Хорія Сима: Румын фашистік саяхатшысы және «Темір гвардия» лидері

Кіріспе

Румын фашистік саясаткері (1906–1993)

Хория Сима (3 шілде 1906 – 25 мамыр 1993) – румын фашистік саясаткері, «Темір гвардия» деп аталатын фашистік жарымәскери қозғалыстың екінші және соңғы басшысы ретінде белгілі. Сима сондай-ақ Министрлер Кеңесінің вице-президенті және Ион Антонескудің Ұлттық легионерлік мемлекетіндегі де-факто серіктес жетекшісі болды. Бұрын 1940 жылы Георге Тэтареску үкіметінде Білім беру министрлігінің мемлекеттік хатшысы, ал Ион Гигурту үкіметінде қысқа мерзімге Діни істер және өнер министрі қызметін атқарған. 1941 жылдың қаңтар айында Сима «Кондуктор» Ион Антонеску мен Румыния армиясына қарсы Легионерлер көтерілісін ұйымдастырып, басқарды. Осы көтеріліс үшін оған өлім жазасы берілді, сонымен қатар Мунтеня тарихындағы еврейлерге қарсы ең ірі және зорлық-зомбылыққа толы Бухарест погромы орын алды. Көтерілістен кейін Сима Германияға, содан кейін Испанияға қашып кетіп, өмірінің соңына дейін онда тұрды. 1946 жылы Румыния халық трибуналы Симаны соғыс қылмыскері ретінде қатысусыз өлім жазасына кесті.

Румынияда

Сима 1906 жылғы 3 шілдеде Сильвия мен Георге Симаның отбасында Венгрия Корольдігінің Трансильвания аймағындағы Фогарас округінің Мундра қаласында (қазіргі Румынияның Брашов округіндегі Мандра) дүниеге келді. Кейбір дереккөздерде оның туған жері жақын орналасқан Фэгэраш қаласы деп қате көрсетілген, ал туған жылы 1907 жыл деп айтылған. Ол Румынияның Христиан студенттерінің Ұлттық Одағының кеңесшісі болып қызмет етті. 1932 жылдан бастап Карансебесте логика, латын тілі және философия пәнінің орта мектеп мұғалімі ретінде жұмыс істеді, кейін Лугойдағы мектепке, содан соң Тимишоараға ауысты. 1927 жылғы қазанда студент кезінде ол жаңа құрылған Темір гвардияға қосылып, Банат аймағына жауапкершілік жүктеді. 1930 жылдардың басында Сима Легионның «Халық арасындағы саяхаттарына» қатысты, онда Темір гвардия мүшелері ауылдық жерлердегі шаруалар арасында өз қозғалысын насихаттады және 1930 жылдары Северин округінде Легионның жетекші ұйымдастырушысы болды. Сима 1933 жылғы Румыния парламенттік сайлауында Темір гвардиядан кандидат ретінде тізімге енді, бірақ партияға қатысуға тыйым салынды. 1935 жылы ол Тимишоара аймағының Легионерлік командирі болып тағайындалды. 1938 жылдың соңында оның негізін қалаушысы және басшысы Корнелиу Зелеа Кодряну тұтқындалып, кейіннен өлтірілгеннен кейін Сима Темір гвардияның басшысы болды. 1938 жылдың сәуір айында Темір гвардия уақытша басшылық құрды, оған Сима, Иоан Белга, Иордаке Никоара, Иоан Антониу және Раду Миронович кірді. Бірақ тамыз айына қарай Сима Румыния үкіметі тұтқындамаған жалғыз жетекші болып қалды, бұл оған бұрын құрылған басшылықтың иерархиясын айналып өтіп, Темір гвардияның басшысы болуға мүмкіндік берді. 1939 жылдың басында Сима Югославия арқылы нацистік Германияға қашып кетті, онда ол және бірнеше румын эмигранттары төңкеріс жоспарлауға тырысты. Бірақ бұл жоспар неміс полициясымен анықталды және бірнеше легионерлер тұтқындалды. Сол жылдың жазында ол Румыния премьер-министрі Арманд Калинескуды 1939 жылғы 21 қыркүйекте өлтіруге дайындалу және оны жүзеге асыру үшін қайта оралды. Калинеску өлтірілгеннен кейін Сима басқарыған легионерлер тобы Румынияның ұлттық радиостансасын бақылауға алды. 1940 жылғы 4 шілдеде ол Иоан Гигурту кабинетіне мемлекеттік хатшы ретінде, сондай-ақ Діни істер және өнер министрі ретінде кірді. Осы кабинет кезінде антисемитизм румын заңдарында бекітілді. 1940 жылғы 9 тамызда румындықтар мен еврейлердің арасындағы некеге тыйым салынды, сондай-ақ еврейлердің мемлекеттік білім алуына тыйым салынды. Жеңіліс күшінің жетіспеуіне байланысты (жоспарланған 1000 легионердің тек 500-і ғана қатысты) төңкеріс жоспарланғандай жүзеге аспады. Легионерлер мен полиция қызметкерлері Брашов, Констанца және Бухарест сияқты қалаларда атысқан және қақтығысқан. Төңкеріс сәтсіз аяқталғанымен, ол Кароль II-ге қарсы наразылықтарды тудырды және 4 қыркүйекте король генерал Иоан Антонескуді премьер-министр етіп тағайындады, осылайша көтеріліс тоқтатылды.

Sima was born on 3 July 1906 to Silvia and Gheorghe Sima in Mundra, Transylvania, Fogaras County, Kingdom of Hungary (today Mândra, Brașov County, Romania), although some sources incorrectly list his birthplace as the nearby city of Făgăraș and his birth year as 1907. serving as councillor of the National Union of Christian Students of Romania. Beginning in 1932 he began to work as a high school teacher of logic, Latin, and philosophy in Caransebeș, later transferring to a school in Lugoj, and finally to Timișoara. In October 1927, when a student, he joined the newly formed Iron Guard and became responsible for the Banat area. In the early 1930s, Sima participated in the Legion's "Excursions among the People", wherein Iron Guard members would promote their movement in rural areas among peasants, and had become a leading organizer for the Legion in Severin County by the 1930s. Sima was named in initial lists of Iron Guard electoral candidates for the 1933 Romanian general election, but the party was ultimately banned from participating. In 1935, he was promoted to the position of Legionary commander of the Timișoara region, Sima became commander of the Iron Guard in late 1938 after its founder and leader, Corneliu Zelea Codreanu, was imprisoned and later murdered. The Iron Guard had initially formed an interim leadership including Sima, Ion Belgae, Iordache Nicoara, Ion Antoniu, and Radu Mironovici in April 1938, but by August, Sima remained the only leader not imprisoned by the Romanian government, eventually allowing him to bypass the hierarchy of leadership previously established and become leader of the Iron Guard. In early 1939, Sima fled to Nazi Germany through Yugoslavia, wherein he and a number of Romanian exiles attempted to plan a coup; this plot was discovered by German police and a number of Legionnaires were arrested. In the summer of the same year, he was sent back to prepare for and conduct the assassination of the Romanian Prime Minister, Armand Călinescu, on 21 September 1939 — following Călinescu's murder, a group of Legionnaires led by Sima assumed control of Romania's national radio broadcaster. On 4 July 1940, he joined the cabinet of Ion Gigurtu as the undersecretary of state in the Ministry of Public Education, as well as Minister of Religion and Arts, Under this cabinet, antisemitism became codified in Romanian law, and by 9 August 1940, marriage between ethnic Romanians and Jews was prohibited, as was access to public education for Jews. Due to a lack of manpower (only 500 of the intended 1000 Legionnaires participated) the coup was not carried out as planned — Legionnaires and police officers exchanged gunfire and clashed in centres such as Brașov, Constanța and Bucharest, and by the end of the day most Legionnaires had surrendered. Although the coup was unsuccessful, it spurred a number of protests against Carol II, and by 4 September the King had appointed General Ion Antonescu to the position of Prime Minister, thus halting the uprising.

Ұлттық легионерлік мемлекет

1940 жылдың қыркүйегінде Карол II тақтан бас тарды және Темір гвардия генерал Ион Антонескумен шиеленісті саяси одақ құрып, Ұлттық легионерлік мемлекет деп жариялады. Осы кезде Сима елге ресми түрде оралып, жаңа үкіметте премьер-министрдің орынбасары болып билікке келді, сондай-ақ Румыниядағы Темір гвардияның жетекшісі ретіндегі қызметін қайта бастады. Сима Ұлттық легионерлік мемлекеттегі министрлік лауазымдарға бес легионерді тағайындады, ал легионерлер Румынияның әрбір әкімшілік округінде префекттер ретінде жетекшілік рөлдерді иеленді. Румынияда Сима-Антонеску серіктестігі кезінде шиеленіс пен мәселелер туындады, Антонеску Темір гвардияға көңілі толып, Симаға қазір "тәртіп пен заңдылық орнату уақыты" келгенін және легионерлерге "министрлермен кез келген уақытта кездесу талап етуге рұқсат берілмейтінін" айтты. Сонымен қатар, Сима өздің неміс одақтастарының толық қолдауын ала алмады, олар легионерлер елді тиімді басқаруға дайын емес деп қорқып жүрді. Бухаресттегі инфрақұрылым нашарлай бастады, ал қарашадағы жер сілкінісінен кейін бірнеше адам қаза тауып, елордадағы ғимараттар қирады, бұл үкіметтің ұйымдаспайтындығын көрсетті. 1940 жылдың соңында бағалар күрт өзгеріп, егін жинамы азайып, өткен жылға қарағанда 70% азырақ азық-түлік өндірілді. Азаматтар мен легионерлердің наразылығы Симаға бағытталды, ал Корнелиудің әкесі, Иоан Зелеа Кодряну, Симаны "Стелескудің жаны бар шайтан" деп атады (Кодрянуды өлтіруге сүкбаттасқан оппозициялық легионер Михаи Стелескуға сілтеме жасап). Сима Темір гвардия ішіндегі наразылықтарға жауап ретінде Корнелиу Зелеа Кодрянудың ағалары мен әкесі сияқты бірқатар көрнекті легионерлерді үй қамауына алды. Наразы легионерлер тобымен бірге аға Кодряну Темір гвардияның Бухарест штабы – Каса-Вердеге шабуыл жасап, төңкеріс жасауға тырысты. Кейбір легионерлер Симаны өлтіруге шақырды. Темір гвардия ішінде марқұм Корнелиу Зелеа Кодрянуды опасыздық айыбынан ақтау үшін қозғалыс пайда болды, оның денесі қайтадан жерден шығарылды. Сима мен Антонеску екеуі Германия үкіметі тарапынан Оберсальцбергке шақырылып, екі румын басшысы арасындағы қарым-қатынасты жақсарту және неміс-румын қарым-қатынастарын талқылау үшін Адольф Гитлермен кездесуге шақырылды. Сима кездесуге қатысудан бас тартты, себебі ұшудан қорқып, екі елдің басшыларының бірдей елден кетуі дұрыс емес деп санады. Осылайша Антонеску 1941 жылдың 14 қаңтарында Гитлермен жеке кездесті. 17 қаңтарда Гитлердің ықпалымен Антонеску мен Сима арасындағы қарым-қатынас тоқтатылды, генерал Симаны айыптап, "ұлтқа қарсы ұстанымды" ұстауда айыптаған ашық хат жариялады. 1941 жылдың қаңтар айында Антонескутің қысымына наразылық білдірген Темір гвардия үш күндік көтеріліс ұйымдастырды, ол Темір гвардия көтерілісі ретінде белгілі болды. Антонеску Адольф Гитлерге Румыния үкіметінің әскери қанаты мен Темір гвардиясы арасында таңдау жасауға шақырды. Гитлер Гвардияны емес, оны қолдауға шешім қабылдағаннан кейін Антонеску Легионды жоюға кірісті. Осы билік күресі кезінде Бухарест погромында Темір гвардияшылар синагогаларды қиратты, еврейлердің үйлері мен дүкендерін тонады, 121 еврейді өлтірді және азаптады (сондай-ақ Плоишти және Констанца сияқты кішігірім қалаларда тағы 30 адам қаза болды). Еврейлерді кеңінен азаптау мен зорлаудан басқа, Легионерлік қозғалысы бес еврейді, оның ішінде бес жасар қызды, мойнынан кесіп, іштерін алып тастап, ет ілгектеріне асып, Бухарест мал сою залында "Кошер" деп белгіледі. Сол кездегі Румыниядағы американдық министр Франклин Митт Гюнтердің сөзіне сүйенсек, "60 еврей денесі мал өлексесіне арналған ілгектерде табылды. Олардың барлығы терісінен жұлынған, ал қанның көптігі тірідей жұлынғанын көрсетті".

In September 1940, Carol II abdicated and the Iron Guard entered a tense political alliance with General Ion Antonescu, forming what was proclaimed the National Legionary State. At that point, Sima was able to officially return from exile and rise to power as deputy prime minister in the new government, as well as resume his activities as leader of the Iron Guard in Romania. Sima appointed five Legionnaires into ministerial positions within the National Legionary State, and Legionnaires assumed leadership roles as prefects in each of Romania's administrative districts. Tension and issues began to arise in Romania under the Sima Antonescu partnership, and Antonescu became increasingly frustrated with the Iron Guard, telling Sima that it was now " time for order and legality" and that Legionnaires would "not [be] allowed to demand audiences with the Ministers whenever they want." Additionally, Sima had failed to win the total support of his German allies, who feared that the Legionnaires were unprepared to administer the country effectively. Infrastructure in Bucharest began to fail, and following a November earthquake, a number of deaths and the destruction of buildings in the capital further exposed the government's disorganization. By the end of 1940, prices fluctuated greatly and crops began to fail, producing 70% less food than the year prior. Frustration from citizens and Legionnaires fell on Sima, and Ion Zelea Codreanu, Corneliu's father, referred to Sima as "a Satan, in whom the soul of Stelescu lives" (referencing the dissident Legionnaire Mihai Stelescu, who was accused of plotting to assassinate Codreanu). Sima responded to dissent within the Iron Guard by placing a number of prominent Legionnaires under house arrest, including Corneliu Zelea Codreanu's brothers and father. Alongside a group of dissatisfied Legionnaires, the senior Codreanu occupied the Iron Guard's Bucharest headquarters, the Casa Verde, and attempted a putsch. A number of Legionnaires also called for Sima's assassination. A movement within the Iron Guard soon arose to clear the late Corneliu Zelea Codreanu of his treason charges, and his body was exhumed. Both Sima and Antonescu were invited by the German government to Obersalzberg to meet with Adolf Hitler in order to mediate relations between the two Romanian leaders and to discuss German Romanian relations. Sima refused to attend the meeting, citing both apprehension regarding the flight and that he felt it improper for both leaders to leave the country. Thus, Antonescu met with Hitler alone on 14 January 1941. By 17 January, encouraged by Hitler, relations between Antonescu and Sima ceased to exist, and the General had published an open letter denouncing Sima and accusing him of maintaining an "anti national attitude". In January 1941, the Iron Guard, increasingly dissatisfied with their suppression by Antonescu, staged a three day rebellion, commonly known as the Legionnaire's Rebellion. Antonescu prompted Adolf Hitler to choose between the military wing of the Romanian government and the Iron Guard. When Hitler decided to back him over the Guard, Antonescu proceeded with the suppression of the Legion. In the Bucharest pogrom, staged alongside this power struggle, Iron Guardists destroyed synagogues, vandalized and ransacked Jewish homes and stores, and killed and tortured 121 Jews (as well as an additional 30 in smaller towns, specifically in Ploieşti and Constanţa). In addition to widespread torture and rape of Jews, the Legionary Movement was responsible for the mock shechita of five Jews, including a five year old girl, who had their stomachs cut open, entrails removed, and were hung from meat hooks and labelled "Kosher" in a Bucharest slaughterhouse. According to then American minister to Romania, Franklin Mitt Gunther, "Sixty Jewish corpses were discovered on the hooks used for carcasses. They were all skinned and the quantity of blood about was evidence that they had been skinned alive".

Жер аудару

Антонеску төңкеріс талпынысын басып жапқаннан кейін көптеген легионерлер түрмеге қамалса, Сима тұтқынға алынбады. Ол бастапқыда Бухаресттегі Sicherheitsdienst штаб-пәтерінде жасырын орналастырылып, 23 қаңтарда эвакуацияланып, Румыниядағы Гестапо өкілінің үйінде жасырылды, бірақ көп ұзамай Бухаресттегі әпкесінің үйіне көшірілді. Кейін Sicherheitsdienst оны Брашовқа, содан кейін Сибиуге, СС офицері кейпінде әкелді. Сима, тағы да бірнеше жасырын легионерлермен бірге, Болгария арқылы Румыниядан Германияға өтіп, Берлиндегі виллаға орналасты, ал жақын маңдағы Беркенбрукте көптеген легионерлер тұрды. Берлинде алғашында еркін жүргенімен, Сима мен серіктері 1941 жылдың 19 сәуірінде Беркенбрюкке көшіріліп, қатаң бақылауға алынды. Осы уақытта румын билігі оны 16 маусымда 12 жылға қамауға кесті. Бірақ Галеаццо Чианоның бұйрығымен ол Германияға қайтарылды. Чиано 1942 жылдың 26 желтоқсанындағы саяси күнделігінде: «Сима жалған паспортпен Германиядан шыққандықтан, Гиммлер оны экстрадициялауды талап етеді. Мен Дучеге оны дереу экстрадициялауға кеңес бердім, өйткені оның осында болуы Антонескумен қарым-қатынасты шиеленістіреді. Ең бастысы, бір қылмыскер кем болады», - деп жазды. Германиямен жасалған келісімшартты бұзғандықтан, ол Италияға сапар шеккеннен кейін, жер аударылған легионерлердің саяси қызметін шектеу мақсатында, Сима және басқалары Бухенвальд концлагерінің темір гвардия мүшелеріне арналған ерекше, жайлы бөліміне қамалды. 1943 жылдың қазан айында Сима тағы да Румынияда өмір бойына ауыр еңбекке, 10 000 лей айыппұлға және бес жылға бас бостандығынан айырылды. Бухенвальдта тұтқындалған кезде Симаның саясатына наразылық білдірген бірнеше легионерлер тобынан қарсылық көріп, олар елді және қозғалысты басқарған тәсілін мақұлдамады және немiс бақылаушыларынан өз жағдайларын ерекше қарауды сұрады. Ұлттық Легиондар мемлекеті кезінде Мемлекеттік Қаржы департаментінің орынбасары болған Константин Папанас кейін Симаны «террорист» деп сипаттап, оның «байланыстарын пайдаланып, зәулімдік танытқанын» және Симаның «тәртіпсіздікке ие екенін және балалық шаққа ұқсас екенін» айтты. Легионерлер Симаның темір гвардия басшылығын Кодрянудың өліміне кінәлі деп санады, оның 1938 жылғы командир ретіндегі әрекеттерін «террористік» және «қақтығыс тудырған» деп бағалады. Бұл дау-дамай темір гвардияның саяси мұрасындағы қазіргі бөліністі күшейтті. 1943 жылы Германияның Росток қаласындағы сүргінге кеткен темір гвардия кем дегенде үш топқа бөлінді, әрқайсысының жеке басшылары болды, бірақ Симаны өздерінің заңды басшысы деп санайтын легионерлер ескерілмеді. 1943 жылдың сәуірінде Сима Саксенхаузен Ораниенбургке ауыстырылып, 1944 жылдың тамызына дейін түрмеде қамалды. Румыния 1944 жылдың тамызында одақтастарға қосылып, Екінші дүниежүзілік соғыста тарап алғанда, Сима босатылып, Венада нацистік марионеткалық үкімет құруға және неміс радиосы арқылы фашистік батальондарға нұсқаулар беруге тапсырма берілді. Кеңес әскерінің шабуылы тоқтатылмайтындықтан, ол Жозеф Вебер деген атпен Альтаусзеге қашып кетті. Парижде, Италияда және соңында Испанияда тұрған ол 1946 жылы Румынияда өлім жазасына кесілді. Сүргін кезінде темір гвардияның басшылығы мәселесі өзекті болып қала берді, ал бұрын бөлінген ұйым ішкі жанжалдар мен фракцияларға толы болды. 1954 жылдың қаңтарында Сима «Ватра» журналында жарияланған 13 беттік құжат арқылы легионерлік қозғалыс тарапынан ресми түрде «жақтырылмады», себебі заңсыз баланың болуы туралы дау туды: легионерлік басшыларға жіберілген хатта Сима Францияда «B» деп танылған тағы бір легионердің баласын заңсыз туғандығын айтты, бұл талапты баланың анасы мен бірнеше легионерлер қолдады. Бұл бөлінуге және «Моца Марин» тобының құрылуына қоса, Симаның саясаты мен саясатын қоршап тұрған даулар да болды: бір бөлінген топ Симаның басшылығын «реакциялық» және «сәтсіздікке ұшырауға бейім» деп айыптады, ал тағы да бірнеше топтар өзара қайшылықтағы идеологиялармен, тактикамен және басшылықпен құрылды. 1990 жылға дейін Сима антикоммунизмнің бағыттарымен байланыс орнатуға тырысып, Гвардияның еркін әлемге адал екенін мәлімдеді. Партия коммунистік Румынияны айыптауға бағытталды, ал Сима Испаниядағы сүргінде идеологиялық әдебиеттерді жариялауды жалғастырды, соның ішінде «Țara și Exilul» («Ел және сүргін») атты ай сайынғы бюллетень, Израиль, Австралия, Германия және АҚШ-та оқырмандары болды. Бұл жаңа бейнеге қол жеткізу белгілі бір деңгейде сәтті болды — 1949 жылдан бастап АҚШ социалистік үкіметті құлату мақсатымен Румынияға темір гвардия мүшелерін парашютпен жіберуге қатысты НАТО миссияларын қаржыландырды. Сима және басқа жер аударылған гвардиялықтар Ярослав Стецко басқаратын Антибольшевиктік Ұлттар блогы мен Әлемдік Антикоммунистік Лигаға қатысты. Испанияда Сима Луис Карреро Бланко және Блас Пинар сияқты Франко және Фалангист саясаткерлерімен жақын байланыс орнатты. Әйелі Эльвираның 1974 жылы қайтыс болғаннан кейін, Сима Мадридте бірге жер аударылған темір гвардия мүшесі Георге Костеамен бірге тұрды, олар кітап шығарудан және қайырымдылықтан түскен қаражатты кіріс ретінде пайдаланды. Ол әйелі Эльвира Симаның қасында Торредембаррада, Барселонаның жанында жерленді.

Unlike most Legionnaires, who were imprisoned by Antonescu following the suppression of the coup attempt, Sima escaped imprisonment. Being secretly housed first at the Sicherheitsdienst headquarters in Bucharest, Sima was evacuated on 23 January and hidden in the home of the Gestapo representative to Romania, but soon moved to his sister's residence in Bucharest. Soon after he was again moved by the Sicherheitsdienst to Brașov, and finally to Sibiu, disguised as an SS officer. Sima, alongside a number of other hidden Legionnaires, was able to leave Romania for Germany via Bulgaria, where they were placed in a villa in Berlin, with a large group of Legionnaires living in nearby Berkenbrück. Though at first enjoying freedom of movement in Berlin, Sima and his companions were moved to Berkenbrück on 19 April 1941 and placed under strict surveillance. Meanwhile, Romanian authorities sentenced him (on 16 June 1941) to 12 years hard labour in absentia to ensure his permanent exile. but was soon extradited back to Germany on the orders of Galeazzo Ciano. In his political journal, on 26 December 1942, Ciano wrote that, "Since [Sima] got out of Germany with a false passport, Himmler demands his extradition. For my part, I advised the Duce to grant his extradition forthwith, especially since his presence here would create friction with Antonescu. And then, all things considered, there will be one less crook." After travelling to Italy, having disobeyed a contract signed with Germany meant to limit the political activities of the exiled Legionnaires, Sima and the others exiled were imprisoned in a special, humane section of the Buchenwald concentration camp specifically meant for Iron Guard members. By October 1943, Sima had been sentenced once more in Romania, this time to a lifetime of hard labour, a fine of 10,000 lei, and five years of correctional imprisonment. While interned at Buchenwald, Sima was faced with the dissent of several groups of Legionnaires who distanced themselves from his policies, stating that they did not approve of the way in which he had run the country and the movement, and who began to appeal to the German supervisors for distinctions to be made in their case. Constantin Papanace, a leading Legionary figure who had served as the undersecretary of the State Department of Finance under the National Legionary State, would later describe Sima as a "terrorist", noting that he "[took] advantage of and abused his connections", and that Sima possessed "non discipline [and] a dangerous dilettantism, not to mention infantilism." Legionnaires increasingly began to blame Sima's leadership of the Iron Guard for the death of Codreanu, citing his previous actions as commander in 1938 as "terroristic" and "tumultuous". This controversy was to enforce the split which is still present in the political legacy of the Iron Guard. By 1943, the Iron Guard now in exile in Rostock, Germany had split into at least three distinct groups with separate leadership, not including the Legionnaires who considered Sima their legitimate leader. Sima was transferred to Sachsenhausen Oranienburg in April 1943, where he would be detained in a prison cell until August 1944. When Romania changed sides in World War II, joining the Allies in August 1944, Sima was released and instructed to create a pro Nazi puppet government in exile in Vienna, and would broadcast instructions to fascist battalions via German radio. As the Soviet offensive proved unstoppable, he fled to Altaussee under the alias Josef Weber. Living in Paris, in Italy, and finally in Spain, he was sentenced to death in Romania in 1946. During his exile, the question of leadership within the Iron Guard was still a salient issue, and the now disjointed organization was fraught with infighting and factionalism. In January 1954, Sima was formally and publicly "disowned" by the Legionary Movement through a 13 page document published in Vatra magazine after controversy arose over the alleged existence of an illegitimate child: forwarded a letter to Legionary leaders alleging that Sima had illegitimately fathered the child of a fellow Legionnaire identified only as "B" while in France, a claim supposedly backed by the mother of the child and a number of other Legionnaires. In addition to this split and the formation of the "Moța Marin" group, there also existed controversies surrounding Sima's politics and policies: one splinter group denounced Sima's leadership as "reactionary" and "doomed to failure," and a further number of distinct groups with conflicting ideologies, tactics, and leadership formed. Until the 1990s, Sima attempted to form connections with mainstream ideologies of anti Communism, insisting on the Guard's allegiance to the Free World. The party oriented itself towards denunciations of Communist Romania, and Sima continued to publish ideological literature in exile in Spain, including a monthly newsletter titled "Țara și Exilul" ("The Country and Exile"), which found readership in Israel, Australia, Germany, and the United States. This adoption of a new image was, in part, successful — beginning in 1949, the United States helped to fund NATO missions to parachute Iron Guard members into Romania in an attempt to undermine the socialist government. Sima and other exiled Guardists participated in the Yaroslav Stetsko headed Anti Bolshevik Bloc of Nations as well as the World Anti Communist League. In Spain, Sima forged close connections with several Francoist and Falangist politicians, including Luis Carrero Blanco and Blas Piñar. After the death of his wife Elvira in 1974, Sima resided with fellow exiled Iron Guard member Gheorghe Costea in Madrid, and the two used funds from publishing and donations as income. He was buried near his wife Elvira Sima in Torredembarra, near Barcelona, Spain.