Құйрықты бақалар (Ascaphus) – Солтүстік Америкадағы ерекше бақалар туысы. Жылдам ағыс суларда тіршілік етуге бейімделген, ішкі ұрықтандырумен көбейеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бақалар туысы
Genus of frogs
Құйрықты бақалар – Ascaphus туысына жататын екі түр, Ascaphidae тұқымдасының жалғыз таксоны. Атауындағы "құйрық" – еркек бақаның клоакасының созылмасы. Бұл құйрық – түрдің шапшаң ағысты өзендерде тіршілік етуге бейімделген екі ерекше анатомиялық белгісінің бірі. Олар Солтүстік Америкадағы ішкі ұрықтандыру арқылы көбейетін бақалардың жалғыз түрі. Бұл бақалардың ең көне тұқымдарының бірі. Оның ғылыми атауы "қақпасыз" дегенді білдіреді, ол a жалғауы және көне грекше σκαφίς ("қақ, көрек") сөзінен шыққан, бұл осы бақаларда жоқ метатарсал қақтарға сілтеме жасайды.
The tailed frogs are two species of frogs in the genus Ascaphus, the only taxon in the family Ascaphidae /æ/'/s//k//æ//f//ᵻ//d//iː/. The "tail" in the name is actually an extension of the male cloaca. The tail is one of two distinctive anatomical features adapting the species to life in fast flowing streams. These are the only North American frog species that reproduce by internal fertilization. They are among the most primitive known families of frogs. Its scientific name means 'without a spade', from the privative prefix a and the Ancient Greek (σκαφίς, 'spade, shovel'), referring to the metatarsal spade, which these frogs do not have.
Таксономия
2001 жылға дейін осы туыс монотипті деп есептелді, жалғыз түрі – құйрықты бақа (Ascaphus truei Stejneger, 1899) болатын. Бірақ сол жылы Нильсон, Ломан және Салливан таулы аймақтың құйрықты бақасын (Ascaphus montanus) түрдің ішіндегі топтан жеке түрге көтеруге мүмкіндік беретін дәлелдерді жариялады. Осыдан кейін бұрынғы түр ресми түрде жағалау құйрықты бақасы деп аталды.
Until 2001, the genus was believed to be monotypic, the single species being the tailed frog (Ascaphus truei Stejneger, 1899). However, in that year, Nielson, Lohman, and Sullivan published evidence that promoted the Rocky Mountain tailed frog (Ascaphus montanus) from a subspecies to its own species. Since then, the former species has been formally called the coastal tailed frog.
Жалпы морфологиясы
Бұл бақалар туысының көзге көрінетін "құйрығы" бар, бұл оларды басқа бақалардан ерекшелендіреді. Сондықтан оларды кеңінен жіктеу қиын. Олар әдетте ежелгі бақалар подряды Археобатрахияға жатады, бірақ кейбіреулер оларды басқа бақалардың туыс түрі деп санайды. "Құйрық" тек еркектерде кездеседі, ол шындығында жыныстық қатынас кезінде ұрғашыға сперматозоидтарды енгізу үшін қолданылатын клоаканың бөлігі болып табылады. Бұл анатомиялық ерекшелік осы түрдің мекендейтін қозғалмалы, жылдам ағып жатқан өзендерде сперматозоидтардың жоғалуын азайту арқылы көбеюдің сәттілігін арттырады. Осылайша, құйрықты бақалар басқа бақаларда кездесетін сыртқы ұрықтандырудың орнына ішкі ұрықтандыруды көрсетеді. Бұл бақалар примитивті, өйткені оларда басқа бақаларға қарағанда омыртқалардың саны көп, дауыс беру қабілеті жоқ және бос қабырғалары бар. Олар шамамен ұзын, және Монтана, Айдахо, Вашингтон, Орегон және АҚШ-тың солтүстік-батысындағы Калифорнияның солтүстігінде, Британ Колумбиясының оңтүстік-шығысында (Таулы құйрықты бақа) және BC (Жағажай құйрықты бақа) жағалауында табылған. Құйрықты бақалардың тағы бір примитивті қасиеті – аскафин деп аталатын микробқа қарсы пептидтер. Бұл пептидтер бақалар бөліп шығаратын басқа пептидтермен генетикалық ұқсастығы аз, бірақ Африкалық шаяндар Pandinus imperator және Opistophthalmus carinatus-та кездесетін антибактериялық пептидтермен кейбір ұқсастықтарды көрсетеді. Аскафин пептидтері тері арқылы бөлінеді және E. coli және S. aureus сияқты бактериялармен күресте маңызды рөл атқарады. Құйрықты бақалар Жаңа Зеландияға тән примитивті бақалар туысы Лейопельмамен белгілі бір ерекшеліктерді бөліседі, олармен олар филогенетикалық туыс таксондар болуы мүмкін.
The existence of the visible "tail" appendage makes this frog family distinct from all other frogs. Thus, its wider classification is difficult. It is usually classified in the ancient frog suborder Archaeobatrachia, though some say it should be a sister to all other frogs. The "tail" is found only in males, and is actually part of the cloaca, used to insert sperm into the female during mating. This anatomical feature improves breeding success by minimizing loss of sperm in the turbulent, fast flowing streams inhabited by this species. Thus, the tailed frogs exhibit internal fertilisation, rather than the external fertilisation found in other frogs. These frogs are primitive in having a greater number of vertebrae than other frogs, in lacking the ability to vocalise, and in possessing free ribs. They are small – around long – and are found in steep, fast flowing streams in Montana, Idaho, Washington, Oregon, and northern California in the northwest United States, and southeastern British Columbia (Rocky Mountain Tailed Frog) and coastal BC (Coastal Tailed Frog). Another primitive trait that tailed frogs contain is a series of antimicrobial peptides called ascaphins. These peptides share minimal genetic characteristics with other peptides secreted by frogs, yet shows some similarities with antibacterial peptides found in African scorpions Pandinus imperator and Opistophthalmus carinatus. The ascaphin peptides are secreted through the skin and imperative in fighting bacteria such as E. coli and S. aureus. The tailed frogs share certain characteristics with the Leiopelma, a genus of primitive frogs native to New Zealand, with which they may be phylogenetic sister taxa.
Жұптасу үрдістері
Жұптасуға тырысқанда аталар әйелге қарай шабуылдайды, оны алдымен иіншін тікұшақ құрылымында (аталар саусақтарын әйелдің жамбас аймағының алдына орап, басын әйелдің артына және құйрыққа жақын қояды) бекітеді, содан кейін құрсақ тірескен құрылымда (әйел аударылады және ата мен әйелдің құрсақтары бір-біріне қарап тұрады). Осыдан кейін аталық "құйрығын" әйелге енгізіп, итеруден бұрын күш алу үшін оны қысады. Бұл процесте әйел көбінесе қозғалмайды, кейде енгізу кезінде тебіледі. Кейбір жағдайларда аталар әйел үшін бір-бірімен бәсекелеседі. Мұндай жағдайларда екі ата да тірескен құрылымға кіруге тырысады, соңында біреуі әйелді жақсырақ ұстап, екінші атаны көбейту процесінен қуады. Әдетте, ірі атаның сәтті болу ықтималдығы жоғары. Ересектердің жылуға төзімділігі Солтүстік Америкадағы басқа бақаларға қарағанда ерекше төмен. Ересектерде өте күшті туған жерге адақтық байқалады, алайда Ascaphus-тың қозғалысы мен көші-қон әдеттері толыққанды зерттелмеген. Ересектер негізінен өзен жағалауларында құрлықта азықтанады, бірақ кейде су астында да жем алады. Олар су және құрлықтағы дернәсілдер мен ересек жәндіктер, басқа бунақденелілер (әсіресе өрмекшілер) және бұршақтарды қоса, әртүрлі тағамдарды жейді. Дернәсілдер аз мөлшерде жіп тәрізді жасыл балдырлар мен десмидтерді тұтынады. Дернәсілдер маусымдық түрде көп мөлшерде қылқан жапырақты өсімдіктердің тозаңын жейді. Күндіз ересектер өзендегі су астындағы субстраттардың астында немесе кейде өзенге жақын жердегі ұқсас беттік заттардың астында жасырынады. Олар сондай-ақ су шашыраған жартастардың жарықтарында да табылған. Қыста, әсіресе ішкі аймақтарда, белсенділігі төмендеп, үлкен бұтақтар мен тастардың астына тығылады. Дернәсілдерге диаметрі кем емес тегіс беткейлі суық ағындар қажет. Дернәсілдер уақытының көп бөлігін осындай субстраттарға үлкен ауыз сорғышы арқылы жабысып өткізеді. Дернәсілдердің үлкен, сорғыш ауыз мүшелері – бұл түрдің екінші ерекшелігі, ол басқа бақалар үшін қолайсыз, ағынды суларда тіршілік етуге мүмкіндік береді. Олар жылдам ағынға қарағанда ағынды суды артық көреді.
When attempting to mate, males will lunge at the female, wrapping a forelimb around them to secure them initially in a inguinal plexus formation (males wrap their digits around female anterior to the pelvic region, placing their head on the back and close to the rear of the female) and then in a ventral amplexus formation (female is flipped over and male and female venters face each other). From here, the male inserts the "tail" into the female, and squeezes the female to gain leverage before thrusting. During this process the female is relatively still, occasionally kicking during the insertion process. In some situations there is male male competition for the female. In these situations, both males compete to enter the amplexus formation, eventually one establishing a better hold on the female and expelling the other male from the breeding process. Usually the male that is larger is more likely to succeed. Thermal tolerance range in adults is exceptionally low relative to other North American anurans. Adults have been observed to exhibit extreme philopatry, however, movements and migrational habits in Ascaphus have not been well documented. Adults forage primarily terrestrially along stream banks, but also occasionally feed underwater. A wide variety of food items is taken, including both aquatic and terrestrial larval and adult insects, other arthropods (especially spiders), and snails. Tadpoles consume small quantities of filamentous green algae and desmids. Large quantities of conifer pollen are consumed seasonally by tadpoles. During the day, adults seek cover under submerged substrates in the stream, or occasionally under similar surface objects close to the stream. Individuals have also been found in crevices in spray drenched cliff walls near waterfalls. During winter, individuals are less active, especially inland, and appear to retreat beneath large logs and boulders. Tadpoles require cool streams with smooth surfaced stones with a minimum diameter of Tadpoles probably spend most of their time attached to such substrates by a large oral sucker. The large, sucker like mouth parts of the tadpoles are a second distinctive feature of the species, enabling survival in turbulent water unsuitable for other frogs. They prefer turbulent water to smooth, swiftly flowing water.