Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық мемлекеттік қызметкер (1895–1986)
American governmental official (1895–1986)
Роберт Аберкромби Ловетт (14 қыркүйек 1895 – 7 мамыр 1986) – АҚШ қорғаныс министрінің орынбасарынан осы лауазымға көтеріліп, төртінші АҚШ қорғаныс министрі қызметін атқарған американдық саясаткер. Ол 1951 жылдан 1953 жылға дейін президент Гарри С. Трумэннің кабинетінде қызмет етті және осы лауазымда Корея соғысын басқарды. Мемлекеттік хатшының орынбасары ретінде ол Джордж Маршалл Мемлекеттік хатшы болған кезде Мемлекеттік департаменттің көптеген жұмыстарын жүзеге асырды. Ловетт "Даналар" деп белгілі сыртқы саясаттағы тәжірибелі саясаткерлер тобының маңызды мүшесі болды және әлеуметтік ғалым Г. Уильям Домхофф 1970 жылы жарық көрген "Жоғары шеңберлер: Америкадағы басқарушы класс" атты кітабында оны "салқын соғыстың архитекторларының" бірі деп атады.
Robert Abercrombie Lovett (September 14, 1895May 7, 1986) was an American politician who served as the fourth United States Secretary of Defense, having been promoted to this position from Deputy Secretary of Defense. He served in the cabinet of President Harry S. Truman from 1951 to 1953 and in this capacity, directed the Korean War. As Under Secretary of State, he handled most of the tasks of the State Department while George C. Marshall was Secretary. Lovett was a core member of the group of foreign policy elders known as "The Wise Men", and was deemed an "architect of the cold war" by social scientist G. William Domhoff, in his 1970 book, The Higher Circles: The Governing Class in America.
Жас шағы мен отбасы
Ловетт 1895 жылдың 14 қыркүйегінде Техас штатының Хантсвилл қаласында, Юнион Пасифик теміржолының президенті және басқарма төрағасы, сондай-ақ Нью-Йорк қалалық банкі мен Уэстерн Юнионнің директоры болған Роберт С. Ловетттің отбасында дүниеге келді. 1919 жылдың 19 сәуірінде Ловетт Джеймс Браунның (1863–1935) қызы, Адель Квартли Браунға үйленді. Джеймс Браун – Александр Браунның (1764—1834) және 1931 жылы Харриман Брауэрс & Компаниямен бірігіп, Браун Брауэрс Харриман & Co. құраған Нью-Йорк Браун банктік отбасының ұрпағы еді. Адель Квартли (1866 – 1954) – белгілі теңіз пейзаждарын салушы суретші Артур Квартлидің қызы болды; олардың екі баласы болды.
Lovett was born on September 14, 1895, in Huntsville, Texas, to Robert S. Lovett, president and chairman of the board of the Union Pacific Railroad and a director of both The National City Bank of New York and Western Union. On April 19, 1919, Lovett married debutante Adele Quartley Brown, daughter of James Brown (1863–1935), a descendant of Alexander Brown (1764—1834) and the New York Brown banking family that, in 1931, would merge with another Wall Street firm, Harriman Brothers & Company, forming Brown Brothers Harriman & Co., and Adele Quartley (1866 – 1954), daughter of famed seascape painter, Arthur Quartley; the couple had two children.
Білім
Ловетт 1914 жылы Пенсильвания штатының Поттстаун қаласындағы Хилл мектебін бітірді. Ол Йель университетіндегі "Скалл энд Боунз" қоғамының мүшесі болды және 1918 жылы оны тәмамдады. 1919-1921 жылдары Ловетт Гарвард университетінде заңды, сосын бизнес-администрацияны аспирантурада оқыды.
Lovett graduated from The Hill School in Pottstown, Pennsylvania, in 1914. He was a member of the Skull and Bones society at Yale University, where he graduated in 1918. From 1919 to 1921, Lovett undertook postgraduate studies in law, then business administration, at Harvard University.
Әскери қызмет
Бірінші Йель бөлімшесінің мүшесі Ловетт Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде теңіз флотының кіші лейтенанты болды. Ұшуға құмар, ол британдық теңіз әуе күштерімен патрульдеу және жауынгерлік миссияларда ұшты, содан кейін АҚШ теңіз әуе эскадрильясына қолбасшылық етіп, лейтенант-коммандер шеніне жетті. Ол авиацияға, әсіресе еуропалық коммерциялық және әскери авиацияға қызығушылық танытты.
A member of the First Yale Unit, Lovett became a naval ensign during World War I. A passionate aviator, He flew with the British Naval Air Service on patrol and combat missions, and then commanded a US naval air squadron, achieving the rank of lieutenant commander. He remained interested in aeronautics, especially in European commercial and military aviation.
Өнеркәсіп
Ловетт 1921 жылы әкесінің банк фирмасына жұмысқа орналасты, кейіннен әйелінің отбасының банк фирмасы – Браун Бразерс Харриманға ауысты, онда 1926 жылы серіктес атанды. 1930 жылдардан бастап Ловетт 25 жылдан астам уақыт бойы Фрипорт Сулфур компаниясының директоры болып қызмет етті.
Lovett "joined his father's banking firm in 1921," later moving to his wife's family's banking firm, Brown Brothers Harriman, where he became a partner in 1926. Beginning in the 1930s, Lovett was an intermittent director of Freeport Sulphur for more than 25 years.
Саясат
1940 жылдың желтоқсан айында Ловетт соғыс хатшысы Генри Л. Стимсонның әуе істері жөніндегі арнайы көмекшісі болып тағайындалды. Сол кезде Джон Дж. МакКлой бас хатшының орынбасары, ал Харви Х. Банди соғыс хатшысының арнайы көмекшісі болды. 1941 жылдың сәуірінде Ловетт әуе күштері жөніндегі соғыс хатшысының көмекшісі болып тағайындалды, бұл лауазым Рузвельт 1933 жылы сайланғаннан бері бос тұрған еді. Ловетт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Армия Әуе күштерінің кеңейтілуін және көптеген ұшақтарды сатып алуды қадағалап, ерекше көзге түсті. 1945 жылдың қыркүйегінде Ловеттке «Құрметті қызмет медалін» табыс еткенде президент Гарри Трумэн: «Ол шын мәнінде соғыстың аяқталуына үлкен үлес қосқан және әлемді таң қалдырған Американың ауқымды әуе күшінің өсуіне қатысты соғыс хатшысының көзі, құлағы және қолы болды», - деп жазды. Президент Трумэн 1945 жылдың қыркүйегінде Бандимен бірге Ловетт пен МакКлойдың отставкасын қабылдаудан бас тартты. 1945 жылдың 22 қазанында соғыс хатшысы Роберт Паттерсон Роберт А. Ловетт төрағалық ететін Ловетт комиссиясын құрды, ол АҚШ-тың соғыстан кейінгі барлау қызметін ұйымдастыру мәселесі бойынша үкіметке кеңес беруге арналған еді. 1945 жылдың желтоқсанында Ловетт Браун Бразерс Харриманға оралды, бірақ бір жылдан кейін Вашингтонға шақырылды. Сенатор Артур Ванденбергпен диалог арқылы ол НАТО құрылуына әкелген Ванденберг резолюциясын жасауға көмектесті. Маршалдың денсаулығы нашар болды және ол жұмысқа аса ден қоймады. Ол маңызды жауапкершілікті өз орынбасарларына, әсіресе Ловеттке жүктеді және ұсақ-түйек мәселелерге алаңдаудан бас тартты. 1948 жылға қарай денсаулығы нашарлаған Маршалдың қатысуы одан әрі шектелді. Ол: «Шындығында, мен қашан болса сонда, Ловетт басты жүк көтереді», - деді. 1949 жылдың қаңтарында Ловетт өзінің инвестициялық бизнесіне оралды. Алайда Маршал 1950 жылдың қыркүйегінде Пентагонға қорғаныс хатшысы болып тағайындалғанда Ловеттке қайтадан қосылуға шақырды. Маршалдың қорғаныс хатшысының орынбасары ретінде Ловетт тағы да департаментті басқаруда басты рөл атқарды. Ловетт қорғаныс хатшысы болған кезде Корея соғысының аяқталуы көзделмеді. Оның басты мәселесі – ұзақ мерзімді қаруландыру бағдарламасы болды. Маршал сияқты Ловетт те АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғыстың соңында әскери құрылымды тарату арқылы қателік жасады деп сенді. Ол 1948 жылы жаңа Израиль мемлекетін тануға қарсы Маршалға қосылды, өйткені ол бұл аймақтағы АҚШ-тың ұзақ мерзімді стратегиялық мүдделеріне қайшы келеді деп ойлады. Корея соғысы күтпеген жерден басталғанда, ол шектеулі соғыстың талаптарын қанағаттандыру және болашақтағы әскери төтенше жағдайларда қорқыту және жұмылдыру базасы ретінде қызмет ету үшін арналған жаппай қаруландыру бағдарламасын жасады. Ловетттің айтуынша, «Бұрын елде екі ғана газ педалі болды: бірі соғыс үшін толық ашық, екіншісі бейбітшілік үшін жабық. Біз жылдамдықты табуға тырысып жатырмыз». Ловетт Корея соғысын жалғастыру және АҚШ-тың қорғаныс күшін жақсарту үшін үлкен қаржылық бюджеттерді талап етті, үлкен сомада ақша сұрады және Конгрестің қосымша қысқартуларына қарсы күресті, Армия, Әскери-теңіз күштері мен Теңіз жаяу әскерлерінің күштерін кеңейту қажеттігін атап өтті. Ол 143 Әуе күштері қанатын (қазіргі 95-пен салыстырғанда) және үлкен әскери құрылымды құруға жұмыс істеуді ұсынды. Ловетт қалаған нәрсесін толыққанды алған жоқ. Оның 1953 жылға алған сомасы шамамен 44,2 миллиард долларды құрады, бұл өткен жылмен салыстырғанда 13 миллиард долларға аз. Ол бастапқыда 71 миллиард доллар сұраған еді, кейіннен сұранысын 49 миллиард долларға дейін төмендетті. Ловетттің қайта қарулану және дайындық мақсаттарына жетуге жасаған күш-жігері 1952 жылы федералды үкімет пен болат өнеркәсібі арасындағы даудан зардап шекті. Трумэн 1952 жылдың сәуірінде жалақы таласынан туындаған ереуілге жол бермеу үшін болат зауыттарын басып алуға тырысты. Бұл ереуіл Жоғарғы Сот Трумэннің тыйым салу туралы бұйрығы конституцияға қайшы екенін мәлімдегеннен кейін болды. Ловетт президенттің бұл әрекетін қорғаныс өндірісін сақтау үшін маңызды деп есептеді және ереуілдің елдің әскери қабілетіне тигізер әсерінен қатты алаңдады. Дегенмен ол «1952 жылдың соңғы алты айында АҚШ-тың әскери тиімділігі жарым-жартылай жұмылдыру басталғаннан бері ең маңызды өсімді көрсетті» деп атап өтті. Трумэн әкімшілігінің соңына қарай Қорғаныс министрлігі Корея соғысы жұмылдырылысының қиындықтарын сәтті шешіп, ұзақ мерзімді дайындық жұмысына кірісті. Дайындық мәселесінен басқа, Ловетт 1950-жылдардың басында әлі шешілмеген бірқатар мәселелерді мұра етіп алды, соның ішінде ядролық қарулардың дұрыс әскери рөлі. Ловетттің ядролық қарулар мәселесі және басқа да маңызды әскери мәселелердегі ұстанымдары көбінесе оның ізашарларының ұстанымдарын ұстанды. Ол әскери резерв күшін құрудың жалғыз тиімді ұзақ мерзімді тәсілі ретінде жалпыға ортақ әскери оқытуды қатты қолдады, соның арқасында тұрақты әскери құрылымды кішірейтуге болады. НАТО-ның белсенді жақтасы болған ол 1952 жылдың ақпанында НАТО кеңесі 1952 жылдың соңына қарай 50 дивизия мен 4000 ұшақтан тұратын күштерге жету мақсатын қабылдағанда маңызды рөл атқарды. Ықпалды әкімшілікке қарамастан, Ловетт қазіргі қорғаныс ұйымына наразы болып, жағдайды сезіне бастады. Ол нақты біріктіру тек эволюциялық процестің нәтижесі болуы мүмкін екенін, заңдық бұйрықтардың нәтижесі емес екенін мойындады. Қызмет мерзімінің соңына жақындағанда, ол 1949 жылы жасалған өзгерістерден асып түсетін Ұлттық қауіпсіздік заңына өзгеріс енгізу қажеттігін сезді. Қызметтен кеткенге бір апта қалғанда баспасөз мәслихатында біріктіру туралы сөйлеген Ловетт, АҚШ үлкен қақтығысқа тартылса, Қорғаныс министрлігін қайта ұйымдастыру қажеттігін атап өтті. Ол 1952 жылдың 18 қарашасында президент Трумэнге жазылған ұзақ хатында қорғаныс хатшысының президентке, Бас штабтар комитетіне және әскери департаменттерге қарым-қатынасын нақтылауды, Бас штабтар комитетінің функцияларын қайта қарастыруды, әскери департаменттерді қайта ұйымдастыруды және Оқ-дәрі тақтасы мен Ғылыми-зерттеу тақтасының функцияларын қайта ұйымдастыруды және қайта анықтауды ұсынды. Ловетт ұсыныстарын өзінің ізбасарының назарына алу үшін жасады және олар Эйзенхауэр әкімшілігінің басындағы қайта ұйымдастыру жоспарын жасауда маңызды рөл атқарды. Қорғаныс министрлігінде сайлаудан кейінгі тәртіпті өзгерту қажеттігі туралы алаңдаған Ловетт кезеңдік кезеңде келесі хатшы Чарльз Э. Уилсонмен бірнеше рет кездесті және оған ағымдағы мәселелер туралы толыққанды мәлімет берді. Ловетттің 1947–1949 жылдар аралығындағы Қарулы күштердің бас хатшысының орынбасары кезіндегі күнделіктері Нью-Йорк тарихи қоғамындағы қолжазбалар жинағында сақталған Браун Бразерс Харриман жинағында қол жетімді.
In December 1940, Lovett was appointed special assistant for air affairs to Secretary of War Henry L. Stimson. At the same time, John J. McCloy became general assistant secretary, and Harvey H. Bundy became special assistant to the secretary of war. In April 1941, Lovett was named assistant secretary of war for air, a position that had been vacant since Roosevelt's 1933 inauguration. Lovett served with distinction, overseeing the massive expansion of the Army Air Forces and the procurement of huge numbers of aircraft during World War II. In awarding Lovett the Distinguished Service Medal in September 1945, President Harry Truman wrote, "He has truly been the eyes, ears and hands of the Secretary of War in respect to the growth of that enormous American airpower which has astonished the world and played such a large part in bringing the war to a speedy and successful conclusion." President Truman refused to accept the resignation of Lovett and McCloy when they and Bundy gave their resignations in September 1945. On October 22, 1945, Secretary of War Robert Patterson created the Lovett Committee, chaired by Robert A. Lovett, to advise the government on the post World War II organization of US intelligence activities, which led to the creation of the CIA. In December 1945, Lovett returned to Brown Brothers Harriman, only to be called back to Washington a little more than a year later to serve with General George Marshall as undersecretary of state. Through dialogue with Senator Arthur Vandenberg, he helped draft the Vandenberg resolution, which led to the establishment of NATO. Marshall was in poor health and had never been a workaholic. He turned over major responsibilities to his deputies. especially Lovett, and refused to be troubled by minutiae. By 1948, with frailties building up, Marshall's participation was further curtailed. He said, "The fact of the matter is that Lovett bears the principal burden as I get away whenever possible." In January 1949, Lovett went back to his investment business. Marshall, however, insisted for Lovett to join him again when he took over at the Pentagon as Secretary of Defense in September 1950. As deputy secretary of defense to Marshall, Lovett again played the major role in the department's management. When Lovett became Secretary of Defense, the end of the Korean War was not yet in sight. His main concern continued to be the long range rearmament program. Like Marshall, Lovett believed that the United States erred seriously at the end of World War II by disintegrating the military. He had also joined Marshall in opposing the recognition of the new state of Israel in 1948 because he thought it was contrary to long term US strategic interests in the region. When the Korean War unexpectedly broke out, he designed a massive rearmament program intended both to meet the demands of the limited war and to serve as a deterrent and mobilization base in future military emergencies. As Lovett put it, "Heretofore this country has only had two throttle settings: one, wide open for war, and the other, tight shut for peace. What we are really trying to do is to find a cruising speed." Lovett argued for large monetary budgets to carry on the Korean War and to improve US defensive strength, asking for large sums of money and arguing strenuously against additional congressional cuts, emphasizing the need to expand Army, Navy, and Marine Corps forces. He argued toward working toward a goal of 143 Air Force wings (as compared with 95 then authorized) and a larger military. Lovett did not get all that he wanted. The actual amount his department received for 1953 came to about $44.2 billion, almost $13 billion less than the previous year. He had asked for initially $71 billion, later reducing his requests to $49 billion. Lovett's efforts to meet rearmament and preparedness goals suffered in 1952 from a major dispute between the federal government and the steel industry. Truman tried to avert a threatened strike, caused mainly by a wage dispute, by taking over the steel mills in April 1952. The strike occurred after the Supreme Court held that Truman's seizure order was unconstitutional. Lovett supported the president's action as essential to maintaining defense production and expressed serious concern about the strike's effects on the nation's military capabilities. Even so, he noted that "the last six months of 1952 saw the most significant increases in the military effectiveness of the United States since the beginning of partial mobilization." By the end of the Truman administration, the Defense Department had met successfully the challenges of the Korean War mobilization and embarked on a long term preparedness effort. Besides the preparedness issue, Lovett inherited a number of other matters that were still unresolved in the early 1950s, including the proper military role of nuclear weapons. Lovett's stands on the nuclear weapons question and other major military issues generally followed those of his predecessors. He strongly supported universal military training, regarding it as the only viable long term approach to building a reserve force, and thus making possible a smaller regular military establishment. A firm proponent of NATO, he played an important role when the NATO Council in February 1952 adopted force goals totaling 50 divisions and 4,000 aircraft to be achieved at the end of 1952. Despite a relatively smooth administration, Lovett felt a growing dissatisfaction with the existing defense organization. Although he recognized that real unification could result only from an evolutionary process, not from legislative edict, as the end of his term approached, he discerned the need for changes in the National Security Act beyond those made in 1949. Commenting about unification at a press conference a week before he left office, Lovett observed that the Department of Defense would have to be reorganized substantially if the United States became involved in a major conflict. He put forward his recommendations in a long letter to President Truman on November 18, 1952, proposing clarification of the secretary of defense's relationship to the president, the Joint Chiefs of Staff, and the military departments; redefinition of JCS functions; reorganization of the military departments; and reorganization and redefinition of the functions of the Munitions Board and the Research and Development Board. Lovett meant his recommendations for practical consideration by his successor, and they indeed played an important role in the formulation of a reorganization plan during the early months of the Eisenhower administration. Concerned about the need for an orderly post election changeover in the Department of Defense, Lovett met several times during the transition period with the incoming secretary, Charles E. Wilson, and made sure that he was thoroughly briefed on current issues. Lovett's diaries while he was Under Secretary of State (1947–1949) are available in the Brown Brothers Harriman Collection, housed in the manuscripts collection at New York Historical Society.
Кейінгі өмір және өлім
Ловетт 1953 жылғы 20 қаңтарда лауазымынан кеткеннен кейін, Браун Бразерс Харриман компаниясына қайта оралды, онда ол көп жылдар бойы серіктес ретінде белсенді қызмет етті. Ловетт қорғаныс министрі лауазымын атқарған ең қабілетті басшылардың бірі және қорғаныс ұйымдарын сараптап білетін сыншы ретінде танылды. Оның Корея соғысын аяқтау жөніндегі жұмысы, ұзақ мерзімді қайта қарулану бағдарламасын жоспарлау және іске асыру, сондай-ақ Қорғаныс министрлігін қайта құру жөніндегі ұсыныстары оның маңызды үлестерінің бірі болды. Бірақ АҚШ Үкіметіндегі жұмысы толыққанды аяқталған жоқ еді. 1956 жылдың қаңтарында АҚШ Президенті Дуайт Д. Эйзенхауэр Ловеттті жаңадан құрылған Сыртқы барлау қызметі жөніндегі Президенттік кеңесшілер кеңесінде жартылай штатпен жұмыс істеуге көндірді, бұл кеңес кейін Президенттік барлау кеңесі ретінде танылды. 1960 жылғы президенттік сайлаудан кейін Джозеф П. Кеннеди – Ловеттпен бірге Президенттік кеңесшілер кеңесінде қызмет еткен – ұлы Джон Ф. Кеннедиге Ловеттке қалаған АҚШ Кабинетінің кез келген лауазымын ұсынуды кеңес берді. Ловетт денсаулығының нашарлығына байланысты ұсыныстан бас тартты. 1963 жылы ол ерекше көзге түскендігі үшін Президенттік бостандық медалімен марапатталды. 1964 жылы елге қызмет еткені үшін АҚШ Әскери академиясының Сильван Таер сыйлығына ие болды. Домхофф Ловетт, Харви Банди және Джон МакКлойдың тығыз байланыста болғанын, ал Джон Ф. Кеннедидің 1961 жылы Диан Раскты Мемлекеттік хатшы, Роберт С. Макнамараны Қорғаныс министрі және К. Дуглас Диллонды Қаржы министрі етіп тағайындау туралы Ловетттің кеңесін тыңдағанын айтты. Ловетт 1986 жылғы 7 мамырда Нью-Йорк штатының Локаст-Вэлли қаласында 90 жасында дүние салды. Оның әйелі Адель 1986 жылғы 4 қаңтарда қайтыс болды. Екеуі де балалары Эвелин Спрингер Ловетт Браун (1920–1967) және Роберт Скотт Ловетт II (1927–1984) қайтыс болғаннан кейін өмір сүрді. Олар Локаст-Вэлли зиратында жерленді. Оның туған оқу орны – Йель университетінің тарих факультетінде Роберт А. Ловетт атындағы әскери және теңіз тарихы кафедрасы бар. Қазіргі кафедра меңгерушісі – суық соғыстың белгілі тарихшысы Джон Льюис Гаддис.
After Lovett left office on January 20, 1953, he returned again to Brown Brothers Harriman, where he remained active as a general partner for many years. Lovett has been recognized as one of the most capable administrators to hold the office of secretary of defense and as a perceptive critic of defense organization. His work in completing the Korean War mobilization and in planning and implementing the long range rearmament program, as well as his proposals to restructure the Department of Defense, were among his major contributions. But his work for the U. S. Government was not yet quite completed. By January 1956, U. S. President Dwight D. Eisenhower persuaded Lovett to take on a part time job with the brand new President's Board of Consultants on Foreign Intelligence Activities which, years later, would become known as the President's Intelligence Advisory Board. Following the 1960 presidential election, Joseph P. Kennedy – who had served with Lovett on the President's Board of Consultants – advised his son John F. Kennedy to offer Lovett any U. S. Cabinet post he might desire. Lovett graciously declined, citing health reasons. In 1963, he received the Presidential Medal of Freedom, with Distinction. In 1964, he was awarded the prestigious Sylvanus Thayer Award by the United States Military Academy for his service to the country. Domhoff—who described Lovett, Harvey Bundy and John McCloy as having a close working relationship; and credited John F. Kennedy as accepting Lovett's advice to appoint Dean Rusk as Secretary of State, Robert S. McNamara as Defense Secretary, and C. Douglas Dillon as Treasury Secretary in 1961. Lovett died in Locust Valley, New York, on May 7, 1986, at the age of 90. He was preceded in death by his wife, Adele, on January 4, 1986. Both outlived their children, Evelyn Springer Lovett Brown (1920–1967) and Robert Scott Lovett, II (1927–1984). They were interred in Locust Valley Cemetery there. The Department of History at Yale University, his alma mater, has the Robert A. Lovett Chair of Military and Naval History in his honor. Its current incumbent is John Lewis Gaddis, the noted historian of the Cold War.