-жарақ жиынтығына қол жеткізу, сондай-ақ жақсырақ маневрлеу қабілетін қамтамасыз ету болды – барлық параметрлер 1945 жылы оның дамуының соңына қарай іске асырылды. Дегенмен, соғыстың соңында Жапон өнеркәсібінің шектеулері A7M-нің жаппай өндіріске түсуіне немесе активті қызметке жіберуіне кедергі келтірді, сондықтан ол ешқашан жауынгерлік қызметке қатыспады. Одақтастар оны "Сэм" деп атады.
The Mitsubishi A7M Reppū (烈風, "Strong Wind") was designed as the successor to the Imperial Japanese Navy's A6M Zero, with development beginning in 1942. Performance objectives were to achieve superior speed, climb, diving, and armament over the Zero, as well as better maneuverability – all parameters that were ultimately achieved towards the end of its development in 1945. However, limitations on Japanese industry towards the end of the war prevented the A7M from ever entering mass production or being deployed for active duty, and it never saw active service. Its Allied reporting name was "Sam".
Жобалау және әзірлеу
1940 жылдың соңында Жапон императорлық теңіз күштері Mitsubishi компаниясынан 16 Ши (талапнама бойынша «1941» – нақтылы нұсқама ресми түрде жарияланған жыл) талаптарына сәйкес кемеге негізделген истребительді жобалауды бастауын сұрады. Бұл истребитель «Zero» истребителінің ізбасары болуы тиіс еді. Алайда, сол кезде жаңа истребитель үшін қолдануға болатын жоғары қуатты, ықшам қозғалтқыштар болмады. Сонымен қатар, Дзиро Хорикошидің командасы A6M2b-нің бастапқы өндіріс мәселелерін шешумен және A6M3 және 14 Ши тосқауылдағышын (кейін Mitsubishi J2M Raiden, биік биіктіктегі бомбалаушыларға қарсы күресу үшін салынған құрлықтағы тосқауылдағыш) әзірлеуді бастаумен айналысты. Нәтижесінде, 1941 жылдың қаңтарында «Zero» ізбасарын жасау жұмысы тоқтатылды. 1942 жылдың сәуірінде A6M3 және 14 Ши тосқауылдағышының әзірлеуі аяқталды, және Жапон теңіз күштері Mitsubishi және Хорикошидің командасына жаңа «Zero» ізбасарын – 17 Ши Ко (A) типіндегі тасымалдаушы Reppu истребителін жобалауды тапсырды. 1942 жылдың шілдесінде Теңіз күштері истребительге қойылатын талаптарды жариялады: ол жоғарыдан жылдам ұшуға, 6 минуттан кем уақытта белгілі бір биіктікке көтерілуге, екі 20 мм-лік зеңбірек және екі пулеметпен қарулануға, сондай-ақ A6M3-тің маневрлеу қабілетін сақтауға тиіс еді. Бұрынғыдай, басты қиындықтардың бірі – қозғалтқышты таңдау болды. Талаптарға сәйкес, қозғалтқыш кем дегенде 500 а.к. қуаттылығына ие болуы керек еді, бұл таңдауды Nakajima-ның NK9 (Ha 45/Homare) немесе Mitsubishi-дің MK9 (Ha 43) қозғалтқыштарымен шектеді; екі қозғалтқыш та әлі әзірленуде болды. Бұл қозғалтқыштар 14 цилиндрлі (Nakajima Sakae және Mitsubishi Kinsei) қозғалтқыштардың негізінде жасалған, олар 18 цилиндрлі қозғалтқыштарға айналдырылды. Бастапқы NK9 қуаттылығы аз болды, бірақ ол Теңіз күштерімен Yokosuka P1Y Ginga бомбалаушысында пайдалануға мақұлданды, ал үлкен MK9 көбірек жылдамдық беруге уәде берді. Үлкен, қуатты қозғалтқышпен қанат жүктемесі мәселесі туындады. Теңіз күштері ең көп дегенде 150 кг/м2 қажет етеді, бірақ 130 кг/м2 қажеттілігі жобалау мәселелерін одан әрі күрделілендірді. NK9 қозғалтқышымен 150 кг/м2 жетілуге болар еді, бірақ қуаттылығы жеткіліксіз болғандықтан, ол ең жоғары жылдамдық талаптарына сай келмейтін еді. MK9 қозғалтқышымен инженерлер талаптарды орындай алатынын қорытындылады; алайда, MK9-дың өндірісі NK9-дан кешікті, және Жапон теңіз күштері Mitsubishi компаниясына NK9 қозғалтқышын пайдалануды бұйырды. 17 Ши бойынша жұмыстар A6M және Mitsubishi G4M орташа бомбалаушыларын өндіруге басымдық берген зауыттармен, сондай-ақ A6M түрлері бойынша жұмысты жалғастыру және Raiden мәселелерін шешумен байланысты кешіктірілді. Нәтижесінде, 17 Ши, A7M1 болып, алғаш рет 1944 жылдың 6 мамырында, даму басталғаннан кейін төрт жыл өткен соң ұшты. Ұшақ тамаша басқару және маневрлеу қабілеттерін көрсетті, бірақ Mitsubishi инженерлерінің қорқатындай, қуаты жеткіліксіз болды және ең жоғары жылдамдығы A6M5 Zero-ға ұқсас болды. Бұл көңіл көншітпеді, және Теңіз күштері 1944 жылдың 30 шілдесінде дамуды тоқтатуға бұйрық берді, бірақ Mitsubishi Ha 43 қозғалтқышын пайдалануды жалғастыруға рұқсат алды, ол 1944 жылдың 13 қазанында аяқталған Ha 43 қозғалтқышымен ұшты. A7M2 енді ең жоғары жылдамдыққа қол жеткізді, ал көтерілу және өнімділіктің басқа салалары Zero-дан асып түсті, бұл Теңіз күштерін өз ойын өзгертіп, ұшақты қабылдауға итерді. A7M2 сонымен қатар Kawanishi N1K J истребителінде бұрын қолданылған автоматты жауынгерлік флаперлермен жабдықталды, бұл маневрлеуді айтарлықтай жақсартты. 1945 жылдың маусым айында озық ұшқыш Сабуро Сакай прототипті сынау үшін Нагояға баруға бұйрық берілді. Ол одан қатты әсерленді.
Towards the end of 1940, the Imperial Japanese Navy asked Mitsubishi to start design on a carrier based fighter, to meet specification 16 Shi (a designation under a system using regnal years that indicated "1941" – the year in which the specification was formally issued). The fighter would be the successor to the carrier based Zero. At that time, however, there were no viable high output, compact engines to use for a new fighter. In addition, Jiro Horikoshi's team was preoccupied with addressing early production issues with the A6M2b as well as starting development on the A6M3 and the 14 Shi interceptor (which would later become the Mitsubishi J2M Raiden, a land based interceptor built to counter high altitude bombers). As a result, work on the Zero successor was halted in January 1941. In April 1942, the development of the A6M3 and the 14 Shi interceptor was complete, and the Japanese Navy once again tasked Mitsubishi and Horikoshi's team with designing a new Zero successor to become the Navy Experimental 17 shi Ko (A) Type Carrier Fighter Reppu. In July 1942 the Navy issued specifications for the fighter: it had to fly faster than above , climb to in less than 6 minutes, be armed with two 20 mm cannon and two machine guns, and retain the maneuverability of the A6M3. As before, one of the main hurdles was engine selection. To meet the specifications the engine would need to produce at least , which narrowed choices down to Nakajima's NK9 (Ha 45/Homare), or Mitsubishi's MK9 (Ha 43); both engines still being under development. These engines were based on 14 cylinder (Nakajima Sakae and Mitsubishi Kinsei, respectively) engines converted to 18 cylinder powerplants. The early NK9 had less output but was already approved by the Navy for use on the Yokosuka P1Y Ginga bomber, while the larger MK9 promised more horsepower. With the larger, more powerful engine, wing loading became an issue. The Navy requested at most 150 kg/m2, but wanted 130 kg/m2 which complicated design considerations further. With the NK9 it could achieve 150 kg/m2, but with the less power it would not meet the specifications for maximum speed. With the MK9 the engineers concluded it could fulfill the requirements; however, production of the MK9 was delayed compared to the NK9, and the Japanese Navy instructed Mitsubishi to use the NK9. Work on the 17 Shi was further delayed by factories prioritizing A6M and Mitsubishi G4M medium bomber production as well as further work on A6M variants and addressing Raiden issues. As a result, the 17 Shi, which became the A7M1, officially flew for the first time on 6 May 1944, four years after development started. The aircraft demonstrated excellent handling and maneuverability, but was underpowered as Mitsubishi engineers feared, and with a top speed similar to the A6M5 Zero. It was a disappointment, and the Navy ordered development to stop on 30 July 1944, but Mitsubishi obtained permission for development to continue using the Ha 43 engine, flying with the completed Ha 43 on 13 October 1944. The A7M2 now achieved a top speed of , while climb and other areas of performance surpassed the Zero, leading the Navy to change its mind and adopt the craft. The A7M2 was also equipped with automatic combat flaps, used earlier on the Kawanishi N1K J, significantly improving maneuverability. In June 1945, ace pilot Saburō Sakai was ordered to Nagoya to test the prototype. He was favorably impressed.