Кіріспе

Бұрынғы Канада полициясы 1874 жылы КСО (Солтүстік-Батыс Атты Полициясы) қазіргі Альберта шекарасының аймағына орналастырылды. Олардың жоспарланбаған және қиын болған, шамамен 900 миль (1448 км) саяхаты "Батысқа қарай науқан" деп аталды және төзімділіктің эпикалық сапары ретінде бейнеленді. Келесі бірнеше жылда КСО форттардың, бекеттердің және қарауылдық посттардың кең желісін құрып, аймақ бойынша Канада заңдарын таратуға көмектесті. Даладағы КСО офицерлерінің тұрмыс жағдайы қарапайым және көбінесе ыңғайсыз болды, және ғасыр бойы тек бірте-бірте жақсарды. 1896 жылы үкімет полиция функцияларын провинцияларға беруді және КСО-ны таратуды жоспарлады. Бірақ Клондайк аймағында алтынның табылуымен КСО Канаданың аймақтағы егемендігін қорғау және кеншілердің көптеп келуін басқару үшін қайта жөнелтілді. КСО еріктілері Екінші Буер соғысына қатысуға жіберілді, ал осы және Солтүстік-Батыс және Юкон территорияларын 30 жыл бойы күзеткені үшін король Эдуард VII 1904 жылы Солтүстік-Батыс Атты Полициясына (КСОАП) Корольдік атағын берді. Халықтың қарсылығы мен аймақтық саясаткерлердің ықпалынан кейін КСОАП-ты тарату жоспарларынан бас тартылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде көптеген КСОАП офицерлері әскери қызметке ерікті түрде қатысты, соның салдарынан күштердің болашағы күмәнді болды. Соғыстың соңына қарай болшевиктердің қастандық жасауы мүмкін деген алаңдаушылық күшейді, сондықтан билік КСОАП-қа бұл қауіпті тергеп-тексеруді тапсырды. Виннипег жалпы ереуілінің салдарынан үкімет 1920 жылы КСОАП-ты және Доминион полициясын біріктіріп, Корольдік Канадалық Атты Полициясын (КҚАП) құрды.

Өмірбаян

NWMP 1870 жылдары жаңа құрылған Канада Доминионының Солтүстік-Батыс Теңіз аймағына кеңейтілуіне байланысты құрылды. Доминион 1867 жылы Канада, Новая Шотландия және Нью-Брансуик британдық колонияларының бірігуі арқылы құрылған, бірақ Руперт жері деп аталатын солтүстік-батыстағы кең аумақтар Хадсон шығанағы компаниясының меншікті колониясы ретінде басқарыла берді. Жаңа Доминион үкіметі батысқа қарай кеңеюге мүмікін болған АҚШ-тың аймақты аннексиялау қаупінен туындаған ниетте болды. Ол компанияның жерлерін 300 000 фунт стерлингке және түрлі жерлерге иелік ету құқығына сатып алуға келісті, бұл 1870 жылы Доминионға шамамен 2 500 000 шаршы миль (6 474 975 км²) аумақ қосты. Солтүстік-Батыс Теңіз аймағы географиялық тұрғыдан алыс солтүстіктің қатал жағдайларынан бастап оңтүстіктегі Ұлы жазықтықтардың шетіне дейін, жазық, жартылай шөлді далалармен сипатталды. Егіншілікке жарамсыз, "Шит" деп аталатын тасты аймақ, еуропалық қоныс аударушылардың шығыс колонияларынан біртіндеп таралуына табиғи тосқауыл болды. Осының салдарынан, аумақтар сиреп қоныстанды, онда шамамен 150 000 алғашқы халықтар, инуиттер және кейде еуропалықтардың шағын топтары болды. Ал Манитобаның Қызыл өзені аңғарында 12 000-ға жуық метистер және Британдық Колумбия колониясында тағы 8 500 еуропалық қоныс аударушылар қоныстанды. Зерттеулерде бұл аумақтар "Жабайы Солтүстік жері" және "Ұлы жалғыз жер" деп аталды. Альбертаның оңтүстік шекарасындағы Канада шекарасын бизонға аңшылық ететін алғашқы халық – Қара аяқ конфедерациясы басып алды. Қара аяқ тайпасы шешек ауруынан қатты зардап шекті және оңтүстік жазықтарда АҚШ әскерінің кеңеюінен қашып келген сиу және пиган тайпаларының күшейіп келе жатқан қысымына тап болды. Аймақ салыстырмалы түрде қауіпсіз болғанымен, азаматтық үкімет болмады, ал әскери барлаушылар ресми сот жүйесінің болмауынан туындаған "заңсыздық" және "жан мен мүлік қауіпсіздігінің" жоқтығын атап көрсетті. 1869 жылы Джон А. Макдональдтың үкіметі шекарада тәртіпті сақтау үшін 200 адамдық атты полиция күшін құруды жоспарлады. Ол мұндай күш аймақты отарлауға мүмкіндік береді және бұл міндетті орындау үшін тұрақты әскери бөлімдерді орналастыруға қарағанда әлдеқайда арзан болады деп ойлады. Алайда, бұл ұсынысты жүзеге асыру метистердің көтерілісімен және фениандық шабуыл қаупімен кешіктірілді. Осы арада лейтенант Уильям Батлер 1871 жылы жүргізген зерттеуде солтүстік сауда жолдары бойында 150 адамға дейінгі атты күш құруды ұсынды, бұл күш магистрат немесе комиссардың басшылығымен шекара аймағын лиминалдық, гарнизонсыз аймақ ретінде қалдыратын еді. Полковник Патрик Робертсон Росс 1872 жылы тағы бір зерттеу жүргізді және 550 адамнан тұратын үлкен күшті жалдаудың баламалы стратегиясын ұсынды, оларға оңтүстікке шекара аймағына еніп, онда заңдылық пен тәртіп орнату міндеті жүктелді. Осы кезде Макдональд "Манитобадан Роки тауларының табанына дейінгі шекараны" күзету үшін атты полиция күшін құруды жоспарлаған көрінеді, оның штаб-пәтері Виннипегте болуы мүмкін. Оған дәстүрлі әскери бөлімнің аспектілерін магистраттық соттардың сот функцияларымен біріктірген Корольдік Ирландия полициясының моделі қатты әсер етті және жаңа күш басқа жағдайда басқаруға жатпайтын жерлерде жергілікті басқару жүйесін қамтамасыз ете алады деп сенді. Бастапқыда Макдональд британдық үнді армиясына ұқсас ақ канадалық офицерлер басқаратын метистер полициясының құрамын құруды қалаған, бірақ 1870 жылғы Қызыл өзен көтерілісі олардың адалдығына күмән келтіргеннен кейін бұл тәсілден бас тартуға мәжбүр болды. 1873 жылдың маусым айында Кипресс-Хиллз қырғынында Ассинибойн алғашқы ұлтының 30-ға жуық мүшесі қаза тапты, бұл ұлттық наразылықты тудырды. Осыған жауап ретінде Макдональд жаңа заңнаманы қабылдау үшін Тайлық кеңесінің бұйрығын қолданды, ол күшті жұмылдыру және келесі жылдың басында оны орналастыру ниетімен NWMP-ті ресми түрде құрды. Сол кезде Солтүстік-Батыс Теңіз аймағының вице-губернаторы Александр Моррис Форт-Уоп-Аптағы виски саудагерлерінің әрекеттеріне кінә таққан хабарлама жіберді; Моррис егер дереу әрекет жасалмаса, бүкіл аймақтағы алғашқы халықтардың көтерілісі болады деп болжады, оған АҚШ араласуы мүмкін. Макдональд губернатордың талдауына толық сенбеді, бірақ ол 150 адамды жалдауға және оларды қыстың ауа райы жолды бұзғанға дейін Батысқа Төменгі Форт-Гарриге жіберуге келісті. Бұл уайымдарды Вашингтондан Оттаваға шекараны қамтамасыз етуді және американдық үндістердің Канададан виски сатып алуына жол бермеуді талап ету арқылы күшейтті. Маккензи бастапқыда бірлескен канадалық-американдық әскери экспедицияны жіберуді ұсынды, бірақ генерал-губернатор және басқалар АҚШ армиясын Канада аумағына орналастырудың қатысты салдарына назар салғаннан кейін, ол жаңа атты полицияны операцияны жүргізу үшін орналастыруға келісті. Тағы 150 адам Шығыс Канадада жалданып, АҚШ арқылы пойызбен батысқа, күштің бірінші бөлігімен кездесу үшін Форт-Дафферинге жіберілді.

Март батысы

1874 жылы жазықтарға атты полиция күштерінің орналасуы "Батыс жорығы" деп белгілі болды. Жаңа күштердің комиссары, полковник Джордж Френч, билік органдары "заңсыздықтар тобы" деп сипаттаған Форт-Уоп-Ап маңындағы жағдайды реттеу үшін Форт-Дюфферіннен батысқа қарай жүруге бұйрық берілді, содан кейін күштерін таратып, аумақтарды қамтитын полиция бекеттерін құруға көшті. Форт-Дюфферіннен Френч британдық және АҚШ шекара комиссиясы екі жыл бұрын салған, жақсы белгілі жолмен шекараның оңтүстік бағытын бақылап өте алатын еді. Лейтенант-губернатор Моррис бұл тәсілге қарсы болды, өйткені ол Сиу тайпасының шабуылдауы мүмкін екенін айтты, олардың АҚШ-та шекараны аттастыру үшін жиналатынына сенді және үкіметті полицияны солтүстік бағытта жіберуге шақырды. 275 адамнан тұратын экспедиция алты бөлімге бөлінді, оларды 310 жылқы, 143 жұмысшы есіктер мен 187 Қызыл өзен арбалары мен вагондарымен қамтамасыз етті. Барлық құрама 1,5 мильге (2 км) созылды. Қосымша қорғаныс үшін күштер екі 9 фунттық (4 кг) зеңбірек пен екі миномет алып, азық үшін мал және шөп шабу үшін шөп шабу машиналарын алды. Френч экспедицияға журналист Генри Жюльеннің қатысуына келісім берді, комиссардың жаңа күштер туралы жағымды мақала жазады деген үміті болды. Экспедиция шекаралық жолмен баяу жылды, күніне шамамен 15 миль (24 км) қана жол жүрді. Полиция қызметкерлері нашар және қиын жағдайда сапар шекті, бұл жағдайды арба жүргізушілердің тәжірибесінің жетіспеуі және жылқылардың жұмысқа жарамсыздығы одан әрі қиындатты. Полицияда су бөтелкелері болмады, сондықтан тамақ пен сулары бітті; ауа райы нашарлаған сайын жылқылары өлді. 10 қыркүйекте күштер Боу және Оңтүстік Саскачеван өзендерінің қосылған жеріне, Форт-Уоп-Ап деп ойлаған жерге келді, бірақ ештеңе көрінбеді, өйткені форт шындығында шамамен 75 миль (121 км) қашықтықта орналасқан еді. Полиция бұл аймақта жылқылары үшін жақсы жайылым болады деп күткен, бірақ ол шөл және ағашсыз болды. Френч Whoop Up-қа бару жоспарынан бас тартып, оның орнына 70 миль (113 км) оңтүстікке, шекараға қарай сапар шекті, онда Америка Құрама Штаттарынан жабдықтар сатып алуға болады. Тағы да көп жылқылар суықтан және аштықтан өлді, ал көптеген адамдар келген кезде бос аяқ және жыртық киіммен келді, олар барлығы шамамен 900 миль (1448 км) жол жүрген. Жаңадан жабдықталғаннан кейін Френч күшінің бір бөлігін шығысқа қарай бастап, көмекші комиссар Джеймс Маклиодты қалған үш бөліммен, шамамен 150 адаммен Форт-Уоп-Апқа қарай жылжуға қалдырды. Полиция 9 қазанда фортқа жеткенде, қақтығысқа дайын болды, бірақ виски сатушылар олардың жақындап келе жатқанын біліп, бұрыннан кетіп қалған еді. Оттавадан жаңа бұйрық келіп, олар аймақты күзетуге кірісті және Олд Мэн өзеніндегі аралда Форт Маклиодты салуға кірісті. Дегенмен, бұл оқиға күштер тарапынан ерлік, төзімділік және нығайып тұру туралы эпикалық оқиға ретінде тез бейнеленді.

Алғашқы халықтармен қарым-қатынастар

Атты полицияның келуіне байланысты Форт Маклиод маңындағы виски саудасы құлдырап, саудагерлер заңды жобаларға немесе басқа жерлерге көшті. Қарааяқтар полицияның келуін құптады, ал олардың басшысы Кроуфут ынтымақтастық саясатын қолдады. Қиын қысқы айларда шектеулі азық-түлікпен күрескеннен кейін, күш негізгі штабын таратып, бір бөлігі Форт Маклиодта қалды, ал қалғаны Дафферин, Суон Ривер, Эдмонтон, Виннипег және Эллисте форттар құрды. Уолш пен Калгари да олардың ізінен ерді. Макдональдтың жаңадан оралған консервативтік үкіметі либералдардың күш құру жолын сынап, 1875 жылы күшті тексеруге жіберді. Тексеру қорытындысы бойынша, «жаңадан құрылған, асығыс жазылған және жабдықталған күш үшін, жағдайы өте жақсы», бірақ офицерлердің сапасын қоса алғанда, бірқатар жақсартулар ұсынылды. Комиссар Френч келесі жылы отставкаға кетіп, оның орнына Джеймс Маклиод тағайындалды. Осы уақытта шекара тез өзгерді, ал Канада жазықтарында ірі мал фермалары құрылды. Үкімет сондай-ақ жаңа Үндістан саясатын енгізді, ол алғашқы ұлттармен келісімдерге қол қоюға, резерваттар құруға және жылдық төлемдер жүйесін орнатуға бағытталған. Бұл саясаттың мақсаты алғашқы ұлттарды ауыл шаруашылығы экономикасына біріктіру болды. Тарихшы Рональд Аткин бұл процеске атты полицияның қатысуын «игі ниетті деспотизм» деп сипаттады, ал Джон Дженнингс – «заңды тирандық» деп атады. Полиция алғашқы ұлттарға қанағатсыздық тудырмас үшін Канада заңын қатаң түрде қолдануды талап етті, бірақ ақ фермерлердің саны артып келе жатқанда оларға көбінесе қолдау көрсетті. Күш алғашқы ұлттардың басшыларымен жақсы қарым-қатынас орнатты, бұл АҚШ-тағыдан гөрі үкімет пен жергілікті халықтар арасындағы зорлық-зомбылық деңгейінің төмендеуіне әкелді. NWMP американдық виски саудагерлерін қуды, олардың сатуы алкоголизмнің кең таралған мәселесіне әкелді, бұл алғашқы ұлттар үшін үлкен мәселе болды. 1877 жылы Қарааяқтардың басшысы Кроуфут: «Атты полиция бізді құстың қауырсыны қыс суынан қорғайтындай қорғайды», - деді. Кроуфут АҚШ-қа қарсы Сиулармен одақ құру туралы ұсыныстан бас тартты, себебі бизон аулаудың тоқтауы және ақ иммиграция оның халқына атты полициямен ұзақ мерзімді одақ қажет екенін білдірді. Канада үкіметі мен Қарааяқтар арасындағы ресми келіссөздер 1877 жылы басталды, Маклиод королева Викторияның өкілі болды. Нәтижесінде 7-ші келісімге қол қойылды, ол Қарааяқтар үшін резерваттар құрды, ал олар сыйлықтар мен жылдық төлемдер уәдесімен алмасты. Резерваттарды басқару үшін Үндістер істері департаменті құрылды, полиция оған көмектесті. 1879 жылға қарай Канададағы бизон үйірлерінің соңғысы аң аулау арқылы жойылды, ал индейлер аштықтан сақталу үшін полициядан берілетін азық-түлікке тәуелді болды. Сол уақытта полиция Отырған бұқа оқиғасын басқарды. 1876 жылы АҚШ әскері Дакотадағы Сиуларға қарсы науқанға жетекшілік етті. Сиудың басшысы Отырған бұқа бұл қақтығысты жеңу мүмкін емес екенін түсінді және Канадада баспана іздеуді шешті. Отырған бұқа келесі жылдың мамыр айында келді, ал жазда шамамен 5600 Сиу шекараны өтті, Қарааяқтардың қарсылығына қарамастан. Атты полиция Сиулармен келіссөздерді жеңілдетуге көмектесті, онда көмекші комиссар Эчесон Ирвин маңызды рөл атқарды. Сиулар оңтүстікке қайтудан бас тартты, сондықтан полиция Форт Уолшке 200-ге жуық адамды жіберді, олар иммигранттар қауымын қадағалады. Полиция жағдайы қиын болды және олар өздерінің азық-түлігінің бір бөлігін Сиулармен бөлісті, олар 7-ші келісімге кірмегендіктен мемлекеттік қолдауға құқылы емес еді. Бастапқыда полиция өздерінің құқық қорғау күшін алғашқы ұлттар арасында зорлық-зомбылықты тудыратын алкогольді заңсыз тұтынумен күресуге бағыттады. Алайда 1880 жылдары полиция жылқы ұрлаумен де күресуге кірісті. Жылқы ұрлау даладағы алғашқы ұлттар арасында кең таралған: ол тайпааралық бәсекелестік пен соғыстың бір бөлігі болды, ал ұрланған жылқылар олардың аң аулау экспедицияларын жүзеге асырды. 1885 жылдан бастап NWMP апартеид сияқты рұқсат беру жүйесін жүзеге асырумен айналысты, онда алғашқы ұлттар адамына резервациядан тек жергілікті үнді агенті берген рұқсатпен шығуға рұқсат етілді және ол рұқсат мерзімі өткен кезде қайта оралуға тиіс болды. Рұқсат беру жүйесі Солтүстік-Батыс көтерілісі кезінде уақытша шара ретінде енгізілді, бірақ үкімет оны әлеуметтік бақылаудың пайдалы құралы деп тапқандықтан, ол тұрақты болды. Жауап ретінде атты полиция өз штаб-пәтерін теміржол желісінің жанында салынған жаңа ауданының орталығы Регина қаласына көшірді. 1882 жылы күштің санын 500-ге дейін арттырды, өйткені оларға талап етіліп жатқан жұмыстар көбейді, ал полиция шығыс провинцияларынан жалдаушыларды оңай әкелу үшін теміржолды пайдалана бастады. Атты полиция жаңа жобамен байланысты әртүрлі міндеттерді алды. Полиция бригадалары жартастардан өтетін құрылыс бригадаларын сүйемелдеді, олар маршрут бойындағы аумаққа ерекше құқықтар алды. Олар алкоголь заңдарын сақтады және негізгі құрылыс бригадаларымен бірге жүретін көшпенді қызметкерлерді қадағалады. Олар құрылыс жұмысшылары мен компания арасындағы көптеген шиеленістерді сейілтеді, соның ішінде компания уәделенгендей жұмысшыларға жалақы төлемеген жағдайларды шешуге араласты, бірақ сонымен бірге компанияны қолдау үшін де араласты. 1883 жылы теміржол қызметкерлері жалақыны көтеру үшін ереуілге шыққанда, атты полиция компанияның пойыздарын күзетті, жаңа жүргізушілерді сүйемелдеді және қажет болған жағдайда локомотивтерді өздері жүргізді. Екі жылдан кейін полиция жалақы төленбегеніне наразылық білдірген 1000-нан астам құрылыс жұмысшысының наразылығын таратып, басшыларын қамауға алды. Канадтық Тынық мұхиты теміржолының басшысы Уильям Ван Хорн күштің жобаны аяқтауға қосқан үлесі үшін алғыс айтты. Теміржолдың құрылысы үкімет пен алғашқы ұлттар арасындағы жаңа шиеленістерді тудырды. Билік алғашқы ұлттарды АҚШ шекарасынан алшақтату үшін теміржолдың солтүстігіндегі резерваттарға көшіруді қалады.

Солтүстік-Батыс көтерілісі

1885 жылы Солтүстік-Батыс көтерілісі Солтүстік Саскачеван өзені аңғарында басталды. Саяси және экономикалық мәселелердің жиынтығымен туындаған көтерілісте Луи Риль және оның метис жақтастары уақытша үкімет құруға, Кри тайпасының қолдауын алуға, атты полицияны жеңіп, аймақты басып алып, Канада үкіметін келіссөздерге мәжбүрлеуді көздеді. Полиция күштері өткен күзден бері аймақтағы тұрақсыздықтан алаңдап, қыс бойында күштерін арттырған еді. Жағдай шиеленіскен кезде, 1880 жылы қаржылық тәртіпсіздіктерге қатысы бар деген айыптаудан кейін Маклиодты алмастырған Ирвин Регинадағы барлық бос күштерді жұмылдырып, жалпы санын 562-ге жеткізді. Наурыз айында Батоште көтеріліс басталғанда, Ирвин қардан өтіп, Регинадан Принс-Альбертке жылдам жетіп, 90 полициядан тұратын гарнизон құрды. Суперинтендант Лейф Кройер полиция күштерімен, еріктілермен және 7 фунттық (3 кг) зеңбірекпен Карлтон фортына барып, көтерілісшілердің жабдықтарын тәркілеуге тырысты. Осы процесте Кройер Дук-Лейкте көтерілісшілердің үлкен күштерімен кездесіп, туған шайқаста оның жасағы ауыр күйреуге ұшырады. Осыдан батынып, Паундмейкер мен Үлкен Аю сияқты Кри тайпасының басшылары метистерге қосылды, бірақ кейбіреулері полициямен жақсы қарым-қатынас орнатқандықтан үкіметке жасырын қолдау көрсетуді жалғастырды. Полиция аңғардағы көптеген бекеттерін тастап, қорғануға қолайлы жерлерге шегінді. Инспектор Фрэнсис Диккенс Форт-Питтен адамдарымен бірге жасалған қайықпен қашуға мәжбүр болды. Теміржол арқылы батысқа асығысқан генерал-майор Фредерик Миддлтон бастаған 5000-нан астам жасақ (британ әскері кеткеннен кейін құрылған жаңадан Канада армиясы) келді. Миддлтон күштерін үш топқа бөліп, Батошты қайта басып алу мақсатымен негізгі колоннаны басқарды. Екінші колонна Батлфордқа жетіп, содан кейін Кэт-Найф-Крикке қарай жорық жасады, ал 74 атты полиция алғы шепте болды. Олар Паундмейкердің лагеріне шабуыл жасады, бірақ алғы шептегі әскерлердің шабуылы сәтсіз аяқталып, үкімет күштері кері шегінуге мәжбүр болды. Көптеген кешігулерден кейін Миддлтон көтерілісшілердің астанасына шабуыл жасап, Батош шайқасында жеңіске жетіп, Рильді қарсы алуға мәжбүр етті, содан кейін 20 мамырда Принс-Альбертті босатты. Үшінші колонна Эдмонтонға жетіп, 20 атты полиция және 9 фунттық (4 кг) зеңбірекпен қолдау көрсетті, онда үкімет Үлкен Аюды және Кри тайпасының қалдықтарын тұтқындады. Риль Регинадағы атты полициямен тұтқындалып, қысқа сот отырысынан кейін асылды. Миддлтон Ирвин мен атты полицияны наурыз бойында Принс-Альбертте қалып қойғаны және Батош шайқасында оған көмектеспегені үшін сынады. Ол күшті таратуды және оны атты жаяу әскер корпусымен алмастыруды ұсынды. Ол полицияны "тышқандарға" теңеді, олар шайқас кезінде жасырынып, қашқандарын айтты, ал оның сын-ескертпелері баспасөз тарапынан қолдау тапты. Ирвиннің әрекетсіздігі үшін бұқаралық ақпарат құралдары тарапынан сынға ұшырады және премьер-министрдің қолдауы болмағандықтан, ол келесі жылы отставкаға кетіп, оның орнына Лоренс Херчмер тағайындалды. Ирвин Кройердің мінез-құлқына және Дук-Лейктегі "полиция мен еріктілердің асығыстығына" наразылық білдірді. Бұл мәліметтер жарияланғаннан кейін Кройер де отставкаға кетті.

Прериядағы операциялар

Көтерілістен кейінгі жылдары үкіметтің солтүстік-батысқа қоныстандыру жөніндегі ұлттық саясаты жалғасты. 1885 жылы темір жол иммигранттарды әкелгендіктен, ақ қоныстанушылар аймақта көпшілікке айналды, ал 1890-шы жылдар бойы олардың саны шамамен екі есеге өсті. Көтерілістен кейін атты полиция күші 1000 адамға дейін арттырылды, ресми түрде ақ халықтың өсуіне төтеп беру үшін, сонымен қатар метистер мен алғашқы халықтардың болашақ көтерілістерінің алдын алу үшін. Бастапқыда қылмыс деңгейі төмен болды, полиция заңды бейресми түрде орындады, заңның әрпіне емес, мағынасына назар аударды, бірақ халық саны өскен сайын күш жаңа қиындықтарға тап болды. Полиция келгеннен кейін бір жыл ішінде мал шаруашылығымен айналысатындар аумаққа көшіп келді, бастапқыда полиция бекеттерінің маңында қорғану үшін топтасты. Үкімет 1870-ші жылдар мен 1880-ші жылдардың басында ірі шаруашылықтардың дамуын қолдады, жерді қоршап, кіші фермерлерді ығыстырды. Полиция шаруалармен тығыз байланыста болды, ал көптеген жаңадан келгендер полиция қызметінен кеткеннен кейін өздері шаруаларға айналды. Канадалық шаруалар көбінесе ағылшын-ирландтық тегінен шыққан және әскери тәжірибесі бар болған, ал көптеген басқалары бұрынғы полиция қызметкерлері немесе Шығыс Канаданың әлеуметтік элитасынан шыққан. Бір турист: «Шамамен барлығы дерлік полицияда болған, бұл табиғи, өйткені полицияда болған адам елді көріп, қызметтен шыққаннан кейін шаруашылықпен айналысады» деп жазған. Тимоти Бриннің айтуынша, осыған байланысты «шаруалардың полициямен қарым-қатынасы тығыз және әдетте достық болғандығын» байқауға болады. Бұл жұмыс күш арасында танымал болмады, бірақ 1896 жылы кішігірім қоныстандырушыларға қатысты үкімет саясаты өзгергенге дейін олар оған наразылық білдірді. Полиция жаңа шаруашылықтарға басқа да қызметтер көрсетті, шекарада малдың солтүстікке, Канада шаруашылықтарына өтуіне жол бермеу үшін операциялар жүргізді, карантиндік схемаларды енгізді және ветеринариялық мәселелерге көмектесті. 1880-ші жылдардың соңында шекарада ақ ұрылардың жылқы ұрлау саны күрт өсті, полицияның кездейсоқ орналасуы оны тоқтатуға жеткіліксіз болды. Осыған жауап ретінде комиссар Херхмер бүкіл аумақтарда полиция патрульдерінің жүйесін енгізді, жоспарлы сапарлар мен тексерулерді жасырын «ұшқыш патрульдермен» толықтырды. Бұл тәсіл ірі шаруашылықтардағы жаңа форпосттар желісі арқылы іске асырылды. Полиция әрбір фермаға немесе шаруашылыққа барып, қауымның әрбір мүшесімен жеке танысып, ақпарат жинап, әрбір қоныстанғаннан кез келген мәселені патрульдік кітапшаға жазуын сұрады. Полиция көтеріліске ұшыраған метистерге көмек таратты, жедел медициналық көмек көрсетті және шалғай аймақтарға пошта жеткізді. Жаңа патрульдік жүйе бойынша атты полиция жыл сайын орташа есеппен 1500000 миль (2414010 км) атпен жүрді. Соттардың қатаң жазаларының арқасында бұл процесс ауылдағы қылмысты іс жүзінде жойды. Көтерілістен кейін үкімет алғашқы халықтардың қозғалысын бақылаудың жаңа жүйесін енгізді. Полиция жаңа саясаттың заңсыз екендігі туралы ескерту алды, өйткені ол еркін жүріп-тұруды кепілдеген 7-ші шартқа қайшы келеді, бірақ олар оны бірнеше жыл бойы сақтады. Ақырында, күш таңдалған аймақтардан алғашқы халықтарды шығарудың баламалы тәсілі ретінде босқындар заңдарына жүгінді. Бұл скауттар бейресми киім киіп, өздерінің қауымдастықтарының басқа мүшелерін тұтқындауға құқылы болды, бірақ ақ адамдарды емес. Алкогольге тыйым салу күштің үлкен қиындықтарын тудыра бастады. Ликер заңдары алғашқы халықтардың алкоголь ішуіне кедергі келтіру үшін жасалды, бірақ олардың шарттары 1880-ші жылдардың соңында ақ қоныстанушылардың санының өсуіне де қатысты. Кейбір күшейтілген топтар бұл шараны мақтаса да, қоныстанушылардың көпшілігі оларға қарсы болды. Алкогольді жеке тұтыну үшін арнайы рұқсат алуға болады, бірақ олар бейтарап берілмеді, бұл жалпы наразылықты арттырды. Көптеген полиция қызметкерлері алкоголь ішті, соның ішінде контрабандистерден тәркіленген арақ та, ал полиция қызметкерлеріне заңды балама беру үшін полиция сырасын беретін асханалар құрылды. Көшіп келушілер полицияның қатаң іздестіруіне, жасырын офицерлерді орналастыруына және соттардың үлкен айыппұл салуына қарамастан, үлкен қалаларда заңнан қашуды әдетте бастады. Халықтың күшке деген наразылығы өсті және полиция жақын арада осы танымал емес заңдарды орындауға толыққанды көшті. 1892 жылы заңдық өзгерістер жасалды, тыйым салу алынып, қоғамдық барларды лицензиялауға рұқсат берілді; жаңа заңды жергілікті қалалық инспекторлар орындады, күштің осы мәселеге қатысуын азайтты. Прерияда ақ әйелдердің саны шамалы болғандықтан, темір жол жұмысшыларының келуі және Роки тауларының етегіндегі кендердің ашылуымен бірге проституцияға зор сұраныс туды, нәтижесінде ол гүлденді. Проституция заңсыз болды, бірақ Солтүстік-Батыс атты полициясы оны «қажетті жамандық» деп қарады, ер адамдардың секс қажеттігі бар екенін және борделдерді жабу басқаруға келмейтін әлеуметтік шиеленістерге әкелетінін айтты. 1874–1890 жылдар аралығында Солтүстік-Батыста проституция үшін барлығы 12 айыпталды, бұл проституцияға төзімділік таныту саясатын көрсетеді. Солтүстік-Батыс атты полициясының адамдарының өзі жиі проституция қызметтерін пайдаланғаны борделдерге төзімділік танытудың тағы бір себебі болды. Регина Лидер газетінің редакциондық мақаласында әжуалай: «Атты полицияның қызыл бас киімі осы қамалдағы кіреберістерден кез келген уақытта жылқымен шығып-кіреді. Ешқандай тұтқын жасалмағандықтан, осы сапарлардың мәнін оңай болжауға болады!» деп жазды. 1890 жылдан бастап протестант шіркеулерінің қысымымен проституцияға қарсы күрес басталды. Алайда, науқан тиімсіз болды, өйткені Солтүстік-Батыс атты полициясы борделге шабуыл жасап, мадамға айып төлеу немесе қаладан кетуді ұсынды; әдетте соңғы нұсқа таңдалды. Бордел жабылып болжағаннан кейін бірнеше аптадан соң тағы бірі ашылды, осы цикл қайталанды. 1904 жылға қарай күштің орташа есеппен 10% қызметтен босатылды немесе АҚШ-қа қашып кетті. 1907 жылы Калгариден тыс, Ноуз Крикте жапондық проституткаларға толы бордел жұмыс істеп жатқаны туралы шағымдардан кейін Солтүстік-Батыс атты полициясының бастығы Диан борделді жабудан бас тартты, өйткені ол әр 9 күнде медициналық тексеруден өтеді және оны жабу венериялық аурулардың таралуына әкеледі деді, бұл Калгари газеттерінде қызу пікірталас тудырды.

Қалалық орталықтардың өсуі

XIX ғасырдың соңына қарай көші-қон, қалалану және индустрияландыру аумақтарды өзгертіп, ескі шекаралық тіршілік салтын жойды. 1910 мен 1914 жылдар аралығында үш миллион иммигрант Канадаға келді, олардың көпшілігі Шығыс Еуропадан, ал олардың жартысынан астамы аумақтарға қоныстанды. Прерия аймағында жаңа қалалар салынуына байланысты қала халқының саны едәуір өсті. Иммигранттардың көпшілігі аймақтың дамып келе жатқан салаларында, әсіресе Канадалық Тынық мұхиты темір жолының арқасында ірі кен және өндіріс орталықтарында жұмыс істеді. Қоғам өзгерген сайын, иммигранттар мен қылмыскерлердің жаңа теміржол желісін өздерінің пайдасына қолдануы мүмкін деген қауіп туды. Осының салдарынан, атты полицияға талаптар артып, олар өзгерістерге бейімделуге күш жіберді. Халық санының өсуі полиция қарауына түскен қылмыстық істердің көбеюіне әкелді: 1900 жылы 1000-нан аз іс тергелді, ал төрт жыл ішінде істер саны 4000-тан асты. Жаңа қалаларда атты полицияның қандай рөл атқаруы керек екеніне қатысты пікір таластары болды, сондай-ақ полиция күштерінің осы қалаларға тартылуынан, халық азырақ қоныстанған Прерия аймағындағы патрульдеу жүйесінің қысқартылуынан алаңдаушылық туды. 1888 жылы теміржол бағыты бойынша құпия агенттерді орналастырып, ақпарат жинау үшін арнайы теміржол бөлімі құрылды, сонымен қатар ірі детективтік бөлім құру жоспарлары ұсынылды, бірақ іске аспады. Жаңа қалаларда бұрын көз жұмылған проституция заңдарын күшіне енгізуге әрекеттер жасалды, полиция жергілікті жыныстық қызмет саласын бейресми реттеді. Атты полицияға жергілікті билікке түрлі жолдармен көмектесуге қысым көрсетілді, бірақ полицияның өзі көбінесе оған қарсы болды. Бұған халық денсаулығын сақтауға қолдау көрсету, көмек тарату, өртке қарсы күрес жүргізу және оны тергеу, малдың қозғалысын басқару кірді. Жаңа теміржол желілерінің құрылысы жалғасты, полицияға 1880-жылдардағы тәжірибелеріне сәйкес, Канадалық Солтүстік және Гранд Транк Пасифик желілерін, сондай-ақ Канадалық Тынық мұхиты теміржолының Кроуз-Нест Пасс тармағын салуға көмектесу міндеті жүктелді. Комиссарлық лауазымдағы полиция офицерлеріне, әсіресе компания басшылығы мен құрылысшылар арасындағы келіспеушіліктерді реттеуші ретінде үлкен құқықтық жүктеме түсті.

Өнеркәсіптік қатынастар

Жаңа өнеркәсіптік жұмыс күші көбінесе өте жағдайы нашар болып, жұмыс істеді және жұмыс құқықтары аз болды. Жұмысынан наразылық білдіріп кеткен жұмысшылар, қожалық және қызметшілер туралы заңға сәйкес, жұмыстан қашуы үшін немесе босқындық заң бойынша тұтқындалуы мүмкін еді. Канадада ұйымдасқан еңбектің жағдайы нашар болғанымен, кәсіподақтардың заңдық құқықтары өте шектеулі болды. Осы кезеңде өндірістік даулардың саны күрт өсті. Соның салдарынан болған жұмыс тоқтатулар мен ереуілдер кейде қарулы үкіметтік араласуды қажет етті. Әскерлер көбінесе осы мақсатта қолданылды, бірақ атты полицияны жұмылдыру арзанға түсті және саяси тұрғыдан сенімді деп есептелді. Осы себепті, күш 1887 және 1906 жылдар аралығында бірнеше рет өндірістік дауларды реттеу үшін шақырылды. 1887, 1892, 1894, 1896, 1897, 1901, 1903 және 1906 жылдары дауларды реттеу үшін атты полиция шақырылды. 1906 жылы компания (қазір Альберта темір жолы және суару компаниясы деп аталады) мен жұмысшылар арасында кәсіподақтарды мойындау, жалақы және жұмыс жағдайлары туралы дау кезінде тоғыз ай бойы полиция орналастырылды. 82 штатты полиция офицері 11 арнайы констебльмен толықтырылды, олар компания ішінде жұмысқа алынды, ал бір жасырын офицер ереуілге кіріп, барлық ақпаратты жіберді. Полиция тәртіпті сақтап, ереуілге қатыспаған жұмысшыларды пикет желілерінен өткізді. Атты полиция шығыс немесе оңтүстік еуропалық шыққан еңбек агитаторларын және ереуілшілерді жақтырмады, бірақ олар қарапайым жұмысшылардың қиындықтарына көңіл бөлді және егер бұл тәртіпсіздіктерге әкелсе, компания иелеріне белсенді көмектесуге құштар емес еді.

Клондайк алтынға толы астан

1890 жылдарға дейін Канаданың солтүстік-батысында үкіметтің өкілдігі болған жоқ. 1894 жылы алтын кенін өндірудің артуы және халық санының өсуі Оттаваны виски саудасын бақылау және жергілікті бірінші ұлт өкілдерін қорғау үшін араласуға шақырды. Жауап ретінде, атты полиция Юкон өзені бойында сараптама жүргізіп, кедендік баждарды жинады. АҚШ минералға бай аймақты басып алуға тырысуы мүмкін деген қауіп күшейді, сондықтан 1895 жылы Форти Майлда жиырма адамнан тұратын полиция тобы құрылды. Қылмыстар өте сирек болғанымен, полиция мен кеншілер комитеттері арасында шиеленіс туды, олар алдыңғы бірнеше жылда бейресми әділдік жүзеге асыру үшін құрылған еді. 1896 жылдың маусым айында полиция кеншілер лагерінің біріне топ жіберіп, жергілікті комитет қабылдаған шешімдерді жойды. 1896 жылы Клондайк аңғарында көп мөлшерде алтын табылды. Келесі жылы осы жаңалық тарағаннан кейін, шамамен 100 000 адам байлық іздеп Клондайкқа ағылды, олардың көпшілігі тау-кен өнеркәсібінде тәжірибесіз болды. Бұл аймаққа жету үшін көптеген алтын іздеушілер қиын тау жолдарымен және өзендермен қарапайым қайықтарда жүрді, бірақ алтын кен орындарына 40 000-нан астам адам жетті. Клондайкте үлкен және қымбат атты полиция жасағы құрылды, 1898 жылы ол 288 адамнан тұрды, бұл күштің үштен бірін құрады және оның ең тәжірибелі қызметкерлерін қамтыды. Аймақтағы шекаралар 1867 жылы АҚШ Ресейден Алясканы сатып алғаннан бері даулы болды, ал алтын іздеушілердің көпшілігі американдықтар еді. АҚШ алтын кен орындарын өзіне қосып алуы мүмкін деген жаңа алаңдаулар туындаған кезде, атты полицияға шекара бойында Канаданың бақылауын нығайту міндеті жүктелді. Күштер Юкон шекарасында және оңай бақыланатын тау асуларында бақылау бекеттерін құрып, бекеттерді Максим мылтықтарымен жарақтандырды. Полиция заңсыз қару-жарақтарды тексеріп, қылмыскерлердің кіруіне жол бермеді және кедендік баждарды жинады, сонымен қатар көшпенділердің ағынын қорғауға және бағыттауға көмектесті, олардың дауларында делдалдық жасады және практикалық кеңес берді. Атты полиция өзінің штабын Даусон-Ситиде орнатты және Юкон аумағын аралап, отыз үш бекеттен тұратын желі құрды. Детективтер американдық ұйымдарға кіріп, ықтимал құпияларды анықтау үшін жіберілді. Полицияның рөлі өрт қауіпсіздігін, жергілікті аң аулауды басқаруды, пошта және телеграф жүйесін басқаруды, сот медициналық сарапшылар ретінде әрекет етуді және тау-кенді тіркеу жүйесін басқаруды қамтыды. Тарихшы Моррис Заслоу Юконды осы кезеңде «полиция мемлекеті» деп сипаттайды, ал Уильям Моррисон күштің қажет деп тапқан жағдайда жоқ заңдарды ойлап табуға және орындауға дайындығын атап өтті. Полиция осы кезеңде тиімді және адал әрекет етіп, аймақтағы қылмыстылықты қысқартты, бірақ олардың жұмысына Клондайк географиясы көмектесті, ол қалаулы емес адамдардың кіруін қиындатты. Клондайк алтынға деген қызу шапқыншылығы сол кезде бүкіл әлемде үлкен жариялануға әкелді, ал Юконның Даусон-Ситисіндегі салыстырмалы тәртіп пен Алясканың Скагвейіндегі хаотикалық және зорлық-зомбылық жағдай арасындағы айырмашылық газеттерде көп пікір туғызды. NWMP-нің жақсарған бейнесін көрсете отырып, 1897 жылы Виктория патшайымның алмас мерейтойына орай, түрлі-түсті қызыл киім киген NWMP атты жауынгерлері Лондон көшелерінде Канадалық контингенттің бір бөлігі ретінде марш жасады. Шындығында, комиссар Херхмер 1896 жылы Суданға 350 адамнан тұратын күш жіберуді ұсынған, бірақ оның жоғары лауазымдағы адамдары бұған қарсылық көрсетті. Канада үкіметі тәжірибелі сарбаздарды табудың негізгі көзі ретінде атты полицияға жүгінді, ал оның мүшелеріне қызмет мерзіміне байланысты демалыс берілді. Бұл, Юкондағы міндеттемелерді сақтау қысымымен бірігіп, 1900 жылға қарай қалған аумақтардағы полиция санын 682 адамға дейін азайтты. Прейриге арналған даланың үлкен шығындарының ұқсастығы NWMP-ді Оңтүстік Африкадағы операцияларға жақсы дайындалған деп есептеді. Херхмер тиімді бюрократ болды, бірақ оның авторитарлық басшылық стилі оны Оңтүстік Африкадағы королева мен ел үшін күресуге асыққан «батыл ерлерді» басқаруға жарамсыз етті. Херхмер 144 ерікті атты полициядан тұратын топты жалдап, басқарды, олар жаңа 2-ші Канадалық атты мылтық батальонының жартысын құрады; батальонның басқа еріктілерінің көпшілігі де бұрынғы полиция қызметкерлері болды. Сонымен қатар, тәртіп сақтаушылар мен әскерлер арасында спирттік ішімдіктер заңдарының орындалуына байланысты шиеленіс күшейді. 1916 жылдың қазан айында Калгаридегі полиция казармасы екі жүзден астам әскер мен азаматтардан тұратын топпен шабуылға ұшырады, олар спирттік ішімдіктерге байланысты ұсталған алты әскерді босатуға тырысты. Ғимарат қиратылды, бір полиция қызметкері атылып, бірнешеуі жараланды. Күштің жаңа қауіпсіздік рөлінің талаптары, дәстүрлі полициялық міндеттерімен біріктіріліп, полицияның ресурстарын тез шектен шығарды. Комиссар Перри үкіметке жағдай туралы алаңдаушылығын білдірді, жауап ретінде Альберта және Саскачеван провинциялық полиция күштері құрылды, бұл 80-нен астам атты полиция бекеттерін жабуға мүмкіндік берді. Перри күш енді «соңғы рет пайдаланылған жұмысты аяқтады» деп мәлімдеді және атты полицияның Еуропадағы Канадалық экспедициялық корпусын қолдауға бағытталуын ұсынды, полицияға күресуге рұқсат бермесе, ол отставкаға кететінін мәлімдеді. Батыс майданында кавалерияның қажеттілігі болмайтындығы туралы әскери шағымдарға қарамастан, 1918 жылдың мамырында 738 атты полиция қызметкері «А» эскадронын құру үшін шетелге жіберілді, ал тағы 186 адам Ресей азаматтық соғысындағы британдық күштерді қолдау үшін Сібірге жіберілді. Желтоқсан айына қарай Канадада бар болғаны 303 атты полиция қызметкері қалды, олар негізінен шекараны қорғауға бағытталған, ал соғыс барысында құрылған барлау желілері таратылды.

Большевиктердің қорқынышы

Соғыстың соңғы жылдарында Канадада әскери міндеттілік енгізілді, оған жұмыс күшінің жетіспеуі, әлеуметтік өзгерістерге жасалған қысым және қалған жұмысшылардың жедел кәсіподақтарға бірігуі сүйемдеді. Орталық державаларға қатысты алаңдаушылықтар басылған кезде, 1918 жылдың соңында үкіметте Ресейдегі жаңа большевиктік үкімет Канадада жасырын саботаждар науқанын ұйымдастырып жатқан болуы мүмкін деген қорқыныш күшейді. Осыған жауап ретінде премьер-министр Роберт Борден саясаткер Чарльз Кахан басқаратын Қоғамдық қауіпсіздік бөлімін құрды. Кахан бұл ұйымды АҚШ-тағы Тергеу бюросына ұқсас, әлдеқайда ірі құпия қызметке айналдыруды жоспарлады, бірақ ол Борденмен келіспей, ақырында отставкаға кетті. Ал комиссар Перри атты полицияның болашағы үшін үш балама ұсынды: күштің құрамын Канада армиясына қосу; оның міндетін тек алыс солтүстікті күзетумен шектеу; немесе күшке бүкіл Канада бойынша мемлекеттік және құпия полиция саласында кең ауқымды рөл беру. Перри үшінші баламаны қолдады, сондықтан Әділет министрі міндетін атқарушы Артур Миген атты полицияны және Доминион полициясын біріктіріп, оларды Перриге бағынуды ұсынды. Атты күштің құрамын 1200 адамнан тұрақты ұстау қажет болды, бұл кадрлық ресурстарға үлкен сұраныс тудырды: Еуропа мен Сібірдегі күш мүшелеріне елге оралуға бұйрық берілді. Полиция құпия агенттердің жаңа желісін құруға кірісті, Перри оларға «шет елдік қоныстарды» зерттеп, «большевиктік тенденциялар мен ілімдердің ең кішкентай белгілерін» анықтауды тапсырды, сондай-ақ күш экстремистік көзқарастарды ұстанатын күдіктілерді сотсыз депортациялауға мүмкіндік беретін жаңа заңдарды қабылдады. Полицияның операциялары жақсы ұйымдастырылды, бірақ болшевиктік қастандықтардың ешқандай нақты дәлелі табылған жоқ.

Құрастыру

Үкімет большевиктер қатерінен терең алаңдады, ал 1919 жылдың мамырында Виннипегте жалпы ереуіл басталып, министрлер революцияға алып келеді деп қорқытқан ұлттық дағдарыс тудырды. Қоғамдық тәртіпті сақтау және ереуілшілер туралы ақпарат жинау үшін атты полиция күштері жөнелтілді; 245 атты полиция қызметкері, төрт пулеметі бар жүк көліктерімен бірге қалаға жіберілді. 21 маусымда, "Қанды сенбі" деп белгіленген күні, әскери ардагерлер ереуілшілерді қолдап қала арқылы шеру тартты; билік шерушілерді тарату үшін атты полицияны шақырды. Полиция келген кезде наразылар көтеріліс бастап, полиция екі рет шабуыл жасады. Полиция жағдайды бақылаудан шығарып алатынын түсініп, толқындарға оқ атып, бір адамды өлтіріп, басқаларын жарақаттады. Виннипегтегі оқиғалар Канада бойынша қауіпсіздік мәселелерін басқарудың хаостық және нашар үйлесімділігін, елдің батысы мен шығысындағы полиция ұйымдарының арасындағы жасанды бөліністі және қауіпсіздік жұмысына жауапты жалғыз басшының болмауын көрсетті. Комиссар Перри жаңа федералды полиция күшін құруды ұсынды, мүмкіндігінше Доминион полициясын қолданыстағы атты полиция күштерімен біріктіруді көздеді. Оның пікірінше, атты полиция күштері әлдеқайда ірі, әскерилендірілген, тәжірибелі және құпия барлау жұмыстарын жүргізуге қабілетті. Заң 1920 жылдың 1 ақпанында күшіне енді, бұл ескі күштің ресми түрде таратылуын білдірді. 1878 жылы бұл құрылым қайта қаралып, оның орнына суперинтенданттар, инспекторлар, штаб-сержанттар, сержанттар, капралдар мен констебльдерден тұратын иерархия құрылды. Комиссияланған офицерлер ресми емес жағдайда әдетте армиядағы теңдес атаулармен аталатын, комиссар полковник шенімен, ал суперинтенданттар мен инспекторлар сәйкесінше майор және капитан атақтарын қолданған. Күш тарихында бес комиссар болды: Джордж Френч (1873-1876 жж.), Джеймс Маклиод (1880 ж. дейін), Ачесон Ирвин (1886 ж. дейін), Лоуренс Херчмер (1900 ж. дейін) және 1920 жылы күш біріктірілгенге дейін басқарған Айлсворт Перри. Күш бастапқыда премьер-министрге бағынышты болса, 1876 жылы бақылау Мемлекеттік хатшыға берілді, бұл 1879 жылғы Атты полиция туралы заңда бекітілді. Атты полицияның ережелері бастапқыда өте бейресми болды, 1873 жылғы Атты полиция туралы заңға және 1874 жылы жарияланған "Ережелер мен нұсқаулар" құжатына сүйенді. Қосымша нұсқаулар болмағандықтан, офицерлер британдық әскери ережелерді қолданып, күшті кавалерия полкі сияқты басқарды. Бұл жағдай ұйымдастырудың жетіспеуіне әкелді, ал 1886 жылы суперинтендант Ричард Дин қайта қаралып жаңартылған тұрақты бұйрықтар шығарды, содан кейін 1889 жылы "Регламенттер мен бұйрықтар" кітапшасы жарық көрді. Күш әр түрлі бөлімдерге бөлінді, әдетте әр бөлімге суперинтендант басшылық етті. Күштің штаб-пәтері бастапқыда Төменгі Форт-Гарриде орналасқан, содан кейін Форт-Уолшқа батысқа қарай жылжыды, бірақ 1888 жылы жаңа теміржол желісіне жақын Регинаға көшірілді. Регина штаб-пәтері жергілікті тұрғындар арасында "Казарма" деп белгілі болды және 1890 жылдары әдетте бір уақытта 200 полиция қызметкерін ұстады. Күштің көптеген бекеттері телеграф желісімен және 1885 жылдан бастап телефон арқылы байланысты, қажет болған жағдайда Слейтердің телеграфтық кодын пайдалану арқылы ақпарат шифрланды. 1886 жылы жазу машиналары, ал 1888 жылы бұйрықтарды тарату үшін баспа машинасы сатып алынды. Күштің өз түрмесі болмады – түрмеге сотталғандар Манитоба түрмесіне жіберілетін. 1891 жылға дейін аумақтардағы жалғыз қысқа мерзімді түрмелер күштің әртүрлі бөлімдік штаб-пәтерлерінің күзет бөлмелері болды. 1891 жылы Регинада аумақтық түрме салынды. Күш тарихының көп бөлігінде Фредерик Уайт осы лауазымды атқарды, бірақ 1913 жылы А.А. Маклин оны алмастырды. Аудитор шығыстарды есепке алуға, аудит жүргізуге және сатып алуды басқаруға жауапты болды, комиссардың жауапкершілігінен операциялық емес функциялардың көп бөлігін алып тастады. Уайт премьер-министр Джон А. Макдональдтың сенімді адамы болды, ол күштің басқарылуына жақын қызығушылық танытты, және бұл лауазым полицияға инвестиция салу үшін Оттавадан қолдау алу үшін маңызды болды.

Киім-кешекті және төсбелгі

1873 жылы күшке алғашқы қатарға алынғандарға қызыл Норфолк жакеттерінен тұратын форма берілді. Форма милиция қоймаларынан шығарылды және полковник Патрик Робертсон Росс пен губернатор Александр Моррис кеңесі бойынша таңдалды. Көп ұзамай сұр шалбарлар екі жағынан сары жолағы бар көк шалбарлармен ауыстырылды. Бұл алғашқы формалар өте қарапайым болды, комиссарлар мен қатардағы әскерлер бірдей форма киді. 1876 жылы өзгерістер енгізілді, комиссарлар үшін 13-ші гусарлар кигенге ұқсас әсем формалар енгізілді, ал қатардағы әскерлер үшін де осындай әскери стильдегі формалар болды, ал офицерлерді ажырату үшін алтын тоқу қолданылды. Қысқы формалар жүн шапқылары мен мокасиндері бар сұр пальтолардан тұрды, бірақ полиция бұқа терісінен жасалған жылы пальтоларды киюді артық көрді, олар бұқалардың жоғалуына дейін қол жетімді болды. 1886 жылы гусар стиліндегі формалар қарапайым драгун стилімен ауыстырылды және қою көк түсті күнделікті формалар енгізілді. 1880-ші жылдары полиция арасында қысқы киімнің бір бөлігі ретінде ұшқыш матадан жасалған көк жакеттер танымал болды және 1893 жылдан бастап ресми түрде беріле бастады. Күш бойынша біркелкі форманы жасауға үнемі тырысылды, бірақ әрқайсысы сәл өзгеше нұсқаларды шығарған бірнеше мемлекеттік жеткізушілердің салдарынан бұл толыққанды сәтті болған жоқ. Форманың әскери тарихын көрсететін әдемі болуы мен полицияның күнделікті жұмысына қолайлы, практикалық болуы арасында шиеленіс болды. Атты полицияның ақ шлемдері, жем-шөп шапқалары мен тығыз туникалары жазық далада жұмыс істеуге ыңғайсыз болды, сондықтан "далалық киім" деп аталатын киім жиынтығы ресми емес түрде пайда болды және 1900 жылға қарай күштің басым стиліне айналды. Далалық киім әдетте бұқа терісінен жасалған жакет, жаңбырлы ауа-райы үшін майлы тері және былғары саяқтан тұратын, кең қалпақпен толықтырылды: 1890-шы жылдардың соңында Стетсон бас киім ретінде таңдалып алынды. Ғасырдың басында көптеген полиция қызметкерлері далалық киім туникасына ұқсас кесілген қызыл серж туникасы мен Стетсон шапкесін киді, бұл кейіннен танымал болды. Юконға алғашқы рет жіберілген полиция арнайы суық ауа-райы киімдерімен жабдықталды, ал кейінгі бөлімшелер елен терісінен жасалған паркалармен, тері шапқалармен және аяқ киіммен жабдықталды. Алыс солтүстіктегі экстремалды жағдайларда полиция патрульдеу үшін жергілікті инуиттер киімін қабылдады, тіпті бұл күнделікті күтімді қажет етсе де, көбінесе жергілікті инуит әйелдері орындады. Сибирьге жіберілген атты полиция атты күштер қолданатын стандартты хаки формасын киді. Күштің белгісі шамамен 1876 жылы пайда болды және 1890 жылдардың соңында кеңінен қолданыла бастады. Ол бұқа немесе бизонның басын, қарағай жапырағын, тәжді – алғашқыда Сент-Эдвард тәжін, 1903 жылдан кейін Тюдор тәжін – және полиция ұранын қамтиды. Бірақ бұл Голливудтың 1877 жылғы сәуірдегі Форт-Бентон (Монтана) газетінен алынған американдық газеттік мақаланың бейімделуінен туындады. Француз тіліндегі сөз тіркесі болғанымен, бұл 14 ғасырлық ағылшын ұраны, алғаш рет Канадада Grand Trunk Railway Regiment қолданды, және оны атты полиция неге қабылдағаны белгісіз.

Қару-жарақ

Атты полиция қарулы күш ретінде құрылды, негізінен далалық алғашқы халықтар тарапынан туындаған қауіп-қатерге байланысты. Полиция бастапқыда Снайдер Энфилд Карбин Марк III және Снайдер Энфилд Ұзын мылтығымен жабдықталған, бірақ олар бір рет атуға арналған, ал АҚШ-тағы үндістер қолданатын қайталайтын қарулардан нашар болды. 1895 жылы күш ескірген Винчестерлерді Ли-Метфорд карабинімен алмастыра бастады, бірақ бұл мылтықтар әлі де қара ұнтақты қолданды және күтілгендей жұмыс істемеді. Бағдарлама тоқтатылды және оның орнына түтінсіз Lee Enfield—SMLE (Short Magazine Lee Enfield Mk I) 1902 жылы стандартты полицияның шағын қаруы ретінде енгізілді. Мылтықтар мен карабиндерден басқа полиция кейде револьверлерді де алып жүрді. Алғашқы рекруттар .44 калибрлі Smith & Wesson American Model және .450 калибрлі Адамс револьверлерін; Tranter револьверлерін қолданды; Enfield Mark II револьвері 1882 жылы енгізілді, бірақ олар ауыр және қолайсыз деп есептелді және 1904 жылы Colt New Service Revolver-мен ауыстырылды. Жасырын полиция қызметкерлері үшін Smith & Wesson .38 калибрлі револьвер сияқты кішкентай қалталық револьверлер сатып алынды. 1873 жылы батысқа аттанғанда, күш британ армиясының 1868 үлгісіндегі жиырма бес найзасын алып келді, бұл Блэкфут алғашқы халқына әсер ету үшін жасалды. Күш сонымен қатар қылыштарды да қолданды, 1822 үлгісіндегі британдық жеңіл атқыштардың сабыры офицерлерге бекітілді, ал офицер емес қызметкерлер британдық 1853 үлгісіндегі қаруды алып жүрді; кейбір констебльдер комиссар Френч олардың пайдалылығына күмәнданғандықтан, өздерін ресми емес түрде қылыштармен жарақтандырды. Бұл қаруларды алып жүру саясаты 1880 жылы қарастырылды, өйткені қылыштар алғашқы халықтармен қақтығыстарда енді тиімді емес деп саналды. Бірінші дүниежүзілік соғыстың соңында Сібірге жіберілген атты полиция 1908 үлгісіндегі атты әскердің қылышын алып жүрді. 1873 жылы күшке екі 9 фунттық (4 кг) Mark I ұңғымалық зарядтаушы далалық зеңбірек және екі 5,63 калибрлі мыс миномет берілді; 1876 жылы тағы төрт мыс 7 фунттық Mark II далалық зеңбірек алынды. Ақыры, 1894 жылы пулеметтер келді, онда полиция үшін екі .303 калибрлі Максим пулеметтері бекітілді, ал 1897 жылы тағы екеуі сатып алынды. 1900 жылы Юкон далалық күштері күшке екі қола 7 фунттық зеңбірек сыйға тартты. Аттардың күш жұмысына маңыздылығы артты, әсіресе комиссар Херхмер енгізген жаңа патрульдік жүйеден кейін. 1880 жылдары полицияның жылқыларына мұқият қарады және оларға жақсы ветеринариялық көмек көрсетілді, бірақ олар өте көп жұмыс істеді. Ғасырдың соңында күштің ең жоғары деңгейінде 800-ге жуық жылқы болды және жыл сайын 100 жаңа атты сатып алу қажет болды. Полиция бастапқыда кең ауқымдағы ат жабдықтарын қолданды, көбінесе британ армиясының Универсалды үлгісі, бірақ бұл далаға жарамсыз деп табылған. Кейбір тәжірибелерден кейін 1880 жылдары күш батыс немесе калифорниялық стильдегі селді таңдады, ол атты да, атты да ыңғайлы болды. Полиция тек аттарға ғана сүйенбеді, жабдықтар мен жабдықтарды тасымалдау үшін жүк тасушы поникерлер мен қашырларды, ал күштің алғашқы жылдарында өгіздерді жүк тартқыш жануарлар ретінде пайдаланды. Солтүстікте иттердің шанасы мен каноэлер де қолданылды. 1915 жылы күш өзінің алғашқы көлігін, McLaughlin Model 55 сатып алды және келесі жылы шекаралық патрульді механикаландырып, көптеген автомобильдер мен мотоциклдерді пайдаланды. 1919 жылы "Әуе полициясы қызметін" құру үшін полицияны соғыс уақытындағы артық ұшақтармен жабдықтау туралы ұсыныс болды, бірақ оны үкімет қабылдамады. Сонымен қатар атты полиция Канаданың жағалаулары мен өзендерінде жұмыс істеу үшін түрлі қайықтар сатып алды. 1890 жылы Уинипег көлінде пайдалану үшін "Киуатин" желкенді кемесі сатып алынды, бірақ сол жылы ол айналып кетті. 1902 жылы "Видет" пароходы үш ұшырумен қамтамасыз етілген Юкон өзенінің бойында полицияны тасымалдау үшін сатып алынды. 1905 жылы Виннипег көлінде тасымалдауға арналған Redwing кішкентай бу кемесін сатып алды. Полиция Рувилл булы кемесін арнайы салған еді. Ол алыс солтүстікке патрульдеу үшін 1906 жылы, бірақ сынақтар оның өте көп отын күйдіргенін көрсетті және ол ешқашан қолданылмады. 1919 жылы "Жеңіс", "Дункан", "Леди Борден" және "Чакаквана" моторлы кемелері алыс солтүстік пен батыс жағалауда қарауылдап жүрді. Оның алғашқы ат жабдығы мен арбалары Америка Құрама Штаттарынан әкелінді, бірақ полиция киімдері жергілікті жерде жасалды. Жабдықтар мен керек-жарақты сол кездегі үкіметті қолдаған компаниялардан сатып алу керек болды, ал 1896 жылдан кейін бақылаушының кеңсесі саяси мақұлданған жеткізушілердің ресми тізімін жүргізді. Полицияның барлық қарулары отандық өндірушілердің болмауына байланысты импортталуға тиіс болды, ал 1890 жылдары күш әлі де өзінің көп бөлігін шетелден сатып алды, өйткені Канадада жасалған оқ-дәрілер сапасыз болып қалды.

Халықтық ақпарат құралдары

Күшінің ерте атағы 1880 және 1890 жылдары жарияланған журналистік есептермен қалыптасты, содан кейін зейнеткер офицерлер жазған түрлі өмірбаяндық очерктер жарық көрді. Атты полицияға алғашқы баспасөз реакциясы әртүрлі болды, әсіресе либералдық газеттер арасында, және тарихшы Майкл Доусон сипаттағандай, жаңа ұйымның ішіндегі "тиімсіздік, ұқыпсыздық және жөнсіздік" туралы есептерге баса назар аударды. Ал полиция қызметкерлерінің естеліктерінде олар қатал, бірақ әділ күш ретінде бейнеленді, олардың басты міндеті – шұғылалы аймақтарда тәртіпті сақтау болатын. Бірақ, өте тез арада газеттердегі хабарламалар ерлікке, романтикаға толып, атты полиция туралы күшті аңыз құрылды. Бұл 1887 жылы алғаш рет орындалған атты полицияның Музыкалық саяхаты сияқты оқиғалармен нығайтылды, ол көпшілықты атты әскерлердің шабуылдарымен және найза көрсетулерімен көңіл көтерді. Атты полицияның көркем әдебиетте алғаш рет пайда болуы – Жозеф Коллинстің 1885 жылы жарық көрген "Луи Риелдің тарихы" романы болды. Полиция көп ұзамай жазушылар үшін танымал тақырыпқа айналды, 1890 мен 1940 жылдар аралығында Солтүстік Америка мен Ұлыбританияда полиция және оның ізбасары RCMP туралы 150-ден астам роман, сондай-ақ журналдардағы мақалалар мен балаларға арналған басылымдар жарық көрді. Гилберт Паркер, Джеймс Кервуд және Ральф Коннордың шығармалары ерекше танымал және ықпалды болды. 1912 жылы жарық көрген Коннордың "Камерон есімді елордалық" романы, полиция қызметіндегі қызметі арқылы бастапқыда бұзылған басты кейіпкердің өзін өзі жетілдіруі туралы әңгімесімен, көптеген келешек кітаптарға үлгі болды. Бұл күш туралы көптеген өлеңдер жазылды, ең танымал – 1878 жылы алғаш рет жарық көрген және кейін бірнеше рет кеңейтілген "Жазықтықтардың салт аттылары". Бұл романдарда стандартты кейіпкерлер мен сюжеттер қолданылды. Доусон сипаттағандай, атты полиция қызметкері – ағылшын-саксондық, "батырлыққа, өзінен бас тартуға бейім" қаһарман болды, ол әдетте шетелдік немесе француз канадалық болған күдіктісін жаушылық жерлерде қуалайтын және көбінесе қан төкпестен жеңіске жететін. Тарихшы Эндрю Грейбилл сипаттағандай, бұл оқиғалар "викториялық ерлік" идеалдарын жақтады, ал әңгіме "романтикаға, әдепке және әділдіктің әділ ойын арқылы сақталуына" бағытталған. Жанр ішінде кейбір ұлттық ерекшеліктер де пайда болды. Британ жазушылары полицияны жоғары санаттағы отарлық әскерлер ретінде бейнеледі, олар өркениеттің шекарасында Британ империясына қызмет ету міндетін орындады. Канадалық романдар осы империялық аңыздың көп бөлігін қабылдады, бірақ күштің кең моральдық билік пен тәртіптің қорғаушысы ретінде де бейнеледі, иммигранттар мен әлеуметтік тұрақсыздыққа қатысты қазіргі қорқыныштарға қарсы сенімді, консервативті бейне жасады. Ал АҚШ-тағы авторлар көбінесе таныс батыс сюжеттерін қайта пайдаланды, бірақ оларда канадалық кейіпкерлер мен көріністерді қолданды. 1930 және 1940 жылдары күш көптеген радио хабарлары мен фильмдердің тақырыбына айналды. "Ренфрю атты полициясы" және "Юконның сынағы" сериалдары атты полицияны бейнелі қаһармандар ретінде көрсетуді жалғастырды, ал "Юконның сынағы" кейіннен 1950 жылдары "Юконның сержанты Престон" телесериалына айналды. XX ғасырда күш туралы 250-ден астам фильм түсірілді, соның ішінде 1936 жылы шыққан өте табысты "Rose Marie" мюзиклі. Бұл фильмдердің танымалдылығы 1970 жылдары азайды, бірақ күштің бұл бейнесі 20 ғасырдың соңындағы қазіргі RCMP-нің телесериалдарына, мысалы, Юконнан келген констебль туралы "Due South" сериалдарына әсер етуді жалғастырды. "Атты полиция әрқашан өз адамын табады" деген сөз нағыз ұран болмаса да, Дон Роза оны "Скродж МакДактың өмірі мен дәуірі" комиксінде пайдаланып, өзінің ең танымал офицерлерінің бірі, полковник Сэмюэл Стилдің аузына салды.

Тарихнама

RNWMP-тің ауқымды тарихи мұрағаттары 1920 жылы оның ізбасары RCMP-мен біріктірілді, бірақ 1873 жылдан 1885 жылға дейінгі алғашқы мұрағаттар 1897 жылы өртте жойылған еді. 20 ғасырдың көп бөлігінде RCMP осы тарихи мұрағаттардың басым бөлігін жабық ұстады, материал полиция тарихына қатысты белгілі бір көзқарасты сақтауға сенім білдірілген таңдалған зерттеушілерден басқа қолжетімсіз болды. Тарихшылардың жұмыс істеуге басқа дереккөздері полицияның өздері жариялаған жылдық есептері, полиция қызметкерлерінің өмірбаяндық шығармалары және 19 ғасырдан жеткен танымал әңгімелер ғана болды, сондықтан олардың еңбектері көбінесе атты полицияның қалыптасқан бейнесін қайталайтын. Тарихшы Уильям Бейкер бұл күш туралы "эпизодтық, ностальгиялық, мақтауға толы, антиквариаттық, ғылыми емес, романтикалық және батырлық" сипаттамаларын берді. Бұл дәстүрлі тарихи бейнелеу RCMP-ге де әсер етті, олар өздерінің тарихын қолданып, канадалық ұлттық символ ретіндегі беделін арттыруға тырысты. RCMP ұйымы ресми түрде 1920 жылдан бастап саналса да, қазіргі күштер өз тарихын 1873 жылы атты полицияның құрылуына дейін кері есептеуді жөн көрді, мысалы, 1868 жылы құрылған Доминион полициясының тарихына сүйенбеді. 1973 жылы RCMP-нің 100 жылдығына орай Канада бойынша мерекелік шаралар ұйымдастырылды, түрлі тарихи басылымдар жарық көрді және тіпті "Батысқа қарай жорық" (March West) қайта жандандыру туралы ұсыныстар жасалды, бірақ атты полиция оларды қабылдамады. RCMP осы мерекелерді пайдаланып, қазіргі заманғы полициялық мақсаттарға сәйкес атты полицияның ерте тарихын жаңадан қарастырды, либералды, төзімді және қазіргі Канаданың қалыптасуындағы күштің рөліне баса назар аударды. 1970 жылдардың басында кәсіби тарихшылар күштің тарихын қайта бағалауға кірісті. Әлеуметтік, нәсілдік және таптық мәселелерді қоса алғанда, тақырыптардың кең ауқымы талданды, нәтижесінде күштің тарихына қатысты күрделі зерттеулер жарияланды.