Канаданың бұрынғы полиция күші NWMP туралы мақала. 1874 жылғы Батысқа қарай жасалған қиын саяхат, форттар құрылысы және құқық тәртібін орнату туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұрынғы Канада полициясы 1874 жылы КСО (Солтүстік-Батыс Атты Полициясы) қазіргі Альберта шекарасының аймағына орналастырылды. Олардың жоспарланбаған және қиын болған, шамамен 900 миль (1448 км) саяхаты "Батысқа қарай науқан" деп аталды және төзімділіктің эпикалық сапары ретінде бейнеленді. Келесі бірнеше жылда КСО форттардың, бекеттердің және қарауылдық посттардың кең желісін құрып, аймақ бойынша Канада заңдарын таратуға көмектесті. Даладағы КСО офицерлерінің тұрмыс жағдайы қарапайым және көбінесе ыңғайсыз болды, және ғасыр бойы тек бірте-бірте жақсарды. 1896 жылы үкімет полиция функцияларын провинцияларға беруді және КСО-ны таратуды жоспарлады. Бірақ Клондайк аймағында алтынның табылуымен КСО Канаданың аймақтағы егемендігін қорғау және кеншілердің көптеп келуін басқару үшін қайта жөнелтілді. КСО еріктілері Екінші Буер соғысына қатысуға жіберілді, ал осы және Солтүстік-Батыс және Юкон территорияларын 30 жыл бойы күзеткені үшін король Эдуард VII 1904 жылы Солтүстік-Батыс Атты Полициясына (КСОАП) Корольдік атағын берді. Халықтың қарсылығы мен аймақтық саясаткерлердің ықпалынан кейін КСОАП-ты тарату жоспарларынан бас тартылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген КСОАП офицерлері әскери қызметке ерікті түрде қатысты, соның салдарынан күштердің болашағы күмәнді болды. Соғыстың соңына қарай болшевиктердің қастандық жасауы мүмкін деген алаңдаушылық күшейді, сондықтан билік КСОАП-қа бұл қауіпті тергеп-тексеруді тапсырды. Виннипег жалпы ереуілінің салдарынан үкімет 1920 жылы КСОАП-ты және Доминион полициясын біріктіріп, Корольдік Канадалық Атты Полициясын (КҚАП) құрды.
Former Canadian police force
In 1874, the NWMP were deployed to the area of the present Alberta border. Their ill planned and arduous journey of nearly 900 mile (1448 km) became known as the March West and was portrayed as an epic journey of endurance. Over the next few years, the NWMP established a wide network of forts, posts and patrols and extended Canadian law across the region. The living conditions of the NWMP on the prairies were spartan and often uncomfortable, and only slowly improved over the course of the century. By 1896, the government planned to pass policing responsibilities to the provinces and ultimately disband the NWMP. However, with the discovery of gold in the Klondike, the NWMP was redeployed to protect Canada's sovereignty over the region and to manage the influx of prospectors. NWMP volunteers were sent to fight in the Second Boer War and, in recognition for that and 30 years of service policing the North West and Yukon Territories, King Edward VII, awarded the title Royal to the North West Mounted Police (RNWMP) in 1904. Plans for disbanding the Royal North West Mounted Police were abandoned in the face of popular oppositions and regional politicians. Large numbers of the RNWMP volunteered for military service during the First World War and the future of the badly depleted force was once again in doubt. Towards the end of the war, however, fears grew about a potential Bolshevik conspiracy and the authorities tasked the RNWMP to investigate the threat. In the aftermath of the violence of the Winnipeg General Strike, the government amalgamated the RNWMP and Dominion Police, to form the Royal Canadian Mounted Police (RCMP) in 1920.
Өмірбаян
NWMP 1870 жылдары жаңа құрылған Канада Доминионының Солтүстік-Батыс Теңіз аймағына кеңейтілуіне байланысты құрылды. Доминион 1867 жылы Канада, Новая Шотландия және Нью-Брансуик британдық колонияларының бірігуі арқылы құрылған, бірақ Руперт жері деп аталатын солтүстік-батыстағы кең аумақтар Хадсон шығанағы компаниясының меншікті колониясы ретінде басқарыла берді. Жаңа Доминион үкіметі батысқа қарай кеңеюге мүмікін болған АҚШ-тың аймақты аннексиялау қаупінен туындаған ниетте болды. Ол компанияның жерлерін 300 000 фунт стерлингке және түрлі жерлерге иелік ету құқығына сатып алуға келісті, бұл 1870 жылы Доминионға шамамен 2 500 000 шаршы миль (6 474 975 км²) аумақ қосты. Солтүстік-Батыс Теңіз аймағы географиялық тұрғыдан алыс солтүстіктің қатал жағдайларынан бастап оңтүстіктегі Ұлы жазықтықтардың шетіне дейін, жазық, жартылай шөлді далалармен сипатталды. Егіншілікке жарамсыз, "Шит" деп аталатын тасты аймақ, еуропалық қоныс аударушылардың шығыс колонияларынан біртіндеп таралуына табиғи тосқауыл болды. Осының салдарынан, аумақтар сиреп қоныстанды, онда шамамен 150 000 алғашқы халықтар, инуиттер және кейде еуропалықтардың шағын топтары болды. Ал Манитобаның Қызыл өзені аңғарында 12 000-ға жуық метистер және Британдық Колумбия колониясында тағы 8 500 еуропалық қоныс аударушылар қоныстанды. Зерттеулерде бұл аумақтар "Жабайы Солтүстік жері" және "Ұлы жалғыз жер" деп аталды. Альбертаның оңтүстік шекарасындағы Канада шекарасын бизонға аңшылық ететін алғашқы халық – Қара аяқ конфедерациясы басып алды. Қара аяқ тайпасы шешек ауруынан қатты зардап шекті және оңтүстік жазықтарда АҚШ әскерінің кеңеюінен қашып келген сиу және пиган тайпаларының күшейіп келе жатқан қысымына тап болды. Аймақ салыстырмалы түрде қауіпсіз болғанымен, азаматтық үкімет болмады, ал әскери барлаушылар ресми сот жүйесінің болмауынан туындаған "заңсыздық" және "жан мен мүлік қауіпсіздігінің" жоқтығын атап көрсетті. 1869 жылы Джон А. Макдональдтың үкіметі шекарада тәртіпті сақтау үшін 200 адамдық атты полиция күшін құруды жоспарлады. Ол мұндай күш аймақты отарлауға мүмкіндік береді және бұл міндетті орындау үшін тұрақты әскери бөлімдерді орналастыруға қарағанда әлдеқайда арзан болады деп ойлады. Алайда, бұл ұсынысты жүзеге асыру метистердің көтерілісімен және фениандық шабуыл қаупімен кешіктірілді. Осы арада лейтенант Уильям Батлер 1871 жылы жүргізген зерттеуде солтүстік сауда жолдары бойында 150 адамға дейінгі атты күш құруды ұсынды, бұл күш магистрат немесе комиссардың басшылығымен шекара аймағын лиминалдық, гарнизонсыз аймақ ретінде қалдыратын еді. Полковник Патрик Робертсон Росс 1872 жылы тағы бір зерттеу жүргізді және 550 адамнан тұратын үлкен күшті жалдаудың баламалы стратегиясын ұсынды, оларға оңтүстікке шекара аймағына еніп, онда заңдылық пен тәртіп орнату міндеті жүктелді. Осы кезде Макдональд "Манитобадан Роки тауларының табанына дейінгі шекараны" күзету үшін атты полиция күшін құруды жоспарлаған көрінеді, оның штаб-пәтері Виннипегте болуы мүмкін. Оған дәстүрлі әскери бөлімнің аспектілерін магистраттық соттардың сот функцияларымен біріктірген Корольдік Ирландия полициясының моделі қатты әсер етті және жаңа күш басқа жағдайда басқаруға жатпайтын жерлерде жергілікті басқару жүйесін қамтамасыз ете алады деп сенді. Бастапқыда Макдональд британдық үнді армиясына ұқсас ақ канадалық офицерлер басқаратын метистер полициясының құрамын құруды қалаған, бірақ 1870 жылғы Қызыл өзен көтерілісі олардың адалдығына күмән келтіргеннен кейін бұл тәсілден бас тартуға мәжбүр болды. 1873 жылдың маусым айында Кипресс-Хиллз қырғынында Ассинибойн алғашқы ұлтының 30-ға жуық мүшесі қаза тапты, бұл ұлттық наразылықты тудырды. Осыған жауап ретінде Макдональд жаңа заңнаманы қабылдау үшін Тайлық кеңесінің бұйрығын қолданды, ол күшті жұмылдыру және келесі жылдың басында оны орналастыру ниетімен NWMP-ті ресми түрде құрды. Сол кезде Солтүстік-Батыс Теңіз аймағының вице-губернаторы Александр Моррис Форт-Уоп-Аптағы виски саудагерлерінің әрекеттеріне кінә таққан хабарлама жіберді; Моррис егер дереу әрекет жасалмаса, бүкіл аймақтағы алғашқы халықтардың көтерілісі болады деп болжады, оған АҚШ араласуы мүмкін. Макдональд губернатордың талдауына толық сенбеді, бірақ ол 150 адамды жалдауға және оларды қыстың ауа райы жолды бұзғанға дейін Батысқа Төменгі Форт-Гарриге жіберуге келісті. Бұл уайымдарды Вашингтондан Оттаваға шекараны қамтамасыз етуді және американдық үндістердің Канададан виски сатып алуына жол бермеуді талап ету арқылы күшейтті. Маккензи бастапқыда бірлескен канадалық-американдық әскери экспедицияны жіберуді ұсынды, бірақ генерал-губернатор және басқалар АҚШ армиясын Канада аумағына орналастырудың қатысты салдарына назар салғаннан кейін, ол жаңа атты полицияны операцияны жүргізу үшін орналастыруға келісті. Тағы 150 адам Шығыс Канадада жалданып, АҚШ арқылы пойызбен батысқа, күштің бірінші бөлігімен кездесу үшін Форт-Дафферинге жіберілді.
The NWMP was created due to the expansion of the newly formed Dominion of Canada into the NWT during the 1870s. The Dominion had been formed in 1867 by the confederation of the British colonies of Canada, Nova Scotia and New Brunswick, but the extensive lands to the north west known as Rupert's Land remained governed by the Hudson's Bay Company as a proprietary colony. The new Dominion government was keen to expand westwards, in part due to fears that the United States might annex the region. It agreed to purchase the company's lands in exchange for £300,000 and various grants of land, adding around 2500000 square miles (6,474,975 km2) of territory to the Dominion in 1870. The NWT varied geographically from the extreme conditions of the far north, through to the edges of the Great Plains in the south, covered by flat, semi arid grasslands. A rocky area known as the Shield, which was unsuitable for arable farming, had formed a natural barrier to European colonists gradually spreading across from the eastern colonies. As a result, the territories remained thinly populated, with only around 150,000 First Nations, Inuit and occasional small groups of Europeans, and more substantial communities of around 12,000 Métis settled in the Red River valley of Manitoba and a further 8,500 European settlers in the colony of British Columbia. Surveys referred to the territories as the "Wild North Land" and the "Great Lone Land". The Canadian border along the southern edge of Alberta was occupied by the Blackfoot Confederacy, a First Nation whose economy was based on hunting bison. The Blackfoot had suffered badly from smallpox, and were under increasing pressure from rival groups of Sioux and Piegans that had crossed into Canada, fleeing the expansion of the United States military across the southern plains. Although the region remained relatively safe, there was no civil government, and military explorers highlighted the "lawlessness" and lack of "security for life or property" that resulted from the absence of a formal justice system. In 1869, the government of John A. Macdonald, made plans to create a 200 strong mounted police force to maintain order along the border; such a force, he thought, would enable the colonization of the region and be much cheaper than deploying regular militia units for the task. The implementation of this proposal was delayed, however, first by the rebellion of the Métis, and then by the threat of a Fenian invasion. Meanwhile, a survey conducted in 1871 by Lieutenant William Butler recommended establishing a mounted force of up to 150 men under a magistrate or commissioner, based along the northern trade routes, leaving the border area as a liminal, ungarrisoned zone. Colonel Patrick Robertson Ross conducted another survey in 1872, and recommended an alternative strategy of recruiting a larger force of 550 men who would be tasked to push south into the border region itself and establish law and order there. At this point, Macdonald appears to have intended to create a force of mounted police to watch "the frontier from Manitoba to the foot of the Rocky Mountains", probably with its headquarters in Winnipeg. He was heavily influenced by the model of the Royal Irish Constabulary, which combined aspects of a traditional military unit with the judicial functions of the magistrates' courts, and believed that the new force should be able to provide a local system of government in otherwise ungoverned areas. Originally, Macdonald also had wanted to form units of Métis policemen, commanded by white Canadian officers in a similar manner to the British Indian Army, but he was forced to abandon this approach after the Red River Rebellion of 1870 called their loyalty into question. In June 1873, around 30 members of the Assiniboine First Nation were killed in the Cypress Hills Massacre, creating a national furore. In response, Macdonald used a Privy Council order to enact the new legislation, formally creating the NWMP with the intention of mobilizing the force and deploying it early the next year. A report then arrived from Alexander Morris, the Lieutenant Governor of the North West Territories, blaming the massacre on the activities of whisky traders at Fort Whoop Up; Morris predicted that if action was not taken immediately, there would be a major uprising by the First Nations across the region, into which the United States might choose to intervene. Macdonald was not entirely convinced by the governor's analysis, but nonetheless he agreed to recruit 150 men and send them west to Lower Fort Garry before winter weather blocked the route. These worries were amplified by calls from Washington for Ottawa to secure the frontier and so prevent American Indians from purchasing whisky in Canada. Mackenzie initially suggested sending a joint Canadian United States military expedition, but, after the Governor General and others noted the serious implications of inviting the United States Army to deploy into Canadian territory, he instead agreed to deploy the new mounted police to carry out the operation. Another 150 men were recruited in eastern Canada and sent west by rail through the United States to rendezvous with the first part of the force at Fort Dufferin.
Март батысы
1874 жылы жазықтарға атты полиция күштерінің орналасуы "Батыс жорығы" деп белгілі болды. Жаңа күштердің комиссары, полковник Джордж Френч, билік органдары "заңсыздықтар тобы" деп сипаттаған Форт-Уоп-Ап маңындағы жағдайды реттеу үшін Форт-Дюфферіннен батысқа қарай жүруге бұйрық берілді, содан кейін күштерін таратып, аумақтарды қамтитын полиция бекеттерін құруға көшті. Форт-Дюфферіннен Френч британдық және АҚШ шекара комиссиясы екі жыл бұрын салған, жақсы белгілі жолмен шекараның оңтүстік бағытын бақылап өте алатын еді. Лейтенант-губернатор Моррис бұл тәсілге қарсы болды, өйткені ол Сиу тайпасының шабуылдауы мүмкін екенін айтты, олардың АҚШ-та шекараны аттастыру үшін жиналатынына сенді және үкіметті полицияны солтүстік бағытта жіберуге шақырды. 275 адамнан тұратын экспедиция алты бөлімге бөлінді, оларды 310 жылқы, 143 жұмысшы есіктер мен 187 Қызыл өзен арбалары мен вагондарымен қамтамасыз етті. Барлық құрама 1,5 мильге (2 км) созылды. Қосымша қорғаныс үшін күштер екі 9 фунттық (4 кг) зеңбірек пен екі миномет алып, азық үшін мал және шөп шабу үшін шөп шабу машиналарын алды. Френч экспедицияға журналист Генри Жюльеннің қатысуына келісім берді, комиссардың жаңа күштер туралы жағымды мақала жазады деген үміті болды. Экспедиция шекаралық жолмен баяу жылды, күніне шамамен 15 миль (24 км) қана жол жүрді. Полиция қызметкерлері нашар және қиын жағдайда сапар шекті, бұл жағдайды арба жүргізушілердің тәжірибесінің жетіспеуі және жылқылардың жұмысқа жарамсыздығы одан әрі қиындатты. Полицияда су бөтелкелері болмады, сондықтан тамақ пен сулары бітті; ауа райы нашарлаған сайын жылқылары өлді. 10 қыркүйекте күштер Боу және Оңтүстік Саскачеван өзендерінің қосылған жеріне, Форт-Уоп-Ап деп ойлаған жерге келді, бірақ ештеңе көрінбеді, өйткені форт шындығында шамамен 75 миль (121 км) қашықтықта орналасқан еді. Полиция бұл аймақта жылқылары үшін жақсы жайылым болады деп күткен, бірақ ол шөл және ағашсыз болды. Френч Whoop Up-қа бару жоспарынан бас тартып, оның орнына 70 миль (113 км) оңтүстікке, шекараға қарай сапар шекті, онда Америка Құрама Штаттарынан жабдықтар сатып алуға болады. Тағы да көп жылқылар суықтан және аштықтан өлді, ал көптеген адамдар келген кезде бос аяқ және жыртық киіммен келді, олар барлығы шамамен 900 миль (1448 км) жол жүрген. Жаңадан жабдықталғаннан кейін Френч күшінің бір бөлігін шығысқа қарай бастап, көмекші комиссар Джеймс Маклиодты қалған үш бөліммен, шамамен 150 адаммен Форт-Уоп-Апқа қарай жылжуға қалдырды. Полиция 9 қазанда фортқа жеткенде, қақтығысқа дайын болды, бірақ виски сатушылар олардың жақындап келе жатқанын біліп, бұрыннан кетіп қалған еді. Оттавадан жаңа бұйрық келіп, олар аймақты күзетуге кірісті және Олд Мэн өзеніндегі аралда Форт Маклиодты салуға кірісті. Дегенмен, бұл оқиға күштер тарапынан ерлік, төзімділік және нығайып тұру туралы эпикалық оқиға ретінде тез бейнеленді.
The mounted police's deployment onto the plains in 1874 became known as the "March West". The commissioner of the new force, Colonel George French, was ordered to proceed west from Fort Dufferin to deal with what the authorities described as the "band of desperadoes" around Fort Whoop Up, before then dispersing his force to establish police posts stretching across the territories. From Fort Dufferin, French could have simply traced the southern line of the frontier, following a well established trail created two years before by the British and United States Boundary Commission. Lieutenant Governor Morris disagreed with this approach, arguing that it might encourage an attack by the Sioux, who he believed were gathering in the United States to attack across the border, and urged the government to send the police via a more northerly route. The 275 strong expedition was divided into six divisions, supported by 310 horses, 143 draught oxen and 187 Red River carts and wagons, in all stretching out 1.5 mile (2 km) along the track. The force took two 9 pounder (4 kg) guns and two mortars for additional protection, cattle for food, and mowing machines to make hay. French had negotiated that the expedition be accompanied by Henri Julien, a journalist whom the commissioner hoped would write a positive account of the new force. The expedition made slow time along the boundary trail, progressing only 15 mile (24 km) a day at most. The police were already travelling under unpleasant and arduous conditions, made more difficult by the teamsters having little experience and their horses being unsuitable for draught work. The police had no water bottles and soon both their food and water ran out; as the weather worsened, their horses began to die. When the force arrived at what they thought was Fort Whoop Up at the junction of the Bow and South Saskatchewan rivers on September 10, there was nothing to be seen, as the fort was in fact around 75 mile (121 km) away. The police had expected the area to contain good grazing for their horses but it was barren and treeless. French was forced to abandon the plan to head to Whoop Up and instead travelled 70 mile (113 km) south towards the border, where supplies could be purchased from the United States. Yet more horses died from the cold and hunger, and many of the men were barefoot and in rags by the time they arrived, having travelled a total of nearly 900 mile (1448 km). After resupplying, French led some of his force back east, leaving Assistant Commissioner James Macleod to advance on Fort Whoop Up with the three remaining divisions, approximately 150 men. When the police reached the fort on October 9, they were prepared for a confrontation, but the whisky traders were aware that they were approaching and had long since moved on. The force received new orders from Ottawa to garrison the area and settled down to build Fort Macleod on an island in Old Man's River. Nonetheless, it rapidly became portrayed by the force as epic story of bravery, endurance and determination.
Алғашқы халықтармен қарым-қатынастар
Атты полицияның келуіне байланысты Форт Маклиод маңындағы виски саудасы құлдырап, саудагерлер заңды жобаларға немесе басқа жерлерге көшті. Қарааяқтар полицияның келуін құптады, ал олардың басшысы Кроуфут ынтымақтастық саясатын қолдады. Қиын қысқы айларда шектеулі азық-түлікпен күрескеннен кейін, күш негізгі штабын таратып, бір бөлігі Форт Маклиодта қалды, ал қалғаны Дафферин, Суон Ривер, Эдмонтон, Виннипег және Эллисте форттар құрды. Уолш пен Калгари да олардың ізінен ерді. Макдональдтың жаңадан оралған консервативтік үкіметі либералдардың күш құру жолын сынап, 1875 жылы күшті тексеруге жіберді. Тексеру қорытындысы бойынша, «жаңадан құрылған, асығыс жазылған және жабдықталған күш үшін, жағдайы өте жақсы», бірақ офицерлердің сапасын қоса алғанда, бірқатар жақсартулар ұсынылды. Комиссар Френч келесі жылы отставкаға кетіп, оның орнына Джеймс Маклиод тағайындалды. Осы уақытта шекара тез өзгерді, ал Канада жазықтарында ірі мал фермалары құрылды. Үкімет сондай-ақ жаңа Үндістан саясатын енгізді, ол алғашқы ұлттармен келісімдерге қол қоюға, резерваттар құруға және жылдық төлемдер жүйесін орнатуға бағытталған. Бұл саясаттың мақсаты алғашқы ұлттарды ауыл шаруашылығы экономикасына біріктіру болды. Тарихшы Рональд Аткин бұл процеске атты полицияның қатысуын «игі ниетті деспотизм» деп сипаттады, ал Джон Дженнингс – «заңды тирандық» деп атады. Полиция алғашқы ұлттарға қанағатсыздық тудырмас үшін Канада заңын қатаң түрде қолдануды талап етті, бірақ ақ фермерлердің саны артып келе жатқанда оларға көбінесе қолдау көрсетті. Күш алғашқы ұлттардың басшыларымен жақсы қарым-қатынас орнатты, бұл АҚШ-тағыдан гөрі үкімет пен жергілікті халықтар арасындағы зорлық-зомбылық деңгейінің төмендеуіне әкелді. NWMP американдық виски саудагерлерін қуды, олардың сатуы алкоголизмнің кең таралған мәселесіне әкелді, бұл алғашқы ұлттар үшін үлкен мәселе болды. 1877 жылы Қарааяқтардың басшысы Кроуфут: «Атты полиция бізді құстың қауырсыны қыс суынан қорғайтындай қорғайды», - деді. Кроуфут АҚШ-қа қарсы Сиулармен одақ құру туралы ұсыныстан бас тартты, себебі бизон аулаудың тоқтауы және ақ иммиграция оның халқына атты полициямен ұзақ мерзімді одақ қажет екенін білдірді. Канада үкіметі мен Қарааяқтар арасындағы ресми келіссөздер 1877 жылы басталды, Маклиод королева Викторияның өкілі болды. Нәтижесінде 7-ші келісімге қол қойылды, ол Қарааяқтар үшін резерваттар құрды, ал олар сыйлықтар мен жылдық төлемдер уәдесімен алмасты. Резерваттарды басқару үшін Үндістер істері департаменті құрылды, полиция оған көмектесті. 1879 жылға қарай Канададағы бизон үйірлерінің соңғысы аң аулау арқылы жойылды, ал индейлер аштықтан сақталу үшін полициядан берілетін азық-түлікке тәуелді болды. Сол уақытта полиция Отырған бұқа оқиғасын басқарды. 1876 жылы АҚШ әскері Дакотадағы Сиуларға қарсы науқанға жетекшілік етті. Сиудың басшысы Отырған бұқа бұл қақтығысты жеңу мүмкін емес екенін түсінді және Канадада баспана іздеуді шешті. Отырған бұқа келесі жылдың мамыр айында келді, ал жазда шамамен 5600 Сиу шекараны өтті, Қарааяқтардың қарсылығына қарамастан. Атты полиция Сиулармен келіссөздерді жеңілдетуге көмектесті, онда көмекші комиссар Эчесон Ирвин маңызды рөл атқарды. Сиулар оңтүстікке қайтудан бас тартты, сондықтан полиция Форт Уолшке 200-ге жуық адамды жіберді, олар иммигранттар қауымын қадағалады. Полиция жағдайы қиын болды және олар өздерінің азық-түлігінің бір бөлігін Сиулармен бөлісті, олар 7-ші келісімге кірмегендіктен мемлекеттік қолдауға құқылы емес еді. Бастапқыда полиция өздерінің құқық қорғау күшін алғашқы ұлттар арасында зорлық-зомбылықты тудыратын алкогольді заңсыз тұтынумен күресуге бағыттады. Алайда 1880 жылдары полиция жылқы ұрлаумен де күресуге кірісті. Жылқы ұрлау даладағы алғашқы ұлттар арасында кең таралған: ол тайпааралық бәсекелестік пен соғыстың бір бөлігі болды, ал ұрланған жылқылар олардың аң аулау экспедицияларын жүзеге асырды. 1885 жылдан бастап NWMP апартеид сияқты рұқсат беру жүйесін жүзеге асырумен айналысты, онда алғашқы ұлттар адамына резервациядан тек жергілікті үнді агенті берген рұқсатпен шығуға рұқсат етілді және ол рұқсат мерзімі өткен кезде қайта оралуға тиіс болды. Рұқсат беру жүйесі Солтүстік-Батыс көтерілісі кезінде уақытша шара ретінде енгізілді, бірақ үкімет оны әлеуметтік бақылаудың пайдалы құралы деп тапқандықтан, ол тұрақты болды. Жауап ретінде атты полиция өз штаб-пәтерін теміржол желісінің жанында салынған жаңа ауданының орталығы Регина қаласына көшірді. 1882 жылы күштің санын 500-ге дейін арттырды, өйткені оларға талап етіліп жатқан жұмыстар көбейді, ал полиция шығыс провинцияларынан жалдаушыларды оңай әкелу үшін теміржолды пайдалана бастады. Атты полиция жаңа жобамен байланысты әртүрлі міндеттерді алды. Полиция бригадалары жартастардан өтетін құрылыс бригадаларын сүйемелдеді, олар маршрут бойындағы аумаққа ерекше құқықтар алды. Олар алкоголь заңдарын сақтады және негізгі құрылыс бригадаларымен бірге жүретін көшпенді қызметкерлерді қадағалады. Олар құрылыс жұмысшылары мен компания арасындағы көптеген шиеленістерді сейілтеді, соның ішінде компания уәделенгендей жұмысшыларға жалақы төлемеген жағдайларды шешуге араласты, бірақ сонымен бірге компанияны қолдау үшін де араласты. 1883 жылы теміржол қызметкерлері жалақыны көтеру үшін ереуілге шыққанда, атты полиция компанияның пойыздарын күзетті, жаңа жүргізушілерді сүйемелдеді және қажет болған жағдайда локомотивтерді өздері жүргізді. Екі жылдан кейін полиция жалақы төленбегеніне наразылық білдірген 1000-нан астам құрылыс жұмысшысының наразылығын таратып, басшыларын қамауға алды. Канадтық Тынық мұхиты теміржолының басшысы Уильям Ван Хорн күштің жобаны аяқтауға қосқан үлесі үшін алғыс айтты. Теміржолдың құрылысы үкімет пен алғашқы ұлттар арасындағы жаңа шиеленістерді тудырды. Билік алғашқы ұлттарды АҚШ шекарасынан алшақтату үшін теміржолдың солтүстігіндегі резерваттарға көшіруді қалады.
With the arrival of the mounted police, the whisky trade around Fort Macleod collapsed, and the traders shifted into legitimate projects or moved elsewhere. The Blackfoot welcomed the arrival of the police and their leader, Crowfoot, promoted a policy of co operation. After enduring a difficult winter with only limited supplies, the force broke up their main command, some remaining at Fort Macleod, with others establishing forts at Dufferin, Swan River, Edmonton, Winnipeg and Ellice, with Walsh and Calgary following soon after. Macdonald's newly returned Conservative government was critical of the way that the Liberals had stood up the force, ordering an inspection in 1875 that concluded that "for a newly raised force, hastily enrolled and equipped, it is in very fair order", but recommended a variety of improvements, including to the quality of the commissioned officers. Commissioner French was forced to resign the following year, and was replaced by James Macleod. Meanwhile, the frontier was changing rapidly, with large cattle ranches being established across the Canadian plains. The government also introduced a new Indian Policy, seeking to sign treaties with the First Nations, establish reserves and a system of annuities, which would then hopefully be followed by the integration of the First Nations into the agricultural economy. The mounted police's approach to enabling this process has been characterized by the historian Ronald Atkin as a "benevolent despotism", and by John Jennings as a "legal tyranny". The police insisted that the Canadian law should be applied rigidly to the First Nations, but at the same time were relatively supportive of the First Nations when responding to the claims of the growing number of white ranchers. The force built cordial personal relationships with the First Nations' leaders, which led to a much lower level of violence between the government and indigenous peoples than in the United States. That the NWMP had evicted the American whisky traders whose sales had led to alcoholism becoming a serious problem was greatly appreciated by the First Nations peoples. The Blackfoot chief Crowfoot in 1877 stated: "The Mounted Police protected us as the feathers of the bird protect it from the frosts of winter". Crowfoot rejected a proposed alliance with the Sioux against the United States, arguing that the collapse of buffalo hunting and white immigration meant that his people needed a long term alliance with the mounted police. Formal negotiations between the Canadian government and the Blackfoot began in 1877, with Macleod representing Queen Victoria. The resulting Treaty 7 established reserves for the Blackfoot, in exchange for gratuities and the promise of annuities. The Department of Indian Affairs was created to govern the reserves, supported by the police. By 1879, the last of the Canadian buffalo herds had been eliminated by hunting, and the Indians became dependent on supplies issued by the police to avoid starvation. At the same time, the police were managing the Sitting Bull incident. In 1876 the United States military led a campaign against the Sioux in Dakota; the Sioux's leader, Sitting Bull, concluded that the conflict was unwinnable, and chose to seek sanctuary in Canada. Sitting Bull arrived in May the following year and, by the summer, around 5,600 Sioux had crossed the border despite opposition from the Blackfoot. The mounted police helped to facilitate the negotiations with the Sioux, in which Assistant Commissioner Acheson Irvine played a prominent part. The Sioux declined to return south, however, and the police had to deploy around 200 men to Fort Walsh to oversee the immigrant community. The police lived in primitive conditions and voluntarily shared some of their own supplies with the Sioux, who were not covered by Treaty 7 and therefore ineligible for government support. Initially, the police focused their law enforcement efforts on dealing with the illegal consumption of alcohol, which was considered to promote violent behaviour among the First Nations. By the 1880s, however, the police also began to tackle horse theft. Horse stealing was common among the First Nations on the prairies: it formed part of intertribal competition and warfare, and the stolen horses enabled their hunting expeditions. From 1885 onward, the NWMP was charged with the enforcing the apartheid like pass system, under which a First Nations person was permitted to leave a reservation only with a pass issued by the local Indian agent and had to return by the time the pass expired. The pass system was brought in as a temporary measure during the North West Rebellion, but was then made permanent as the government found it an useful means of social control. In response, the mounted police moved their headquarters to the town of Regina, the new territorial capital which had been founded alongside the railway line. The force was increased in size to 500 in 1882 to cope with the increased tasks being demanded of it, and the police began to use the railway to bring in recruits more easily from the eastern provinces. The mounted police took on a range of tasks associated with the new project. Teams of police escorted the construction teams as they moved across the Rocky Mountains, having been given special jurisdiction over the area along the line of the route. They enforced the liquor laws, and oversaw the itinerant service workers who accompanied the main construction teams. They defused many of the tensions involving the construction workers and the company, including intervening to resolve cases where the workers had not been paid by the company as promised, but they also intervened to support the railway company. When the railway staff went on strike for higher wages in 1883, the mounted police guarded the company's trains, escorted in new drivers and, when necessary, drove the locomotives themselves; two years later the police broke up a protest over unpaid wages by over a thousand construction workers, arresting the main leaders. The head of the Canadian Pacific Railway, William Van Horne, thanked the force for its contribution to the final completion of the project. The construction of the railway introduced new tensions between the government and the First Nations. The authorities wished to move the indigenous peoples to reserves north of the railway in order to cut them off from the United States border.
Солтүстік-Батыс көтерілісі
1885 жылы Солтүстік-Батыс көтерілісі Солтүстік Саскачеван өзені аңғарында басталды. Саяси және экономикалық мәселелердің жиынтығымен туындаған көтерілісте Луи Риль және оның метис жақтастары уақытша үкімет құруға, Кри тайпасының қолдауын алуға, атты полицияны жеңіп, аймақты басып алып, Канада үкіметін келіссөздерге мәжбүрлеуді көздеді. Полиция күштері өткен күзден бері аймақтағы тұрақсыздықтан алаңдап, қыс бойында күштерін арттырған еді. Жағдай шиеленіскен кезде, 1880 жылы қаржылық тәртіпсіздіктерге қатысы бар деген айыптаудан кейін Маклиодты алмастырған Ирвин Регинадағы барлық бос күштерді жұмылдырып, жалпы санын 562-ге жеткізді. Наурыз айында Батоште көтеріліс басталғанда, Ирвин қардан өтіп, Регинадан Принс-Альбертке жылдам жетіп, 90 полициядан тұратын гарнизон құрды. Суперинтендант Лейф Кройер полиция күштерімен, еріктілермен және 7 фунттық (3 кг) зеңбірекпен Карлтон фортына барып, көтерілісшілердің жабдықтарын тәркілеуге тырысты. Осы процесте Кройер Дук-Лейкте көтерілісшілердің үлкен күштерімен кездесіп, туған шайқаста оның жасағы ауыр күйреуге ұшырады. Осыдан батынып, Паундмейкер мен Үлкен Аю сияқты Кри тайпасының басшылары метистерге қосылды, бірақ кейбіреулері полициямен жақсы қарым-қатынас орнатқандықтан үкіметке жасырын қолдау көрсетуді жалғастырды. Полиция аңғардағы көптеген бекеттерін тастап, қорғануға қолайлы жерлерге шегінді. Инспектор Фрэнсис Диккенс Форт-Питтен адамдарымен бірге жасалған қайықпен қашуға мәжбүр болды. Теміржол арқылы батысқа асығысқан генерал-майор Фредерик Миддлтон бастаған 5000-нан астам жасақ (британ әскері кеткеннен кейін құрылған жаңадан Канада армиясы) келді. Миддлтон күштерін үш топқа бөліп, Батошты қайта басып алу мақсатымен негізгі колоннаны басқарды. Екінші колонна Батлфордқа жетіп, содан кейін Кэт-Найф-Крикке қарай жорық жасады, ал 74 атты полиция алғы шепте болды. Олар Паундмейкердің лагеріне шабуыл жасады, бірақ алғы шептегі әскерлердің шабуылы сәтсіз аяқталып, үкімет күштері кері шегінуге мәжбүр болды. Көптеген кешігулерден кейін Миддлтон көтерілісшілердің астанасына шабуыл жасап, Батош шайқасында жеңіске жетіп, Рильді қарсы алуға мәжбүр етті, содан кейін 20 мамырда Принс-Альбертті босатты. Үшінші колонна Эдмонтонға жетіп, 20 атты полиция және 9 фунттық (4 кг) зеңбірекпен қолдау көрсетті, онда үкімет Үлкен Аюды және Кри тайпасының қалдықтарын тұтқындады. Риль Регинадағы атты полициямен тұтқындалып, қысқа сот отырысынан кейін асылды. Миддлтон Ирвин мен атты полицияны наурыз бойында Принс-Альбертте қалып қойғаны және Батош шайқасында оған көмектеспегені үшін сынады. Ол күшті таратуды және оны атты жаяу әскер корпусымен алмастыруды ұсынды. Ол полицияны "тышқандарға" теңеді, олар шайқас кезінде жасырынып, қашқандарын айтты, ал оның сын-ескертпелері баспасөз тарапынан қолдау тапты. Ирвиннің әрекетсіздігі үшін бұқаралық ақпарат құралдары тарапынан сынға ұшырады және премьер-министрдің қолдауы болмағандықтан, ол келесі жылы отставкаға кетіп, оның орнына Лоренс Херчмер тағайындалды. Ирвин Кройердің мінез-құлқына және Дук-Лейктегі "полиция мен еріктілердің асығыстығына" наразылық білдірді. Бұл мәліметтер жарияланғаннан кейін Кройер де отставкаға кетті.
In 1885, the North West Rebellion broke out along the North Saskatchewan River valley. Driven by a combination of political and economic issues, Louis Riel and his Métis followers intended to form a provisional government, gain the support of the Cree First Nation, defeat the mounted police and seize the region, forcing the Canadian government to the negotiation table. There had been worries among the police about potential instability since the previous fall, and the force had increased its presence in the area over the winter. As tensions rose, Irvine, who had replaced Macleod as Commissioner in 1880 after accusations of financial mismanagement, began to mobilize any spare police manpower in Regina, bringing the force up to an operational strength of 562. When the rebellion finally broke out in Batoche in March, Irvine advanced quickly through the snow from Regina to Prince Albert, which he garrisoned with 90 police. Superintendent Leif Crozier took a force of police, civilian volunteers and a 7 pounder (3 kg) gun to Fort Carlton and attempted to seize a cache of supplies. In the process, Crozier confronted a larger force of rebels at Duck Lake, where his detachment came off much worse in the resulting fight. Emboldened, some of the Cree leaders, including Poundmaker and Big Bear, now joined the Métis in their revolt, although others continued to tacitly support the government, in part the result of the good relationship the police had built up with them. The police rapidly abandoned most of their posts along the valley, falling back to more easily defensible locations; Inspector Francis Dickens was forced to flee Fort Pitt with his men on a makeshift boat. Meanwhile, more than 5,000 militia (the nascent Canadian army after the departure of British troops) commanded by Major General Frederick Middleton hurried west along the Canadian Pacific Railway. Middleton split his forces into three groups and led the main column, intending to retake Batoche. The second column advanced to Battleford and then marched south to Cut Knife Creek, with 74 mounted police forming the advance guard. There the column surprised Poundmakers's camp, but the attack by the advance troops failed and the government forces were forced to retreat. After many delays, Middleton finally attacked the rebel capital, winning the Battle of Batoche and forcing Riel to surrender, before relieving Prince Albert on May 20. The third column marched to Edmonton, supported by 20 mounted police and their 9 pounder (4 kg) gun, where the government captured Big Bear and the remnants of the rebel Cree. Riel was imprisoned by the mounted police at Regina, given a short trial, and hanged. Middleton criticized Irvine and the mounted police for having remained in Prince Albert throughout the campaign, and for failing to reinforce him during the Battle of Batoche. The general recommended closing the force, and replacing it with a corps of mounted infantry. He publicly likened the police to "gophers", who had retreated and hid during the fighting, and his complaints were picked up by the press. Irvine was criticized in the media for his lack of vigour and, lacking the support of the prime minister, he resigned the next year and was replaced by Lawrence Herchmer. In turn, Irvine complained about Crozier's behaviour and "the impetuosity displayed by both the police and volunteers" at Duck Lake; when the details became public, Crozier resigned.
Прериядағы операциялар
Көтерілістен кейінгі жылдары үкіметтің солтүстік-батысқа қоныстандыру жөніндегі ұлттық саясаты жалғасты. 1885 жылы темір жол иммигранттарды әкелгендіктен, ақ қоныстанушылар аймақта көпшілікке айналды, ал 1890-шы жылдар бойы олардың саны шамамен екі есеге өсті. Көтерілістен кейін атты полиция күші 1000 адамға дейін арттырылды, ресми түрде ақ халықтың өсуіне төтеп беру үшін, сонымен қатар метистер мен алғашқы халықтардың болашақ көтерілістерінің алдын алу үшін. Бастапқыда қылмыс деңгейі төмен болды, полиция заңды бейресми түрде орындады, заңның әрпіне емес, мағынасына назар аударды, бірақ халық саны өскен сайын күш жаңа қиындықтарға тап болды. Полиция келгеннен кейін бір жыл ішінде мал шаруашылығымен айналысатындар аумаққа көшіп келді, бастапқыда полиция бекеттерінің маңында қорғану үшін топтасты. Үкімет 1870-ші жылдар мен 1880-ші жылдардың басында ірі шаруашылықтардың дамуын қолдады, жерді қоршап, кіші фермерлерді ығыстырды. Полиция шаруалармен тығыз байланыста болды, ал көптеген жаңадан келгендер полиция қызметінен кеткеннен кейін өздері шаруаларға айналды. Канадалық шаруалар көбінесе ағылшын-ирландтық тегінен шыққан және әскери тәжірибесі бар болған, ал көптеген басқалары бұрынғы полиция қызметкерлері немесе Шығыс Канаданың әлеуметтік элитасынан шыққан. Бір турист: «Шамамен барлығы дерлік полицияда болған, бұл табиғи, өйткені полицияда болған адам елді көріп, қызметтен шыққаннан кейін шаруашылықпен айналысады» деп жазған. Тимоти Бриннің айтуынша, осыған байланысты «шаруалардың полициямен қарым-қатынасы тығыз және әдетте достық болғандығын» байқауға болады. Бұл жұмыс күш арасында танымал болмады, бірақ 1896 жылы кішігірім қоныстандырушыларға қатысты үкімет саясаты өзгергенге дейін олар оған наразылық білдірді. Полиция жаңа шаруашылықтарға басқа да қызметтер көрсетті, шекарада малдың солтүстікке, Канада шаруашылықтарына өтуіне жол бермеу үшін операциялар жүргізді, карантиндік схемаларды енгізді және ветеринариялық мәселелерге көмектесті. 1880-ші жылдардың соңында шекарада ақ ұрылардың жылқы ұрлау саны күрт өсті, полицияның кездейсоқ орналасуы оны тоқтатуға жеткіліксіз болды. Осыған жауап ретінде комиссар Херхмер бүкіл аумақтарда полиция патрульдерінің жүйесін енгізді, жоспарлы сапарлар мен тексерулерді жасырын «ұшқыш патрульдермен» толықтырды. Бұл тәсіл ірі шаруашылықтардағы жаңа форпосттар желісі арқылы іске асырылды. Полиция әрбір фермаға немесе шаруашылыққа барып, қауымның әрбір мүшесімен жеке танысып, ақпарат жинап, әрбір қоныстанғаннан кез келген мәселені патрульдік кітапшаға жазуын сұрады. Полиция көтеріліске ұшыраған метистерге көмек таратты, жедел медициналық көмек көрсетті және шалғай аймақтарға пошта жеткізді. Жаңа патрульдік жүйе бойынша атты полиция жыл сайын орташа есеппен 1500000 миль (2414010 км) атпен жүрді. Соттардың қатаң жазаларының арқасында бұл процесс ауылдағы қылмысты іс жүзінде жойды. Көтерілістен кейін үкімет алғашқы халықтардың қозғалысын бақылаудың жаңа жүйесін енгізді. Полиция жаңа саясаттың заңсыз екендігі туралы ескерту алды, өйткені ол еркін жүріп-тұруды кепілдеген 7-ші шартқа қайшы келеді, бірақ олар оны бірнеше жыл бойы сақтады. Ақырында, күш таңдалған аймақтардан алғашқы халықтарды шығарудың баламалы тәсілі ретінде босқындар заңдарына жүгінді. Бұл скауттар бейресми киім киіп, өздерінің қауымдастықтарының басқа мүшелерін тұтқындауға құқылы болды, бірақ ақ адамдарды емес. Алкогольге тыйым салу күштің үлкен қиындықтарын тудыра бастады. Ликер заңдары алғашқы халықтардың алкоголь ішуіне кедергі келтіру үшін жасалды, бірақ олардың шарттары 1880-ші жылдардың соңында ақ қоныстанушылардың санының өсуіне де қатысты. Кейбір күшейтілген топтар бұл шараны мақтаса да, қоныстанушылардың көпшілігі оларға қарсы болды. Алкогольді жеке тұтыну үшін арнайы рұқсат алуға болады, бірақ олар бейтарап берілмеді, бұл жалпы наразылықты арттырды. Көптеген полиция қызметкерлері алкоголь ішті, соның ішінде контрабандистерден тәркіленген арақ та, ал полиция қызметкерлеріне заңды балама беру үшін полиция сырасын беретін асханалар құрылды. Көшіп келушілер полицияның қатаң іздестіруіне, жасырын офицерлерді орналастыруына және соттардың үлкен айыппұл салуына қарамастан, үлкен қалаларда заңнан қашуды әдетте бастады. Халықтың күшке деген наразылығы өсті және полиция жақын арада осы танымал емес заңдарды орындауға толыққанды көшті. 1892 жылы заңдық өзгерістер жасалды, тыйым салу алынып, қоғамдық барларды лицензиялауға рұқсат берілді; жаңа заңды жергілікті қалалық инспекторлар орындады, күштің осы мәселеге қатысуын азайтты. Прерияда ақ әйелдердің саны шамалы болғандықтан, темір жол жұмысшыларының келуі және Роки тауларының етегіндегі кендердің ашылуымен бірге проституцияға зор сұраныс туды, нәтижесінде ол гүлденді. Проституция заңсыз болды, бірақ Солтүстік-Батыс атты полициясы оны «қажетті жамандық» деп қарады, ер адамдардың секс қажеттігі бар екенін және борделдерді жабу басқаруға келмейтін әлеуметтік шиеленістерге әкелетінін айтты. 1874–1890 жылдар аралығында Солтүстік-Батыста проституция үшін барлығы 12 айыпталды, бұл проституцияға төзімділік таныту саясатын көрсетеді. Солтүстік-Батыс атты полициясының адамдарының өзі жиі проституция қызметтерін пайдаланғаны борделдерге төзімділік танытудың тағы бір себебі болды. Регина Лидер газетінің редакциондық мақаласында әжуалай: «Атты полицияның қызыл бас киімі осы қамалдағы кіреберістерден кез келген уақытта жылқымен шығып-кіреді. Ешқандай тұтқын жасалмағандықтан, осы сапарлардың мәнін оңай болжауға болады!» деп жазды. 1890 жылдан бастап протестант шіркеулерінің қысымымен проституцияға қарсы күрес басталды. Алайда, науқан тиімсіз болды, өйткені Солтүстік-Батыс атты полициясы борделге шабуыл жасап, мадамға айып төлеу немесе қаладан кетуді ұсынды; әдетте соңғы нұсқа таңдалды. Бордел жабылып болжағаннан кейін бірнеше аптадан соң тағы бірі ашылды, осы цикл қайталанды. 1904 жылға қарай күштің орташа есеппен 10% қызметтен босатылды немесе АҚШ-қа қашып кетті. 1907 жылы Калгариден тыс, Ноуз Крикте жапондық проституткаларға толы бордел жұмыс істеп жатқаны туралы шағымдардан кейін Солтүстік-Батыс атты полициясының бастығы Диан борделді жабудан бас тартты, өйткені ол әр 9 күнде медициналық тексеруден өтеді және оны жабу венериялық аурулардың таралуына әкеледі деді, бұл Калгари газеттерінде қызу пікірталас тудырды.
In the years after the rebellion, the government's National Policy to settle the north west continued; by 1885, white settlers became the majority in the region as the railway brought in immigrants, and their numbers almost doubled over the course of the 1890s. The establishment of the mounted police was increased to 1,000 men in the aftermath of the rebellion, officially in order to cope with the growing white population, but also to prevent any future uprising by the Métis and First Nations. Levels of crime were initially low, with the police's implementation of the law relatively informal, and focused on upholding the spirit, rather than the letter, of the law, but the force soon faced new challenges as the population grew. Cattle ranchers had moved into the territories within a year of the police arriving, initially clustering around the police posts for protection. The government began to promote the development of the large ranches during the 1870s and early 1880s, enclosing land up to in size and excluding smaller farmers. The police had close links to the ranch owners, and many of the first recruits had gone on to become ranchers themselves after leaving the force. efn|The Canadian ranch owners were often of Anglo Irish background and had military backgrounds, while many others were ex policemen or from the social elite of eastern Canada. The historian Andrew Graybill notes the comments of one visitor that "nearly all [the ranchers] have been in the Police it is quite natural as when a man is in the police round here he sees the country and goes in for ranching as soon as he comes out". Timothy Breen observes that as a result "it is hardly surprising" that the ranchers' "relationship with the Police was intimate and almost without exception, cordial". The task was unpopular among the force, but it grudgingly complied until government policy towards the smaller settlers finally changed in 1896. The police provided a range of other services for the new ranches, carrying out operations along the border to prevent cattle crossing north into the Canadian ranches, running quarantine schemes and helping with veterinary issues. The scale of horse theft by white thieves along the border increased dramatically during the late 1880s, which the police's sporadic deployments were unable to counter. In response, Commissioner Herchmer introduced a system of police patrols across the territories, with scheduled visits and inspections supported by surprise "flying patrols". This approach was enabled by a network of new outposts across the major ranches. Police would visit almost every farm or ranch, seek to get to know every member of the community personally, gather intelligence and ask each settler to record any issues in a patrol book. Along the way, the police helped to distribute relief, including to the Métis communities affected by the rebellion, provided emergency medical assistance, and delivered mail to the more remote areas. Under the new patrol system, the mounted police travelled a total of 1500000 mile (2414010 km) on average each year on horseback. Backed by harsh sentences from the courts, the process virtually eliminated rural crime. A new system of controlling the movement of the First Nations was introduced by the government after the rebellion. The police received advice that the new policy was illegal, as it contravened Treaty 7, which had given guarantees of free movement, but they continued to enforce it for several years. Eventually the force turned to the vagrancy laws as an alternative approach for removing First Nations from selected areas. These scouts wore an informal uniform and were empowered to arrest other members of their communities, but not whites. Enforcing the prohibition on liquor began to cause the force increasing problems. The liquor laws had been designed to prevent the First Nations from drinking alcohol, but their terms also applied to the increasing numbers of white settlers in the late 1880s. Although some temperance groups applauded the measures, most settlers opposed them. Special permits to import alcohol for personal consumption could be granted, but these were not issued impartially, adding to the general resentment. Many members of the force drank alcohol themselves, including liquor confiscated from smugglers, and police beer canteens were established to provide members of the force a legal alternative. Settlers also began to routinely evade the laws in the larger towns, despite mounted police searches, the deployment of undercover officers, and large fines being imposed by the courts. Public hostility towards the force grew and the police soon found themselves almost entirely occupied in attempting to enforce the unpopular laws. Legal changes were pushed through in 1892, removing prohibition and allowing the licensing of public bars; the new law was enforced by local town inspectors, removing most of the force's responsibility for the problem. As there were almost no white women on the Prairies, the influx of the male work crews for the railroad together with the mines being opened in the foothills of the Rocky mountains created an immense demand for prostitution, which flourished as a result. Prostitution was illegal, but the NWMP tended to see it as a "necessary evil", arguing that the male workers wanted sex, and that to shut down the brothels would cause unmanageable social tensions. Between 1874–1890, there were only 12 convictions for prostitution in the North West, which reflected the "necessary evil" policy of tolerating prostitution. The fact that the men of the NWMP themselves frequently made use of the services of the prostitutes was another reason to tolerate the brothels. In an editorial, the Regina Leader mockingly noted the "redcoat of the Mounted Policeman is seen flashing in and out from these dens at all hours. As no arrests have been made the character of these visits can be easily surmised!". From 1890, pressure from Protestant churches led to a crackdown being launched on prostitution. However, the campaign was ineffective as the NWMP would raid a brothel and offer the madam the choice of paying a fine or leaving town; generally the latter option was taken. No sooner had the brothel been shut down, then another would open a few weeks later, leading to the cycle being repeated. By 1904, an average of 10% of the force either were being dismissed or had deserted to the United States. In 1907, following complaints that a brothel full of Japanese prostitutes was operating in Nose Creek just outside of Calgary, Superintendent Dean of the NWMP refused to shut it down, saying the brothel was medically inspected every 9 days and to shut it down would cause venereal diseases to spread, leading to a furor in the Calgary newspapers.
Қалалық орталықтардың өсуі
XIX ғасырдың соңына қарай көші-қон, қалалану және индустрияландыру аумақтарды өзгертіп, ескі шекаралық тіршілік салтын жойды. 1910 мен 1914 жылдар аралығында үш миллион иммигрант Канадаға келді, олардың көпшілігі Шығыс Еуропадан, ал олардың жартысынан астамы аумақтарға қоныстанды. Прерия аймағында жаңа қалалар салынуына байланысты қала халқының саны едәуір өсті. Иммигранттардың көпшілігі аймақтың дамып келе жатқан салаларында, әсіресе Канадалық Тынық мұхиты темір жолының арқасында ірі кен және өндіріс орталықтарында жұмыс істеді. Қоғам өзгерген сайын, иммигранттар мен қылмыскерлердің жаңа теміржол желісін өздерінің пайдасына қолдануы мүмкін деген қауіп туды. Осының салдарынан, атты полицияға талаптар артып, олар өзгерістерге бейімделуге күш жіберді. Халық санының өсуі полиция қарауына түскен қылмыстық істердің көбеюіне әкелді: 1900 жылы 1000-нан аз іс тергелді, ал төрт жыл ішінде істер саны 4000-тан асты. Жаңа қалаларда атты полицияның қандай рөл атқаруы керек екеніне қатысты пікір таластары болды, сондай-ақ полиция күштерінің осы қалаларға тартылуынан, халық азырақ қоныстанған Прерия аймағындағы патрульдеу жүйесінің қысқартылуынан алаңдаушылық туды. 1888 жылы теміржол бағыты бойынша құпия агенттерді орналастырып, ақпарат жинау үшін арнайы теміржол бөлімі құрылды, сонымен қатар ірі детективтік бөлім құру жоспарлары ұсынылды, бірақ іске аспады. Жаңа қалаларда бұрын көз жұмылған проституция заңдарын күшіне енгізуге әрекеттер жасалды, полиция жергілікті жыныстық қызмет саласын бейресми реттеді. Атты полицияға жергілікті билікке түрлі жолдармен көмектесуге қысым көрсетілді, бірақ полицияның өзі көбінесе оған қарсы болды. Бұған халық денсаулығын сақтауға қолдау көрсету, көмек тарату, өртке қарсы күрес жүргізу және оны тергеу, малдың қозғалысын басқару кірді. Жаңа теміржол желілерінің құрылысы жалғасты, полицияға 1880-жылдардағы тәжірибелеріне сәйкес, Канадалық Солтүстік және Гранд Транк Пасифик желілерін, сондай-ақ Канадалық Тынық мұхиты теміржолының Кроуз-Нест Пасс тармағын салуға көмектесу міндеті жүктелді. Комиссарлық лауазымдағы полиция офицерлеріне, әсіресе компания басшылығы мен құрылысшылар арасындағы келіспеушіліктерді реттеуші ретінде үлкен құқықтық жүктеме түсті.
Towards the end of the 19th century, immigration, urbanization and industrialization transformed the territories, destroying the old frontier way of life. Three million immigrants arrived in Canada between 1910 and 1914, many of them from eastern Europe, and over half of them settled in the territories. The urban population grew significantly as new towns were established across the Prairies. Many of the immigrants were employed by the growing industries of the region, especially the large mining and manufacturing centres enabled by the Canadian Pacific Railway. As society changed, there were fears of immigrants and criminals exploiting the new rail network. As a result, there were a growing range of demands on the mounted police, and they struggled to cope with the changes. The rising population drove an increase in the criminal cases tackled by the force: less than 1,000 were investigated in 1900, but within four years the number of cases had risen to over 4,000. There was controversy around what role the mounted police should play in the new towns, and the force became concerned that these were pulling in police manpower, at the expense of the wider, less populated areas of the Prairies, where the patrolling system had already had to be cut back. A special railway branch was briefly established in 1888, using undercover officers positioned along the railway line to gather intelligence, and plans were put forward, but not enacted, to create a larger detective branch. Attempts were made to enforce the prostitution laws in the new towns – previously these had been largely ignored – with the police informally regulating the local sex industries. There was pressure on the mounted police to assist local government in a wide variety of ways, often opposed by the police themselves. These included supporting public health efforts, distributing relief, fighting and investigating fires, and continuing to manage the movement of cattle. New railway lines continued to be constructed, and the police were tasked to assist in the building the Canadian Northern and Grand Trunk Pacific lines, as well as the Crow's Nest Pass branch of the Canadian Pacific Railway, following the pattern set by their earlier work in the 1880s. There was a heavy legal load on the force's commissioned officers both in their role as magistrates and as informal arbitrators between company management and the construction teams.
Өнеркәсіптік қатынастар
Жаңа өнеркәсіптік жұмыс күші көбінесе өте жағдайы нашар болып, жұмыс істеді және жұмыс құқықтары аз болды. Жұмысынан наразылық білдіріп кеткен жұмысшылар, қожалық және қызметшілер туралы заңға сәйкес, жұмыстан қашуы үшін немесе босқындық заң бойынша тұтқындалуы мүмкін еді. Канадада ұйымдасқан еңбектің жағдайы нашар болғанымен, кәсіподақтардың заңдық құқықтары өте шектеулі болды. Осы кезеңде өндірістік даулардың саны күрт өсті. Соның салдарынан болған жұмыс тоқтатулар мен ереуілдер кейде қарулы үкіметтік араласуды қажет етті. Әскерлер көбінесе осы мақсатта қолданылды, бірақ атты полицияны жұмылдыру арзанға түсті және саяси тұрғыдан сенімді деп есептелді. Осы себепті, күш 1887 және 1906 жылдар аралығында бірнеше рет өндірістік дауларды реттеу үшін шақырылды. 1887, 1892, 1894, 1896, 1897, 1901, 1903 және 1906 жылдары дауларды реттеу үшін атты полиция шақырылды. 1906 жылы компания (қазір Альберта темір жолы және суару компаниясы деп аталады) мен жұмысшылар арасында кәсіподақтарды мойындау, жалақы және жұмыс жағдайлары туралы дау кезінде тоғыз ай бойы полиция орналастырылды. 82 штатты полиция офицері 11 арнайы констебльмен толықтырылды, олар компания ішінде жұмысқа алынды, ал бір жасырын офицер ереуілге кіріп, барлық ақпаратты жіберді. Полиция тәртіпті сақтап, ереуілге қатыспаған жұмысшыларды пикет желілерінен өткізді. Атты полиция шығыс немесе оңтүстік еуропалық шыққан еңбек агитаторларын және ереуілшілерді жақтырмады, бірақ олар қарапайым жұмысшылардың қиындықтарына көңіл бөлді және егер бұл тәртіпсіздіктерге әкелсе, компания иелеріне белсенді көмектесуге құштар емес еді.
The new industrial workforce often lived and worked under very poor conditions, and enjoyed few employment rights. Workers who left their jobs in protest could find themselves arrested by the mounted police under the terms of the Masters and Servants Act for deserting their employment, or alternatively detained under the vagrancy laws. Although the position of organized labour was weak in Canada – the trade unions only had very limited legal rights – the number of industrial disputes grew significantly over this period. The resulting lockouts and strikes sometimes required armed government intervention. The militia was most commonly used for this purpose, but the mounted police were cheaper to deploy and were considered to be more politically reliable. As a result, the force was called in to manage industrial disputes on a range of occasions between 1887 and 1906. efn|The mounted police were called in to manage disputes in 1887, 1892, 1894, 1896, 1897, 1901, 1903 and 1906. Police deployed there again in 1906 for nine months during a dispute between the company, now called the Alberta Railway and Irrigation Company, and the workforce over union recognition, pay and working conditions. A team of 82 regular police were reinforced by 11 special constables recruited from within the company, with an undercover constable deployed to infiltrate the strike and send back intelligence. The police maintained order and escorted non striking workers past the picket lines. The mounted police disliked labour agitators and strikers with eastern or southern European backgrounds, but they also had some sympathy for the difficulties faced by ordinary workers, and were often unwilling to actively assist the company owners if there was a risk it might cause disturbances to break out.
Клондайк алтынға толы астан
1890 жылдарға дейін Канаданың солтүстік-батысында үкіметтің өкілдігі болған жоқ. 1894 жылы алтын кенін өндірудің артуы және халық санының өсуі Оттаваны виски саудасын бақылау және жергілікті бірінші ұлт өкілдерін қорғау үшін араласуға шақырды. Жауап ретінде, атты полиция Юкон өзені бойында сараптама жүргізіп, кедендік баждарды жинады. АҚШ минералға бай аймақты басып алуға тырысуы мүмкін деген қауіп күшейді, сондықтан 1895 жылы Форти Майлда жиырма адамнан тұратын полиция тобы құрылды. Қылмыстар өте сирек болғанымен, полиция мен кеншілер комитеттері арасында шиеленіс туды, олар алдыңғы бірнеше жылда бейресми әділдік жүзеге асыру үшін құрылған еді. 1896 жылдың маусым айында полиция кеншілер лагерінің біріне топ жіберіп, жергілікті комитет қабылдаған шешімдерді жойды. 1896 жылы Клондайк аңғарында көп мөлшерде алтын табылды. Келесі жылы осы жаңалық тарағаннан кейін, шамамен 100 000 адам байлық іздеп Клондайкқа ағылды, олардың көпшілігі тау-кен өнеркәсібінде тәжірибесіз болды. Бұл аймаққа жету үшін көптеген алтын іздеушілер қиын тау жолдарымен және өзендермен қарапайым қайықтарда жүрді, бірақ алтын кен орындарына 40 000-нан астам адам жетті. Клондайкте үлкен және қымбат атты полиция жасағы құрылды, 1898 жылы ол 288 адамнан тұрды, бұл күштің үштен бірін құрады және оның ең тәжірибелі қызметкерлерін қамтыды. Аймақтағы шекаралар 1867 жылы АҚШ Ресейден Алясканы сатып алғаннан бері даулы болды, ал алтын іздеушілердің көпшілігі американдықтар еді. АҚШ алтын кен орындарын өзіне қосып алуы мүмкін деген жаңа алаңдаулар туындаған кезде, атты полицияға шекара бойында Канаданың бақылауын нығайту міндеті жүктелді. Күштер Юкон шекарасында және оңай бақыланатын тау асуларында бақылау бекеттерін құрып, бекеттерді Максим мылтықтарымен жарақтандырды. Полиция заңсыз қару-жарақтарды тексеріп, қылмыскерлердің кіруіне жол бермеді және кедендік баждарды жинады, сонымен қатар көшпенділердің ағынын қорғауға және бағыттауға көмектесті, олардың дауларында делдалдық жасады және практикалық кеңес берді. Атты полиция өзінің штабын Даусон-Ситиде орнатты және Юкон аумағын аралап, отыз үш бекеттен тұратын желі құрды. Детективтер американдық ұйымдарға кіріп, ықтимал құпияларды анықтау үшін жіберілді. Полицияның рөлі өрт қауіпсіздігін, жергілікті аң аулауды басқаруды, пошта және телеграф жүйесін басқаруды, сот медициналық сарапшылар ретінде әрекет етуді және тау-кенді тіркеу жүйесін басқаруды қамтыды. Тарихшы Моррис Заслоу Юконды осы кезеңде «полиция мемлекеті» деп сипаттайды, ал Уильям Моррисон күштің қажет деп тапқан жағдайда жоқ заңдарды ойлап табуға және орындауға дайындығын атап өтті. Полиция осы кезеңде тиімді және адал әрекет етіп, аймақтағы қылмыстылықты қысқартты, бірақ олардың жұмысына Клондайк географиясы көмектесті, ол қалаулы емес адамдардың кіруін қиындатты. Клондайк алтынға деген қызу шапқыншылығы сол кезде бүкіл әлемде үлкен жариялануға әкелді, ал Юконның Даусон-Ситисіндегі салыстырмалы тәртіп пен Алясканың Скагвейіндегі хаотикалық және зорлық-зомбылық жағдай арасындағы айырмашылық газеттерде көп пікір туғызды. NWMP-нің жақсарған бейнесін көрсете отырып, 1897 жылы Виктория патшайымның алмас мерейтойына орай, түрлі-түсті қызыл киім киген NWMP атты жауынгерлері Лондон көшелерінде Канадалық контингенттің бір бөлігі ретінде марш жасады. Шындығында, комиссар Херхмер 1896 жылы Суданға 350 адамнан тұратын күш жіберуді ұсынған, бірақ оның жоғары лауазымдағы адамдары бұған қарсылық көрсетті. Канада үкіметі тәжірибелі сарбаздарды табудың негізгі көзі ретінде атты полицияға жүгінді, ал оның мүшелеріне қызмет мерзіміне байланысты демалыс берілді. Бұл, Юкондағы міндеттемелерді сақтау қысымымен бірігіп, 1900 жылға қарай қалған аумақтардағы полиция санын 682 адамға дейін азайтты. Прейриге арналған даланың үлкен шығындарының ұқсастығы NWMP-ді Оңтүстік Африкадағы операцияларға жақсы дайындалған деп есептеді. Херхмер тиімді бюрократ болды, бірақ оның авторитарлық басшылық стилі оны Оңтүстік Африкадағы королева мен ел үшін күресуге асыққан «батыл ерлерді» басқаруға жарамсыз етті. Херхмер 144 ерікті атты полициядан тұратын топты жалдап, басқарды, олар жаңа 2-ші Канадалық атты мылтық батальонының жартысын құрады; батальонның басқа еріктілерінің көпшілігі де бұрынғы полиция қызметкерлері болды. Сонымен қатар, тәртіп сақтаушылар мен әскерлер арасында спирттік ішімдіктер заңдарының орындалуына байланысты шиеленіс күшейді. 1916 жылдың қазан айында Калгаридегі полиция казармасы екі жүзден астам әскер мен азаматтардан тұратын топпен шабуылға ұшырады, олар спирттік ішімдіктерге байланысты ұсталған алты әскерді босатуға тырысты. Ғимарат қиратылды, бір полиция қызметкері атылып, бірнешеуі жараланды. Күштің жаңа қауіпсіздік рөлінің талаптары, дәстүрлі полициялық міндеттерімен біріктіріліп, полицияның ресурстарын тез шектен шығарды. Комиссар Перри үкіметке жағдай туралы алаңдаушылығын білдірді, жауап ретінде Альберта және Саскачеван провинциялық полиция күштері құрылды, бұл 80-нен астам атты полиция бекеттерін жабуға мүмкіндік берді. Перри күш енді «соңғы рет пайдаланылған жұмысты аяқтады» деп мәлімдеді және атты полицияның Еуропадағы Канадалық экспедициялық корпусын қолдауға бағытталуын ұсынды, полицияға күресуге рұқсат бермесе, ол отставкаға кететінін мәлімдеді. Батыс майданында кавалерияның қажеттілігі болмайтындығы туралы әскери шағымдарға қарамастан, 1918 жылдың мамырында 738 атты полиция қызметкері «А» эскадронын құру үшін шетелге жіберілді, ал тағы 186 адам Ресей азаматтық соғысындағы британдық күштерді қолдау үшін Сібірге жіберілді. Желтоқсан айына қарай Канадада бар болғаны 303 атты полиция қызметкері қалды, олар негізінен шекараны қорғауға бағытталған, ал соғыс барысында құрылған барлау желілері таратылды.
Up until the 1890s, the government had no presence in the far north west of Canada. In 1894, the rise of gold mining and a growing population led to calls for Ottawa to intervene, both to control whisky trading and to protect the local First Nations. In response, the mounted police carried out a survey along the Yukon River and gathered customs duties. Fears grew that the United States might try to seize the mineral rich region, and a twenty man police team was established at Forty Mile in 1895. Although there was very little actual crime, frictions soon rose between the police and the Miners' Committees, which had been created to provide informal justice during the previous few years. The police brought the issue to a head in June 1896, sending a team into one of the mining camps to overturn the decisions of the local committee. In 1896, huge amounts of gold were discovered in the Klondike valley. Once news of this circulated the following year, around 100,000 people rushed to the Klondike in search of wealth, most with no experience in the mining industry. To reach the area, many prospectors travelled by foot over arduous mountain routes and along rivers using primitive boats, although no more than 40,000 of them successfully reached the goldfields. A substantial and expensive mounted police detachment was established in the Klondike, amounting to 288 men by 1898, representing around a third of the entire force and including many of its most experienced personnel. The borders in the region had been disputed since the American purchase of Alaska from Russia in 1867, and most of the influx of prospectors were American. Amid fresh concerns that the United States might annex the gold fields, the mounted police were tasked to assert Canadian control along the border line. The force set up control posts at the borders of the Yukon and at easily controlled mountain passes, equipping the posts with Maxim guns. The police checked for illegal weapons and prevented the entry of criminals and collected customs duties, while helping protect and guide the flow of migrants, mediating in their disputes and providing practical advice. The mounted police established their headquarters in the boomtown of Dawson City and patrolled out across the Yukon Territory, creating a network of thirty three posts. Detectives were deployed to infiltrate American organizations to seek out potential conspiracies. The police's role also encompassed fire safety, the management of local game hunting, operating the postal and telegraph system, acting as coroners and running the mining registration system. The historian Morris Zaslow describes the Yukon as forming a "police state" during this period, and William Morrison has highlighted the force's paternalistic willingness to invent and enforce non existent laws whenever they considered it necessary. The police acted efficiently and with probity during the period, largely curbing criminality in the region, although their task was helped by the geography of the Klondike, which made it relatively easy to bar entry to undesirables. The Klondike gold rush attracted immense worldwide publicity at the time, and the contrast between the relative order of Dawson City in the Yukon vs. the more chaotic and violent situation in Skagway, Alaska caused much comment in the newspapers. Reflecting the improved image of the NWMP, in 1897 as part of the celebrations of the Diamond Jubilee of Queen Victoria, a group of NWMP riders clad in their colorful scarlet uniforms marched down the streets of London as part of the Canadian contingent. Indeed, Commissioner Herchmer had proposed sending a force of 350 men to join the Sudan campaign in 1896, but was turned down by his superiors. The Canadian government turned to the mounted police as their main source for experienced mounted soldiers, and members were given leave from the force for the duration of their service. Combined with the pressures of maintaining the commitments in the Yukon, this reduced the number of the police in the remaining territories to only 682 men by 1900. The similarity of the vast expenses of the veld to the Prairies was felt to make the NWMP well qualified for operations in South Africa. Herchmer was a efficient bureaucrat, but his authoritarian leadership style made him ill suited to "handle the hardy dare devils" who rushed to join up to fight for Queen and Country in South Africa. Herchmer recruited and commanded a group of 144 mounted police volunteers, who made up almost half of the new 2nd Battalion of the Canadian Mounted Rifles; many of the other volunteers in the battalion were also ex policemen. Meanwhile, tensions grew between temperance campaigners and soldiers over the implementation of the liquor laws. The police barracks in Calgary were attacked in October 1916 by a crowd of over two hundred soldiers and civilians, who were trying to release six soldiers arrested for alcohol offences. The building was destroyed, one police officer was shot and several more injured. The demands of the force's new security role, combined with its traditional policing responsibilities, soon overstretched the police's resources. Commissioner Perry raised his concerns about the situation with the government and in response the Alberta and the Saskatchewan Provincial Police forces were created, allowing the closure of over 80 mounted police posts. Perry argued that the force had now "largely finished the work for which it was called into existence" and proposed that the mounted police should instead focus on supporting the Canadian Expeditionary Force in Europe, threatening to resign if the police were not allowed to fight. Despite complaints from the military that there was no longer any requirement for cavalry on the Western Front, a force of 738 mounted police were sent overseas in May 1918 to form "A" Squadron, and a further 186 were deployed to Siberia to support the British forces engaged in the Russian Civil War. By December, there were only 303 mounted police left in Canada, primarily focused on border protection, and the intelligence networks created earlier in the war were allowed to wind down.
Большевиктердің қорқынышы
Соғыстың соңғы жылдарында Канадада әскери міндеттілік енгізілді, оған жұмыс күшінің жетіспеуі, әлеуметтік өзгерістерге жасалған қысым және қалған жұмысшылардың жедел кәсіподақтарға бірігуі сүйемдеді. Орталық державаларға қатысты алаңдаушылықтар басылған кезде, 1918 жылдың соңында үкіметте Ресейдегі жаңа большевиктік үкімет Канадада жасырын саботаждар науқанын ұйымдастырып жатқан болуы мүмкін деген қорқыныш күшейді. Осыған жауап ретінде премьер-министр Роберт Борден саясаткер Чарльз Кахан басқаратын Қоғамдық қауіпсіздік бөлімін құрды. Кахан бұл ұйымды АҚШ-тағы Тергеу бюросына ұқсас, әлдеқайда ірі құпия қызметке айналдыруды жоспарлады, бірақ ол Борденмен келіспей, ақырында отставкаға кетті. Ал комиссар Перри атты полицияның болашағы үшін үш балама ұсынды: күштің құрамын Канада армиясына қосу; оның міндетін тек алыс солтүстікті күзетумен шектеу; немесе күшке бүкіл Канада бойынша мемлекеттік және құпия полиция саласында кең ауқымды рөл беру. Перри үшінші баламаны қолдады, сондықтан Әділет министрі міндетін атқарушы Артур Миген атты полицияны және Доминион полициясын біріктіріп, оларды Перриге бағынуды ұсынды. Атты күштің құрамын 1200 адамнан тұрақты ұстау қажет болды, бұл кадрлық ресурстарға үлкен сұраныс тудырды: Еуропа мен Сібірдегі күш мүшелеріне елге оралуға бұйрық берілді. Полиция құпия агенттердің жаңа желісін құруға кірісті, Перри оларға «шет елдік қоныстарды» зерттеп, «большевиктік тенденциялар мен ілімдердің ең кішкентай белгілерін» анықтауды тапсырды, сондай-ақ күш экстремистік көзқарастарды ұстанатын күдіктілерді сотсыз депортациялауға мүмкіндік беретін жаңа заңдарды қабылдады. Полицияның операциялары жақсы ұйымдастырылды, бірақ болшевиктік қастандықтардың ешқандай нақты дәлелі табылған жоқ.
Conscription was introduced in Canada during the final years of the war, which was accompanied by labour shortages, pressures for social change, and the rapid unionization of the remaining workforce. While concerns about the Central Powers declined, fears grew in government at the end of 1918 that the new Bolshevik government in Russia might be covertly orchestrating a campaign of strikes across Canada. In response the Prime Minister, Robert Borden, created a Public Safety Branch led by the politician Charles Cahan. Cahan envisaged transforming this organization into a much larger secret service, similar to the Bureau of Investigation in the United States, but he soon fell out with Borden and ultimately resigned. Meanwhile, Commissioner Perry had put forward three options for the future of the mounted police: the force could be absorbed into the Canadian military; the remit of the force could be reduced to simply policing the far north; or the force could be assigned a much wider role in public and secret policing across the whole of Canada. Perry promoted the third option and Arthur Meighen, the acting Minister for Justice, therefore proposed merging the mounted police and the Dominion Police, placing them under Perry's command. The establishment of the mounted force was to be permanently kept at 1,200 men, creating a huge demand for manpower: those members of the force still serving in Europe and Siberia were ordered to return. The police began to recruit new networks of secret agents, whom Perry tasked to investigate "foreign settlements" to identify "the least indication of Bolshevik tendencies and doctrines", and the force embraced new laws allowing for the deportation, without trial, of immigrants suspected of holding extremist views. The police's operations were well run, although no significant evidence of any Bolshevik plot was actually discovered.
Құрастыру
Үкімет большевиктер қатерінен терең алаңдады, ал 1919 жылдың мамырында Виннипегте жалпы ереуіл басталып, министрлер революцияға алып келеді деп қорқытқан ұлттық дағдарыс тудырды. Қоғамдық тәртіпті сақтау және ереуілшілер туралы ақпарат жинау үшін атты полиция күштері жөнелтілді; 245 атты полиция қызметкері, төрт пулеметі бар жүк көліктерімен бірге қалаға жіберілді. 21 маусымда, "Қанды сенбі" деп белгіленген күні, әскери ардагерлер ереуілшілерді қолдап қала арқылы шеру тартты; билік шерушілерді тарату үшін атты полицияны шақырды. Полиция келген кезде наразылар көтеріліс бастап, полиция екі рет шабуыл жасады. Полиция жағдайды бақылаудан шығарып алатынын түсініп, толқындарға оқ атып, бір адамды өлтіріп, басқаларын жарақаттады. Виннипегтегі оқиғалар Канада бойынша қауіпсіздік мәселелерін басқарудың хаостық және нашар үйлесімділігін, елдің батысы мен шығысындағы полиция ұйымдарының арасындағы жасанды бөліністі және қауіпсіздік жұмысына жауапты жалғыз басшының болмауын көрсетті. Комиссар Перри жаңа федералды полиция күшін құруды ұсынды, мүмкіндігінше Доминион полициясын қолданыстағы атты полиция күштерімен біріктіруді көздеді. Оның пікірінше, атты полиция күштері әлдеқайда ірі, әскерилендірілген, тәжірибелі және құпия барлау жұмыстарын жүргізуге қабілетті. Заң 1920 жылдың 1 ақпанында күшіне енді, бұл ескі күштің ресми түрде таратылуын білдірді. 1878 жылы бұл құрылым қайта қаралып, оның орнына суперинтенданттар, инспекторлар, штаб-сержанттар, сержанттар, капралдар мен констебльдерден тұратын иерархия құрылды. Комиссияланған офицерлер ресми емес жағдайда әдетте армиядағы теңдес атаулармен аталатын, комиссар полковник шенімен, ал суперинтенданттар мен инспекторлар сәйкесінше майор және капитан атақтарын қолданған. Күш тарихында бес комиссар болды: Джордж Френч (1873-1876 жж.), Джеймс Маклиод (1880 ж. дейін), Ачесон Ирвин (1886 ж. дейін), Лоуренс Херчмер (1900 ж. дейін) және 1920 жылы күш біріктірілгенге дейін басқарған Айлсворт Перри. Күш бастапқыда премьер-министрге бағынышты болса, 1876 жылы бақылау Мемлекеттік хатшыға берілді, бұл 1879 жылғы Атты полиция туралы заңда бекітілді. Атты полицияның ережелері бастапқыда өте бейресми болды, 1873 жылғы Атты полиция туралы заңға және 1874 жылы жарияланған "Ережелер мен нұсқаулар" құжатына сүйенді. Қосымша нұсқаулар болмағандықтан, офицерлер британдық әскери ережелерді қолданып, күшті кавалерия полкі сияқты басқарды. Бұл жағдай ұйымдастырудың жетіспеуіне әкелді, ал 1886 жылы суперинтендант Ричард Дин қайта қаралып жаңартылған тұрақты бұйрықтар шығарды, содан кейін 1889 жылы "Регламенттер мен бұйрықтар" кітапшасы жарық көрді. Күш әр түрлі бөлімдерге бөлінді, әдетте әр бөлімге суперинтендант басшылық етті. Күштің штаб-пәтері бастапқыда Төменгі Форт-Гарриде орналасқан, содан кейін Форт-Уолшқа батысқа қарай жылжыды, бірақ 1888 жылы жаңа теміржол желісіне жақын Регинаға көшірілді. Регина штаб-пәтері жергілікті тұрғындар арасында "Казарма" деп белгілі болды және 1890 жылдары әдетте бір уақытта 200 полиция қызметкерін ұстады. Күштің көптеген бекеттері телеграф желісімен және 1885 жылдан бастап телефон арқылы байланысты, қажет болған жағдайда Слейтердің телеграфтық кодын пайдалану арқылы ақпарат шифрланды. 1886 жылы жазу машиналары, ал 1888 жылы бұйрықтарды тарату үшін баспа машинасы сатып алынды. Күштің өз түрмесі болмады – түрмеге сотталғандар Манитоба түрмесіне жіберілетін. 1891 жылға дейін аумақтардағы жалғыз қысқа мерзімді түрмелер күштің әртүрлі бөлімдік штаб-пәтерлерінің күзет бөлмелері болды. 1891 жылы Регинада аумақтық түрме салынды. Күш тарихының көп бөлігінде Фредерик Уайт осы лауазымды атқарды, бірақ 1913 жылы А.А. Маклин оны алмастырды. Аудитор шығыстарды есепке алуға, аудит жүргізуге және сатып алуды басқаруға жауапты болды, комиссардың жауапкершілігінен операциялық емес функциялардың көп бөлігін алып тастады. Уайт премьер-министр Джон А. Макдональдтың сенімді адамы болды, ол күштің басқарылуына жақын қызығушылық танытты, және бұл лауазым полицияға инвестиция салу үшін Оттавадан қолдау алу үшін маңызды болды.
The government remained deeply concerned about the Bolshevik threat, and in May 1919 the Winnipeg General Strike broke out, creating a national crisis which ministers feared would lead to a revolution. The mounted police were deployed to maintain public order and generate intelligence on the strikers; 245 mounted police were sent into the city, supported by four machine guns mounted on lorries. On June 21, which became known as Bloody Saturday, military veterans marched through the city in support of the strikers; the authorities called in the mounted police to break up the marchers. By the time the police arrived, the protesters had begun to riot and the police carried out two mounted charges. The police then concluded that they were losing control of the situation and fired their revolvers into the crowd, killing one man and injuring others. The events in Winnipeg highlighted the chaotic and ill coordinated management of security issues across Canada, the artificial division between policing organizations in the west and east of the country, and the absence of a single senior leader for security work. Commissioner Perry recommended creating a new federal police force, ideally by amalgamating the Dominion Police into the existing mounted police force. The mounted police, he argued, were much larger, militarized, experienced and had a proven capacity to carry out secret intelligence work. The legislation came into effect on February 1, 1920, officially marking the end of the older force. In 1878 this structure was overhauled and replaced by a hierarchy of superintendents, inspectors, staff sergeants, sergeants, corporals and constables. Informally, the commissioned officers were often referred to by equivalent army titles, the commissioner being associated with the rank of colonel, with superintendents and inspectors using the titles of major and captain respectively. Over the course of its life, the force had five commissioners: George French from 1873 to 1876, James Macleod to 1880, Acheson Irvine to 1886, Lawrence Herchmer to 1900 and Aylesworth Perry, who led the force until its amalgamation in 1920. Although at first the force answered to the prime minister, in 1876 control was passed to the Secretary of State, an arrangement which was reinforced in the Mounted Police Act of 1879. The mounted police's rules and regulations were initially very informal, drawing on the Mounted Police Act of 1873 and a "Rules and Regulations" document published in 1874. In the absence of further guidance, its officers made ad hoc use of British military regulations, effectively managing the force as they might have done a cavalry regiment. This led to a rather disorganized approach, and in 1886 Superintendent Richard Dean issued a revised set of standing orders, followed by a much longer, "Regulations and Orders" booklet in 1889. The force was divided into various divisions, each typically commanded by a superintendent. The headquarters of the force was initially sited at Lower Fort Garry, until the March West to Fort Walsh, but in 1888 it was moved to Regina, to be closer to the new railway line. The Regina headquarters became known locally as "the Barracks", and during the 1890s typically held around 200 police at any one time. Many of the force's posts were linked by the telegraph network and, from 1885 onwards, by telephones, with the communications encrypted when necessary using Slater's Telegraphic Code. Typewriters were acquired in 1886, and a printing press for disseminating orders in 1888. The force did not have its own prison – those sentenced to prison terms would be sent to the Manitoba Penitentiary – and until 1891 the only short term jail facilities in the territories were the guardrooms of the force's various divisional headquarters. efn|A territorial jail was finally built in Regina in 1891. For most of the force's history the role was occupied by Frederick White, until replaced by A. A. Mclean in 1913. The comptroller was responsible for keeping account of expenditure, auditing and managing procurement, and effectively removed most of the non operational functions from the commissioner's responsibility. White was a political client of Prime Minister John A. Macdonald, who took a close interest in the management of the force, and the post became critical for garnering support from Ottawa for investment in the police.
Киім-кешекті және төсбелгі
1873 жылы күшке алғашқы қатарға алынғандарға қызыл Норфолк жакеттерінен тұратын форма берілді. Форма милиция қоймаларынан шығарылды және полковник Патрик Робертсон Росс пен губернатор Александр Моррис кеңесі бойынша таңдалды. Көп ұзамай сұр шалбарлар екі жағынан сары жолағы бар көк шалбарлармен ауыстырылды. Бұл алғашқы формалар өте қарапайым болды, комиссарлар мен қатардағы әскерлер бірдей форма киді. 1876 жылы өзгерістер енгізілді, комиссарлар үшін 13-ші гусарлар кигенге ұқсас әсем формалар енгізілді, ал қатардағы әскерлер үшін де осындай әскери стильдегі формалар болды, ал офицерлерді ажырату үшін алтын тоқу қолданылды. Қысқы формалар жүн шапқылары мен мокасиндері бар сұр пальтолардан тұрды, бірақ полиция бұқа терісінен жасалған жылы пальтоларды киюді артық көрді, олар бұқалардың жоғалуына дейін қол жетімді болды. 1886 жылы гусар стиліндегі формалар қарапайым драгун стилімен ауыстырылды және қою көк түсті күнделікті формалар енгізілді. 1880-ші жылдары полиция арасында қысқы киімнің бір бөлігі ретінде ұшқыш матадан жасалған көк жакеттер танымал болды және 1893 жылдан бастап ресми түрде беріле бастады. Күш бойынша біркелкі форманы жасауға үнемі тырысылды, бірақ әрқайсысы сәл өзгеше нұсқаларды шығарған бірнеше мемлекеттік жеткізушілердің салдарынан бұл толыққанды сәтті болған жоқ. Форманың әскери тарихын көрсететін әдемі болуы мен полицияның күнделікті жұмысына қолайлы, практикалық болуы арасында шиеленіс болды. Атты полицияның ақ шлемдері, жем-шөп шапқалары мен тығыз туникалары жазық далада жұмыс істеуге ыңғайсыз болды, сондықтан "далалық киім" деп аталатын киім жиынтығы ресми емес түрде пайда болды және 1900 жылға қарай күштің басым стиліне айналды. Далалық киім әдетте бұқа терісінен жасалған жакет, жаңбырлы ауа-райы үшін майлы тері және былғары саяқтан тұратын, кең қалпақпен толықтырылды: 1890-шы жылдардың соңында Стетсон бас киім ретінде таңдалып алынды. Ғасырдың басында көптеген полиция қызметкерлері далалық киім туникасына ұқсас кесілген қызыл серж туникасы мен Стетсон шапкесін киді, бұл кейіннен танымал болды. Юконға алғашқы рет жіберілген полиция арнайы суық ауа-райы киімдерімен жабдықталды, ал кейінгі бөлімшелер елен терісінен жасалған паркалармен, тері шапқалармен және аяқ киіммен жабдықталды. Алыс солтүстіктегі экстремалды жағдайларда полиция патрульдеу үшін жергілікті инуиттер киімін қабылдады, тіпті бұл күнделікті күтімді қажет етсе де, көбінесе жергілікті инуит әйелдері орындады. Сибирьге жіберілген атты полиция атты күштер қолданатын стандартты хаки формасын киді. Күштің белгісі шамамен 1876 жылы пайда болды және 1890 жылдардың соңында кеңінен қолданыла бастады. Ол бұқа немесе бизонның басын, қарағай жапырағын, тәжді – алғашқыда Сент-Эдвард тәжін, 1903 жылдан кейін Тюдор тәжін – және полиция ұранын қамтиды. Бірақ бұл Голливудтың 1877 жылғы сәуірдегі Форт-Бентон (Монтана) газетінен алынған американдық газеттік мақаланың бейімделуінен туындады. Француз тіліндегі сөз тіркесі болғанымен, бұл 14 ғасырлық ағылшын ұраны, алғаш рет Канадада Grand Trunk Railway Regiment қолданды, және оны атты полиция неге қабылдағаны белгісіз.
The first recruits to the force in 1873 were issued uniforms comprising scarlet Norfolk jackets – issued from the militia stores and chosen on the advice of Colonel Patrick Robertson Ross and Governor Alexander Morris – brown belts, white helmets, grey breeches and brown boots, with a round forage cap for their undress uniform. The grey trousers were soon replaced with blue ones, with a yellow stripe along the sides. These early uniforms were quite plain, and commissioned officers and their enlisted men wore essentially the same uniform. Changes were made in 1876, introducing more elaborate uniforms for commissioned officers based on those worn by the 13th Hussars, with similarly militaristic uniforms for the other ranks, using gold braid to distinguish the non commissioned officers. The winter uniforms comprised grey overcoats with fur caps and moccasins, although the police preferred wearing warmer buffalo coats, which were available until the herds died out. In 1886, the hussar style uniforms were replaced by a simpler dragoon version, and dark blue undress uniforms introduced. In the 1880s, blue pea jackets made from pilot cloth became popular among the police as part of their winter outfit, and were officially issued from 1893 onwards. There were continual attempts to produce a consistent uniform across the force, but this was only ever partially successful due to the multiple government suppliers who each produced slightly different variants. A tension remained between uniforms which were perceived as smart, reflecting the force's military heritage, and practical uniforms which were suitable for the daily work of the police. The mounted police's white helmets, forage caps and tight tunics were impractical for work on the plains, and a set of clothes termed "prairie dress" instead evolved unofficially, becoming the dominant style of uniform in the force by 1900. Prairie dress typically included a buckskin jacket, oilskins for wet weather, and leather leggings, combined with a wide brimmed felt hat: by late 1890s, the Stetson was the headgear of choice. By the turn of the century, many police were wearing a combination of a red serge tunic, cut to resemble the prairie dress tunic, and the Stetson hat, a combination which later became famous. The first police to deploy to the Yukon equipped themselves with specialized cold weather clothing, and subsequent detachments were equipped with deer skin parkas, fur hats and boots. In the more extreme conditions of the far north, the police adopted local Inuit clothing for use on their patrols, even though this required daily maintenance, often carried out by local Inuit women. Mounted police deployed to Siberia wore the standard army khaki uniform used by mounted forces. The force's badge emerged around 1876 and became commonly used by the late 1890s. It comprised a buffalo or bison head, maple leaves, a crown – early on, the St Edward's crown, after 1903, the Tudor crown – and the police's motto. but comes from the adaptation created by Hollywood from an American newspaper report, in the Fort Benton (Montana) Record from April 1877. Despite being a French phrase, this was a 14th century English motto, first used in Canada by the Grand Trunk Railway Regiment, and it remains unclear why it was adopted by the mounted police.
Қару-жарақ
Атты полиция қарулы күш ретінде құрылды, негізінен далалық алғашқы халықтар тарапынан туындаған қауіп-қатерге байланысты. Полиция бастапқыда Снайдер Энфилд Карбин Марк III және Снайдер Энфилд Ұзын мылтығымен жабдықталған, бірақ олар бір рет атуға арналған, ал АҚШ-тағы үндістер қолданатын қайталайтын қарулардан нашар болды. 1895 жылы күш ескірген Винчестерлерді Ли-Метфорд карабинімен алмастыра бастады, бірақ бұл мылтықтар әлі де қара ұнтақты қолданды және күтілгендей жұмыс істемеді. Бағдарлама тоқтатылды және оның орнына түтінсіз Lee Enfield—SMLE (Short Magazine Lee Enfield Mk I) 1902 жылы стандартты полицияның шағын қаруы ретінде енгізілді. Мылтықтар мен карабиндерден басқа полиция кейде револьверлерді де алып жүрді. Алғашқы рекруттар .44 калибрлі Smith & Wesson American Model және .450 калибрлі Адамс револьверлерін; Tranter револьверлерін қолданды; Enfield Mark II револьвері 1882 жылы енгізілді, бірақ олар ауыр және қолайсыз деп есептелді және 1904 жылы Colt New Service Revolver-мен ауыстырылды. Жасырын полиция қызметкерлері үшін Smith & Wesson .38 калибрлі револьвер сияқты кішкентай қалталық револьверлер сатып алынды. 1873 жылы батысқа аттанғанда, күш британ армиясының 1868 үлгісіндегі жиырма бес найзасын алып келді, бұл Блэкфут алғашқы халқына әсер ету үшін жасалды. Күш сонымен қатар қылыштарды да қолданды, 1822 үлгісіндегі британдық жеңіл атқыштардың сабыры офицерлерге бекітілді, ал офицер емес қызметкерлер британдық 1853 үлгісіндегі қаруды алып жүрді; кейбір констебльдер комиссар Френч олардың пайдалылығына күмәнданғандықтан, өздерін ресми емес түрде қылыштармен жарақтандырды. Бұл қаруларды алып жүру саясаты 1880 жылы қарастырылды, өйткені қылыштар алғашқы халықтармен қақтығыстарда енді тиімді емес деп саналды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Сібірге жіберілген атты полиция 1908 үлгісіндегі атты әскердің қылышын алып жүрді. 1873 жылы күшке екі 9 фунттық (4 кг) Mark I ұңғымалық зарядтаушы далалық зеңбірек және екі 5,63 калибрлі мыс миномет берілді; 1876 жылы тағы төрт мыс 7 фунттық Mark II далалық зеңбірек алынды. Ақыры, 1894 жылы пулеметтер келді, онда полиция үшін екі .303 калибрлі Максим пулеметтері бекітілді, ал 1897 жылы тағы екеуі сатып алынды. 1900 жылы Юкон далалық күштері күшке екі қола 7 фунттық зеңбірек сыйға тартты. Аттардың күш жұмысына маңыздылығы артты, әсіресе комиссар Херхмер енгізген жаңа патрульдік жүйеден кейін. 1880 жылдары полицияның жылқыларына мұқият қарады және оларға жақсы ветеринариялық көмек көрсетілді, бірақ олар өте көп жұмыс істеді. Ғасырдың соңында күштің ең жоғары деңгейінде 800-ге жуық жылқы болды және жыл сайын 100 жаңа атты сатып алу қажет болды. Полиция бастапқыда кең ауқымдағы ат жабдықтарын қолданды, көбінесе британ армиясының Универсалды үлгісі, бірақ бұл далаға жарамсыз деп табылған. Кейбір тәжірибелерден кейін 1880 жылдары күш батыс немесе калифорниялық стильдегі селді таңдады, ол атты да, атты да ыңғайлы болды. Полиция тек аттарға ғана сүйенбеді, жабдықтар мен жабдықтарды тасымалдау үшін жүк тасушы поникерлер мен қашырларды, ал күштің алғашқы жылдарында өгіздерді жүк тартқыш жануарлар ретінде пайдаланды. Солтүстікте иттердің шанасы мен каноэлер де қолданылды. 1915 жылы күш өзінің алғашқы көлігін, McLaughlin Model 55 сатып алды және келесі жылы шекаралық патрульді механикаландырып, көптеген автомобильдер мен мотоциклдерді пайдаланды. 1919 жылы "Әуе полициясы қызметін" құру үшін полицияны соғыс уақытындағы артық ұшақтармен жабдықтау туралы ұсыныс болды, бірақ оны үкімет қабылдамады. Сонымен қатар атты полиция Канаданың жағалаулары мен өзендерінде жұмыс істеу үшін түрлі қайықтар сатып алды. 1890 жылы Уинипег көлінде пайдалану үшін "Киуатин" желкенді кемесі сатып алынды, бірақ сол жылы ол айналып кетті. 1902 жылы "Видет" пароходы үш ұшырумен қамтамасыз етілген Юкон өзенінің бойында полицияны тасымалдау үшін сатып алынды. 1905 жылы Виннипег көлінде тасымалдауға арналған Redwing кішкентай бу кемесін сатып алды. Полиция Рувилл булы кемесін арнайы салған еді. Ол алыс солтүстікке патрульдеу үшін 1906 жылы, бірақ сынақтар оның өте көп отын күйдіргенін көрсетті және ол ешқашан қолданылмады. 1919 жылы "Жеңіс", "Дункан", "Леди Борден" және "Чакаквана" моторлы кемелері алыс солтүстік пен батыс жағалауда қарауылдап жүрді. Оның алғашқы ат жабдығы мен арбалары Америка Құрама Штаттарынан әкелінді, бірақ полиция киімдері жергілікті жерде жасалды. Жабдықтар мен керек-жарақты сол кездегі үкіметті қолдаған компаниялардан сатып алу керек болды, ал 1896 жылдан кейін бақылаушының кеңсесі саяси мақұлданған жеткізушілердің ресми тізімін жүргізді. Полицияның барлық қарулары отандық өндірушілердің болмауына байланысты импортталуға тиіс болды, ал 1890 жылдары күш әлі де өзінің көп бөлігін шетелден сатып алды, өйткені Канадада жасалған оқ-дәрілер сапасыз болып қалды.
The mounted police were established to be an armed force, primarily due to the perceived threat from the First Nations on the prairies. The police were initially equipped with the Snider Enfield Carbine Mark III and the Snider Enfield Short Rifle, but these were single shot breechloaders, and inferior to the repeating weapons already being used by Indian groups in the United States. In 1895, the force began to replace the ageing Winchesters with the Lee–Metford carbine, but these rifles still used black powder and did not perform as well as hoped. The program was halted and instead the smokeless powder Lee–Enfield—the SMLE (Short Magazine Lee–Enfield Mk I)—was introduced in 1902 as the standard police small arm. In addition to rifles and carbines, the police also sometimes carried revolvers. The early recruits used .44 calibre Smith & Wesson American Model and .450 calibre Adams revolvers; Tranter revolvers; the Enfield Mark II revolver was introduced in 1882, but these were felt to be heavy and awkward, and were replaced by the Colt New Service Revolver in 1904. Smaller pocket revolvers, including the Smith & Wesson .38 calibre Revolver, were purchased for use by undercover police officers. When the force marched west in 1873, it brought twenty five British Army 1868 pattern lances along on the expedition to impress the Blackfoot First Nation. The force also used swords, with the 1822 pattern British Light Cavalry sabre approved for commissioned officers, and the non commissioned officers carrying the British 1853 pattern weapon; some constables unofficially equipped themselves with swords, despite Commissioner French having doubts about their utility. The policy around the carrying of these weapons was reviewed in 1880, due to concerns that swords were no longer practical in conflicts with the First Nations. The mounted police deployed to Siberia at the end of the First World War carried the 1908 pattern cavalry sword. In 1873, the force was assigned two 9 pounder (4 kg) Mark I muzzle loading field guns and two 5.63 calibre brass mortars; a further four brass 7 pounder Mark II field guns were acquired in 1876. The machine guns finally arrived in 1894, when two .303 calibre Maxim guns were approved for the police, with two more purchased in 1897. A final two bronze 7 pounder guns were donated to the force in 1900 by the Yukon Field Force. The importance of horses to the force's work grew, particularly once the new patrol system was introduced by Commissioner Herchmer. By the 1880s the police's horses were looked after carefully and given good veterinarian support, although they were worked very hard. At their peak towards the end of the century, the force owned around 800 horses, and needed to purchase 100 new mounts each year. The police initially used a wide range of saddlery, mostly of the British Army's Universal pattern, but this was found to be unsuitable for the prairies. After some experimentation, the force settled on the Western, or Californian, style of saddle in the 1880s, which was more comfortable for both the rider and horse. The police did not rely solely on horses, using pack ponies and mules to carry equipment and supplies, and using oxen as draught animals in the early years of the force. Dog sled teams and canoes were also used in the far north. The force purchased its first car, a McLaughlin Model 55, in 1915, and mechanized its border patrols the following year, deploying a range of cars and motorcycles. There was a proposal in 1919 to equip the police with surplus wartime aircraft to create an "Air Police Service", but it was turned down by the government. The mounted police also purchased various boats for work along Canada's coasts and rivers. The Keewatin, a sailing vessel, was bought in 1890 for use on Lake Winnipeg, but it capsized later the same year. In 1902, the steamboat Vidette was acquired to transport the police along the Yukon River, supported by three launches. Redwing, a small steamer, was purchased for transport on Lake Winnipeg in 1905. The police had the Rouville steamer specially constructed for patrolling in the far north in 1906, but tests demonstrated it burnt through too much fuel, and it was never deployed. By 1919, however, the Victory, Duncan, Lady Borden and Chakawana motor vessels were patrolling the far north and the west coast. Its early saddlery and wagons were imported from the United States, although the police's uniforms were made locally. Equipment and supplies had to be bought from companies that supported the government of the day, and after 1896 a formal list of politically approved suppliers was kept by the comptroller's office. All of the police's guns had to be imported, due to the lack of domestic manufacturers, and by 1890s the force was still buying most of its ammunition from abroad, as Canadian manufactured cartridges remained substandard.
Халықтық ақпарат құралдары
Күшінің ерте атағы 1880 және 1890 жылдары жарияланған журналистік есептермен қалыптасты, содан кейін зейнеткер офицерлер жазған түрлі өмірбаяндық очерктер жарық көрді. Атты полицияға алғашқы баспасөз реакциясы әртүрлі болды, әсіресе либералдық газеттер арасында, және тарихшы Майкл Доусон сипаттағандай, жаңа ұйымның ішіндегі "тиімсіздік, ұқыпсыздық және жөнсіздік" туралы есептерге баса назар аударды. Ал полиция қызметкерлерінің естеліктерінде олар қатал, бірақ әділ күш ретінде бейнеленді, олардың басты міндеті – шұғылалы аймақтарда тәртіпті сақтау болатын. Бірақ, өте тез арада газеттердегі хабарламалар ерлікке, романтикаға толып, атты полиция туралы күшті аңыз құрылды. Бұл 1887 жылы алғаш рет орындалған атты полицияның Музыкалық саяхаты сияқты оқиғалармен нығайтылды, ол көпшілықты атты әскерлердің шабуылдарымен және найза көрсетулерімен көңіл көтерді. Атты полицияның көркем әдебиетте алғаш рет пайда болуы – Жозеф Коллинстің 1885 жылы жарық көрген "Луи Риелдің тарихы" романы болды. Полиция көп ұзамай жазушылар үшін танымал тақырыпқа айналды, 1890 мен 1940 жылдар аралығында Солтүстік Америка мен Ұлыбританияда полиция және оның ізбасары RCMP туралы 150-ден астам роман, сондай-ақ журналдардағы мақалалар мен балаларға арналған басылымдар жарық көрді. Гилберт Паркер, Джеймс Кервуд және Ральф Коннордың шығармалары ерекше танымал және ықпалды болды. 1912 жылы жарық көрген Коннордың "Камерон есімді елордалық" романы, полиция қызметіндегі қызметі арқылы бастапқыда бұзылған басты кейіпкердің өзін өзі жетілдіруі туралы әңгімесімен, көптеген келешек кітаптарға үлгі болды. Бұл күш туралы көптеген өлеңдер жазылды, ең танымал – 1878 жылы алғаш рет жарық көрген және кейін бірнеше рет кеңейтілген "Жазықтықтардың салт аттылары". Бұл романдарда стандартты кейіпкерлер мен сюжеттер қолданылды. Доусон сипаттағандай, атты полиция қызметкері – ағылшын-саксондық, "батырлыққа, өзінен бас тартуға бейім" қаһарман болды, ол әдетте шетелдік немесе француз канадалық болған күдіктісін жаушылық жерлерде қуалайтын және көбінесе қан төкпестен жеңіске жететін. Тарихшы Эндрю Грейбилл сипаттағандай, бұл оқиғалар "викториялық ерлік" идеалдарын жақтады, ал әңгіме "романтикаға, әдепке және әділдіктің әділ ойын арқылы сақталуына" бағытталған. Жанр ішінде кейбір ұлттық ерекшеліктер де пайда болды. Британ жазушылары полицияны жоғары санаттағы отарлық әскерлер ретінде бейнеледі, олар өркениеттің шекарасында Британ империясына қызмет ету міндетін орындады. Канадалық романдар осы империялық аңыздың көп бөлігін қабылдады, бірақ күштің кең моральдық билік пен тәртіптің қорғаушысы ретінде де бейнеледі, иммигранттар мен әлеуметтік тұрақсыздыққа қатысты қазіргі қорқыныштарға қарсы сенімді, консервативті бейне жасады. Ал АҚШ-тағы авторлар көбінесе таныс батыс сюжеттерін қайта пайдаланды, бірақ оларда канадалық кейіпкерлер мен көріністерді қолданды. 1930 және 1940 жылдары күш көптеген радио хабарлары мен фильмдердің тақырыбына айналды. "Ренфрю атты полициясы" және "Юконның сынағы" сериалдары атты полицияны бейнелі қаһармандар ретінде көрсетуді жалғастырды, ал "Юконның сынағы" кейіннен 1950 жылдары "Юконның сержанты Престон" телесериалына айналды. XX ғасырда күш туралы 250-ден астам фильм түсірілді, соның ішінде 1936 жылы шыққан өте табысты "Rose Marie" мюзиклі. Бұл фильмдердің танымалдылығы 1970 жылдары азайды, бірақ күштің бұл бейнесі 20 ғасырдың соңындағы қазіргі RCMP-нің телесериалдарына, мысалы, Юконнан келген констебль туралы "Due South" сериалдарына әсер етуді жалғастырды. "Атты полиция әрқашан өз адамын табады" деген сөз нағыз ұран болмаса да, Дон Роза оны "Скродж МакДактың өмірі мен дәуірі" комиксінде пайдаланып, өзінің ең танымал офицерлерінің бірі, полковник Сэмюэл Стилдің аузына салды.
The early reputation of the force was shaped by journalistic accounts published in the 1880s and 1890s, followed by various biographical accounts written by retired officers. The initial press response to the mounted police was mixed, particularly among Liberal newspapers, and focused on what the historian Michael Dawson describes as accounts of "inefficiency, irresolution and impropriety" within the new organization. In contrast, police memoirs promoted an image of a tough but fair force, focused on maintaining order in the wilderness. Quite quickly, however, a more heroic, romantic tone came to dominate newspaper accounts and a powerful myth was built up around the mounted police. This was reinforced by events such as the mounted police's Musical Ride, performed for the first time in 1887, which entertained the crowds with cavalry charges and displays with lances. The first appearance of the mounted police in fiction occurred in Joseph Collin's The Story of Louis Riel, published in 1885. The police soon became a popular subject for writers, with over 150 novels about the force and its successor, the RCMP, being published between 1890 and 1940 across North America and Britain, along with magazine articles and publications for children. Gilbert Parker, James Curwood and Ralph Connor's works proved particularly popular and influential. Connor's Corporal Cameron, published in 1912, set the tone for many later books with a tale of its initially dissolute protagonist's redemption through service with the police. Numerous poems were written about the force, with the best known probably being the Riders of the Plains, which was first published in 1878 and later expanded upon several times. These novels used standard characters and plot. The mounted policeman was, as Dawson describes, an Anglo Saxon, "chivalric, self abnegating hero", who would pursue his suspect – typically a foreigner or French Canadian – across a hostile landscape, often overcoming them bloodlessly. The stories championed what the historian Andrew Graybill describes as "Victorian manliness", with the narrative focusing on "romance, manners and the preservation of justice through fair play". Within the genre, some national differences emerged. British writers often portrayed the police as upper class colonial soldiers, carrying out their duty in serving the British Empire on the fringes of civilization. Canadian novels embraced much of this imperial narrative, but also depicted the force as a protector of wider moral authority and order, forming a reassuring, conservative image in the face of contemporary fears of immigrants and social instability. In contrast, authors in the United States usually reused familiar Western plot lines, but using Canadian characters and scenery. During the 1930s and 1940s, the force became the topic of many radio broadcasts and films. Radio series such as the Renfrew of the Mounted and Challenge of the Yukon continued the portrayal of the mounted police as iconic heroes, Challenge later translating onto television in the 1950s as Sergeant Preston of the Yukon. Over 250 films were made about the force in the 20th century, including the highly successful 1936 musical Rose Marie. The popularity of these films finally waned in the 1970s, although this image of the force continued to influence late 20th century television portrayals of the modern RCMP, such as the series Due South which centred on a mounted police constable from the Yukon. Although the expression "the Mountie always gets his man" was never a real motto, it was picked up by Don Rosa in his comic The Life And Times Of Scrooge McDuck, who put it in the mouth of one of his most famous officers, Colonel Samuel Steele.
Тарихнама
RNWMP-тің ауқымды тарихи мұрағаттары 1920 жылы оның ізбасары RCMP-мен біріктірілді, бірақ 1873 жылдан 1885 жылға дейінгі алғашқы мұрағаттар 1897 жылы өртте жойылған еді. 20 ғасырдың көп бөлігінде RCMP осы тарихи мұрағаттардың басым бөлігін жабық ұстады, материал полиция тарихына қатысты белгілі бір көзқарасты сақтауға сенім білдірілген таңдалған зерттеушілерден басқа қолжетімсіз болды. Тарихшылардың жұмыс істеуге басқа дереккөздері полицияның өздері жариялаған жылдық есептері, полиция қызметкерлерінің өмірбаяндық шығармалары және 19 ғасырдан жеткен танымал әңгімелер ғана болды, сондықтан олардың еңбектері көбінесе атты полицияның қалыптасқан бейнесін қайталайтын. Тарихшы Уильям Бейкер бұл күш туралы "эпизодтық, ностальгиялық, мақтауға толы, антиквариаттық, ғылыми емес, романтикалық және батырлық" сипаттамаларын берді. Бұл дәстүрлі тарихи бейнелеу RCMP-ге де әсер етті, олар өздерінің тарихын қолданып, канадалық ұлттық символ ретіндегі беделін арттыруға тырысты. RCMP ұйымы ресми түрде 1920 жылдан бастап саналса да, қазіргі күштер өз тарихын 1873 жылы атты полицияның құрылуына дейін кері есептеуді жөн көрді, мысалы, 1868 жылы құрылған Доминион полициясының тарихына сүйенбеді. 1973 жылы RCMP-нің 100 жылдығына орай Канада бойынша мерекелік шаралар ұйымдастырылды, түрлі тарихи басылымдар жарық көрді және тіпті "Батысқа қарай жорық" (March West) қайта жандандыру туралы ұсыныстар жасалды, бірақ атты полиция оларды қабылдамады. RCMP осы мерекелерді пайдаланып, қазіргі заманғы полициялық мақсаттарға сәйкес атты полицияның ерте тарихын жаңадан қарастырды, либералды, төзімді және қазіргі Канаданың қалыптасуындағы күштің рөліне баса назар аударды. 1970 жылдардың басында кәсіби тарихшылар күштің тарихын қайта бағалауға кірісті. Әлеуметтік, нәсілдік және таптық мәселелерді қоса алғанда, тақырыптардың кең ауқымы талданды, нәтижесінде күштің тарихына қатысты күрделі зерттеулер жарияланды.
The extensive historical archives of the RNWMP were combined with those of its successor, the RCMP, in 1920, although the early archives from 1873 to 1885 had been destroyed in a fire in 1897. For most of the 20th century, the RCMP kept most of these historical archives closed, with the material inaccessible except to selected researchers, trusted to maintain a particular perspective on the police's history. Historians had few other sources to work with other than the force's own published annual accounts, autobiographies by members of the police, and popular narratives from the 19th century, and so their works tended to mirror the established image of the mounted police. The resulting histories put forward what the historian William Baker terms as "episodic, nostalgic, eulogistic, antiquarian, non scholarly, romantic, and heroic" accounts of the force. This traditional, historical portrayal of the NWMP influenced that of the RCMP, who used their predecessor's history to build their own status as a Canadian national symbol. Although the RCMP as an organization formally dates from 1920, the modern force chose to trace its own history back to the foundation of the mounted police in 1873, rather than, for example, drawing on the Dominion Police's foundation date of 1868. The RCMP's centennial in 1973 saw celebratory events across Canada, various historical publications and even proposals – turned down by the mounted police – for a reenactment of the March West. The RCMP used the celebrations to redefine the early history of the mounted police in line with contemporary policing objectives, focusing on the force's role in shaping the evolution of a liberal, tolerant, modern Canada. During the early 1970s, professional historians began to reevaluate the force's history. A wider set of themes, including social, race and class issues, began to be analysed, resulting in more challenging histories of the force being published.